கபாலீசுவர ஸ்தோத்திரம்
'கபாலிநாமதே⁴யகம் கலாபிபுர்யதீ⁴ஶ்வரம் கலாத⁴ரார்த⁴ஶேக²ரம் கரீந்த்³ரசர்மபூ⁴ஷிதம் । க்ருபாரஸார்த்³ரலோசனம் குலாசலப்ரபூஜிதம் குபே³ரமித்ரமூர்ஜிதம் க³ணேஶபூஜிதம் ப⁴ஜே ॥'
கபாலி எனும் திருநாமம் கொண்டவரும், மயிலாபுரியின் தலைவரும், பிறைநிலவைச் சிகையில் சூடியவரும், யானையின் தோலைப் போர்த்தியவரும், கருணை ரசம் ததும்பும் விழியுடையவரும், குலமலைகளால் பூசிக்கப்படுபவரும், குபேரனின் உற்ற நண்பரும், கணபதியால் பூசிக்கப்படுபவருமான பெருமானை நான் போற்றி வணங்குகிறேன்.
ஆணவத்தால் சிவனை இகழ்ந்த பிரம்மனின் ஐந்தாவது தலையைக் கொய்தபோது, அந்த மண்டை ஓடு (கபாலம்) சிவனின் கையிலேயே ஒட்டிக்கொண்டது. இது ஆணவத்தின் அழிவையும், பிரம்ம ஞானத்தின் தேவையையும் குறிக்கிறது. இதனால் அவர் 'கபாலி' எனப்பட்டார். அன்னை பார்வதி மயில் வடிவில் (கலாபி) சிவனை வழிபட்ட தலமாதலால், இத்தலம் 'மயிலாப்பூர்' அல்லது 'கலாபிபுரி' எனப்பட்டது. மதயானையை அடக்கி அதன் தோலைப் போர்த்தியது, சிவனின் வீரத்தையும், அவர் மிருக இயல்புகளை அடக்கி ஆள்பவர் என்பதையும் காட்டுகிறது. குபேரன் தன் தவத்தால் சிவனின் நட்பைப் பெற்று, நிதிகளுக்கெல்லாம் அதிபதியானான். முதற்கடவுளான கணபதியே தன் தந்தையை பூசிப்பது, உலகிற்கு ஒரு நெறியை வகுத்துத் தரும் உயர்ந்த தத்துவத்தை உணர்த்துகிறது.
'ப⁴ஜே பு⁴ஜங்க³பூ⁴ஷணம் ப⁴வாப்³தி⁴பீ⁴திப⁴ஞ்ஜனம் ப⁴வோத்³ப⁴வம் ப⁴யாபஹம் ஸுக²ப்ரத³ம் ஸுரேஶ்வரம் । ரவீந்து³வஹ்னிலோசனம் ரமாத⁴வார்சிதம் வரம் ஹ்யுமாத⁴வம் ஸுமாத⁴வீஸுபூ⁴ஷிதம் மஹாகு³ரும் ॥'
பாம்புகளை ஆபரணமாக அணிந்தவரும், பிறவிக்கடல் எனும் பயத்தைப் போக்குபவரும், உலகத் தோற்றத்திற்குக் காரணமானவரும், அச்சங்களை அகற்றுபவரும், தேவர்களுக்கெல்லாம் தலைவனான இன்பமளிப்பவரும், சூரியன், சந்திரன், நெருப்பு ஆகியவற்றை முக்கண்களாகக் கொண்டவரும், இலக்குமிநாதனாம் திருமாலால் அர்ச்சிக்கப்பட்ட சிறந்தவரும், உமையின் நாயகனும், நறுமணமிக்க மாதவி மலர் சூடிய பெருங்குருவுமானவரை நான் வழிபடுகிறேன்.
நாகங்கள் காலத்தையும், குண்டலினி சக்தியையும், உயிர்களின் ஐம்புலன்களையும் குறிக்கின்றன. அவற்றை ஆபரணமாக அணிந்திருப்பது, சிவன் இவற்றையெல்லாம் கடந்தவர் என்பதைக் காட்டுகிறது. சூரிய, சந்திர, அக்னி ஆகிய முக்கண்கள், முக்காலங்களையும் (இறந்த, நிகழ், எதிர்) உணர்த்துவதோடு, பிரபஞ்ச இயக்கத்திற்குத் தேவையான ஞானம், அன்பு, ஆற்றல் ஆகியவற்றின் குறியீடாகவும் விளங்குகின்றன. திருமால் தன் கண்ணையே ஆயிரமாவது மலராகப் பெயர்த்து சிவனை அர்ச்சித்து சக்கராயுதம் பெற்றது, சைவ வைணவ ஒற்றுமையின் மேன்மையைப் பறைசாற்றுகிறது. சிவன் தட்சிணாமூர்த்தி வடிவில், மௌனமாகவே ஞானத்தை உபதேசிக்கும் ஆதி குருவாக, பெருங்குருவாக விளங்குகிறார்.
'கு³ரும் கி³ரீந்த்³ரத⁴ன்வினம் கு³ஹப்ரியம் கு³ஹாஶயம் கி³ரிப்ரியம் நக³ப்ரியாஸమన్விதம் வரப்ரத³ம் । ஸுரப்ரியம் ரவிப்ரப⁴ம் ஸுரேந்த்³ரபூஜிதம் ப்ரபு⁴ம் நரேந்த்³ரபீட²தா³யகம் நமாம்யஹம் மஹேஶ்வரம் ॥'
மலைகளின் அரசனையே வில்லாகக் கொண்டவரும், குகனுக்குப் பிரியமானவரும், அடியார் தம் இதயக் குகையில் வசிப்பவரும், மலைகளை விரும்புபவரும், மலைமகளாம் பார்வதியுடன் திகழ்பவரும், வரமளிப்பவரும், தேவர்களுக்கு இனியவரும், சூரியனைப் போன்ற பேரொளியுடையவரும், தேவேந்திரனால் பூஜிக்கப்படும் தலைவரும், அரசர்களுக்கு ஆட்சி பீடத்தை அருளும் மகேஸ்வரருமானவரை நான் நமஸ்கரிக்கிறேன்.
திரிபுரங்களை எரிக்க மேரு மலையை வில்லாக வளைத்ததால் 'கிரீந்திரதன்வி' என அழைக்கப்படுகிறார்.'குஹாசய' என்பதன் பொருள் குகைகளில் உறைபவர் என்பதல்ல; ஞானிகளின் இதயக் குகையில் தியானப் பொருளாக வீற்றிருப்பவர் என்பதே அதன் ஆழ்ந்த அர்த்தம். 'நகப்ரியாஸமன்விதம்' என்பது, சிவனும் சக்தியும் பிரிக்க முடியாத தத்துவம் என்பதை விளக்கும் அர்த்தநாரீஸ்வர தத்துவத்தை அழகாகக் குறிக்கிறது. சிவனின் அருளின்றி ஒருவருக்கு ஆட்சி அதிகாரமோ, தலைமைப் பதவியோ கிட்டாது என்பதை 'நரேந்திரபீடதாயகம்' என்ற சொல் உணர்த்துகிறது.
'மஹேஶ்வரம் ஸுரேஶ்வரம் த⁴நேஶ்வரப்ரியேஶ்வரம் வநேஶ்வரம் விஶுத்³த⁴சித்தவாஸினம் பராத்பரம் । ப்ரமத்தவேஷதா⁴ரிணம் ப்ரக்ருஷ்டசித்தஸ்வரூபிணம் விருத்³த⁴கர்மகாரிணம் ஸுஶிக்ஷகம் ஸ்மராம்யஹம் ॥'
மகேஸ்வரரும், தேவர்களின் தலைவரும், குபேரனின் பிரிய நாயகரும், வனங்களின் அதிபதியும் (பசுபதி), தூய உள்ளங்களில் வசிப்பவரும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலான பரம்பொருளும், பித்தனைப் போன்ற வேடம் தரித்தவரும், மேலான ஞானத்தின் வடிவானவரும், முரண்பட்ட செயல்களைச் செய்பவரும், சிறந்த ஆசானுமாகிய அவரை நான் தியானிக்கிறேன்.
சிவனின் கோலம் முரண்பாடுகளின் மொத்த உருவம். 'ப்ரமத்தவேஷதா⁴ரிணம்' (பித்தன் கோலம்) என்பது அவர் உலக வழக்கங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட அவதூதர் என்பதைக் காட்டுகிறது. ஆனால் அகத்தில் அவர் 'ப்ரக்ருஷ்டசித்தஸ்வரூபிணம்' (பரிசுத்த ஞான வடிவம்). புறத்தோற்றத்தைக் கண்டு ஏமாறக்கூடாது என்பதையும், அக இயல்பே 'சத்தியம்' என்பதையும் இது காட்டுகிறது. 'விருத்தகர்மகாரிணம்' என்பது, அவர் படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் என ஒன்றுக்கொன்று முரணான செயல்களை ஒருங்கே செய்பவர் என்பதைக் குறிக்கிறது.
'ஸ்மராம்யஹம் ஸ்மராந்தகம் முராரிஸேவிதாங்க்⁴ரிகம் பராரிநாஶனக்ஷமம் புராரிரூபிணம் ஶுப⁴ம் । ஸ்பு²ரத்ஸஹஸ்ரபா⁴னுதுல்யதேஜஸம் மஹௌஜஸம் ஸுசண்டி³கேஶபூஜிதம் ம்ருडम ஸமாஶ்ரயே ஸதா³ ॥'
மன்மதனை அழித்தவரும், திருமாலால் சேவிக்கப்படும் திருவடியுடையவரும், கொடிய பகைவரை அழிக்க வல்லவரும், முப்புரங்களை எரித்த மங்கள வடிவானவரும், ஒளிவீசும் ஆயிரம் சூரியர்களுக்கு ஒப்பான தேஜஸ்ஸுடையவரும், பெரும் சக்தி வாய்ந்தவரும், சண்டிகேஸ்வரரால் பூஜிக்கப்படுபவரும், இன்பம் அருளும் மிருடனுமாகிய அவரை நான் என்றும் சரணடைகிறேன்.
'ஸ்மராந்தகன்' என்பது காமத்தை வென்றதைக் குறிப்பதோடு, புலனடக்கத்தின் உச்ச நிலையையும், யோகத்தின் ஆற்றலையும் குறிக்கிறது. 'புராரிரூபிணம் சுபம்' என்பது, சிவன் அழிக்கும் கடவுளாக இருந்தாலும், அவர் செய்யும் அழித்தல் செயல் கூட உலக நன்மைக்கே என்பதால் அவர் மங்களமானவர் என்பதை உணர்த்துகிறது. சிவபூஜையின் பலன், பூஜையின் முடிவில் சண்டிகேஸ்வரரை வணங்கும்போதே முழுமை பெறுகிறது என்பது சைவ மரபு. 'மிருடன்' என்ற திருநாமம், அவர் எல்லாத் துன்பங்களையும் நீக்கி, மாறாத இன்பத்தை வழங்குபவர் என்பதைக் குறிக்கிறது.
'ஸதா³ ப்ரஹ்ருஷ்டரூபிணம் ஸதாம் ப்ரஹர்ஷவர்ஷிணம் பி⁴தா³ விநாஶகாரணம் ப்ரமாணகோ³சரம் பரம் । முதா³ ப்ரவ்ருத்தநர்தனம் ஜக³த்பவித்ரகீர்தனம் நிதா³னமேகமத்³பு⁴தம் நிதாந்தமாஶ்ரயேஹ்யஹம் ॥'
எப்போதும் ஆனந்த வடிவானவரும், நல்லோர்க்கு மகிழ்ச்சியை மழையெனப் பொழிபவரும், பேதங்களை அழிக்கும் காரணமானவரும், அறிவுக்கு எட்டாத பரம்பொருளும், ஆனந்தத்தால் நடனமாடுபவரும், உலகைப் புனிதமாக்கும் கீர்த்தியுடையவரும், எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரமான ஒப்பற்ற அற்புதமுமான அவரை நான் முழுமையாகப் பற்றிக்கொள்கிறேன்.
'பிதா வினாசகாரணம்' என்பது அத்வைத தத்துவத்தின் சாரம். உயிர்களுக்கும் இறைவனுக்கும் இடையில் உள்ள பேதத்தை — அதாவது இருமைத் தன்மையை (துவைதம்) — அழித்து, அனைத்தும் ஒன்றே என்ற அத்வைத ஞானத்தை அருள்பவர் சிவன். 'ப்ரமாணகோசரம் பரம்' என்பது, அவரை சாஸ்திரங்களாலோ, தர்க்கங்களாலோ முழுமையாக அறிய முடியாது, பக்தியாலும் அனுபவத்தாலுமே உணர முடியும் என்பதைக் காட்டுகிறது. 'முதா³ ப்ரவ்ருத்தநர்தனம்' என்பது அவரின் ஆனந்தத் தாண்டவமே படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் என்ற ஐந்தொழில்களையும் செய்கிறது என்பதைக் குறிக்கிறது.
'அஹம்மமாதி³தூ³ஷணம் மஹேந்த்³ரரத்னபூ⁴ஷணம் மஹாவ்ருஷேந்த்³ரவாஹனம் ஹ்யஹீந்த்³ரபூ⁴ஷணான்விதம் । வ்ருஷாகபிஸ்வரூபிணம் ம்ருஷாபதா³ர்த²தா⁴ரிணம் ம்ருகண்டு³ஸூனுஸம்ஸ்துதம் ஹ்யபீ⁴தித³ம் நமாமி தம் ॥'
‘நான்’, ‘எனது’ எனும் மாசுகளை அழிப்பவரும், இந்திரநீல மணி பதித்த ஆபரணமணிந்தவரும், பெருமைமிகு காளையை வாகனமாகக் கொண்டவரும், நாகராஜனை ஆபரணமாகச் சூடியவரும், ‘வருஷாகபி’ வடிவானவரும், நிலையற்ற உலகப் பொருட்களைத் தாங்கியிருப்பவரும், மிருகண்டு முனிவரின் மகனால் துதிக்கப்பட்டவரும், அச்சமின்மையை அளிப்பவருமான அவரை நான் வணங்குகிறேன்.
'அஹம்மமாதிதூஷணம்' என்பது ஆன்மிகத்தின் தலையாய நோக்கமான அகந்தை, மமகாரம் உள்ளிட்ட ஆணவமலங்களை வேரறுப்பதைக் குறிக்கிறது. 'மஹாவ்ருஷேந்திரவாஹனம்' என்பது, சிவன் தர்மத்தின் வடிவான நந்தியின் மீது அமர்ந்திருக்கிறார் — அதாவது தர்மமே அவரைத் தாங்குகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. 'ம்ருஷாபதார்த்ததாரிணம்' என்பது, இவ்வுலகம் மாயையின் தோற்றமே, அதன் உண்மையான ஆதாரம் சிவனே என்ற வேதாந்தக் கருத்தை விளக்குகிறது. மார்க்கண்டேயரின் கதை, சிவனைச் சரணடைந்தவர்களுக்கு கால பயம்கூட இல்லை என்பதை விளக்கும் உன்னதமான சான்றாகும்.
'நமாமி தம் மஹாமதிம் நதேஷ்டதா³னசக்ஷணம் நதார்திப⁴ஞ்ஜனோத்³யதம் நகே³ந்த்³ரவாஸினம் விபு⁴ம் । அகே³ந்த்³ரஜாஸமன்விதம் ம்ருகே³ந்த்³ரவிக்ரமான்விதம் க²கே³ந்த்³ரவாஹனப்ரியம் ஸுக²ஸ்வரூபமவ்யயம் ॥'
அந்த மகா ஞானியும், தன்னை வணங்கியோர்க்கு விரும்பியதை வழங்குவதில் வல்லவரும், சரணடைந்தோரின் துயரத்தைப் போக்க उद्यमப்பவரும், மலைகளின் அரசனான கைலையில் வசிப்பவரும், எங்கும் நிறைந்த பிரபுவும், மலைமகளோடு இணைந்தவரும், சிங்கத்தின் பராக்கிரமம் கொண்டவரும், கருட வாகனனாம் விஷ்ணுவுக்குப் பிரியமானவரும், இன்ப வடிவானவரும் அழிவற்றவருமான அவரை நான் வணங்குகிறேன்.
'நதேஷ்டதானசக்ஷணம்' என்பது அவர் 'வரப்ரதன்' என்பதை மீண்டும் உறுதி செய்கிறது. 'ம்ருகேந்திரவிக்ரமாந்விதம்' என்பது, சிவனின் வீரத்தையும் தீமையை அழிக்கும் ஆற்றலையும் சிங்கத்தின் பராக்கிரமத்துடன் ஒப்பிடுகிறது. 'ககேந்திரவாஹனப்ரியம்' என்பது, சிவனும் விஷ்ணுவும் ஒருவருக்கொருவர் பிரியமானவர்கள் என்பதை வலியுறுத்தி, சமயப் பேதங்களுக்கு இடமில்லை என்பதைக் காட்டுகிறது. 'சுகஸ்வரூபமவ்யயம்' என்பது, அவர் ஆனந்தத்தின் உருவம்; அவருக்குத் தோற்றமோ முடிவோ இல்லை; அவர் என்றும் நிலையானவர் என்பதைக் குறிக்கிறது.
'ஸுகல்பகாம்பி³காபதிப்ரியம் த்விதம் மனோஹரம் ஸுகூ³ட⁴காஞ்சிராமக்ருஷ்ணயோகி³ஶிஷ்யஸம்ஸ்துதம் । மஹாப்ரதோஷ புண்யகால கீர்த்தனாத் ஶுப⁴ப்ரதம் ப⁴ஜாமஹே ஸதா³ முதா³ கபாலி மங்க³லாஷ்டகம் ॥
கற்பகாம்பிகையின் கணவருக்குப் பிரியமானதும், மனதைக் கவரக்கூடியதும், காஞ்சியின் சிறந்தவரான ராமகிருஷ்ண யோகியின் சீடரால் துதிக்கப்பட்டதுமான இந்த மங்களாஷ்டகத்தை, மகா பிரதோஷ புண்ணிய காலத்தில் பாடுவதால் சுப பலன்களை அளிக்கும் கபாலி மங்களாஷ்டகத்தை, நாம் எப்போதும் மகிழ்வுடன் போற்றுவோமாக.
இது பலன் கூறும் 'பலச்ருதி' பகுதியின் தொடக்கமாகும். இப்பாடல், மயிலாப்பூர் கற்பகாம்பிகை உடனுறை கபாலீஸ்வரருக்கு மிகவும் பிரியமானது என்று குறிப்பிடுகிறது. சிவவழிபாட்டிற்கு மிகவும் உகந்த மகா பிரதோஷ காலத்தில் இந்தத் துதியைப் பாராயணம் செய்தால், சகல மங்களங்களும் உண்டாகும் என்று கேட்போரை பாராயணம் செய்யத் தூண்டுகிறது.
'கபாலி துஷ்டிதா³யகம் மஹாபதி³ப்ரபாலகம் த்வபீ⁴ஷ்டஸித்³தி⁴தா³யகம் விஶிஷ்டமங்க³லாஷ்டகம் । படே²த்ஸக்ருத்ஸுப⁴க்தித꞉ கபாலிஸன்னிதௌ⁴ க்ரமாத் அவாப்ய ஸர்வமாயுராதி³ மோத³தே ஸுமங்க³லம் ॥'
கபாலீஸ்வரருக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பதும், பெரும் ஆபத்துக்களிலிருந்து காப்பதும், விரும்பிய சித்திகளை அளிப்பதுமான இந்த விசேஷமான மங்களாஷ்டகத்தை, எவர் ஒருவர் மிகுந்த பக்தியுடன் கபாலீஸ்வரர் சந்நிதியில் ஒருமுறை முறையாகப் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் நீண்ட ஆயுள் முதலிய அனைத்தையும் பெற்று, பூரண மங்களத்துடன் மகிழ்ந்திருப்பார்.
இதுவே இவ்வஷ்டகத்தின் நிறைவு பலஶ்ருதி ஆகும். இறைவனின் திருமுன்னிலையில் அசைக்க முடியாத பக்தியுடன் செய்யப்படும் எந்த வழிபாடும் பன்மடங்கு பலனை அளிக்கும் என்பதைக் இந்த ஸ்லோகம் உறுதிப்படுத்துகிறது. இந்த ஸ்தோத்திரத்தை பக்தியுடன் பாடுபவர்களுக்கு இம்மையிலும் மறுமையிலும் அனைத்து நன்மைகளும் கிடைக்கும் என்பதே இதன் சாரம்.
கபாலிநாமதேயகம்ʼ கலாபிபுர்யதீஶ்வரம்ʼ
கலாதரார்தஶேகரம்ʼ கரீந்த்ரசர்மபூஷிதம் .
க்ருʼபாரஸார்த்ரலோசனம்ʼ குலாசலப்ரபூஜிதம்ʼ
குபேரமித்ரமூர்ஜிதம்ʼ கணேஶபூஜிதம்ʼ பஜே ..
பஜே புஜங்கபூஷணம்ʼ பவாப்திபீதிபஞ்ஜனம்ʼ
பவோத்பவம்ʼ பயாபஹம்ʼ ஸுகப்ரதம்ʼ ஸுரேஶ்வரம் .
ரவீந்துவஹ்னிலோசனம்ʼ ரமாதவார்சிதம்ʼ வரம்ʼ
ஹ்யுமாதவம்ʼ ஸுமாதவீஸுபூஷிதம்ʼ மஹாகுரும் ..
குரும்ʼ கிரீந்த்ரதன்வினம்ʼ குஹப்ரியம்ʼ குஹாஶயம்ʼ
கிரிப்ரியம்ʼ நகப்ரியாஸமன்விதம்ʼ வரப்ரதம் .
ஸுரப்ரியம்ʼ ரவிப்ரபம்ʼ ஸுரேந்த்ரபூஜிதம்ʼ ப்ரபும்ʼ
நரேந்த்ரபீடதாயகம்ʼ நமாம்யஹம்ʼ மஹேஶ்வரம் ..
மஹேஶ்வரம்ʼ ஸுரேஶ்வரம்ʼ தனேஶ்வரப்ரியேஶ்வரம்ʼ
வனேஶ்வரம்ʼ விஶுத்தசித்தவாஸினம்ʼ பராத்பரம் .
ப்ரமத்தவேஷதாரிணம்ʼ ப்ரக்ருʼஷ்டசித்ஸ்வரூபிணம்ʼ
விருத்தகர்மகாரிணம்ʼ ஸுஶிக்ஷகம்ʼ ஸ்மராம்யஹம் ..
ஸ்மராம்யஹம்ʼ ஸ்மராந்தகம்ʼ முராரிஸேவிதாங்க்ரிகம்ʼ
பராரிநாஶனக்ஷமம்ʼ புராரிரூபிணம்ʼ ஶுபம் .
ஸ்புரத்ஸஹஸ்ரபானுதுல்யதேஜஸம்ʼ மஹௌஜஸம்ʼ
ஸுசண்டிகேஶபூஜிதம்ʼ ம்ருʼடம்ʼ ஸமாஶ்ரயே ஸதா ..
ஸதா ப்ரஹ்ருʼஷ்டரூபிணம்ʼ ஸதாம்ʼ ப்ரஹர்ஷவர்ஷிணம்ʼ
பிதா விநாஶகாரண ப்ரமாணகோசரம்ʼ பரம் .
முதா ப்ரவ்ருʼத்தனர்தனம்ʼ ஜகத்பவித்ரகீர்தனம்ʼ
நிதானமேகமத்புதம்ʼ நிதாந்தமாஶ்ரயேஹ்யஹம் ..
அஹம்மமாதிதூஷணம்ʼ மஹேந்த்ரரத்னபூஷணம்ʼ
மஹாவ்ருʼஷேந்த்ரவாஹனம்ʼ ஹ்யஹீந்த்ரபூஷணான்விதம் .
வ்ருʼஷாகபிஸ்வரூபிணம்ʼ ம்ருʼஷாபதார்ததாரிணம்ʼ
ம்ருʼகண்டுஸூனுஸம்ʼஸ்துதம்ʼ ஹ்யபீதிதம்ʼ நமாமி தம் ..
நமாமி தம்ʼ மஹாமதிம்ʼ நதேஷ்டதானசக்ஷணம்ʼ
நதார்திபஞ்ஜனோத்யதம்ʼ நகேந்த்ரவாஸினம்ʼ விபும் .
அகேந்த்ரஜாஸமன்விதம்ʼ ம்ருʼகேந்த்ரவிக்ரமான்விதம்ʼ
ககேந்த்ரவாஹனப்ரியம்ʼ ஸுகஸ்வரூபமவ்யயம் ..
ஸுகல்பகாம்பிகாபதிப்ரியம்ʼ த்விதம்ʼ மனோஹரம்ʼ
ஸுகூடகாஞ்சிராமக்ருʼஷ்ணயோகிஶிஷ்யஸம்ʼஸ்துதம் .
மஹாப்ரதோஷபுண்யகாலகீர்தனாத் ஶுபப்ரதம்ʼ
பஜாமஹே ஸதா முதா கபாலிமங்கலாஷ்டகம் ..
கபாலி துஷ்டிதாயகம்ʼ மஹாபதிப்ரபாலகம்ʼ
த்வபீஷ்டஸித்திதாயகம்ʼ விஶிஷ்டமங்கலாஷ்டகம் .
படேத்ஸக்ருʼத்ஸுபக்தித꞉ கபாலிஸந்நிதௌ க்ரமாத்
அவாப்ய ஸர்வமாயுராதி மோததே ஸுமங்கலம் ..
Other stotras
