ఉమాపతి స్తోత్రం

Lyrics:

బ్రహ్మోవాచ . అథ వృత్తే వివాహే తు భవస్యామితతేజసః .

ప్రహర్షమతులం గత్వా దేవాః శక్రపురోగమాః .

తుష్టువుర్వాగ్భిరాద్యాభిః ప్రణేముస్తే మహేశ్వరం ..

దేవా ఊచుః . నమః పర్వతలింగాయ పర్వతేశాయ వై నమః .

నమః పవనవేగాయ విరూపాయాజితాయ చ .

నమః క్లేశవినాశాయ దాత్రే చ శుభసంపదాం ..

నమో నీలశిఖండాయ అంబికాపతయే నమః .

నమః పవనరూపాయ శతరూపాయ వై నమః ..

నమో భైరవరూపాయ విరూపనయనాయ చ .

నమః సహస్రనేత్రాయ సహస్రచరణాయ చ ..

నమో దేవవయస్యాయ వేదాంగాయ నమో నమః .

విష్టంభనాయ శక్రస్య బాహ్వోర్వేదాంకురాయ చ ..

చరాచరాధిపతయే శమనాయ నమో నమః .

సలిలాశయలింగాయ యుగాంతాయ నమో నమః ..

నమః కపాలమాలాయ కపాలసూత్రధారిణే .

నమః కపాలహస్తాయ దండినే గదినే నమః ..

నమస్త్రైలోక్యనాథాయ పశులోకరతాయ చ .

నమః ఖట్వాంగహస్తాయ ప్రమథార్తిహరాయ చ ..

నమో యజ్ఞశిరోహంత్రే కృష్ణకేశాపహారిణే .

భగనేత్రనిపాతాయ పూష్ణో దంతహరాయ చ ..

నమః పినాకశూలాసిఖడ్గముద్గరధారిణే .

నమోఽస్తు కాలకాలాయ తృతీయనయనాయ చ ..

అంతకాంతకృతే చైవ నమః పర్వతవాసినే .

సువర్ణరేతసే చైవ నమః కుండలధారిణే ..

దైత్యానాం యోగనాశాయ యోగినాం గురవే నమః .

శశాంకాదిత్యనేత్రాయ లలాటనయనాయ చ ..

నమః శ్మశానరతయే శ్మశానవరదాయ చ .

నమో దైవతనాథాయ త్ర్యంబకాయ నమో నమః ..

గృహస్థసాధవే నిత్యం జటిలే బ్రహ్మచారిణే .

నమో ముండార్ధముండాయ పశూనాం పతయే నమః ..

సలిలే తప్యమానాయ యోగైశ్వర్యప్రదాయ చ .

నమః శాంతాయ దాంతాయ ప్రలయోత్పత్తికారిణే ..

నమోఽనుగ్రహకర్త్రే చ స్థితికర్త్రే నమో నమః .

నమో రుద్రాయ వసవ ఆదిత్యాయాశ్వినే నమః ..

నమః పిత్రేఽథ సాంఖ్యాయ విశ్వేదేవాయ వై నమః .

నమః శర్వాయ ఉగ్రాయ శివాయ వరదాయ చ ..

నమో భీమాయ సేనాన్యే పశూనాం పతయే నమః .

శుచయే వైరిహానాయ సద్యోజాతాయ వై నమః ..

మహాదేవాయ చిత్రాయ విచిత్రాయ చ వై నమః .

ప్రధానాయాప్రమేయాయ కార్యాయ కారణాయ చ ..

పురుషాయ నమస్తేఽస్తు పురుషేచ్ఛాకరాయ చ .

నమః పురుషసంయోగప్రధానగుణకారిణే ..

ప్రవర్తకాయ ప్రకృతేః పురుషస్య చ సర్వశః .

కృతాకృతస్య సత్కర్త్రే ఫలసంయోగదాయ చ ..

కాలజ్ఞాయ చ సర్వేషాం నమో నియమకారిణే .

నమో వైషమ్యకర్త్రే చ గుణానాం వృత్తిదాయ చ ..

నమస్తే దేవదేవేశ నమస్తే భూతభావన .

శివ సౌమ్యముఖో ద్రష్టుం భవ సౌమ్యో హి నః ప్రభో ..

బ్రహ్మోవాచ . ఏవం స భగవాన్ దేవో జగత్పతిరుమాపతిః .

స్తూయమానః సురైః సర్వైరమరానిదమబ్రవీత్ ..

శ్రీశంకర ఉవాచ .

ద్రష్టుం సుఖశ్చ సౌమ్యశ్చ దేవానామస్మి భోః సురాః .

వరం వరయత క్షిప్రం దాతాస్మి తమసంశయం ..

బ్రహ్మోవాచ .

తతస్తే ప్రణతాః సర్వే సురా ఊచుస్త్రిలోచనం ..

దేవా ఊచుః .

తవైవ భగవన్ హస్తే వర ఏషోఽవతిష్ఠతాం .

యదా కార్యం తదా నస్త్వం దాస్యసే వరమీప్సితం ..

బ్రహ్మోవాచ .

ఏవమస్త్వితి తాన్ ఉక్త్వా విసృజ్య చ సురాన్ హరః .

లోకాంశ్చ ప్రమథైః సార్ధం వివేశ భవనం స్వకం ..

యస్తు హరోత్సవమద్భుతమేనం .

గాయతి దైవతవిప్రసమక్షం .

సోఽప్రతిరూపగణేశసమానో .

దేహవిపర్యయమేత్య సుఖీ స్యాత్ .

Meaning:

Verse 1
బ్రహ్మోవాచ । అథ వృత్తే వివాహే తు భవస్యామితతేజసః ।
ప్రహర్షమతులం గత్వా దేవాః శక్రపురోగమాః ।
తుష్టువుర్వాగ్భిరాద్యాభిః ప్రణేముస్తే మహేశ్వరమ్ ॥

ఈ శ్లోకంలో బ్రహ్మ చెప్పేది ఏమిటంటే, పరమశక్తిమంతుడైన భవుడి వివాహం పూర్తయిన తర్వాత దేవతలందరూ అపారమైన ఆనందాన్ని పొందారు. శక్రుడు అంటే ఇంద్రుడు ముందుండి, దేవతలందరూ మహేశ్వరుని స్తుతిస్తూ నమస్కరించారు.

పదార్థంగా చూస్తే ‘అమితతేజసః’ అంటే అనంతమైన తేజస్సు కలవాడు. ఇది శివుని అసలు స్వరూపాన్ని సూచిస్తుంది. ‘ప్రహర్షమతులం’ అంటే ఎవరితోనూ పోల్చలేని ఆనందం. దేవతలు ఈ ఆనందాన్ని అనుభవించడం అంటే ఇది సాధారణ సంఘటన కాదు, దివ్యమైన సంఘటన అని అర్థం.

పురాణ పరంగా ఇది శివపార్వతుల వివాహ సందర్భం. ఇది కేవలం ఒక పెళ్లి కాదు. ఇది శక్తి మరియు శివ తత్వాల సంగమం. ఈ సంగమం వల్ల సృష్టిలో సమతుల్యత స్థిరపడుతుంది.

ఆధ్యాత్మికంగా ఈ శ్లోకం మనకు చెప్పేది ఏమిటంటే, మనలోని చైతన్యం మరియు శక్తి కలిసినప్పుడు మాత్రమే నిజమైన ఆనందం వస్తుంది. దేవతలు నమస్కరించడం అంటే మన ఇంద్రియాలు కూడా ఆ పరమ తత్వాన్ని అంగీకరించాలి అనే సూచన.

Verse 2
దేవా ఊచుః । నమః పర్వతలింగాయ పర్వతేశాయ వై నమః ।
నమః పవనవేగాయ విరూపాయాజితాయ చ ।
నమః క్లేశవినాశాయ దాత్రే చ శుభసంపదామ్ ॥

ఈ శ్లోకంలో దేవతలు శివుని వివిధ రూపాలను స్తుతిస్తున్నారు. ‘పర్వతలింగాయ’ అంటే పర్వతంలా స్థిరమైన లింగ స్వరూపం. ‘పర్వతేశాయ’ అంటే పర్వతాల అధిపతి.

‘పవనవేగాయ’ అంటే గాలి వేగంతో సమానమైన శక్తి కలవాడు. ‘విరూపాయ’ అంటే సాధారణ రూపాలకు అతీతమైన రూపం. ‘అజితాయ’ అంటే ఎవరూ జయించలేనివాడు.

పురాణాల్లో శివుడు పర్వతాలలో నివసిస్తాడు. కైలాసం ఆయన స్థానం. గాలి వేగంలా ఆయన చైతన్యం ఎక్కడైనా ప్రవహిస్తుంది. ఆయన రూపం మనం అర్థం చేసుకోలేని విధంగా ఉంటుంది.

ఆధ్యాత్మికంగా ‘క్లేశవినాశాయ’ అంటే మనలోని దుఃఖాలను తొలగించే శక్తి. ‘శుభసంపదాం దాత్రే’ అంటే నిజమైన శుభాన్ని ప్రసాదించే వాడు. ఇక్కడ సంపద అంటే కేవలం ధనం కాదు, శాంతి, జ్ఞానం, ధైర్యం కూడా.

ఈ శ్లోకం మనకు చెబుతోంది ఏమిటంటే, శివుడు బయట ఉన్న దేవుడు మాత్రమే కాదు. మనలోని అస్థిరతను స్థిరపరచే శక్తి కూడా ఆయనే.

Verse 3
నమో నీలశిఖండాయ అంబికాపతయే నమః ।
నమః పవనరూపాయ శతరూపాయ వై నమః ॥

ఇక్కడ దేవతలు శివుని నీలశిఖండ రూపాన్ని స్తుతిస్తున్నారు. ‘నీలశిఖండాయ’ అంటే నీలవర్ణ కేశాలతో ఉన్నవాడు. ‘అంబికాపతయే’ అంటే పార్వతీ దేవి భర్త.

‘పవనరూపాయ’ అంటే గాలిలా కనిపించని కానీ ఎక్కడైనా ఉన్న రూపం. ‘శతరూపాయ’ అంటే అనేక రూపాలు కలిగిన వాడు.

పురాణాలలో శివుడు ఒకే రూపంలో ఉండడు. కాలభైరవుడిగా, అర్ధనారీశ్వరుడిగా, లింగ స్వరూపంగా ఎన్నో విధాలుగా దర్శనమిస్తాడు.

ఆధ్యాత్మికంగా ఇది ఒక గొప్ప సూత్రం చెబుతుంది. పరమతత్వం ఒకే రూపంలో బంధించబడదు. మనం ఎలాంటి దృష్టితో చూస్తామో, అలా అది కనిపిస్తుంది.

అంబికాపతి అనే పదం మరో లోతైన అర్థాన్ని ఇస్తుంది. శక్తి లేకుండా శివుడు శవం. అంటే చైతన్యం మరియు శక్తి కలిసి ఉండాలి.

మన జీవితంలో కూడా ఇదే నిజం. జ్ఞానం ఉంటే సరిపోదు. దాన్ని ఉపయోగించే శక్తి ఉండాలి.

ఇది శ్లోకం మనలోని అనేక సామర్థ్యాలను గుర్తు చేస్తుంది. మనం కూడా ఒకే రూపంలో కాదు. పరిస్థితి బట్టి మారే శక్తి మనలో ఉంది.

Verse 4
నమో భైరవరూపాయ విరూపనయనాయ చ ।
నమః సహస్రనేత్రాయ సహస్రచరణాయ చ ॥

ఈ శ్లోకంలో భైరవరూపం ద్వారా శివుని ఉగ్రతను స్తుతిస్తున్నారు. ‘భైరవ’ అంటే భయాన్ని కలిగించే వాడు కాదు, భయాన్ని తొలగించే శక్తి. ‘విరూపనయన’ అంటే సాధారణ దృష్టికి అతీతమైన చూపు కలవాడు.

‘సహస్రనేత్ర’ మరియు ‘సహస్రచరణ’ అంటే వేల కళ్ళు, వేల కాళ్లు. ఇది సర్వవ్యాప్తిని సూచిస్తుంది. ఆయన ఎక్కడైనా చూస్తాడు, ఎక్కడైనా ఉంటాడు.

పురాణాల్లో భైరవుడు క్షేత్రపాలకుడిగా, రక్షకుడిగా కనిపిస్తాడు. ఉగ్రరూపం ఉన్నప్పటికీ, అది ధర్మ రక్షణ కోసం.

ఆధ్యాత్మికంగా ఈ శ్లోకం చెబుతోంది ఏమిటంటే, నిజమైన చైతన్యం అన్నిటినీ గమనిస్తుంది. మనం దాచుకునే ఏదీ లేదు.

మనలోని అజ్ఞానం తొలగించడానికి కొన్నిసార్లు కఠినమైన అనుభవాలు వస్తాయి. అవే భైరవరూపం.

Verse 5
నమో దేవవయస్యాయ వేదాంగాయ నమో నమః ।
విష్టంభనాయ శక్రస్య బాహ్వోర్వేదాంకురాయ చ ॥

ఇక్కడ శివుడు దేవతల స్నేహితుడిగా చెప్పబడుతున్నాడు. ‘దేవవయస్య’ అంటే దేవతలతో సఖ్యభావం కలవాడు.

‘వేదాంగ’ అంటే వేదాల మూలం. ‘వేదాంకుర’ అంటే వేదజ్ఞానం ఆయనలో నుంచే మొలుస్తుంది.

శక్రుని బాహువులను నిలిపిన వాడు అంటే, అవసరమైనప్పుడు ఇంద్రుడి అహంకారాన్ని కూడా ఆపగల శక్తి.

పురాణాల్లో ఎన్నో సందర్భాల్లో శివుడు దేవతలకు ఉపదేశం చేస్తాడు.

ఆధ్యాత్మికంగా, నిజమైన జ్ఞానం మనలో నుంచే వస్తుంది. బాహ్య గ్రంథాలు కేవలం దారిని చూపుతాయి.

Verse 6
చరాచరాధిపతయే శమనాయ నమో నమః ।
సలిలాశయలింగాయ యుగాంతాయ నమో నమః ॥

ఇక్కడ శివుడు చరాచరాలకు అధిపతి. కదిలేవి, కదలని అన్నీ ఆయన ఆధీనంలో.

‘శమన’ అంటే శాంతిని ప్రసాదించేవాడు. ‘సలిలాశయలింగ’ అంటే జలంలోనూ, విశ్వంలోనూ విస్తరించిన లింగ స్వరూపం.

‘యుగాంత’ అంటే యుగాంతంలో సమస్తాన్ని లయమయ్యే శక్తి.

పురాణాల్లో ప్రళయం వచ్చినప్పుడు అన్నీ ఆయనలో లీనమవుతాయి.

మనలోని కలతలు కూడా అదే విధంగా ఆయనలో లీనమవుతాయి.

Verse 7
నమః కపాలమాలాయ కపాలసూత్రధారిణే ।
నమః కపాలహస్తాయ దండినే గదినే నమః ॥

కపాలమాల అంటే శివుని విరక్త స్వభావం. కపాలాలు అంటే శరీరపు నశ్వరత్వాన్ని గుర్తు చేస్తాయి.

‘దండినే’ ‘గదినే’ అంటే శిక్షించే శక్తి. ధర్మాన్ని కాపాడే శక్తి.

పురాణాల్లో శివుడు స్మశానవాసి. అది జీవిత సత్యాన్ని చూపించడానికి.

ఆధ్యాత్మికంగా ఇది మన అహంకారాన్ని తొలగించడానికి సూచన.

Verse 8
నమస్త్రైలోక్యనాథాయ పశులోకరతాయ చ ।
నమః ఖట్వాంగహస్తాయ ప్రమథార్తిహరాయ చ ॥

త్రిలోకనాథుడు అంటే మూడు లోకాల అధిపతి. ‘పశులోకరత’ అంటే సాదాసీదా జీవులపై కరుణ చూపే వాడు.

‘ఖట్వాంగ’ ఆయుధం ఆయన వైరాగ్యాన్ని సూచిస్తుంది.

ప్రమథగణాలు ఆయన సేవకులు. వారి బాధలను తొలగించే వాడు.

మనలోని బలహీనతలను కూడా ఆయన తొలగిస్తాడు.

Verse 9
నమో యజ్ఞశిరోహంత్రే కృష్ణకేశాపహారిణే ।
భగనేత్రనిపాతాయ పూష్ణో దంతహరాయ చ ॥

ఇది దక్షయజ్ఞ కథను సూచిస్తుంది. శివుడు యజ్ఞాన్ని ధ్వంసం చేశాడు.

‘భగనేత్ర’ ‘పూష్ణో దంత’ ఇవి యజ్ఞంలో జరిగిన శిక్షలను సూచిస్తాయి.

పురాణాల్లో ఇది అహంకారానికి శిక్ష.

ఆధ్యాత్మికంగా ధర్మం లేకుండా చేసే కర్మలు నాశనం అవుతాయి.

Verse 10
నమః పినాకశూలాసిఖడ్గముద్గరధారిణే ।
నమోస్తు కాలకాలాయ తృతీయనయనాయ చ ॥

ఇక్కడ శివుని ఆయుధాలు చెప్పబడ్డాయి. పినాకం ఆయన ధనుస్సు.

‘కాలకాల’ అంటే కాలానికే కాలం. ‘తృతీయనయన’ అంటే జ్ఞాన నేత్రం.

పురాణాల్లో మూడవ కంటి ద్వారా కామదేవుడు దహించబడ్డాడు.

ఇది అజ్ఞానాన్ని దహించే జ్ఞానం.

Verse 11
అంతకాంతకృते చైవ నమః పర్వతవాసినే ।
సువర్ణరేతసే చైవ నమః కుండలధారిణే ॥

‘అంతకాంతకృత’ అంటే మరణానికీ మరణం.

పర్వతవాసి అంటే కైలాస నివాసి.

సువర్ణరేతస్ అంటే సృష్టిశక్తి.

ఇది జీవన చక్రాన్ని సూచిస్తుంది.

Verse 12
దైత్యానాం యోగనాశాయ యోగినాం గురవే నమః ।
శశాంకాదిత్యనేత్రాయ లలాటనయనాయ చ ॥

దైత్యుల యోగాన్ని నాశనం చేసే వాడు. యోగుల గురువు.

చంద్రుడు, సూర్యుడు ఆయన కళ్ళు.

ఇది సమతుల్యతను సూచిస్తుంది.

Verse 13
నమః శ్మశానరతయే శ్మశానవరదాయ చ ।
నమో దైవతనాథాయ త్ర్యంబకాయ నమో నమః ॥

శ్మశానవాసి అంటే వైరాగ్యం.

త్ర్యంబకుడు అంటే మూడు కళ్ళు.

జీవితం, మరణం రెండింటినీ సమానంగా చూస్తాడు.

Verse 14
గృహస్థసాధవే నిత్యం జటిలే బ్రహ్మచారిణే ।
నమో ముండార్ధముండాయ పశూనాం పతయే నమః ॥

శివుడు గృహస్థుడు కూడా, బ్రహ్మచారి కూడా.

ఇది అన్ని ఆశ్రమాల సమన్వయం.

పశుపతి అంటే జీవుల అధిపతి.

Verse 15
సలిలే తప్యమానాయ యోగైశ్వర్యప్రదాయ చ ।
నమః శాంతాయ దాంతాయ ప్రలయోత్పత్తికారిణే ॥

తపస్సు చేసే వాడు. యోగశక్తిని ఇస్తాడు.

శాంతుడు, దాంతుడు.

సృష్టి, లయం రెండూ ఆయన చేతిలో.

Verse 16
నమోనుగ్రహకర్త్రే చ స్థితికర్త్రే నమో నమః ।
నమో రుద్రాయ వసవ ఆదిత్యాయాశ్వినే నమః ॥

అనుగ్రహం చేసే వాడు. స్థితిని కాపాడే వాడు.

రుద్రుడు, వసువు, ఆదిత్యుడు అన్నీ ఆయన రూపాలు.

Verse 17
నమః పిత్రేఽథ సాంఖ్యాయ విశ్వేదేవాయ వై నమః ।
నమః శర్వాయ ఉగ్రాయ శివాయ వరదాయ చ ॥

పితృరూపం, సాంక్య జ్ఞానం.

శర్వ, ఉగ్ర, శివ రూపాలు.

ఇవి అన్ని తత్వాల సమాహారం.

Verse 18
నమో భీమాయ సేనాన్యే పశూనాం పతయే నమః ।
శుచయే వైరిహానాయ సద్యోజాతాయ వై నమః ॥

భీముడు అంటే ఘోరశక్తి.

వైరిని నాశనం చేసే వాడు.

సద్యోజాత అంటే ఎప్పుడూ కొత్తగా ఉద్భవించే చైతన్యం.

Verse 19
మహాదేవాయ చిత్రాయ విచిత్రాయ చ వై నమః ।
ప్రధానాయాప్రమేయాయ కార్యాయ కారణాయ చ ॥

మహాదేవుడు అనేక రూపాలు కలవాడు.

కారణం కూడా ఆయనే, ఫలితం కూడా ఆయనే.

అప్రమేయం అంటే కొలవలేని తత్వం.

Verse 20
పురుషాయ నమస్తేస్తు పురుషేచ్ఛాకరాయ చ ।
నమః పురుషసంయోగప్రధానగుణకారిణే ॥

పురుషుడు అంటే చైతన్యం.

ప్రకృతి తో కలిపే వాడు.

ఇది సృష్టి మూలం.

Verse 21
ప్రవర్తకాయ ప్రకృతేః పురుషస్య చ సర్వశః ।
కృతాకృతస్య సత్కర్త్రే ఫలసంయోగదాయ చ ॥

ప్రకృతి, పురుషుని చలనం ఆయన వల్ల.

కర్మలకు ఫలితాన్ని కలిపే వాడు.

ఇది కర్మ సిద్ధాంతం.

Verse 22
కాలజ్ఞాయ చ సర్వేషాం నమో నియమకారిణే ।
నమో వైషమ్యకర్త్రే చ గుణానాం వృత్తిదాయ చ ॥

కాలాన్ని తెలిసిన వాడు. నియమాలను పెట్టేవాడు.

గుణాల ప్రకారం జీవనాన్ని నడిపే వాడు.

Verse 23
నమస్తే దేవదేవేశ నమస్తే భూతభావన ।
శివ సౌమ్యముఖో ద్రష్టుం భవ సౌమ్యో హి నః ప్రభో ॥

ఇక్కడ దేవతలు శివుని సౌమ్యరూపం కోరుతున్నారు.

ఉగ్రత కాకుండా కరుణ చూపమని ప్రార్థన.

మన జీవితంలో కూడా శాంతి కావాలి.

Verse 24
బ్రహ్మోవాచ । ఏవం స భగవాన్ దేవో జగత్పతిరుమాపతిః ।
స్తూయమానః సురైః సర్వైరమరానిదమబ్రవీత్ ॥

బ్రహ్మ చెబుతున్నాడు. దేవతల స్తుతిని విని శివుడు మాట్లాడాడు.

ఇది కరుణకు ప్రతిస్పందన.

Verse 25
శ్రీశంకర ఉవాచ ।
ద్రష్టుం సుఖశ్చ సౌమ్యశ్చ దేవానామస్మి భోః సురాః ।
వరం వరయత క్షిప్రం దాతాస్మి తమసంశయమ్ ॥

శివుడు అంటున్నాడు. నేను సౌమ్యంగా దర్శనమిస్తాను.

మీరు కోరిన వరం ఇస్తాను.

ఇది దయగుణం.

Verse 26
బ్రహ్మోవాచ ।
తతస్తే ప్రణతాః సర్వే సురా ఊచుస్త్రిలోచనం ॥

దేవతలు మళ్లీ నమస్కరించి మాట్లాడారు.

ఇది భక్తి భావం.

Verse 27
దేవా ఊచుః ।
తవైవ భగవన్ హస్తే వర ఏషోఽవతిష్ఠతామ్ ।
యదా కార్యం తదా నస్త్వం దాస్యసే వరమీప్సితమ్ ॥

వరం వెంటనే వద్దు అన్నారు. అవసరమైనప్పుడు ఇవ్వమన్నారు.

ఇది విశ్వాసం.

Verse 28
బ్రహ్మోవాచ ।
ఏవమస్త్వితి తానుక్త్వా విసృజ్య చ సురాన్ హరః ।
లోకాంశ్చ ప్రమథైః సార్ధం వివేశ భవనం స్వకం ॥

శివుడు అంగీకరించి తిరిగి తన లోకానికి వెళ్లాడు.

ఇది లీలా.

Verse 29
యస్తు హరోత్సవమద్భుతమేమం ।
గాయతి దైవతవిప్రసమక్షమ్ ।
సోఽప్రతిరూపగణేశసమానో ।
దేహవిపర్యయమేత్య సుఖీ స్యాత్ ॥

ఈ శ్లోకం ఫలశ్రుతి. ఈ స్తోత్రాన్ని పఠించే వాడు గణేశునితో సమానమైన గౌరవం పొందుతాడు.

దేహాంతరం వచ్చినా సుఖంగా ఉంటాడు.

ఇది భక్తి ఫలం.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras