சிவ சங்கர ஸ்துதி

Verse 1
அதிபீஷண கடுபாஷண யமகிங்கரபடலீ-
க்ருʼததாடனபரிபீடனமரணாகமஸமயே.
உமயா ஸஹ மம சேதஸி யமஶாஸன நிவஸன்
ஶிவஶங்கர ஶிவ ஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 1 ..
இந்த ஸ்லோகத்தின் முதல் பாடல் மரணத் தருவாயில் ஒரு மனிதன் சந்திக்கும் மிகக்கடுமையான சவால்களை விளக்குகிறது. மரணம் நெருங்கும் வேளையில் எமதூதர்கள் மிகுந்த அச்சத்தை விளைவிக்கும் உருவத்துடனும், கடுமையான சொற்களுடனும் தோன்றுவார்கள் என்று புராணங்கள் கூறுகின்றன. அவர்கள் ஆன்மாவை உடலிலிருந்து பிரிக்கும்போது ஏற்படும் வேதனையும், அச்சுறுத்தலும் விவரிக்க முடியாதவை. அதிபீஷண மற்றும் கடுபாஷண என்ற சொற்கள் எமதூதர்களின் கொடூரமான தோற்றத்தையும் அவர்கள் பேசும் அச்சுறுத்தும் மொழியையும் குறிக்கின்றன. அத்தகைய இக்கட்டான நேரத்தில், எமனுக்கே அதிகாரம் செலுத்தும் எமசாஸனனாகிய சிவபெருமான், அன்னை உமையவளுடன் எனது இதயத்தில் எழுந்தருள வேண்டும் என்று பக்தன் வேண்டுகிறான். இது மரண பயத்தை நீக்கி அமைதியைத் தரும் ஒரு ஆன்மீக வேண்டுதலாகும்.
இதன் தத்துவ ரீதியான விளக்கம் என்னவென்றால், ஒரு மனிதன் வாழ்நாள் முழுவதும் செய்த கர்ம வினைகளே மரண நேரத்தில் எமதூதர்களாகத் தோன்றுகின்றன. சிவபெருமான் மங்கலத்தின் வடிவம். அவர் இதயத்தில் இருக்கும்போது தீய வினைகள் நம்மை அணுகாது. உமையவளுடன் அவர் இருப்பது கருணையையும் சக்தியையும் சமநிலையைக் குறிக்கிறது. சங்கரன் என்ற சொல் இன்பத்தை அளிப்பவன் என்று பொருள்படும். ஹர மே ஹர துரிதம் என்ற வேண்டுகோள், எனது பாவங்களை வேரோடு அழிப்பாயாக என்று உரக்கக் கூவுகிறது. எமதர்மனை வென்ற மார்க்கண்டேயரின் வரலாற்றை நினைவுறுத்தும் வகையில் சிவபெருமான் இங்கு கால காலனாக மரணத்தை வெல்பவராகச் சித்தரிக்கப்படுகிறார். மரணத்தின் போது எமனைப் பற்றிய பயத்தை விட இறைவனைப் பற்றிய சிந்தனை மேலோங்க வேண்டும் என்பதே இதன் மையக்கருத்து.
சிவபெருமான் ஒருவரே மரண பயத்திலிருந்து ஒருவரை விடுவிக்க முடியும் என்பதை வேதங்கள் ம்ருத்யுஞ்சய மந்திரம் மூலம் விளக்குகின்றன. இந்த ஸ்லோகமும் அதே தத்துவத்தைப் பின்பற்றி, மரண காலத்திலும் சிவனையே சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது. எமசாஸனன் என்ற அடைமொழி எமனுக்கும் மேலான அதிகாரத்தை உடையவர் இறைவன் என்பதைத் தெளிவாக்குகிறது. அன்னை உமையுடன் அவர் இருப்பதைச் சித்தரிப்பதன் மூலம், கடுமையான மரண நேரத்திலும் தாயின் கருணை போன்ற ஒரு பாதுகாப்பு நமக்குக் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கை ஊட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு முதல் ஸ்லோகம் வாழ்வின் இறுதித் தருணத்தைச் சீரமைக்கும் ஒரு வழியாக அமைகிறது.

Verse 2
அஸதிந்த்ரியவிஷயோதயஸுகஸாத்க்ருʼதஸுக்ருʼதே꞉
பரதூஷணபரிமோக்ஷண க்ருʼதபாதகவிக்ருʼதே꞉ .
ஶமனானன பவகானனநிரதேர்பவ ஶரணம்ʼ
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 2 ..
இந்தப் பாடல் உலகியல் மாயைகளில் சிக்கித் தவிக்கும் மனித மனத்தின் நிலையை மிகத் தெளிவாக விவரிக்கிறது. புலன் இன்பங்கள் நிலையற்றவை என்று தெரிந்தும், மனம் அவற்றையே நாடிச் செல்கிறது. இதனால் நாம் செய்த நற்செயல்களின் பலன்கள் மறைந்து போகின்றன. மற்றவர்களைப் பழிப்பதும், வீண் பேச்சுகளில் காலத்தைக் கழிப்பதும் ஒருவனுக்குப் பாவச் சுமைகளையே சேர்க்கின்றன. இத்தகைய பாவங்களினால் மனம் விகாரமடைந்து விடுகிறது. சம்சார பந்தம் என்பது ஒரு அடர்ந்த காடு போன்றது. அதில் வழிதெரியாமல் அலைந்து, எமனின் முகத்தைக் காணும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கும் எனக்கு நீயே புகலிடம் என்று பக்தன் சிவனிடம் சரணடைகிறான். அஸத் என்ற சொல் நிலையற்ற பொருள்களைக் குறிக்கிறது.
ஆன்மீக ரீதியாக இது வைராக்கியத்தைப் போதிக்கிறது. புலன்கள் நம்மை வெளிநோக்கி இழுக்கும்போது, நாம் நமது உண்மையான ஆன்ம சுரூபத்தை மறந்து விடுகிறோம். பவகானனம் அல்லது பிறவிக் காடு என்பது அறியாமையைக் குறிக்கும். இக்காட்டில் இருந்து விடுபட ஞானம் என்னும் ஒளி தேவை. அந்த ஒளி சிவபெருமானிடம் மட்டுமே உள்ளது. பிறரது குறைகளைச் சொல்லும் பரதூஷண என்ற தீய பழக்கத்திலிருந்து விடுபட்டு, சிவசிந்தனையில் ஈடுபடுவதே உயர்வு தரும். எமதர்மனின் பார்வையிலிருந்து தப்பிக்கவும், சம்சாரக் காட்டைத் தாண்டவும் சிவபெருமானின் திருவடிகளே ஒரே கதி என்பதை இப்பாடல் வலியுறுத்துகிறது.
ஒருவன் தனது பாவங்களை உணர்ந்து அவற்றைத் திருத்திக் கொள்ள முயலும்போது இறைவனின் அருள் எளிதாகக் கிடைக்கிறது. விக்ருதி என்பது பாவத்தால் ஏற்படும் மன மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. இம்மாற்றத்தை நீக்கி மனதை மீண்டும் சீரமைக்க சிவபெருமான் என்னும் மங்கல வடிவம் அவசியம். ஶமனானன என்ற சொல் எமனின் முகத்தைக் குறிக்கும், இது நம் வாழ்வின் முடிவு எப்போது வேண்டுமானாலும் வரலாம் என்பதை நினைவுறுத்துகிறது. எனவே, பிறவிக்கடலில் மூழ்கிப் போகாமல் நம்மைப் பாதுகாக்கும் படி சிவபெருமானை இப்பாடல் வேண்டுகிறது.

Verse 3
விஷயாபித படிஶாயுத பிஶிதாயுதஸுகத꞉
மகராயிதமதிஸந்ததிக்ருʼதஸாஹஸவிபதம் .
பரமாலய பரிபாலய பரிஶாபிதமநிஶம்ʼ
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 3 ..
இப்பாடலில் புலன் இன்பங்கள் என்ற வலையில் சிக்கிய மனிதன் ஒரு மீனைப் போல உருவகப்படுத்தப்பட்டுள்ளான். தூண்டில் முள்ளில் உள்ள தசைத் துண்டிற்கு ஆசைப்பட்டு மீன் எவ்வாறு தன் உயிரை இழக்கிறதோ, அதுபோலவே மனிதனும் சிற்றின்பங்களுக்கு ஆசைப்பட்டு அழிவைத் தேடிக்கொள்கிறான். விஷயாபித படிஶாயுத என்பது ஆசைகள் எனும் தூண்டில் முட்களைக் குறிக்கிறது. மகராயிதமதி என்பது முதலையைப் போன்ற பிடிவாதமான, தீய எண்ணங்களைக் கொண்ட புத்தியைக் குறிக்கும். இத்தகைய புத்தியால் நாம் மேற்கொள்ளும் தவறான துணிச்சல் மிக்க செயல்கள் நம்மைப் பெரும் ஆபத்துகளில் சிக்க வைக்கின்றன. அத்தகைய விபத்துகளில் இருந்தும், பாவங்களின் சாபத்திலிருந்தும் என்னைக் காக்க வேண்டும் என்று பக்தன் வேண்டுகிறான்.
இதன் தத்துவப் பொருள் என்னவென்றால், மனம் எப்போதும் புறப்பொருள் கவர்ச்சியில் மூழ்கிக் கிடக்கிறது. முதலையின் பிடியில் சிக்கிய யானையைப் போல, மனிதன் ஆசைகளின் பிடியில் சிக்கியுள்ளான். பரமாலயன் என்று அழைக்கப்படும் சிவபெருமான் அனைத்துக்கும் உன்னதமான புகலிடமானவர். அவர் ஒருவரே நம்மை இந்த ஆசை வலையிலிருந்து மீட்க முடியும். அநிஷம் என்பது இடைவிடாது என்ற பொருள்படும். எப்போதும் சிவனை நினைப்பவருக்கு மட்டுமே உலகத் துன்பங்களிலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும். நமது புத்தியைச் செம்மைப்படுத்தி, சரியான பாதையில் வழிநடத்த வல்லவர் அந்தச் சங்கரன் ஒருவரே என்பது இப்பாடலின் சாரமாகும்.
பிஶித என்ற சொல் மாமிசத்தை அல்லது உடல் சார்ந்த இன்பங்களைக் குறிக்கிறது. இவை தற்காலிகமானவை மற்றும் அழிவைத் தருபவை. ஆனால் மனம் இவற்றைத் தேடிச் செல்வதைத் தடுக்க முடியாமல் தவிக்கிறது. இத்தகைய மனப்போக்கை மாற்றி உயர் சிந்தனைகளைத் தருமாறு இங்கு வேண்டப்படுகிறது. பரிஶாபிதம் என்பது நமது தவறான எண்ணங்களால் நாமே தேடிக்கொள்ளும் சாபங்களை அல்லது தீய விளைவுகளைக் குறிக்கிறது. இறைவனின் திருவடி நிழலில் மட்டுமே இந்த வெப்பம் தணிந்து அமைதி கிடைக்கும் என்பது சிவஞானத்தின் ரகசியம்.

Verse 4
தயிதா மம துஹிதா மம ஜனனீ மம ஜனக꞉
மம கல்பிதமதிஸந்ததிமருபூமிஷு நிரதம் .
கிரிஜாஸுக ஜனிதாஸுக வஸதிம்ʼ குரு ஸுகினம்ʼ
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 4 ..
எனது மனைவி, எனது மகள், எனது தாய், எனது தந்தை என்று உறவுகளின் மேல் நாம் கொள்ளும் பற்றுதல்களைப் பற்றி இப்பாடல் பேசுகிறது. இந்த உறவுகள் அனைத்தும் உலகியல் சார்ந்தவை மற்றும் ஒரு காலத்தில் நம்மை விட்டு விலகுபவை. நம்முடைய மனம் இந்த உறவுகள் மற்றும் பந்தங்கள் எனும் பாலைவனத்தில் இடைவிடாது அலைந்து கொண்டிருக்கிறது. மருபூமி என்பது பாலைவனத்தைக் குறிக்கும். பாலைவனத்தில் கானல் நீரைக் கண்டு ஏமாறுவது போல, இந்த உறவுகளில் நிரந்தர இன்பத்தைத் தேடி நாம் ஏமாறுகிறோம். கிரிஜாவாகிய பார்வதி தேவிக்கு இன்பத்தை அளிப்பவனே, துன்பங்கள் நிறைந்த இந்த உலகில் எனக்கு ஒரு சுகமான இருப்பிடத்தைத் தந்து என்னை மகிழ்ச்சியாக இருக்கச் செய் என்று பக்தன் வேண்டுகிறான்.
இதன் ஆழமான கருத்து பற்றுதல் பற்றியது. உறவுகள் அனைத்தும் கர்ம வினையால் ஏற்பட்டவை. அவை ஒரு பயணத்தில் சந்திக்கும் சக பயணிகள் போன்றவர்கள். ஒரு பாலைவனத்தில் நிழல் தேடி அலைவது போன்றதுதான் இந்த உலகியல் வாழ்க்கை. நிலையான இன்பம் என்பது சிவபெருமானின் திருவடிகளில் மட்டுமே உள்ளது. ஜனிதாஸுக என்பது உலகப் பிறப்பால் உண்டாகும் துன்பங்களைக் குறிக்கிறது. இத்துன்பங்களை நீக்கி, ஆன்ம சுகத்தைத் தரும்படி இறைவனிடம் கோரிக்கை வைக்கப்படுகிறது. சிவபெருமான் ஒருவரே உண்மையான உறவினராக இருந்து நம்மை இந்தப் பிறவிப் பெருங்கடலில் இருந்து கரை சேர்க்க முடியும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.
தயிதா மற்றும் துஹிதா என்ற சொற்கள் மிகவும் நெருக்கமான உறவுகளைக் குறிக்கின்றன. நாம் எதன் மீது அதிகப் பற்று வைக்கிறோமோ அதுவே நமக்குத் துன்பத்தை அளிக்கும் காரணியாக மாறுகிறது. மம என்ற எனது என்னும் அகந்தை இந்தப் பாடலில் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. இந்தக் குறுகிய வட்டத்திலிருந்து விடுபட்டு உலகளாவிய கருணையைப் பெறச் சிவபெருமான் வழிவகை செய்கிறான். கிரிஜாஸுகன் என்ற பெயர் இறைவன் பார்வதியுடன் இணைந்து பக்தர்களுக்கு மங்கலத்தைத் தருகிறான் என்பதைக் குறிக்கிறது.

Verse 5
ஜனிநாஶன ம்ருʼதிமோசன ஶிவபூஜனநிரதே꞉
அபிதோ த்ருʼஶமிதமீத்ருʼஶமஹமாஹவ இதி ஹா .
கஜகச்சபஜனிதஶ்ரம விமலீகுரு ஸுமதிம்ʼ
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 5 ..
பிறப்பு மற்றும் இறப்பு என்னும் சுழற்சியிலிருந்து விடுபட சிவபூஜை ஒன்றே வழி என்று இப்பாடல் கூறுகிறது. கஜ கச்சப என்பது யானை மற்றும் முதலையின் போராட்டத்தைக் குறிக்கும் புராணக் கதையைக் குறிப்பிடுகிறது. கஜேந்திரன் என்ற யானை முதலையின் பிடியிலிருந்து விடுபடப் போராடி களைப்படைந்தது போல, மனிதனும் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தில் களைப்படைந்து விடுகிறான். இத்தகைய போராட்டங்களால் மனம் மாசுபட்டுள்ளது. அந்த மாசினை நீக்கி எனக்கு ஒரு தூய புத்தியை (சுமதி) அருள வேண்டும் என்று சிவனின் அருள் வேண்டப்படுகிறது. பிறப்பைப் போக்கி இறப்பிலிருந்து விடுதலை தருபவன் சிவனே என்பது இதன் பொருள்.
இதன் தத்துவ விளக்கம் யாதெனில், வாழ்க்கை என்பது ஒரு பெரும் போர் (ஆஹவ). இதில் நாம் நமது புலன்களுடனும் கர்ம வினைகளுடனும் மோதுகிறோம். இந்த இடைவிடாத போராட்டத்தால் ஆத்ம பலம் குறைகிறது. கஜேந்திரன் எவ்வாறு இறைவனைச் சரணடைந்தபோது விடுவிக்கப்பட்டானோ, அதுபோல நாமும் சிவனைச் சரணடைய வேண்டும். விமலீகுரு என்பது தூய்மைப்படுத்துதல் என்று பொருள். நமது புத்தி தெளிவடைந்தால் மட்டுமே நாம் பிறவித் துன்பத்திலிருந்து விடுபட முடியும். இறைவனைப் பூஜிப்பது ஒருவனை ஞானத்தின் பாதைக்கு அழைத்துச் செல்லும் என்பதை இப்பாடல் வலியுறுத்துகிறது.
ஜனிநாஶனன் மற்றும் ம்ருதிமோசனன் என்ற அடைமொழிகள் சிவனின் தனித்துவமான ஆற்றலைக் குறிக்கின்றன. மற்ற தெய்வங்கள் இன்பங்களைத் தரலாம், ஆனால் பிறவித் தளையிலிருந்து விடுவித்து முக்தியைத் தருபவர் சிவனே. ஜனிதஶ்ரமம் என்பது சம்சாரத்தில் உழைத்து நாம் அடையும் சோர்வைக் குறிக்கிறது. இந்தச் சோர்வு நீங்க வேண்டுமானால் சிவபெருமான் அருளும் ஆன்மீக ஓய்வு தேவை. நமது மதியை ஸுமதியாக மாற்றுவதன் மூலம் இங்கேயே கைலாயத்தை உணரச் செய்கிறான் இறைவன்.

Verse 6
த்வயி திஷ்டதி ஸகலஸ்திதிகருணாத்மனி ஹ்ருʼதயே
வஸுமார்கணக்ருʼபணேக்ஷண மனஸா ஶிவ விமுகம் .
அக்ருʼதாஹ்னிகமஸுபோஷகமவதாத்கிரிஸுதயா
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 6 ..
அனைத்துயிர்களுக்கும் ஆதாரமாக இருக்கும் சிவபெருமான் கருணை நிறைந்தவராக நம் ஒவ்வொருவரின் இதயத்திலும் வீற்றிருக்கிறார். ஆனால், மனிதர்களாகிய நாம் அத்தகையப் பெரும் நிதியை உள்ளே வைத்துக் கொண்டு, வெளியுலகில் செல்வத்தைத் தேடி அலைகிறோம். பணத்தைத் தேடி அலையும் போது நமது கண்கள் ஏழ்மையுடனும் ஆசையுடனும் காணப்படுகின்றன. இதனால் சிவனை நினைக்க மறந்த மனதுடன் வாழ்கிறோம். அன்றாட ஆன்மீகக் கடமைகளைச் செய்யாமல் (அக்ருதாஹ்னிகம்), வெறும் உடலை வளர்ப்பதிலேயே (அஸுபோஷகம்) கவனம் செலுத்தும் என்னைப் பார்வதி தேவியுடன் வந்து காத்தருள வேண்டும் என்று பக்தன் வேண்டுகிறான்.
இதன் தத்துவப் பார்வை என்னவென்றால், உண்மையான செல்வம் என்பது நமக்குள் இருக்கும் இறைவனே. வஸுமார்கண என்பது செல்வத்தைத் தேடுதல். நாம் இறைவனை மறந்து புறத்தே அலைவது அறியாமையின் உச்சம். உடலைப் பேணுவது மட்டுமே வாழ்க்கை என்று கருதுவது ஆன்மீகத் தற்கொலைக்குச் சமம். அத்தகைய பாவங்களைச் செய்திருந்தாலும், கிரிசுதையாகிய பார்வதியின் கருணையுடன் சிவபெருமான் நம்மைக் காப்பார் என்ற நம்பிக்கை இங்கு வெளிப்படுகிறது. தர்ம வழியில் நடக்காதவர்களையும் தனது பெருங்கருணையால் காக்கக் கூடியவர் அந்தப் பரம்பொருள் என்பதே இதன் உட்பொருளாகும்.
ஸகலஸ்திதி என்ற சொல் இறைவன் அனைத்தையும் தாங்குபவர் என்பதைக் குறிக்கிறது. அவர் கருணாத்மன், அதாவது கருணையே வடிவானவர். அஸுபோஷகம் என்பது வெறும் பிராணனை மட்டும் வளர்த்தல், அதாவது மிருகத்தைப் போல உண்ணுதல் உறங்குதல் போன்றவற்றுடன் வாழ்வதைக் குறிக்கிறது. அத்தகைய கீழான நிலையிலிருந்து மனிதனைத் தூக்கி ஞான மார்க்கத்தில் திருப்புவதே இந்த ஸ்லோகத்தின் நோக்கம். இறைவனிடம் திரும்பும் (ஶிவ விமுகம் இல்லாத) மனமே ஒருவனுக்குப் பெரும் பலம்.

Verse 7
பிதராவிதி ஸுகதாவிதி ஶிஷ்ணுனாக்ருʼத ஹ்ருʼதயௌ
ஶிவயா ஸஹ பயகே ஹ்ருʼதி ஜனிதம்ʼ தவ ஸுக்ருʼதம் .
இதி மே வ ஹ்ருதயம்ʼ பவ பவதாத்தவ தயயா
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 7 ..
சிவபெருமானும் பார்வதி தேவியும் இந்த உலகிற்கே தந்தை மற்றும் தாயாக விளங்குகின்றனர் (பிதரௌ). அவர்கள் இன்பத்தை வழங்கக் கூடியவர்கள். அறிவுடையவர்கள் அவர்களை எப்போதும் இதயத்தில் வைத்துத் துதிக்கின்றனர். சிவபெருமானே, உன்னுடைய கருணை எனது இதயத்தில் ஒரு நற்செயலாக அல்லது புண்ணியமாக மலர வேண்டும். உனது தயவால் என் உள்ளம் எப்போதும் உன்னை நினைக்கும் புனிதத் தலமாக மாற வேண்டும் என்று பக்தன் பிரார்த்திக்கிறான். அன்னை சிவையுடன் நீ எப்போதும் என் இதயத்தில் இருக்க வேண்டும் என்பதே இங்கு பிரதானமான கோரிக்கையாகும். பயகே என்பது அச்சம் நிறைந்த இந்த உலகத்தைக் குறிக்கும்.
இதன் தத்துவப் பொருள் ஜகத்பிதரௌ என்பதாகும். உலகப் பெற்றோர்களான பார்வதி-பரமேஸ்வரரைச் சரணடைவது ஒரு குழந்தையைப் போலப் பாதுகாப்பு உணர்வைத் தரும். நமது நற்செயல்கள் (ஸுக்ருதம்) அனைத்தும் இறைவனின் அருளால் விளைபவையே. ஶிஷ்ணு என்ற சொல் கற்றறிந்த அல்லது ஞானம் மிக்கவர்களைக் குறிக்கிறது. அவர்கள் இறைவனை எங்குத் தேடுவது என்று தெரிந்தவர்கள். இறைவனின் கருணை இருந்தால் மட்டுமே ஒருவனுடைய மனம் தூய்மையடைந்து அதில் இறைவன் குடியிருக்க முடியும். பிறவித் துயரை நீக்க வல்ல அந்தப் பெரும் புண்ணியம் உன்னைச் சரணடைவதே என்பதை இப்பாடல் உணர்த்துகிறது.
தாயும் தந்தையுமாக இருக்கும் இறைவனை வணங்குவது இயல்பான ஒரு செயல். ஒரு தந்தை கண்டிப்பவராகவும் தாய் அணைப்பவராகவும் இருப்பது போல, சிவபெருமான் வினைகளை அழித்து அன்னை பார்வதி அருளை வழங்குகிறார். இதி மே வ ஹ்ருதயம் பவ என்ற வேண்டுதல் என் மனமே உனது இருப்பிடமாக மாறட்டும் என்று கோருகிறது. பயம் நிறைந்த இவ்வுலகில் இறைவனின் திருவடிகளே நிழல் தரும் கற்பக விருட்சம் போன்றது.

Verse 8
ஶரணாகத பரணாஶ்ரித கருணாம்ருʼதஜலதே
ஶரணம்ʼ தவ சரணௌ ஶிவ மம ஸம்ʼஸ்ருʼதிவஸதே꞉ .
பரிசின்மய கருணாமய பிஷஜேன சிராவதாத்
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 8 ..
சரண் என்று வந்தவர்களைக் காப்பவனும், கருணை என்னும் அமிர்தம் நிறைந்த கடலாகத் திகழ்பவனுமாகிய சிவபெருமானே, உன்னுடைய திருவடிகளே எனக்குத் தஞ்சம். இந்தப் பிறவி என்னும் இல்லத்தில் (ஸம்ஸ்ருதிவஸதி) தவித்துக் கொண்டிருக்கும் எனக்கு உன் பாதங்கள் பாதுகாப்பு அளிக்கட்டும். நீ தூய அறிவு வடிவானவன் (சின்மயன்) மற்றும் கருணை வடிவானவன். சம்சார வியதி எனப்படும் பிறவிப் பிணிக்கு மருந்தாக இருக்கும் மருத்துவனே (பிஷஜ்), நீண்ட காலம் என்னை உனது அருளால் காத்தருள வேண்டும் என்று பக்தன் உருகி வேண்டுகிறான். இது முழுமையான சரணாகதியை வெளிப்படுத்துகிறது.
இதில் சிவபெருமான் ஒரு மருத்துவராக உருவகப்படுத்தப்பட்டுள்ளார். சம்சாரம் அல்லது பிறவி என்பது ஒரு நோய். அந்த நோயைத் தீர்க்கும் அருமருந்து சிவபெருமானின் திருவடிகளே. கருணாம்ருத ஜலதி என்பது அவர் எல்லையற்ற கருணை கொண்டவர் என்பதை விளக்குகிறது. சரணாகதி தத்துவம் இங்கு மிகச் சிறப்பாக விளக்கப்பட்டுள்ளது. அறிவிலும் கருணையிலும் சிறந்த அந்தப் பரம்பொருள் மட்டுமே ஆன்மாவின் நோயைத் தீர்க்க முடியும். பிஷஜ் என்ற பெயர் வேத காலத்திலிருந்தே சிவனுக்கு உரியதாக இருந்து வருகிறது. முக்தியைத் தரவல்ல அந்தப் பெரும் மருந்தினைப் பெறச் சிவனே ஒரே வழி.
பரிசின்மய என்ற சொல் இறைவன் வெறும் ஜடப்பொருள் அல்ல, அவர் உணர்வு வடிவமானவர் என்பதைக் குறிக்கிறது. கருணாமயன் என்பது அவர் வேண்டுவோருக்கு வேண்டுவன அளிப்பவர் என்பதைக் காட்டுகிறது. சம்சார வஸதி என்பது நாம் உலகியல் வாழ்க்கையை ஒரு வீடாகக் கருதி அதில் சிக்கிக்கொள்வதைச் சொல்கிறது. இதிலிருந்து விடுபட இறைவனின் திருவடிகளே ஒரே கதவு. நீண்ட காலம் காக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை நிலையான ஞானத்தைக் கோருவதாகும்.

Verse 9
விவிதாதிபிரதிபீதரக்ருʼதாதிகஸுக்ருʼதம்ʼ
ஶதகோடிஷு நரகாதிஷு ஹதபாதகவிவஶம் .
ம்ருʼட மாமவ ஸுக்ருʼதீபவ ஶிவயா ஸஹ க்ருʼபயா
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 9 ..
பல்வேறு விதமான பயங்கரமான பாவங்களுக்கிடையே நற்செயல்கள் மறைந்து போகின்றன. நூறு கோடி நரகங்களில் உழன்று சித்திரவதைகளை அனுபவிக்கும் நிலைக்குப் பாவங்கள் நம்மைத் தள்ளுகின்றன. அத்தகைய விவரிக்க முடியாத வேதனைகளிலிருந்து என்னைக் காக்க வேண்டும். ம்ருட என்று அழைக்கப்படும் இன்பம் தருபவனே, அன்னை சிவையுடன் வந்து எனக்கு உனது கருணையை வழங்கி என்னை ஒரு புண்ணியவானாக மாற்ற வேண்டும். நரக பயம் மற்றும் பாவங்களின் பிடியிலிருந்து விடுபட உனது அருளன்றி வேறு வழியில்லை என்று இப்பாடல் இறைஞ்சுகிறது.
இதன் தத்துவக் கருத்து என்னவென்றால், ஒருவன் செய்த பாவங்கள் அவனைப் பல்வேறு பிறவிகளிலும் நரக வேதனைகளிலும் தள்ளுகின்றன. அக்ருதாதிகஸுக்ருதம் என்பது செய்த புண்ணியங்கள் பலனளிக்காமல் போவதைக் குறிக்கிறது. மிருடன் என்பது துன்பத்தைப் போக்குபவன் என்று பொருள். சிவபெருமானின் கருணை பார்வை பட்டால் மட்டுமே ஒருவன் தனது பாவ மூட்டைகளிலிருந்து விடுதலை பெற முடியும். இறைவியுடன் இணைந்த சிவபெருமான் கருணையின் இருப்பிடமாகத் திகழ்கிறார். நரக துன்பங்களிலிருந்து விடுதலை பெற்று ஆன்ம உயர்வு அடையச் சிவபெருமானின் கருணையே மிக முக்கியமானது என்பதை இது வலியுறுத்துகிறது.
விவஶம் என்ற சொல் பாவங்களால் ஏற்படும் கையறு நிலையை விளக்குகிறது. ஒருவன் தனது கட்டுப்பாட்டை இழந்து கர்ம வினைகளுக்கு அடிமையாவதே இது. ஸுக்ருதீபவ என்ற கோரிக்கை என்னை ஒரு நற்பண்பு உள்ளவனாக மாற்று என்று வேண்டுகிறது. இறைவன் ஒருவனையே மாற்றி அமைக்க வல்லவர். சிவபெருமானின் அருள் இருந்தால் நரகமும் சொர்க்கமாக மாறும் என்பது பெரியோர்களின் வாக்கு.

Verse 10
கலிநாஶன கரலாஶன கமலாஸனவினுத
கமலாபதிநயனார்சித கருணாக்ருʼதிசரண .
கருணாகர முநிஸேவித பவஸாகரஹரண
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 10 ..
கலியுகத்தின் கொடுமைகளை அழிப்பவனே, ஆலகால விஷத்தை உண்டவனே, பிரம்மாவால் (கமலாஸனன்) துதிக்கப்படுபவனே என்று சிவனின் புகழை இப்பாடல் பாடுகிறது. விஷ்ணு பகவான் (கமலாபதி) தனது ஒரு கண்ணையே மலராகச் சமர்ப்பித்து உனது திருவடிகளைப் பூஜித்தார். அத்தகைய மகிமை வாய்ந்ததும் கருணை வடிவானதுமான உனது திருவடிகளை நான் வணங்குகிறேன். முனிவர்களால் எப்போதும் சேவிக்கப்படுபவனே, பிறவிப் பெருங்கடலை (பவஸாகரம்) வற்றச் செய்பவனே, என்னைக் காத்தருள் என்று பக்தன் பாடுகிறான். இதில் சிவனின் பரத்துவம் விளங்குகிறது.
இந்த ஸ்லோகத்தில் உள்ள புராணக் குறிப்புகள் சிவபெருமானின் மேன்மையை விளக்குகின்றன. பாற்கடலில் தோன்றிய விஷத்தை உண்டு உலகைக் காத்த செயல் (கரலாஶன) அவரது தியாகத்தையும் கருணையையும் காட்டுகிறது. விஷ்ணு பகவான் சிவபெருமானை வழிபட்ட வரலாறு அவரது திருவடிகளின் பெருமையை உணர்த்துகிறது. கருணாகர என்ற விளி, அவர் கருணையின் ஊற்று என்பதைக் குறிக்கிறது. பவஸாகர ஹரண என்பது பிறவிக் கடலைத் தாண்ட உதவும் ஒரு படகாக இறைவன் இருப்பதைச் சுட்டுகிறது. முனிவர்கள் சிவனைச் சேவிப்பதன் மூலம் ஞானத்தை அடைகிறார்கள்.
கலிநாஶனன் என்ற அடைமொழி கலியுகத்தில் தர்மம் அழியும் போது இறைவனின் தேவை அதிகம் என்பதைச் சொல்கிறது. கமலாஸன வினுத என்பது படைக்கும் கடவுளாகிய பிரம்மாவே சிவனைத் தொழுகிறார் என்பதாகும். கருணாக்ருதி சரண என்பது அவரது திருவடிகளே கருணையின் உருவம் என்பதை விளக்குகிறது. இத்தகைய பெரும் ஆற்றல் கொண்ட சிவபெருமான் எளிய பக்தனின் பாவங்களைப் போக்குவது அவருக்கு எளிதான காரியம்.

Verse 11
விஜிதேந்த்ரிய விபுதார்சித விமலாம்புஜசரண
பவநாஶன பயநாஶன பஜிதாங்கிதஹ்ருʼதய .
பணிபூஷண முனிவேஷண மதனாந்தக ஶரணம்ʼ
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 11 ..
புலன்களை வென்றவனே, தேவர்களால் (விபுத) போற்றப்படுபவனே, மாசற்ற தாமரை போன்ற திருவடிகளைக் கொண்டவனே என்று சிவபெருமானைப் போற்றுகிறது இப்பாடல். பிறவித் துயரையும் மரண பயத்தையும் நீக்குபவன் அவன். தன்னைத் துதிப்பவர்களின் இதயத்தில் அவன் தனது திருவடி முத்திரை பதிக்கிறான். பாம்புகளை ஆபரணமாக அணிந்தவன், முனிவர் கோலம் பூண்டவன், மன்மதனை எரித்தவன் (மதனாந்தகன்) எனச் சிவனின் பல்வேறு கோலங்களை இது விவரிக்கிறது. அத்தகைய இறைவா, உன்னை நான் சரணடைகிறேன் என்று பக்தன் கூறுகிறான்.
இதன் ஆன்மீகச் சிறப்பு என்னவென்றால், விஜிதேந்த்ரிய என்பது புலனடக்கத்தின் மேன்மையைக் குறிக்கிறது. மன்மதனை எரித்தது என்பது காமத்தை வென்றதைக் குறிக்கும் தத்துவமாகும். இதுவே ஒரு யோகியின் உச்சகட்ட நிலை. முனிவேஷணம் என்பது துறவறத்தின் சிறப்பைச் சொல்கிறது. பாம்புகளை ஆபரணமாகக் கொண்டது என்பது மரணத்தின் குறியீடான பாம்பையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதைக் காட்டுகிறது. பயநாஶன என்பது அச்சமற்ற நிலையான அபயத்தைத் தருவதைக் குறிக்கிறது. இறைவனைத் தொடர்ந்து பஜிப்பவர்களின் இதயத்தில் அவன் நிலையாக அமர்ந்து கொள்கிறான்.
விமலாம்புஜ சரண என்பது அழுக்கற்ற திருவடி என்பதாகும். உலகியல் ஆசைகள் இல்லாத தூய உள்ளத்தில் மட்டுமே இறைவன் தங்குவான். பஜிதாங்கித ஹ்ருதய என்பது பக்தனின் இதயம் இறைவனின் திருவடி பதிந்த இடமாக மாறுகிறது என்பதாகும். பணிபூஷண என்பது பாம்பைக் குறிக்கும், இது விஷத்தையே ஆபரணமாகக் கொண்ட அவனது நிலையைச் சொல்கிறது. மன்மதனை எரித்தவன் என்பதால் அவன் ஆசைகளைச் சுட்டெரிக்கும் ஞானாக்னியாக விளங்குகிறான்.

Verse 12
த்ரிபுராந்தக த்ரிதஶேஶ்வர த்ரிகுணாத்மக ஶம்போ
வ்ருʼஷவாஹன விஷதூஷண பதிதோத்தர ஶரணம் .
கனகாஸன கலிநாஶன கனகாம்பர ஶரணம்ʼ
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 12 ..
இறுதிப் பாடலில் த்ரிபுரங்களை அழித்தவன், தேவர்களின் தலைவன், முக்குணங்களையும் கடந்தவன் அல்லது முக்குணங்களின் வடிவானவன் என்று சிவபெருமான் புகழப்படுகிறான். காளையை வாகனமாகக் கொண்டவன், நஞ்சின் வீரியத்தை அடக்கியவன், வீழ்ந்தவர்களைக் காப்பவன் (பதிதோத்தர) என்று அவனது கருணை போற்றப்படுகிறது. பொன் ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பவன், கலியின் கொடுமைகளைத் தீர்ப்பவன், பொன்னாடையைத் தரித்தவன் என அவன் வர்ணிக்கப்படுகிறான். இத்தகைய மங்கலங்களைச் செய்யும் சம்புவே உன்னைச் சரணடைகிறேன் என்று ஸ்லோகம் முடிகிறது.
இதன் தத்துவ ரீதியான விளக்கம் என்னவென்றால், த்ரிபுரம் என்பது மனிதனின் மூன்று நிலைகளான விழிப்பு, கனவு, உறக்கம் மற்றும் மூன்று குணங்களான ஸத்வம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகியவற்றைக் குறிக்கும். இவற்றை வென்று துரிய நிலையைத் தருபவன் சிவன். வ்ருஷப வாகனம் என்பது தர்மத்தின் மீது அமர்ந்திருப்பதை உணர்த்துகிறது. பதிதோத்தர என்பது எவ்வளவு பெரிய பாவியாக இருந்தாலும் சரணடைந்தால் அவர்களைக் கரை சேர்க்கும் இறைவனின் எல்லையற்ற கருணையைக் குறிக்கிறது. சம்பு என்பது எப்போதும் இன்பத்தைச் செய்பவன் என்று பொருள்.
கனகாஸனன் மற்றும் கனகாம்பரன் என்பது சிவனின் தேஜஸ் அல்லது ஒளியைக் குறிக்கிறது. அவர் ஞானத்தின் வடிவாகத் திகழ்கிறார். த்ரிதஶேஶ்வரன் என்பது முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களுக்கும் அவர் தலைவன் என்பதாகும். விஷதூஷணன் என்பது உலகைத் துன்புறுத்தும் எத்தகைய நஞ்சையும் அழிக்க வல்லவன் சிவன் என்பதைக் குறிக்கும். இந்த 12 ஸ்லோகங்களும் சிவபெருமானின் முழுமையான சரணாகதி நிலையை விளக்கி, பக்தனை முக்திப் பாதைக்கு அழைத்துச் செல்கின்றன.

அதிபீஷண கடுபாஷண யமகிங்கரபடலீ-
க்ருʼததாடனபரிபீடனமரணாகமஸமயே.
உமயா ஸஹ மம சேதஸி யமஶாஸன நிவஸன்
ஶிவஶங்கர ஶிவ ஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 1 ..

அஸதிந்த்ரியவிஷயோதயஸுகஸாத்க்ருʼதஸுக்ருʼதே꞉
பரதூஷணபரிமோக்ஷண க்ருʼதபாதகவிக்ருʼதே꞉ .
ஶமனானன பவகானனநிரதேர்பவ ஶரணம்ʼ
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 2 ..

விஷயாபித படிஶாயுத பிஶிதாயுதஸுகத꞉
மகராயிதமதிஸந்ததிக்ருʼதஸாஹஸவிபதம் .
பரமாலய பரிபாலய பரிஶாபிதமநிஶம்ʼ
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 3 ..

தயிதா மம துஹிதா மம ஜனனீ மம ஜனக꞉
மம கல்பிதமதிஸந்ததிமருபூமிஷு நிரதம் .
கிரிஜாஸுக ஜனிதாஸுக வஸதிம்ʼ குரு ஸுகினம்ʼ
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 4 ..

ஜனிநாஶன ம்ருʼதிமோசன ஶிவபூஜனநிரதே꞉
அபிதோ த்ருʼஶமிதமீத்ருʼஶமஹமாஹவ இதி ஹா .
கஜகச்சபஜனிதஶ்ரம விமலீகுரு ஸுமதிம்ʼ
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 5 ..

த்வயி திஷ்டதி ஸகலஸ்திதிகருணாத்மனி ஹ்ருʼதயே
வஸுமார்கணக்ருʼபணேக்ஷண மனஸா ஶிவ விமுகம் .
அக்ருʼதாஹ்னிகமஸுபோஷகமவதாத்கிரிஸுதயா
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 6 ..

பிதராவிதி ஸுகதாவிதி ஶிஷ்ணுனாக்ருʼத ஹ்ருʼதயௌ
ஶிவயா ஸஹ பயகே ஹ்ருʼதி ஜனிதம்ʼ தவ ஸுக்ருʼதம் .
இதி மே வ ஹ்ருʼதயம்ʼ பவ பவதாத்தவ தயயா
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 7 ..

ஶரணாகத பரணாஶ்ரித கருணாம்ருʼதஜலதே
ஶரணம்ʼ தவ சரணௌ ஶிவ மம ஸம்ʼஸ்ருʼதிவஸதே꞉ .
பரிசின்மய கருணாமய பிஷஜேன சிராவதாத்
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 8 ..

விவிதாதிபிரதிபீதரக்ருʼதாதிகஸுக்ருʼதம்ʼ
ஶதகோடிஷு நரகாதிஷு ஹதபாதகவிவஶம் .
ம்ருʼட மாமவ ஸுக்ருʼதீபவ ஶிவயா ஸஹ க்ருʼபயா
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 9 ..

கலிநாஶன கரலாஶன கமலாஸனவினுத
கமலாபதிநயனார்சித கருணாக்ருʼதிசரண .
கருணாகர முநிஸேவித பவஸாகரஹரண
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 10 ..

விஜிதேந்த்ரிய விபுதார்சித விமலாம்புஜசரண
பவநாஶன பயநாஶன பஜிதாங்கிதஹ்ருʼதய .
பணிபூஷண முனிவேஷண மதனாந்தக ஶரணம்ʼ
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 11 ..

த்ரிபுராந்தக த்ரிதஶேஶ்வர த்ரிகுணாத்மக ஶம்போ
வ்ருʼஷவாஹன விஷதூஷண பதிதோத்தர ஶரணம் .
கனகாஸன கலிநாஶன கனகாம்பர ஶரணம்ʼ
ஶிவஶங்கர ஶிவஶங்கர ஹர மே ஹர துரிதம் .. 12 ..

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras