உமாகதி ஸ்தோத்திரம்

ப்ரஹ்மோவாச . அத வ்ருʼத்தே விவாஹே து பவஸ்யாமிததேஜஸ꞉ .

ப்ரஹர்ஷமதுலம்ʼ கத்வா தேவா꞉ ஶக்ரபுரோகமா꞉ .

துஷ்டுவுர்வாக்பிராத்யாபி꞉ ப்ரணேமுஸ்தே மஹேஶ்வரம் ..

தேவா ஊசு꞉ . நம꞉ பர்வதலிங்காய பர்வதேஶாய வை நம꞉ .

நம꞉ பவனவேகாய விரூபாயாஜிதாய ச .

நம꞉ க்லேஶவிநாஶாய தாத்ரே ச ஶுபஸம்பதாம் ..

நமோ நீலஶிகண்டாய அம்பிகாபதயே நம꞉ .

நம꞉ பவனரூபாய ஶதரூபாய வை நம꞉ ..

நமோ பைரவரூபாய விரூபநயனாய ச .

நம꞉ ஸஹஸ்ரநேத்ராய ஸஹஸ்ரசரணாய ச ..

நமோ தேவவயஸ்யாய வேதாங்காய நமோ நம꞉ .

விஷ்டம்பனாய ஶக்ரஸ்ய பாஹ்வோர்வேதாங்குராய ச ..

சராசராதிபதயே ஶமனாய நமோ நம꞉ .

ஸலிலாஶயலிங்காய யுகாந்தாய நமோ நம꞉ ..

நம꞉ கபாலமாலாய கபாலஸூத்ரதாரிணே .

நம꞉ கபாலஹஸ்தாய தண்டினே கதினே நம꞉ ..

நமஸ்த்ரைலோக்யநாதாய பஶுலோகரதாய ச .

நம꞉ கட்வாங்கஹஸ்தாய ப்ரமதார்திஹராய ச ..

நமோ யஜ்ஞஶிரோஹந்த்ரே க்ருʼஷ்ணகேஶாபஹாரிணே .

பகநேத்ரனிபாதாய பூஷ்ணோ தந்தஹராய ச ..

நம꞉ பினாகஶூலாஸிகட்கமுத்கரதாரிணே .

நமோ(அ)ஸ்து காலகாலாய த்ருʼதீயநயனாய ச ..

அந்தகாந்தக்ருʼதே சைவ நம꞉ பர்வதவாஸினே .

ஸுவர்ணரேதஸே சைவ நம꞉ குண்டலதாரிணே ..

தைத்யானாம்ʼ யோகநாஶாய யோகினாம்ʼ குரவே நம꞉ .

ஶஶாங்காதித்யநேத்ராய லலாடநயனாய ச ..

நம꞉ ஶ்மஶானரதயே ஶ்மஶானவரதாய ச .

நமோ தைவதநாதாய த்ர்யம்பகாய நமோ நம꞉ ..

க்ருʼஹஸ்தஸாதவே நித்யம்ʼ ஜடிலே ப்ரஹ்மசாரிணே .

நமோ முண்டார்தமுண்டாய பஶூனாம்ʼ பதயே நம꞉ ..

ஸலிலே தப்யமானாய யோகைஶ்வர்யப்ரதாய ச .

நம꞉ ஶாந்தாய தாந்தாய ப்ரலயோத்பத்திகாரிணே ..

நமோ(அ)னுக்ரஹகர்த்ரே ச ஸ்திதிகர்த்ரே நமோ நம꞉ .

நமோ ருத்ராய வஸவ ஆதித்யாயாஶ்வினே நம꞉ ..

நம꞉ பித்ரே(அ)த ஸாங்க்யாய விஶ்வேதேவாய வை நம꞉ .

நம꞉ ஶர்வாய உக்ராய ஶிவாய வரதாய ச ..

நமோ பீமாய ஸேனான்யே பஶூனாம்ʼ பதயே நம꞉ .

ஶுசயே வைரிஹானாய ஸத்யோஜாதாய வை நம꞉ ..

மஹாதேவாய சித்ராய விசித்ராய ச வை நம꞉ .

ப்ரதானாயாப்ரமேயாய கார்யாய காரணாய ச ..

புருஷாய நமஸ்தே(அ)ஸ்து புருஷேச்சாகராய ச .

நம꞉ புருஷஸம்ʼயோகப்ரதானகுணகாரிணே ..

ப்ரவர்தகாய ப்ரக்ருʼதே꞉ புருஷஸ்ய ச ஸர்வஶ꞉ .

க்ருʼதாக்ருʼதஸ்ய ஸத்கர்த்ரே பலஸம்ʼயோகதாய ச ..

காலஜ்ஞாய ச ஸர்வேஷாம்ʼ நமோ நியமகாரிணே .

நமோ வைஷம்யகர்த்ரே ச குணானாம்ʼ வ்ருʼத்திதாய ச ..

நமஸ்தே தேவதேவேஶ நமஸ்தே பூதபாவன .

ஶிவ ஸௌம்யமுகோ த்ரஷ்டும்ʼ பவ ஸௌம்யோ ஹி ந꞉ ப்ரபோ ..

ப்ரஹ்மோவாச . ஏவம்ʼ ஸ பகவான் தேவோ ஜகத்பதிருமாபதி꞉ .

ஸ்தூயமான꞉ ஸுரை꞉ ஸர்வைரமரானிதமப்ரவீத் ..

ஶ்ரீஶங்கர உவாச .

த்ரஷ்டும்ʼ ஸுகஶ்ச ஸௌம்யஶ்ச தேவாநாமஸ்மி போ꞉ ஸுரா꞉ .

வரம்ʼ வரயத க்ஷிப்ரம்ʼ தாதாஸ்மி தமஸம்ʼஶயம் ..

ப்ரஹ்மோவாச .

ததஸ்தே ப்ரணதா꞉ ஸர்வே ஸுரா ஊசுஸ்த்ரிலோசனம் ..

தேவா ஊசு꞉ .

தவைவ பகவன் ஹஸ்தே வர ஏஷோ(அ)வதிஷ்டதாம் .

யதா கார்யம்ʼ ததா நஸ்த்வம்ʼ தாஸ்யஸே வரமீப்ஸிதம் ..

ப்ரஹ்மோவாச .

ஏவமஸ்த்விதி தான் உக்த்வா விஸ்ருʼஜ்ய ச ஸுரான் ஹர꞉ .

லோகாம்ʼஶ்ச ப்ரமதை꞉ ஸார்தம்ʼ விவேஶ பவனம்ʼ ஸ்வகம் ..

யஸ்து ஹரோத்ஸவமத்புதமேனம் .

காயதி தைவதவிப்ரஸமக்ஷம் .

ஸோ(அ)ப்ரதிரூபகணேஶஸமானோ .

தேஹவிபர்யயமேத்ய ஸுகீ ஸ்யாத் .

 Meaning:

Verse 1

ப்ரஹ்மோவாச . அத வ்ருʼத்தே விவாஹே து பவஸ்யாமிததேஜஸ꞉ .

ப்ரஹர்ஷமதுலம்ʼ கத்வா தேவா꞉ ஶக்ரபுரோகமா꞉ .

துஷ்டுவுர்வாக்பிராத்யாபி꞉ ப்ரணேமுஸ்தே மஹேஶ்வரம் ..

இந்த ஸ்லோகத்தில் பிரம்ம தேவன் சிவபெருமானின் திருமணத்திற்குப் பிறகு நடந்த நிகழ்வுகளை விவரிக்கிறார். அமிததேஜஸ் என்று அழைக்கப்படும் எல்லையற்ற ஒளியைக் கொண்ட சிவபெருமானுக்கும் பார்வதி தேவிக்கும் திருமணம் இனிதே நிறைவேறியது. இந்த மங்கல நிகழ்வைக் கண்ட இந்திரன் உள்ளிட்ட தேவர்கள் அனைவரும் சொல்லொணா மகிழ்ச்சியில் திளைத்தனர். அவர்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி மகேஸ்வரனை நோக்கிப் பழமையான வேத வாக்குகளால் துதிக்கத் தொடங்கினர். அவர்கள் சிவபெருமானின் திருவடிகளில் விழுந்து முறைப்படி நமஸ்கரித்தனர்.

புராண ரீதியாக இந்தத் திருமணம் பிரபஞ்சத்தின் சமநிலையை நிலைநாட்ட மிக அவசியமான ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. சிவம் என்னும் தூய அறிவும் சக்தி என்னும் ஆற்றலும் இணைவதையே இத்திருமணம் குறிக்கிறது. தேவர்களின் மகிழ்ச்சி என்பது இருள் நீங்கி ஒளி பிறந்ததைக் காட்டுகிறது. தாருகாசுரன் போன்ற அசுரர்களின் கொடுமையிலிருந்து தங்களைக் காக்கவல்ல ஒரு மகா வீரன் பிறக்கப்போகிறான் என்ற நம்பிக்கையே இவர்களின் உற்சாகத்திற்குத் தூண்டுகோலாக இருந்தது.

ஆன்மீக ரீதியாக அமிததேஜஸ் என்ற சொல் சிவபெருமான் காலத்திற்கும் இடத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவர் என்பதைக் குறிக்கிறது. மகேஸ்வரன் என்ற விளிப்பு அவர் அனைத்துத் தெய்வங்களுக்கும் மேலானவர் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. ஆதியந்தமில்லாத பரம்பொருளைத் தேவர்கள் துதிப்பது என்பது ஜீவாத்மாக்கள் பரமாத்மாவின் மங்கலக் கோலத்தைக் கண்டு அடையும் பேரானந்தத்தின் வெளிப்பாடாகும். வேத வாக்குகளால் துதிப்பது என்பது ஞானத்தின் உச்சநிலையை அடையும் வழியாகும்.

Verse 2
தேவா ஊசுஃ ।
நமஃ பர்வதலிங்காய பர்வதேசாய வை நமஃ ।
நமஃ பவனவேகாய விரூபாயாஜிதாய ச ।
நமஃ க்லேசவிநாசாய தாத்ரே ச சுபஸம்பதாம் ॥

தேவர்கள் சிவபெருமானை மலை வடிவான லிங்கமாகவும் மலைகளின் தலைவனாகவும் போற்றுகின்றனர். சிவபெருமான் அசையாத உறுதி கொண்ட மலை போன்றவர் என்பதையும் அதே சமயம் காற்றின் வேகத்தைக் கொண்டவர் என்பதையும் இது உணர்த்துகிறது. விரூபன் என்று அழைக்கப்படும் அவர் உலகியல் அழகுக்கு அப்பாற்பட்டவர். யாராலும் வெல்லப்பட முடியாத அஜிதன் அவர். மக்களின் துயரங்களை வேரோடு அழிப்பவராகவும் மங்கலமான செல்வங்களை வாரி வழங்குபவராகவும் அவர் திகழ்கிறார் என்று தேவர்கள் வணங்குகின்றனர்.
மலையை லிங்கமாகக் குறிப்பிடுவது அருணாச்சலம் போன்ற திருத்தலங்களின் பெருமையைக் குறிக்கும். அசைவற்ற நிலை (ஸ்தாணு) மற்றும் ஆற்றல் மிக்க வேகம் (பவனவேகம்) ஆகிய இரு முரண்பட்ட பண்புகளும் சிவனிடம் ஒன்றாகக் குடி கொண்டுள்ளன. அசுர சக்திகளால் தீண்ட முடியாதவர் என்பதால் அவர் அஜிதன் என்று அழைக்கப்படுகிறார். துன்பத்தின் ஊற்றான அறியாமையை அழிப்பவர் அவரே என்பது இதன் புராண பின்னணியாகும்.

தத்துவார்த்தமாக பஞ்சக்லேசங்கள் எனப்படும் அவித்யை அஸ்மிதை ராகம் துவேஷம் மற்றும் அபிநிவேசம் ஆகிய ஐந்து வகையான மனக்கலக்கங்களை அழிப்பவர் சிவன். சுபசம்பதாம் என்பது வெறும் உலகியல் செல்வத்தை மட்டும் குறிக்காமல் முக்தி எனப்படும் அழியாத பேரானந்தத்தையும் குறிக்கிறது. பர்வதேசன் என்ற சொல் ஆன்மாவின் உயரிய நிலையை எட்டும் இலக்காகச் சிவபெருமானைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

Verse 3
நமோ நீலசிகண்டாய அம்பிகாபதயே நமஃ ।
நமஃ பவனரூபாய சதரூபாய வை நமஃ ॥

நீல நிறக் கொண்டையை உடையவரே அல்லது நீலகண்டரே உமக்கு நமஸ்காரம் என்று தேவர்கள் துதிக்கின்றனர். அம்பிகையின் கணவரே உமக்கு வணக்கம். காற்றின் வடிவம் கொண்டவரே நூறு அல்லது கணக்கற்ற வடிவங்களை எடுப்பவரே உமக்கு நமஸ்காரம் என்று இப்பாடல் போற்றுகிறது. சிவனும் சக்தியும் பிரிக்க முடியாதவர்கள் என்பதை அம்பிகாபதி என்ற சொல் உறுதிப்படுத்துகிறது.

நீலசிகண்ட என்பது மயில் தோகை போன்ற கிரீடத்தையோ அல்லது ஆலகால விஷத்தை அருந்தியதால் ஏற்பட்ட நீல நிறக் கழுத்தையோ குறிக்கலாம். சிவன் ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்தில் மட்டும் அடங்கிவிடாமல் அனைத்துயிர்களிலும் ஊடுருவி நிற்கும் வாயுவைப் போன்றவர் என்பது இதில் விளக்கப்படுகிறது. நூற்றுக்கணக்கான வடிவங்கள் என்பது இப்பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்துப் பொருட்களும் அவரின் வெவ்வேறு தோற்றங்களே என்பதைக் காட்டுகிறது.

ஆன்மீக ரீதியாக நீல நிறம் என்பது எல்லையற்ற ஆகாயத்தைக் குறிக்கிறது. அம்பிகாபதி என்பது புருஷன் மற்றும் பிரகிருதியின் இணைவைக் குறிக்கிறது. சிவன் காற்றின் வடிவாக இருப்பதால் அவர் பிராண சக்திக்கு ஆதாரமானவர். சதரூபாய என்பது மாயையின் மூலம் அவர் பலவாகத் தோற்றமளித்தாலும் உண்மையில் அவர் ஒருவரே என்ற அத்வைத தத்துவத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது.

Verse 4
நமோ பைரவரூபாய விரூபநயநாய ச ।
நமஃ ஸஹஸ்ரநேத்ராய ஸஹஸ்ரசரணாய ச ॥

பயங்கரமான பைரவ உருவம் கொண்டவரே உமக்கு நமஸ்காரம். முக்கண்களைக் கொண்ட விசித்திரமான கண்களை உடையவரே உமக்கு வணக்கம். ஆயிரம் கண்களையும் ஆயிரம் கால்களையும் கொண்ட பரம்பொருளே உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம் என்று தேவர்கள் போற்றுகின்றனர். இது சிவபெருமானின் விஸ்வரூபக் காட்சியை விவரிக்கும் வகையில் அமைந்துள்ளது.

பைரவ வடிவம் என்பது தீயவற்றை அழிக்கும் உக்ரமான கோலமாகும். விரூபநயன என்பது சமமற்ற கண்களை அதாவது சூரியன் சந்திரன் மற்றும் அக்னியைத் தனது மூன்று கண்களாகக் கொண்டதைக் குறிக்கிறது. ஆயிரம் கண்கள் மற்றும் கால்கள் என்ற விளக்கம் வேதகால புருஷ சூக்தத்தை நினைவூட்டுகிறது. இது கடவுள் எங்கும் நிறைந்தவர் என்பதையும் எல்லாவற்றையும் கண்காணிப்பவர் என்பதையும் புராண ரீதியாகக் காட்டுகிறது.

தத்துவ நோக்கில் பயம் என்பது அறியாமையால் வருவது அந்தப் பயத்தையே உருவமாகக் கொண்டு பக்தர்களுக்குப் பயமின்மையை வழங்குபவர் பைரவர். ஆயிரம் கண்கள் என்பது ஞானத்தின் விரிவைக் குறிக்கிறது. அவர் எங்கும் நடப்பவர் என்பதால் ஆயிரம் கால்கள் என்று கூறப்படுகிறது. இப்பிரபஞ்சத்தின் ஒட்டுமொத்த இயக்கமே அவரின் உடலாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 5
நமோ தேவவயஸ்யாய வேதாங்காய நமோ நமஃ ।
விஷ்டம்பநாய சக்ரஸ்ய பாஹ்வோர்வேதாங்குராய ச ॥

தேவர்களின் நண்பரே வேதங்களின் அங்கமாக இருப்பவரே உமக்கு நமஸ்காரம். இந்திரனின் கைகளைத் தடுத்து நிறுத்தியவரே வேதங்களின் முளையாக அல்லது வித்தாக இருப்பவரே உமக்கு வணக்கம். தேவர்களுக்குத் துன்பம் வரும்போது தோழனாக நின்று காப்பவர் சிவபெருமான் என்பதை இது குறிக்கிறது.

புராணக் கதையின்படி ஒருமுறை இந்திரன் அறியாமையால் சிவபெருமானைத் தாக்க முயன்றபோது சிவன் அவனது கைகளை அப்படியே ஸ்தம்பிக்கச் செய்தார். அதுவே விஷ்டம்பநாய சக்ரஸ்ய பாஹ்வோ என்ற வரியில் குறிப்பிடப்படுகிறது. இது ஈசனின் வல்லமையை இந்திரனுக்கு உணர்த்திய நிகழ்வாகும். மேலும் வேதங்கள் அனைத்தும் அவரிடமிருந்தே தோன்றியதால் அவர் வேதாங்குரர் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.

ஆன்மீக ரீதியாக வேதாங்கம் என்பது சிக்ஷை வியாகரணம் போன்ற ஆறு அங்கங்களை மட்டுமன்றி வேதத்தின் சாரத்தையே குறிக்கிறது. கடவுள் பக்தர்களுக்கு எளிய நண்பராக (வயஸ்ய) இருப்பது பக்தி மார்க்கத்தின் மேன்மையை உணர்த்துகிறது. வேதங்களின் ஆதிமூலம் அவரே என்பதால் அவரை அறிவதே வேதங்களின் உண்மையான நோக்கமாகும்.

Verse 6
சராசராதிபதயே சமநாய நமோ நமஃ ।
ஸலிலாசயலிங்காய யுகாந்தாய நமோ நமஃ ॥

இயங்கும் மற்றும் இயங்காத அனைத்துப் பொருட்களுக்கும் தலைவரே உமக்கு நமஸ்காரம். காலத்தின் முடிவாகத் திகழ்பவரே நீருக்குள் உறையும் லிங்க வடிவினரே உமக்கு வணக்கம். யுகங்களின் முடிவில் அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கிக் கொள்பவரே உமக்கு நமஸ்காரம் என்று தேவர்கள் போற்றுகின்றனர்.

சராசர அதிபதி என்பது புழு முதல் பிரம்மா வரை உள்ள அனைத்திற்கும் அவரே ஈசன் என்பதைக் குறிக்கிறது. சமனாய என்பது எமனைக் கூட அடக்கும் வல்லமை கொண்ட கால காலன் என்பதைக் குறிக்கும். நீருக்கு அடியில் லிங்கமாக இருப்பது சிவபெருமான் பிரளய காலத்திலும் அழியாமல் இருப்பவர் என்பதை உணர்த்துகிறது. யுகாந்தம் என்பது அழிவின் கடவுளாக அவர் மேற்கொள்ளும் சங்காரத் தொழிலைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது.

தத்துவ ரீதியாக நீர் என்பது காரணக் கடலைக் குறிக்கிறது. அதில் உறையும் லிங்கம் என்பது படைப்புக்கு முந்தைய நிலையாகும். அனைத்துப் பொருட்களும் அவரிடமிருந்தே தோன்றி அவரிடமே ஒடுங்குகின்றன. இது பிறப்பு மற்றும் இறப்புச் சுழற்சியைக் கடந்து நிற்கும் நித்தியமான ஆன்மாவைப் பற்றிய தத்துவமாகும்.

Verse 7
நமஃ கபாலமாலாய கபாலஸூத்ரதாரிணே ।
நமஃ கபாலஹஸ்தாய தண்டிநே கதிநே நமஃ ॥

தலை ஓடுகளை மாலையாக அணிந்தவரே தலை ஓடுகளை நூலில் கோர்த்துத் தாங்கியிருப்பவரே உமக்கு நமஸ்காரம். கையில் கபாலத்தை ஏந்தியவரே தண்டத்தையும் கதையையும் ஆயுதங்களாகக் கொண்டவரே உமக்கு வணக்கம். இது சிவபெருமானின் கபாலிகக் கோலத்தை விவரிக்கிறது.

புராணங்களின்படி சிவன் அணிந்திருக்கும் தலை ஓடுகள் முந்தைய கல்பங்களில் மறைந்த பிரம்மாக்களின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது. இது காலத்தின் நிலையாமையை உணர்த்தும் ஒரு குறியீடாகும். கையில் ஏந்திய கபாலம் என்பது பிரம்மாவின் ஐந்தாவது தலையைக் கொய்த பிறகு அவருக்கு ஏற்பட்ட பிரம்மஹத்தி தோஷத்தைக் கழிக்க அவர் மேற்கொண்ட பிட்சாடனர் கோலத்தைக் குறிக்கிறது.

ஆன்மீக ரீதியாகத் தலை ஓடுகள் என்பது அகங்காரத்தை ஒழிப்பதைக் குறிக்கிறது. அகங்காரம் அழிந்த இடத்திலேயே சிவபெருமான் குடி கொள்கிறார். தண்டம் மற்றும் கதை என்பது நீதியை நிலைநாட்டவும் பக்தர்களைக் காக்கவும் அவர் ஏந்திய கருவிகளாகும். இந்த உக்ரமான கோலத்திற்குப் பின்னால் ஒரு பேரமைதியும் கருணையும் ஒளிந்திருப்பதே இதன் தத்துவமாகும்.

Verse 8
நமஸ்த்ரைலோக்யநாதாய பசுலோகரதாய ச ।
நமஃ கட்வாங்கஹஸ்தாய ப்ரமதார்த்திஹராய ச ॥

மூவுலகிற்கும் நாதனே உமக்கு நமஸ்காரம். பசுக்களின் உலகத்தில் அல்லது ஜீவன்களின் கூட்டத்தில் மகிழ்ச்சி காண்பவரே உமக்கு வணக்கம். கட்வாங்கம் என்னும் ஆயுதத்தை ஏந்தியவரே உமது கணங்களான பிரமத கணங்களின் துயரத்தைத் தீர்ப்பவரே உமக்கு நமஸ்காரம்.

திரைலோக்யநாதன் என்பது பூமி அந்தரிக்ஷம் மற்றும் சொர்க்கம் ஆகிய மூன்றையும் ஆள்பவர் என்பதைக் குறிக்கிறது. பசுலோகம் என்பது அறியாமையில் கட்டுண்டு கிடக்கும் ஜீவாத்மாக்களைக் குறிக்கும். சிவபெருமான் அந்த ஜீவன்களைக் காப்பதில் ஆர்வம் கொண்டவர். கட்வாங்கம் என்பது ஒரு வகை எலும்புத் தண்டு போன்ற ஆயுதம் இது வீரத்தையும் வைராக்கியத்தையும் குறிக்கிறது.

தத்துவார்த்தமாகப் பசுபதி என்ற பெயருக்கு ஏற்ப அவர் ஆன்மாக்களைப் பாசத்திலிருந்தும் ஆணவத்திலிருந்தும் விடுவிப்பவர். பிரமத கணங்கள் என்பவை சிவபெருமானின் அணுக்கத் தொண்டர்கள். அவர்களின் துயரத்தைத் தீர்ப்பது என்பது சரணடைந்த பக்தர்களை எக்காலத்திலும் கைவிடாத கடவுளின் அருளைக் காட்டுகிறது.

Verse 9
நமோ யஜ்ஞசிரோஹந்த்ரே கிருஷ்ணகேசாபஹாரிணே ।
பகநேத்ரநிபாதாய பூஷ்ணோ தந்தஹராய ச ॥

தக்ஷயாகத்தின் தலைவனைக் கொன்றவரே உமக்கு நமஸ்காரம். கிருஷ்ணகேசனை அல்லது இருண்ட கேசத்தை உடையவர்களை அடக்கியவரே உமக்கு வணக்கம். பகன் என்பவனின் கண்களைப் பறித்தவரே பூஷன் என்ற தேவனின் பற்களைத் தகர்த்தவரே உமக்கு நமஸ்காரம். இப்பாடல் தக்ஷயாகத்தின் போது சிவபெருமான் காட்டிய சினத்தை விவரிக்கிறது.
தக்ஷயாகம் என்பது ஆணவத்தின் அடையாளமாக நடத்தப்பட்ட ஒரு வேள்வி. அதில் சிவபெருமானுக்கு உரிய பங்கு அளிக்கப்படாததால் அவர் வீரபத்திரரை அனுப்பி யாகத்தை அழித்தார். அப்போது பகனின் கண்கள் பிடுங்கப்பட்டன பூஷனின் பற்கள் உடைந்தன. இது அநீதிக்குத் துணையாக நின்ற தேவர்களுக்குக் கிடைத்த தண்டனையாகப் புராணங்களில் கூறப்பட்டுள்ளது.
ஆன்மீக ரீதியாக யாகம் என்பது ஒருவனின் கர்ம வினைகளைக் குறிக்கும். ஈசனின் அனுமதி இன்றிச் செய்யப்படும் எந்த ஒரு நற்செயலும் முழுமை பெறாது என்பதே இதன் கருத்து. பகனின் கண்களைப் பறித்தது என்பது அகக்கண் திறக்கப்படாத வரையில் புறக்கண்களால் பயன் இல்லை என்பதையும் பற்களைத் தகர்த்தது என்பது வீண் பேச்சுகளை அடக்க வேண்டும் என்பதையும் தத்துவ ரீதியாக உணர்த்துகிறது.

Verse 10
நமஃ பிநாகசூலாஸிகட்கமுத்கரதாரிணே ।
நமோஸ்து காலகாலாய த்ருதீயநயநாய ச ॥

பினாகம் என்னும் வில் சூலம் வாள் கேடயம் மற்றும் முத்கரம் போன்ற ஆயுதங்களைத் தாங்கியவரே உமக்கு நமஸ்காரம். காலனுக்கும் காலனாக இருப்பவரே மூன்றாவது கண்ணை உடையவரே உமக்கு வணக்கம். இது சிவபெருமானின் போர் வீரக் கோலத்தையும் காலத்தை வென்ற நிலையையும் விளக்குகிறது.
பினாகம் என்பது சிவபெருமானின் பிரசித்தி பெற்ற வில்லாகும். திரிபுர சம்ஹாரத்தின் போது அவர் இதைப் பயன்படுத்தினார். சூலம் என்பது முக்குணங்களைக் குறிக்கும் ஆயுதம். கால காலன் என்ற பெயர் மார்க்கண்டேயனுக்காக எமனை உதைத்த நிகழ்வை நினைவூட்டுகிறது. முக்கண்ணன் என்பதால் அவர் கடந்த காலம் நிகழ்காலம் மற்றும் எதிர்காலம் மூன்றையும் பார்ப்பவர்.
தத்துவ ரீதியாகப் பினாகம் என்பது ஓங்காரத்தைக் குறிக்கிறது. மூன்று கண்கள் என்பது இச்சா சக்தி ஞான சக்தி மற்றும் கிரியா சக்தி ஆகியவற்றின் குறியீடாகும். காலத்தை அழிப்பவர் என்பதால் அவர் பிறப்பு இறப்பு இல்லாதவர். பக்தர்களுக்கு மரண பயத்தை நீக்கி முக்தியை வழங்குபவர் என்பதே இப்பாடலின் ஆழ்ந்த பொருளாகும்.

Verse 11
அந்தகாந்தக்ருதே சைவ நமஃ பர்வதவாஸிநே ।
ஸுவர்ணரேதஸே சைவ நமஃ குண்டலதாரிணே ॥

அந்தகாசுரனை அழித்தவரே மலைகளில் வசிப்பவரே உமக்கு நமஸ்காரம். தங்கத்தைப் போன்ற விந்தினை உடையவரே குண்டலங்களை அணிந்திருப்பவரே உமக்கு வணக்கம். சிவபெருமானின் வீரம் எளிமை மற்றும் தெய்வீக அழகு ஆகியவற்றை இது ஒருங்கே கூறுகிறது.

அந்தகாசுரன் என்ற அசுரன் அறியாமையின் வடிவம் அவனைச் சங்காரம் செய்தது ஞானத்தின் வெற்றியைக் குறிக்கும். கைலாய மலை போன்ற உயர்ந்த இடங்களில் வசிப்பது அவர் உலக ஆசைகளிலிருந்து விலகி இருப்பவர் என்பதைக் காட்டுகிறது. சுவர்ணரேதஸ் என்பது சிவபெருமானின் ஆற்றல் அக்னி போன்றது என்பதையும் இதிலிருந்து தான் முருகப்பெருமான் தோன்றினார் என்பதையும் புராணங்கள் கூறுகின்றன.

ஆன்மீக ரீதியாகப் பர்வதவாசி என்பது உயர்ந்த தியான நிலையில் இருக்கும் ஆன்மாவைக் குறிக்கும். சுவர்ணரேதஸ் என்பது விந்து சக்தியை ஊர்த்துவரேதஸாக மாற்றி ஆன்மீக சக்தியாக மாற்றிய யோக நிலையைக் குறிக்கிறது. குண்டலங்கள் என்பது சிவனும் சக்தியும் சமமாகப் பொருந்தியிருப்பதைக் குறிக்கும் ஆபரணங்களாகும்.

Verse 12
தைத்யாநாம் யோகநாசாய யோகிநாம் குரவே நமஃ ।
சசாங்காதித்யநேத்ராய லலாடநயநாய ச ॥

அசுரர்களின் வலிமையை அழிப்பவரே யோகிகளுக்குக் குருவாக இருப்பவரே உமக்கு நமஸ்காரம். சந்திரனையும் சூரியனையும் கண்களாகக் கொண்டவரே நெற்றியில் கண்ணை உடையவரே உமக்கு வணக்கம். தட்சணாமூர்த்தி கோலத்தில் யோக ரகசியங்களை உபதேசிக்கும் ஈசனை இது போற்றுகிறது.

அசுரர்கள் யோக வலிமை மூலம் வரங்களைப் பெற்றுத் தீமைகள் செய்யும்போது அவர்களின் யோக சக்தியைச் சிவனே முறியடிக்கிறார். ஆனால் உண்மையான பக்தர்களான யோகிகளுக்கு அவரே ஆதிகுருவாக இருந்து வழிநடத்துகிறார். சூரிய சந்திரர்கள் அவர் கண்களாக இருப்பதால் இப் பிரபஞ்சத்தின் ஒளிக்கு அவரே ஆதாரமாகிறார். நெற்றிக் கண் ஞானத்தின் உச்சநிலையாகும்.

தத்துவ ரீதியாகச் சூரியன் மற்றும் சந்திரன் இடைகலை மற்றும் பிங்கலை நாடிகளைக் குறிக்கின்றன. நெற்றிக் கண் என்பது சுழுமுனை நாடியைக் குறிக்கிறது. இந்த மூன்றையும் சமநிலையில் வைத்திருப்பவர் யோகிகளுக்கெல்லாம் யோகியான மகாயோகி. அசுரத் தன்மையான தீய எண்ணங்களை அழித்துத் தெய்வீகத் தன்மையை ஒருவனுக்குள் வளர்ப்பவர் அவரே.

Verse 13
நமஃ ஸ்மசாநரதயே ஸ்மசாநவரதாய ச ।
நமோ தைவதநாதாய த்ர்யம்பகாய நமோ நமஃ ॥

மயானத்தில் இருப்பதை விரும்புபவரே மயானத்தில் வரம் அருளுபவரே உமக்கு நமஸ்காரம். தேவர்களின் தலைவரே முக்கண்ணனே உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். சிவபெருமான் ஏன் சுடுகாட்டில் வசிக்கிறார் என்ற ரகசியத்தை இது விளக்குகிறது.
மயானம் என்பது உலகப் பொருட்கள் அனைத்தும் சாம்பலாகிப் போகும் இடம். அங்கு சிவன் இருப்பது நிலையற்ற இந்த உலகை விட்டு நிலையான ஒன்றைத் தேட வேண்டும் என்பதை மனிதர்களுக்கு உணர்த்துகிறது. மேலும் பிரளய காலத்தில் உலகம் அழியும்போது அது ஒரு பெரிய மயானமாகிறது அப்போது சிவன் மட்டுமே எஞ்சியிருப்பார். அங்கும் அவர் தனது பக்தர்களுக்கு முக்தி என்னும் வரத்தை அளிக்கிறார்.

ஆன்மீக ரீதியாக மயானம் என்பது நம்முள்ளே இருக்கும் ஆசைகள் எரிந்த பின் கிடைக்கும் அமைதியான மனநிலையைக் குறிக்கிறது. அத்தகைய பரிசுத்தமான மனதிலேயே சிவபெருமான் நடனமாடுகிறார். த்ர்யம்பகன் என்ற சொல் அவர் மூன்று உலகங்களையும் அல்லது மூன்று காலங்களையும் அறிபவர் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது.

Verse 14
க்ருஹஸ்தஸாதவே நித்யம் ஜடிலே பிரஹ்மசாரிணே ।
நமோ முண்டார்த்தமுண்டாய பசூநாம் பதயே நமஃ ॥

இல்லறத்தில் இருப்பவர்களுக்கு நல்லவராகவும் அதே சமயம் ஜடாமகுடம் தரித்த பிரம்மச்சாரியாகவும் இருப்பவரே உமக்கு நமஸ்காரம். தலையை முழுமையாகவோ அல்லது பாதியாகவோ மழித்த கோலம் கொண்டவரே பசுபதியே உமக்கு வணக்கம். சிவபெருமானின் முரண்பட்ட மற்றும் முழுமையான தன்மைகளை இது விவரிக்கிறது.
சிவன் பார்வதியுடன் இணைந்து ஒரு சிறந்த இல்லறத்தானாகத் திகழ்கிறார். அதே சமயம் அவர் பற்றற்ற யோகியாகப் பிரம்மச்சரியத்தைக் கடைபிடிக்கிறார். இது ஒருவன் உலக வாழ்க்கையில் இருந்தாலும் மனதளவில் பற்றற்று இருக்க வேண்டும் என்ற தத்துவத்தைப் போதிக்கிறது. முண்டார்த்தமுண்டா என்பது அவர் பல துறவிக் கோலங்களை ஏற்பதைக் குறிக்கிறது.
தத்துவார்த்தமாகப் பசுபதி என்பது பிறவிப் பெருங்கடலில் தத்தளிக்கும் ஜீவன்களைக் காப்பாற்றும் தலைவன் என்று பொருள்படும். ஜடாமகுடம் என்பது ஞானத்தின் திரட்சியாகும். அவர் இல்லறம் மற்றும் துறவறம் ஆகிய இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்ட துரிய நிலையில் இருப்பவர் என்பதை இது காட்டுகிறது.

Verse 15
ஸலிலே தப்யமாநாய யோகைஸ்வரயப்ரதாய ச ।
நமஃ சாந்தாய தாந்தாய ப்ரலயோத்பத்திகாரிணே ॥

நீருக்குள் தவம் புரிபவரே யோக ஐஸ்வர்யங்களை வழங்குபவரே உமக்கு நமஸ்காரம். அமைதியானவரே புலன்களை அடக்கியவரே பிரளயம் மற்றும் படைப்பிற்குக் காரணமாக இருப்பவரே உமக்கு வணக்கம். இப்பாடல் சிவபெருமானின் தவக் கோலத்தையும் அவரின் படைப்புத் தொழிலையும் கூறுகிறது.

நீருக்குள் தவம் செய்வது என்பது கடுமையான விரதத்தைக் குறிக்கிறது. சிவபெருமான் அனைத்து யோகங்களுக்கும் அதிபதி என்பதால் தவம் செய்யும் யோகிகளுக்குத் தேவையான சித்திகளை அவரே வழங்குகிறார். அவர் சாந்தமான வடிவைக் கொண்டிருந்தாலும் பிரளய காலத்தில் உக்ரமானவராக மாறி அனைத்தையும் அழிக்கிறார். படைப்பும் அழிவும் அவரின் இரு கண்கள் போன்றவை.

ஆன்மீக ரீதியாகச் சாந்தம் மற்றும் தாந்தம் என்ற சொற்கள் ஒரு சாதகனுக்கு இருக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான பண்புகளாகும். புலன்களை அடக்கி மனதை அமைதியாக வைத்திருப்பவர்களே சிவனை அடைய முடியும். அனைத்திற்கும் ஆதியும் அந்தமுமாக இருப்பவர் அவரே என்பது இதன் தத்துவச் சுருக்கமாகும்.

Verse 16
நமோநுக்ரஹகர்த்ரே ச ஸ்திதிகர்த்ரே நமோ நமஃ ।
நமோ ருத்ராய வஸவ ஆதித்யாயாஸ்விநே நமஃ ॥

அருள் புரிபவரே உலகைக் காப்பவரே உமக்கு நமஸ்காரம். ருத்ரர்களாகவும் வசுக்களாகவும் ஆதித்யர்களாகவும் அஸ்வினி தேவர்களாகவும் இருப்பவரே உமக்கு வணக்கம். சிவபெருமானே அனைத்துத் தேவர்களின் வடிவிலும் வியாபித்திருக்கிறார் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.
படைப்புத் தொழில் பிரம்மாவிடமும் அழித்தல் சிவன் வசமும் இருந்தாலும் காத்தல் தொழிலைச் சிவனும் செய்கிறார் என்பது இதன் உட்பொருள். வசுக்கள் ஆதித்யர்கள் போன்ற கண தேவர்கள் அனைவரும் அவரின் வெவ்வேறு அம்சங்களே. இது ஏகம் ஸத் விப்ரா பஹுதா வதந்தி என்ற வேத வாக்கின் விளக்கமாகும்.
தத்துவ ரீதியாக அனுக்ரகம் என்பது ஜீவனுக்குக் கிடைக்கும் இறையருள். ஸ்திதி என்பது பிரபஞ்சத்தின் ஒழுங்கு. சிவன் ருத்ரனாகத் துயரங்களை விரட்டுபவராகவும் வசுவாக உலகிற்கு ஆதாரமாகவும் இருக்கிறார். அனைத்துத் தெய்வ வடிவங்களும் இறுதியில் சிவத்திலேயே அடங்குகின்றன என்பதை இது தெளிவுபடுத்துகிறது.

Verse 17
நமஃ பித்ரேத ஸாங்க்யாய விஸ்வேதேவாய வை நமஃ ।
நமஃ சர்வாய உக்ராய சிவாய வரதாய ச ॥

அனைத்து உலகிற்கும் தந்தையாக இருப்பவரே சாங்கிய தத்துவத்தின் பொருளாக இருப்பவரே உமக்கு நமஸ்காரம். விஸ்வே தேவர்களே உமக்கு வணக்கம். சர்வன் உக்ரன் சிவன் மற்றும் வரதனே உமக்கு நமஸ்காரம். இப்பாடல் சிவபெருமானின் எட்டு வடிவங்களில் சிலவற்றைப் போற்றுகிறது.
சிவன் ஜகத்பிதா என்று போற்றப்படுகிறார். சாங்கிய யோகம் என்பது அறிவின் மூலம் இறைவனை அடைவதாகும் அந்த அறிவின் இலக்காகச் சிவன் விளங்குகிறார். சர்வன் என்பது நிலத்தையும் உக்ரன் என்பது காற்றையும் சிவ என்பது மங்கலத்தையும் குறிக்கும் பெயர்களாகும். வரதன் என்பது வேண்டுவோர்க்கு வேண்டுவன அளிப்பவர் என்பதாகும்.
ஆன்மீக ரீதியாகச் சாங்கிய தத்துவம் புருஷன் மற்றும் பிரகிருதியைப் பற்றிப் பேசுகிறது இதில் சிவன் புருஷனாகக் கருதப்படுகிறார். அவர் உக்ரமானவராகத் தோன்றினாலும் உண்மையில் மங்கலமானவர் (சிவ). பக்தர்களின் அனைத்து விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் கல்பதருவாக அவர் விளங்குகிறார்.

Verse 18
நமோ பீமாய ஸேநாந்யே பசூநாம் பதயே நமஃ ।
சுசயே வைரிஹாநாய ஸத்யோஜாதாய வை நமஃ ॥

பயங்கரமான பீம வடிவம் கொண்டவரே சேனாதிபதியே உமக்கு நமஸ்காரம். பசுபதியே தூய்மையானவரே பகைவர்களை அழிப்பவரே சத்யோஜாத முகத்தை உடையவரே உமக்கு வணக்கம். சிவபெருமானின் பஞ்ச முகங்களில் ஒன்றான சத்யோஜாதத்தை இது போற்றுகிறது.
பீமன் என்பது ஆகாயத்தைக் குறிக்கும் சிவ வடிவம். சேனாநி என்பது முருகப் பெருமானின் வடிவில் இருக்கும் சிவனைக் குறிக்கலாம். சத்யோஜாதம் என்பது மேற்கு திசையை நோக்கி இருக்கும் முகம் இது படைப்புத் தொழிலைக் குறிக்கிறது. தூய்மையானவர் (சுசி) என்பதால் அவர் பாவங்களை எரிப்பவர்.
தத்துவார்த்தமாகச் சத்யோஜாதம் என்பது உடனடியாகத் தோன்றுவது என்று பொருள். அதாவது நினைத்த மாத்திரத்திலேயே பக்தர்களுக்கு அருள்பவர். அவர் பகைவர்களை அழிப்பவர் என்பது நமக்குள் இருக்கும் காம குரோத ஆதி அந்தரங்கப் பகைவர்களை அழிப்பதைக் குறிக்கிறது.

Verse 19
மஹாதேவாய சித்ராய விசித்ராய ச வை நமஃ ।
ப்ரதாநாயாப்ரேமேயாய கார்யாய காரணாய ச ॥

மகாதேவனே ஆச்சரியமானவரே விசித்திரமான கோலங்கள் கொண்டவரே உமக்கு நமஸ்காரம். பிரதானமானவரே அளவிட முடியாதவரே காரியமாகவும் காரணமாகவும் இருப்பவரே உமக்கு வணக்கம். சிவபெருமானின் தத்துவப் பின்னணியை இது ஆழமாக விளக்குகிறது.
தேவர்களுக்கெல்லாம் மேலானவர் என்பதால் அவர் மகாதேவர். அவரது செயல்களும் வடிவங்களும் மனித அறிவுக்கு அப்பாற்பட்ட ஆச்சரியங்களை அளிப்பவை. பிரதானம் என்பது மூலப் பிரகிருதியைக் குறிக்கும் சொல் அதுவும் சிவமே. காரியம் என்பது இந்தப் பிரபஞ்சம் காரணம் என்பது அதை உருவாக்கிய சக்தி இவை இரண்டும் அவரே.
ஆன்மீக ரீதியாக அவர் அப்ரமேயர் அதாவது தர்க்கத்தாலோ புலன்களாலோ அறிய முடியாதவர். ஒரு குடம் செய்வதற்கு மண் காரணமாகவும் குடம் காரியமாகவும் இருப்பது போல இப் பிரபஞ்சத்தின் அனைத்துத் தோற்றங்களுக்கும் அவரே ஆதாரமாக இருக்கிறார்.

Verse 20
புருஷாய நமஸ்தேஸ்து புருஷேச்சாகராய ச ।
நமஃ புருஷஸம்யோகப்ரதாநகுணகாரிணே ॥

புருஷ வடிவானவரே புருஷனின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவரே உமக்கு நமஸ்காரம். புருஷனுக்கும் பிரதானத்திற்கும் (இயற்கை) இடையே இணைப்பை ஏற்படுத்தி முக்குணங்களைச் செயல்பட வைப்பவரே உமக்கு வணக்கம். இது சாங்கிய தத்துவத்தின் சிகரமாகும்.
இங்கு புருஷன் என்பது ஆன்மாவைக் குறிக்கிறது. பிரகிருதி எனப்படும் இயற்கையோடு புருஷன் சேரும்போதுதான் உலகம் இயங்குகிறது. இந்த இணைப்பைச் சிவபெருமான் தனது இச்சையினால் நிகழ்த்துகிறார். சத்வம் ரஜஸ் தமஸ் ஆகிய மூன்று குணங்களின் சமநிலையை மாற்றிப் படைப்பைத் தொடங்குபவர் அவரே.
தத்துவ ரீதியாகச் சிவன் கேவல புருஷன் அதாவது குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர். ஆனால் உலக இயக்கத்திற்காக அவர் குணங்களோடு விளையாடுகிறார். ஆன்மாக்கள் தங்களின் விருப்பங்களுக்கு ஏற்ப அனுபவங்களைப் பெற அவர் வழிவகை செய்கிறார் என்பதே இதன் பொருளாகும்.

Verse 21
ப்ரவர்தகாய ப்ரக்ருதேஃ புருஷஸ்ய ச ஸர்வசஃ ।
க்ருதாக்ருதஸ்ய ஸத்கர்த்ரே பலஸம்யோகதாய ச ॥

இயற்கையையும் புருஷனையும் அனைத்து விதத்திலும் தூண்டி இயக்குபவரே உமக்கு நமஸ்காரம். செய்யப்பட்ட மற்றும் செய்யப்படாத செயல்களுக்குத் தலைவரே செயல்களின் பலன்களை அளிப்பவரே உமக்கு வணக்கம். சிவபெருமான் கர்ம பலன் வழங்குபவராக இங்கு போற்றப்படுகிறார்.
இயற்கை தானாக இயங்க முடியாது அதற்குச் சிவனின் அருள் தேவை. அவர் ஒரு இயந்திரத்தை இயக்குபவரைப் போல இந்தப் பிரபஞ்சத்தை இயக்குகிறார். நாம் செய்யும் நற்செயல்கள் மற்றும் தீச்செயல்கள் அனைத்திற்கும் சாட்சியாக இருப்பவர் அவரே. அந்தச் செயல்களுக்கு ஏற்ற பலன்களைச் சரியான காலத்தில் அவர் வழங்குகிறார்.
ஆன்மீக ரீதியாகப் பலஸம்யோகத என்பது கர்ம வினைகளின் நீதியைக் குறிக்கிறது. இறைவனின் நீதி தவறாதது. நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு வினைக்கும் எதிர்வினை உண்டு அதை நிர்வகிப்பவர் ஈசனே. அவரிடம் சரணடைவதன் மூலம் கர்ம பந்தங்களிலிருந்து விடுதலை பெற முடியும் என்பதே இப்பாடல் காட்டும் வழியாகும்.

Verse 22
காலஜ்ஞாய ச ஸர்வேஷாம் நமோ நியமகாரிணே ।
நமோ வைஷம்யகர்த்ரே ச குணாநாம் வ்ருத்திதாய ச ॥

அனைவரின் காலத்தையும் அறிந்தவரே விதிகளை உருவாக்குபவரே உமக்கு நமஸ்காரம். வேற்றுமைகளை உருவாக்குபவரே குணங்களை வளர்ப்பவரே உமக்கு வணக்கம். பிரபஞ்சத்தின் பன்முகத்தன்மைக்குச் சிவனே காரணம் என்பதை இது விளக்குகிறது.
காலம் என்பது சிவபெருமானின் ஒரு வடிவம். அவர் கடந்த காலம் எதிர்காலம் இரண்டையும் அறிந்தவர். பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்து விதிகளும் (தர்மம்) அவராலேயே நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன. உலகில் காணப்படும் ஏற்றத்தாழ்வுகள் மற்றும் வேற்றுமைகள் அனைத்தும் ஆன்மாக்களின் கர்ம வினைக்கு ஏற்ப அவரால் உருவாக்கப்படுகின்றன.
தத்துவார்த்தமாக முக்குணங்களின் விகிதாசாரத்தை மாற்றுவதன் மூலம் அவர் வெவ்வேறு உயிரினங்களை உருவாக்குகிறார். இது வைஷம்யகர்த்ரே என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஆனால் அவர் எல்லாவற்றையும் சமமாகப் பார்க்கும் கருணைக் கடல். விதிகளை மீறாத அவரது ஆளுமையே பிரபஞ்சத்தின் ஒழுங்கிற்கு அடிப்படையாகும்.

Verse 23
நமஸ்தே தேவதேவேச நமஸ்தே பூதபாவந ।
சிவ ஸௌம்யமுக்கோ த்ரஷ்டும் பவ ஸௌம்யோ ஹி நஃ ப்ரபோ ॥

தேவர்களின் தேவனே உமக்கு நமஸ்காரம். உயிரினங்களைக் காப்பவரே உமக்கு வணக்கம். மங்கலமானவரே உமது சாந்தமான முகத்தைக் காண அருள் புரியுங்கள். எங்கள் மீது கருணை கொண்டு சாந்தமான உருவில் தோன்றுங்கள் என்று தேவர்கள் வேண்டுகின்றனர்.
இதுவரை சிவபெருமானின் பல உக்ரமான மற்றும் தத்துவ ரீதியான வடிவங்களைத் துதித்த தேவர்கள் இப்போது அவரது அழகான சாந்தமான கோலத்தைக் காண விழைகின்றனர். போர்க்களத்திலோ அல்லது யோக நிலையிலோ அல்லாமல் ஒரு மணமகனாக அவர் காட்டும் எழிலைக் காண அவர்கள் ஆசைப்படுகின்றனர். பூதபாவன என்பது அனைத்து உயிர்களையும் தன் பிள்ளைகளாகப் பாவிப்பவர் என்று பொருள்.
ஆன்மீக ரீதியாகக் கடவுளின் உக்ர வடிவம் என்பது தீமைகளை அழிக்கவே. ஆனால் பக்தர்களுக்கு அவர் எப்போதும் சௌம்யமானவர் அதாவது அழகானவர் மற்றும் இனிமையானவர். இறைவனின் அந்தப் பேரழகைக் காண்பதே ஆன்மாவின் உயரிய நோக்கம். அந்தத் தரிசனம் அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கி மனதிற்கு நிம்மதியை அளிக்கும்.

Verse 24
பிரஹ்மோவாச ।
ஏவம் ஸ பகவாந் தேவோ ஜகத்பதிருமாபதிஃ ।
ஸ்தூயமாநஃ ஸுரைஃ ஸர்வைரமராநிதமப் ரவீத் ॥

பிரம்ம தேவன் தொடர்கிறார்: இவ்வாறு தேவர்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடித் துதித்த பிறகு ஜகத்பதியான உமாபதி பகவான் அந்தத் தேவர்களைப் பார்த்துப் பேசத் தொடங்கினார். தேவர்களின் துதியால் மகிழ்ச்சி அடைந்த சிவபெருமான் அவர்களுக்கு மறுமொழி கூறத் தயாரானார்.
உமாபதி என்ற சொல் சிவனும் சக்தியும் இணைந்து இருக்கும் கோலத்தைக் குறிக்கிறது. இது திருமணத்திற்குப் பிந்தைய சூழலை உறுதிப்படுத்துகிறது. தேவர்கள் துதிப்பது என்பது அவர்கள் தங்களின் நன்றியையும் பக்தியையும் வெளிப்படுத்துவதாகும். பக்தர்களின் துதிக்கு இறைவன் செவிசாய்க்கிறான் என்பது இதிலிருந்து தெளிவாகிறது.
தத்துவ ரீதியாகத் துதி என்பது மனதை இறைவனிடம் ஒருமுகப்படுத்தும் ஒரு சாதனை. அப்படி ஒருமுகப்படும்போது இறைவன் நம்முடன் பேசத் தொடங்குகிறான். இக்கதையில் சிவன் தேவர்களுக்குத் தனது அருளாசியை வழங்க முற்படுவது பக்தனுக்கும் இறைவனுக்கும் இடையிலான உறவை மேம்படுத்துகிறது.

Verse 25
ஸ்ரீசங்கர உவாச ।
த்ரஷ்டும் ஸுகச்ச ஸௌம்யச்ச தேவாநாமாஸ்மி போஃ ஸுராஃ ।
வரம் வரயத க்ஷிப்ரம் தாதாஸ்மி தமஸம்சயம் ॥

ஸ்ரீ சங்கரர் கூறுகிறார்: தேவர்களே நான் உங்களுக்குக் காண்பதற்கு இனியவனாகவும் சாந்தமானவனாகவும் இருக்கிறேன். உங்களுக்கு வேண்டிய வரத்தை உடனே கேளுங்கள். அதை நான் ஐயமின்றி வழங்குவேன் என்று ஈசன் திருவாய் மலர்ந்தருளினார்.
சிவன் தான் ஒரு ஆசுதோஷி அதாவது எளிதில் திருப்தி அடைபவர் என்பதை இங்கே நிரூபிக்கிறார். தேவர்களின் தூய பக்தியைக் கண்டு அவர் மகிழ்ந்தார். அவர்களின் விருப்பத்தை நிறைவேற்ற அவர் தயாராக இருக்கிறார். எந்த ஒரு தயக்கமும் இன்றி வரம் தருவதாகக் கூறுவது அவரது எல்லையற்ற கருணையைக் காட்டுகிறது.
ஆன்மீக ரீதியாக இறைவன் நம்மைப் பார்க்கும்போது நாம் அடையும் இன்பமே த்ரஷ்டும் ஸுகம். அவரது அருள் கிடைத்துவிட்டால் பிறகு கவலைப்பட ஏதுமில்லை. வரம் என்பது வெறும் உலகியல் தேவைகள் மட்டுமல்ல அது ஒரு பக்தனின் ஆன்மீக உயர்வுக்கான வாய்ப்பாகும்.

Verse 26
பிரஹ்மோவாச ।
ததஸ்தே ப்ரணதாஃ ஸர்வே ஸுரா ஊசுஸ்த்ரிலோசநம் ॥

பிரம்ம தேவன் கூறுகிறார்: அதைக் கேட்ட தேவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் முக்கண்ணனான சிவபெருமானை மீண்டும் வணங்கிப் பணிவுடன் பதிலளித்தனர்.
சிவபெருமானின் வரம் தரும் வாக்குறுதி தேவர்களுக்கு ஒரு பெரிய ஆறுதலை அளித்தது. அவர்கள் உடனடியாக வரம் கேட்காமல் மிகுந்த நிதானத்துடன் செயல்பட்டனர். முக்கண்ணன் என்ற விளிப்பு அவர் அனைத்தையும் அறிபவர் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்திருப்பதைக் காட்டுகிறது.
பக்தி மார்க்கத்தில் பணிவு (விநயம்) என்பது மிக முக்கியமானது. இறைவன் வரம் தருகிறேன் என்று சொன்னாலும் அகங்காரம் கொள்ளாமல் அவனது திருவடிகளில் விழுவது ஒரு சிறந்த பக்தனின் அடையாளம். தேவர்கள் இத்தகைய முதிர்ச்சியையே இங்கு வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

Verse 27
தேவா ஊசுஃ ।
தவைவ பகவந் ஹஸ்தே வர ஏஷோவதிஷ்டதாம் ।
யதா கார்யம் ததா நஸ்த்வம் தாஸ்யஸே வரமீப்ஸிதம் ॥

தேவர்கள் கூறினர்: பகவானே இந்த வரம் உமது கைகளிலேயே இருக்கட்டும். எங்களுக்கு எப்போது உதவி தேவைப்படுகிறதோ அப்போது நீர் எங்களுக்குத் தேவையான வரத்தை வழங்கினால் போதும். தேவர்கள் சிவபெருமானின் மீது கொண்டுள்ள அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையை இது காட்டுகிறது.
தேவர்கள் மிகவும் புத்திசாலித்தனமாகச் செயல்பட்டனர். தங்களுக்குத் தேவையானதை விடத் தகுந்த நேரத்தில் தேவையானது கிடைக்க வேண்டும் என்பதில் அவர்கள் குறியாக இருந்தனர். இது ஒரு உயர்ந்த சரணாகதி நிலையாகும். அதாவது எனக்கென்ன வேண்டும் என்பது உனக்குத் தெரியும் அதை நீயே கொடுப்பாய் என்று இறைவனிடம் பொறுப்பை ஒப்படைப்பதாகும்.
ஆன்மீக ரீதியாக இது ஒரு பெரிய தத்துவம். பல நேரங்களில் நாம் இறைவனிடம் கேட்கும் வரங்கள் நமக்குத் தீங்காக முடியலாம். ஆனால் இறைவனே முடிவு செய்யும்போது அது எப்போதும் நன்மையாகவே அமையும். தேவர்களின் இந்த அணுகுமுறை பக்தர்களுக்கு ஒரு சிறந்த வழிகாட்டியாகும்.

Verse 28
பிரஹ்மோவாச ।
ஏவமஸ்த்விதி தாந் உக்த்வா விஸ்ருஜ்ய ச ஸுரான் ஹரஃ ।
லோகாம்ச்ச ப்ரமதைஃ ஸார்தம் விவேச பவநம் ஸ்வகம் ॥

பிரம்ம தேவன் கூறுகிறார்: தேவர்களின் வேண்டுகோளை ஏற்று அப்படியே ஆகட்டும் என்று ஹரன் (சிவன்) அருளினார். தேவர்களை விடைபெறச் செய்துவிட்டுத் தனது பிரமத கணங்களுடன் சேர்ந்து தனது இல்லத்திற்குள் நுழைந்தார்.
இதன் மூலம் சிவபெருமானின் திருமணம் மற்றும் அதைத் தொடர்ந்த துதிப் பாடல்கள் நிறைவு பெறுகின்றன. சிவன் தனது இருப்பிடத்திற்குச் செல்வது உலக இயக்கம் இனி சீராக நடக்கும் என்பதைக் குறிக்கிறது. அவர் ஹரன் என்று அழைக்கப்படுகிறார் ஏனென்றால் அவர் பக்தர்களின் பாவங்களை ஹரிப்பவர் (அழிப்பவர்).
புராண ரீதியாக இது கைலாயத்திற்குச் சிவனும் பார்வதியும் செல்வதைக் குறிக்கும். பிரமத கணங்கள் எப்போதும் ஈசனைப் பின்தொடர்வது போல பக்தர்களும் எப்போதும் அவன் நினைவிலேயே இருக்க வேண்டும் என்பது இதன் தத்துவமாகும். சிவபெருமானின் இல்லம் என்பது உண்மையில் பக்தனின் இதயம் தான்.

Verse 29
யஸ்து ஹரோத்ஸவமத்புதமேநம் ।
காயதி தைவதவிப்ரஸமக்ஷம் ।
ஸோப்ரதிரூபகணேசஸமாநோ ।
தேஹவிபர்யயமேத்ய ஸுகீ ஸயாத் ॥

யார் ஒருவர் இந்த ஆச்சரியமான ஹரோத்சவத்தை (சிவன் திருக்கல்யாண நிகழ்வை) தேவர்கள் மற்றும் அந்தணர்கள் முன்னிலையில் பாடுகிறாரோ அவர் கணேசருக்கு நிகரான பெருமையைப் பெறுவார். அவர் இந்த உடலை நீத்த பிறகு எல்லையற்ற இன்பத்தை அடைவார்.
இது இத்தோத்திரத்தின் பலச்ருதி ஆகும். இப்பாடலைப் பாடுவதால் கிடைக்கும் நன்மைகளை இது விளக்குகிறது. கணேசருக்கு நிகரான நிலை என்பது தலைமைப் பண்பும் தடைகளற்ற வாழ்வும் கிடைப்பதைக் குறிக்கிறது. சிவபெருமானின் புகழைப் பாடுவது பிறவிப் பிணியை அறுக்கும் மருந்தாகும்.
ஆன்மீக ரீதியாக தேஹவிபர்யயம் என்பது மரணத்தைக் குறிக்கும். ஒரு சிவபக்தனுக்கு மரணம் என்பது துயரமல்ல அது சிவபெருமானுடன் கலக்கும் ஒரு இனிய நிகழ்வு. இந்தத் தோத்திரத்தைப் படிப்பதன் மூலம் ஒருவன் இம்மையிலும் மறுமையிலும் பேரின்பத்தை அடைவான் என்பதே இப்பாடலின் இறுதிச் செய்தியாகும்.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras