ஓம்காரேசுவர ஸ்தோத்திரம்

Lyrics:

பார்வத்யுவாச -
மஹாதே³வமஹானந்த³கருணாம்ருʼதஸாக³ர .
ஶ்ருதமுத்தமமாக்²யானம்ʼ மஹாகாலக³ணஸ்ய ச ..1..

கிம்ʼ வான்யத் ப்ரீதிஜனகம்ʼ க்ஷேத்ரமஸ்தி மஹேஶ்வர .
க்ஷேத்ராணாம்ʼ த்வம்ʼ பதி꞉ ஶம்போ⁴ விஶிஷ்டம்ʼ வக்துமர்ஹஸி ..2..

ஈஶ்வர உவாச -
க்ஷேத்ரமஸ்த்யேகமுத்க்ருʼஷ்டமுத்பு²ல்லகமலானனே .
ஓங்காரம்ʼ நாம விமலம்ʼ கலிகல்மஷநாஶனம் ..3..

தத்ர ஶைவவரா நித்யம்ʼ நிவஸந்தி ஸஹஸ்ரஶ꞉ .
தே ஸர்வே மம லிங்கா³ர்சாம்ʼ குர்வந்த்யேவ ப்ரதிக்ஷணம் ..4..

பா⁴ஸிதாபா⁴ஸிதைர்நித்யம்ʼ ஶாந்தா தா³ந்தா ஜிதேந்த்³ரியா꞉ .
ருத்³ராக்ஷவரபூ⁴ஷாட்⁴யா பா⁴லாக்ஷான்யஸ்தமானஸா꞉ ..5..

தத்ராஸ்தி ஸரிதாம்ʼ ஶ்ரேஷ்டா² லிங்க³ஸங்க³தரங்கி³தா .
நர்மதா³ ஶர்மதா³ நித்யம்ʼ ஸ்னானாத்பானாவகா³ஹனாத் ..6..

பாபௌக⁴ஸங்க⁴ப⁴ங்கா³ட்⁴யா வாதபோதஸுஶீதலா .
தத்ராஸ்தி குண்ட³முத்க்ருʼஷ்டமோங்காராக்²யம்ʼ ஶுசிஸ்மிதே ..7..

தத்குண்ட³த³ர்ஶநாதே³வ மல்லோகே நிவஸேச்சிரம் .
தத்குண்டோ³த³கபானேன ஹ்ருʼதி³ லிங்க³ம்ʼ ப்ரஜாயதே ..8..

பா⁴வா꞉ பிப³ந்தி தத்குண்ட³ஜலம்ʼ ஶீதம்ʼ விமுக்தயே .
த்ருʼப்திம்ʼ ப்ரயாந்தி பிதர꞉ தத்குண்ட³ஜலதர்பிதா꞉ ..9..

ஸதா³ தத்குண்ட³ரக்ஷார்த²ம்ʼ க³ணா꞉ ஸம்ʼஸ்தா²பிதா மயா .
குண்ட³தா⁴ரப்ரப்⁴ருʼதய꞉ ஶூலமுத்³க³ரபாணய꞉ ..10..

க³ஜேந்த்³ரசர்மவஸனா ம்ருʼகே³ந்த்³ரஸமவிக்ரமா꞉ .
ஹரீந்த்³ரானபி தே ஹன்யுர்கி³ரீந்த்³ரஸமவிக்³ரஹாஹ ..11..

த⁴னு꞉ஶரகரா꞉ ஸர்வே ஜடாஶோபி⁴தமஸ்தகா꞉ .
அக்³நிரித்யாதி³பி⁴ர்மந்த்ரைர்ப⁴ஸ்மோத்³தூ⁴லிதவிக்³ரஹா ..12..

ஸங்க்³ராமமுக²ரா꞉ ஸர்வே க³ணா மேது³ரவிக்³ரஹா꞉ .
கதா³சித³னனுஜ்ஞாப்த தான் க³ணான் மத³த³ர்பித꞉ ..13..

அப்ஸரோபி⁴꞉ பரிவ்ருʼதோ மருதாம்ʼ பதிருத்³த⁴த꞉ .
ஆருஹ்யாப்⁴ரமுநாத²ம்ʼ தம்ʼ க்ரீடி³தும்ʼ நர்மதா³ஜலே ..14..

ஸமாஜகா³ம த்வரித꞉ ஶச்யா ஸாகம்ʼ ஶிவே ததா³ .
ததா³ தம்ʼ க³ணபா꞉ க்ருத்³தா⁴꞉ ஸர்வே தே ஹ்யதிமன்யவ꞉ ..15..

ஸக³ஜம்ʼ பாதயன்னப்³தௌ⁴ ஶச்யா ஸாகம்ʼ ஸுரேஶ்வரம் .
ஸுராம்ʼஸ்ததா³ ஸவருணான் பி³பி⁴து³꞉ பவனானலான் ..16..

நிஸ்த்ரிம்ʼஶவரதா⁴ராபி⁴꞉ ஸுதீக்ஷ்ணாக்³ரை꞉ ஶிலீமுகை²꞉ .
முத்³க³ரைர்பி³பி⁴து³ஶ்சான்யே ஸவாஹாயுத⁴பூ⁴ஷணான் ..17..

விவாஹனாம்ʼஸ்ததா³ தே³வான் ஸ்ரவத்³ரக்தான் ஸ்க²லத்பதா³ன் .
காந்தி³ஶீகான் முக்தகேஶான் க்ஷணாச்சக்ருர்க³ணேஶ்வரா꞉ ..18..

அப்ஸராஸ்தா விகன்னரா꞉ ருத³ந்த்யோ முக்தமூர்த⁴ஜா꞉ .
ஹாஹா ப³தேதி க்ரந்த³ந்த்ய꞉ ஸ்ரவத்³ரக்தார்த்³ரவாஸஸ꞉ ..19..

ததா² தே³வக³ணா꞉ ஸர்வே ஶக்ராத்³யா ப⁴யகம்பிதா꞉ .
ஓங்காரம்ʼ தத்ர தல்லிங்க³ம்ʼ ஶரணம்ʼ ஜக்³முரீஶ்வரம் ..20..

Meaning:

Verse 1
மஹாதேவமஹானந்தகருணாம்ருதஸாகர |
ஸ்ருதமுத்தமமாக்யாநம் மஹாகாலகணஸ்ய ச ||1||

பார்வதி தேவி இந்த ஸ்லோகத்தில் சிவபெருமானைப் போற்றித் துதித்துத் தனது உரையாடலைத் தொடங்குகிறார். அவர் சிவபெருமானை மஹாதேவன், மஹானந்தன் மற்றும் கருணாமிர்த சாகரன் என்று மூன்று முக்கிய அடைமொழிகளால் அழைக்கிறார். மஹாதேவன் என்பது தேவர்களுக்கெல்லாம் மேலான இறைவன் என்பதையும், மஹானந்தன் என்பது நிலையான பேரின்பத்தின் வடிவாக இருப்பவர் என்பதையும் குறிக்கிறது. கருணாமிர்த சாகரன் என்ற பதம் சிவபெருமானின் எல்லையற்ற கருணையை அமிர்தக் கடலாக உருவகப்படுத்துகிறது. தன் பக்தர்களின் துயர் துடைக்கத் துடிக்கும் இறைவனின் தயாள குணத்தை இது விளக்குகிறது.
புராண ரீதியாகப் பார்க்கும் போது, இதற்கு முன்னர் சிவபெருமான் மகா கால கணங்களின் சிறப்புகளைப் பற்றிப் பார்வதிக்கு விளக்கியுள்ளார். அதைக் கேட்ட தேவி, மிகவும் உயர்ந்த அந்த வரலாற்றைக் கேட்டதில் பெரும் மகிழ்ச்சி அடைவதாகக் கூறுகிறார். ஆன்மீக ரீதியாக, இறைவனின் பெருமைகளைக் கேட்பது ஒரு ஜீவனின் மனதைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. மகா கால கணங்கள் என்பவர்கள் காலத்தைக் கடந்தவர்கள், அவர்கள் சிவபெருமானின் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து பிரபஞ்சத்தின் ஒழுங்கைப் பராமரிப்பவர்கள். இறைவனின் திருநாமங்களையும் லீலைகளையும் கேட்பது மோட்சத்திற்கு வித்திடும் என்பதை இந்த ஸ்லோகம் உணர்த்துகிறது. சிவபெருமானின் வடிவமே ஆனந்தமயமானது என்பதும், அவர் கருணையின் ஊற்றாக விளங்குபவர் என்பதும் இங்கே தத்துவார்த்தமாக விளக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 2
கிம் வாந்யத் ப்ரீதிஜநகம் க்ஷேத்ரமஸ்தி மஹேஸ்வர |
க்ஷேத்ராணாம் த்வம் பதி: ஸம்போ விஸிஷ்டம் வக்துமர்ஹஸி ||2||

பார்வதி தேவி சிவபெருமானிடம் மனதிற்கு மகிழ்ச்சியளிக்கக்கூடிய மற்றுமொரு புண்ணியத் தலத்தைப் பற்றி விவரிக்குமாறு வேண்டுகிறார். சிவபெருமான் அனைத்து க்ஷேத்திரங்களுக்கும் அதிபதியாக விளங்குபவர் என்பதைத் தேவி இங்கே சுட்டிக்காட்டுகிறார். க்ஷேத்ராணாம் பதி: என்ற அடைமொழி, பூமிப்பந்தின் ஒவ்வொரு புனித இடமும் இறைவனின் ஒரு அங்கமே என்பதை உணர்த்துகிறது. ஸம்போ என்ற விளித்தல், மங்கலத்தை அருளுபவர் என்ற பொருளைத் தருகிறது. இறைவன் எங்கு உறைகிறாரோ அந்த இடம் மிகவும் தூய்மையானது மற்றும் சிறப்பானது என்பது இதன் கருத்தாகும்.
பார்வதி தேவியின் இந்தக் கேள்வி, உலகிலுள்ள ஆன்மாக்கள் உய்வு பெறுவதற்காகக் கேட்கப்பட்ட ஒன்றாகும். தத்துவ ரீதியாக, க்ஷேத்திரம் என்பது உடலையும் குறிக்கும், இறைவன் அந்த உடலுக்குள் உறையும் ஆத்மாவாக விளங்குகிறார். ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தின் ஆன்மீக அதிர்வுகள் எவ்வாறு பக்தர்களின் மனதைக் கவரும் என்பதையும், சிவபெருமானுக்கு மிகவும் பிரியமான அந்தத் தலம் எது என்பதையும் அறியத் தேவி விழைகிறார். சிவபெருமானின் அருளால் அந்தத் தலத்தின் சிறப்புகளை உலகம் அறிய வேண்டும் என்பதே பார்வதியின் நோக்கமாக இருக்கிறது. மகேஸ்வரன் என்ற பெயரால் அழைக்கப்படும் சிவபெருமான், தனது ஞானத்தின் வாயிலாகச் சிறந்த இடத்தைப் பற்றிக் கூறத் தகுதியானவர் என்பதைப் பார்வதி உறுதிப்படுத்துகிறார்.

Verse 3
ஈஸ்வர உவாச -
க்ஷேத்ரமஸ்த்யேகமுத்க்ருஷ்டமுத்புல்லகமலானநே |
ஓங்காரம் நாம விமலம் கலிகல்மஷநாஸநம் ||3||

பார்வதியின் கேள்விக்குப் பதில் அளிக்கும் சிவபெருமான், ஓங்காரம் என்று அழைக்கப்படும் மிகச்சிறந்த புண்ணியத் தலத்தைப் பற்றி விவரிக்கிறார். சிவபெருமான் பார்வதியை உத்புல்ல கமலானநே என்று அழைக்கிறார், இதற்கு மலர்ந்த தாமரை போன்ற முகத்தைக் கொண்டவள் என்று பொருள். சிவபெருமான் அந்தத் தலத்தை விமலம் என்று குறிப்பிடுகிறார், அதாவது எந்தவொரு அழுக்கும் அற்றது அல்லது மிகவும் தூய்மையானது என்று பொருள். கலி கல்மஷ நாஸனம் என்பது கலி காலத்தின் தீய விளைவுகளையும் பாவங்களையும் வேரறுக்கக்கூடியது என்பதைக் குறிக்கிறது.
இந்த ஸ்லோகம் ஓங்காரேஸ்வரர் திருத்தலத்தின் மகிமையை அறிமுகப்படுத்துகிறது. புராண ரீதியாக, ஓங்காரம் என்பது பிரணவ மந்திரத்தைக் குறிக்கிறது, இதுவே படைப்பின் ஆதி ஒலியாகும். அந்த ஒலியின் வடிவாகவே இந்தத் தலம் அமைந்துள்ளதால் இது ஓங்காரம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஆன்மீக ரீதியாக, கலியுகத்தில் பெருகிவரும் தீமைகளில் இருந்து மனிதர்களைக் காக்கும் வலிமை இந்தத் தலத்திற்கு உண்டு என்பது சிவனின் வாக்காக அமைகிறது. இறைவனின் இருப்பிடம் என்பது வெறும் மண் சார்ந்தது மட்டுமல்ல, அது மனிதனின் பாவங்களைப் போக்கி ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்தும் ஒரு தெய்வீக ஆற்றல் மையமாகும் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

Verse 4
தத்ர ஸைவவரா நித்யம் நிவஸந்தி ஸஹஸ்ரஸ: |
தே ஸர்வே மம லிங்கார்சாம் குர்வந்த்யேவ ப்ரதிக்ஷணம் ||4||

ஓங்காரேஸ்வரத் தலத்தில் ஆயிரக்கணக்கான சிவபக்தர்கள் எப்போதும் வாழ்ந்து வருவதாகச் சிவபெருமான் கூறுகிறார். அவர்கள் அனைவரும் சைவ வரா என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள், அதாவது சைவர்களில் மிகச் சிறந்தவர்கள் என்று பொருள். அவர்கள் ஒவ்வொரு கணமும் சிவலிங்கத்தைப் பூஜிப்பதையே தங்கள் வாழ்வின் லட்சியமாகக் கொண்டுள்ளனர். லிங்கார்ச்சா என்பது அருவுருவத் திருமேனியான சிவலிங்கத்தை வழிபடுவதைக் குறிக்கிறது. இது பக்தியின் உச்சக்கட்ட நிலையாகும், அங்கே வழிபாடும் வழிபடுபவனும் ஒன்றாகக் கலக்கிறார்கள்.
புராண ரீதியாகப் பார்த்தால், புண்ணியத் தலங்களில் தங்கி இறைப்பணியே உருவமாக இருப்பவர்கள் பெரும் பாக்கியசாலிகள். அவர்கள் உலக இன்பங்களைத் துறந்து, இறைவனின் அருகாமையையே பெரிதாகக் கருதுகிறார்கள். தத்துவ ரீதியாக, நித்யம் நிவஸந்தி என்பது எப்போதும் இறைச் சிந்தனையிலேயே லயித்திருப்பதைக் குறிக்கிறது. ஒவ்வொரு கணமும் (பிரதிக்ஷணம்) இறைவனை வழிபடுவது என்பது சடங்குகளைத் தாண்டி, மூச்சுக் காற்று கூட இறைவனை நினைத்து இயங்குவதைக் குறிக்கிறது. சிவபெருமான் அந்தத் தலத்தில் உள்ள பக்தர்களின் ஈடுபாட்டைப் புகழ்ந்து கூறுவதன் மூலம், அங்கே நிலவும் தெய்வீகச் சூழலை நாம் உணர முடியும்.

Verse 5
பாஸிதாபாஸிதைர்நித்யம் ஸாந்தா தாந்தா ஜிதேந்த்ரியா: |
ருத்ராக்ஷவரபூஷாட்யா பாலாக்ஷாந்யஸ்தமாநஸா: ||5||

அத்தலத்தில் வசிக்கும் பக்தர்களின் குணங்களையும் தோற்றத்தையும் சிவபெருமான் இங்கே விவரிக்கிறார். அவர்கள் திருநீற்றைத் தங்கள் உடல் முழுவதும் பூசியிருப்பவர்கள், அமைதியானவர்கள் (சாந்தா), புலன்களை அடக்கியவர்கள் (தாந்தா) மற்றும் ஐம்புலன்களையும் வென்றவர்கள் (ஜிதேந்த்ரியா) ஆவர். மேலும் அவர்கள் ருத்ராட்ச மாலைகளை அணிகலன்களாகத் தரித்துள்ளனர். அவர்களின் மனமானது எப்போதும் சிவபெருமானின் நெற்றிக் கண்ணின் மீதே நிலைத்திருக்கிறது (பாலாக்ஷா ந்யஸ்த மானஸா:). இது தீவிரமான தியான நிலையைக் காட்டுகிறது.
திருநீறு என்பது நிலையற்ற உலகைக் குறிக்கிறது, அதை அணிவது வைராக்கியத்தின் அடையாளம். ருத்ராட்சம் சிவபெருமானின் அருட்கண்ணீரிலிருந்து தோன்றியது, அது பக்தர்களுக்குப் பாதுகாப்பையும் மன அமைதியையும் தருகிறது. ஆன்மீக ரீதியாக, ஒரு உண்மையான பக்தன் புறத்தே திருநீறு மற்றும் ருத்ராட்சம் தரிப்பதுடன், அகத்தே புலன் அடக்கம் மற்றும் மன அமைதியைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பது இங்கே வலியுறுத்தப்படுகிறது. இறைவனின் நெற்றிக்கண் ஞானத்தின் அடையாளமாகும். பக்தர்களின் மனம் அங்கே நிலைத்திருப்பது என்பது அவர்கள் லௌகிக உலகை மறந்து ஞான ஒளியில் சங்கமித்திருப்பதைக் குறிக்கிறது. அத்தகைய பக்தர்கள் வசிக்கும் இடமே உண்மையான புண்ணிய பூமி என்பதில் ஐயமில்லை.

Verse 6
தத்ராஸ்தி ஸரிதாம் ஸ்ரேஷ்டா லிங்கஸங்கதரங்கிதா |
நர்மதா ஸர்மதா நித்யம் ஸ்நாநாத்பாநாவகாஹநாத் ||6||

ஓங்காரேஸ்வரத் தலத்தில் பாயும் நர்மதா நதியின் சிறப்புகளைப் பற்றி இந்த ஸ்லோகம் விளக்குகிறது. நர்மதா நதியானது நதிகளுக்கெல்லாம் மேலானது (சரிதாம் ஸ்ரேஷ்டா) என்று போற்றப்படுகிறது. இதன் அலைகள் அங்குள்ள சிவலிங்கத்தைத் தீண்டியவாறு செல்வதால் இது மிகுந்த புனிதத்தைப் பெறுகிறது. நர்மதா என்ற பெயருக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருபவள் என்று பொருள், அதேபோல் அவள் ஸர்மதா அதாவது மங்கலத்தையும் இன்பத்தையும் அளிப்பவளாக விளங்குகிறாள். இந்த நதியில் நீராடுவதாலும், அதன் நீரைப் பருகுவதாலும், அதில் மூழ்கித் திளைப்பதாலும் மனிதர்களுக்குப் பேரின்பம் கிடைக்கிறது.
புராண ரீதியாக, நர்மதா நதி சிவபெருமானின் வியர்வையிலிருந்து தோன்றியதாகக் கருதப்படுகிறது, எனவே இது மிகவும் புனிதமானது. கங்கையில் நீராடினால் கிடைக்கும் பலன் நர்மதாவைப் பார்த்தாலே கிடைக்கும் என்பது ஐதீகம். தத்துவ ரீதியாக, நர்மதையின் அலைகள் லிங்கத்தைத் தீண்டுவது என்பது ஜீவாத்மா பரமாத்மாவைத் தழுவுவதைக் குறிக்கிறது. இறைவனின் திருவடி பட்ட தீர்த்தம் எவ்வாறு புனிதம் பெறுகிறதோ, அதுபோல லிங்கத்தின் தொடர்பால் நர்மதை மேலும் சக்தி பெறுகிறது. பக்தர்களுக்குப் புறத் தூய்மையுடன் அகத் தூய்மையையும் வழங்கும் ஒரு சக்தியாக நர்மதை இங்கே சித்தரிக்கப்படுகிறாள்.

Verse 7
பாபௌகஸங்கபங்காட்யா வாதபோதஸுஸீதலா |
தத்ராஸ்தி குண்டமுத்க்ருஷ்டமோங்காராக்யம் ஸுசிஸ்மிதே ||7||

நர்மதா நதியின் காற்றானது மிகவும் குளிர்ச்சியானது என்றும், அது ஒரு படகைப் போலப் பாவக் கடலைக் கடக்க உதவுகிறது என்றும் சிவபெருமான் கூறுகிறார். இந்த நதியானது பாவங்களின் கூட்டத்தை அழிக்கும் வல்லமை கொண்டது (பாபௌக சங்க பங்காத்யா). மேலும், அங்கே ஓங்காரம் என்று பெயரிடப்பட்ட ஒரு சிறந்த தீர்த்தக் குளம் (குண்டம்) இருப்பதாக அவர் கூறுகிறார். சிவபெருமான் பார்வதியை ஸுசிஸ்மிதே அதாவது தூய்மையான புன்னகையைக் கொண்டவள் என்று விளிக்கிறார்.
இந்தக் குளமானது மிகுந்த புனிதம் வாய்ந்தது மற்றும் ஞானத்தைத் தரக்கூடியது. புராணங்களின்படி, தீர்த்தக் குளங்கள் என்பவை தெய்வ சக்திகள் அடங்கிய இடங்களாகும். வாத போத ஸுஸீதலா என்ற பதம், நர்மதையின் கரையில் வீசும் காற்று கூடப் பக்தர்களின் மன அழுக்கைப் போக்கி அமைதியைத் தரும் என்பதைக் குறிக்கிறது. பாவங்கள் என்பவை மனிதனைப் பிறவிப் பெருங்கடலில் ஆழ்த்துபவை, ஆனால் நர்மதையின் தொடர்பும் அந்த ஓங்காரக் குண்டத்தின் தரிசனமும் அந்தப் பாவங்களைச் சிதறடிக்கின்றன. ஒரு பக்தனின் வாழ்வில் வரும் துன்பங்களைப் போக்கி, அவனுக்குப் பேரின்பத்தைத் தரும் இடமாக இது விவரிக்கப்படுகிறது.

Verse 8
தத்குண்டதர்ஸநாதேவ மல்லோகே நிவஸேச்சிரம் |
தத்குண்டோதகபாநேந ஹ்ருதி லிங்கம் ப்ரஜாயதே ||8||

ஓங்காரக் குண்டத்தின் மகிமையைத் தொடரும் சிவபெருமான், அந்தக் குளத்தைத் தரிசனம் செய்த மாத்திரத்திலேயே ஒருவன் சிவலோகத்தில் நீண்ட காலம் வசிக்கும் பேற்றைப் பெறுகிறான் என்று கூறுகிறார். மேலும், அந்தத் தீர்த்தத்தைப் பருகுவதால் ஒருவருடைய இதயத்தில் சிவலிங்கம் தோன்றுகிறது (ஹ்ருதி லிங்கம் ப்ரஜாயதே). இது மிகவும் ஆழமான ஆன்மீக உண்மையை உணர்த்துகிறது. புறத்தேயுள்ள தீர்த்தம் அகத்தேயுள்ள ஆன்மாவைத் தூய்மைப்படுத்தி, அங்கு இறைவனை உணரச் செய்கிறது என்பது இதன் பொருள்.
சைவ சித்தாந்தத்தின்படி, இறைவன் அண்டத்தில் இருப்பது போலவே பிண்டத்திலும் அதாவது உடலிலும் இருக்கிறார். இதயக் கமலத்தில் இறைவனைத் தியானிப்பது உன்னதமான நிலையாகும். ஓங்காரக் குண்டத்தின் நீர் அந்த நிலையை எளிதில் எட்டச் செய்கிறது. ஒருவன் தனது அகக்கண்ணால் இறைவனைக் காண்பதற்குத் தேவையான மனத்தூய்மையை இந்தத் தீர்த்தம் வழங்குகிறது. மல்லோகே நிவஸேத் என்பது சிவ சாயுஜ்ய நிலையை அடைவதைக் குறிக்கிறது. அதாவது இறைவனுடன் ஒன்றாகக் கலக்கும் முக்தி நிலை. வெறும் நீர் என்று கருதாமல், அதை இறைவனின் அருளாகக் கருதிப் பருகுபவர்களுக்கு இந்த உயர்ந்த நிலை கிட்டும் என்பது திண்ணம்.

Verse 9
பாவா: பிபந்தி தத்குண்டஜலம் ஸீதம் விமுக்தயே |
த்ருப்திம் ப்ரயாந்தி பிதர: தத்குண்டஜலதர்பிதா: ||9||

பக்தர்கள் (பாவா:) முக்தியை அடைவதற்காக அந்தக் குளத்தின் குளிர்ந்த நீரைக் குடிக்கிறார்கள். அதேபோல், முன்னோர்களுக்கு (பிதர:) அந்தக் குளத்தின் நீரைக் கொண்டு தர்ப்பணம் செய்வதால் அவர்கள் மிகுந்த திருப்தி அடைகிறார்கள். இந்த நீர் உயிருடன் இருப்பவர்களுக்கு ஞானத்தையும், மறைந்தவர்களுக்கு நற்கதியையும் அளிக்கிறது. பாவங்கள் நீங்கி முக்தி பெற விரும்புவோருக்கு இது ஒரு தெய்வீக மருந்தாகச் செயல்படுகிறது. குளிர்ந்த நீர் என்பது லௌகிகத் துன்பங்களின் வெப்பத்தைத் தணிப்பதைக் குறிக்கிறது.
இந்து தர்மத்தில் பித்ரு கடன் என்பது மிக முக்கியமானது. புனிதத் தலங்களில் செய்யப்படும் தர்ப்பணம் முன்னோர்களைக் கரையேற்றும் என்று நம்பப்படுகிறது. ஓங்காரக் குண்டத்தின் நீர் சிவபெருமானின் அருள் கலந்தது என்பதால், அது பித்ருக்களுக்கு மேலான நிலையைத் தருகிறது. பக்தன் ஒருவன் முக்தியை (விமுக்தயே) நோக்கிய பயணத்தில் தனது முன்னோர்களின் ஆசியையும் பெற வேண்டும் என்பது இங்கே வலியுறுத்தப்படுகிறது. ஞானம் பெறுவதற்கு உடல் மற்றும் மனத் தூய்மை அவசியம், அதை இந்தத் தீர்த்தம் வழங்குகிறது. இறைவனை அடையும் பாதையில் தடையாக இருக்கும் கர்ம வினைகளைத் தீர்க்கும் கருவியாக இந்தத் தீர்த்தம் விளங்குகிறது.

Verse 10
ஸதா தத்குண்டரக்ஷார்தம் கணா: ஸம்ஸ்தாபிதா மயா |
குண்டதாரப்ரப்ருதய: ஸூலமுத்கரபாணய: ||10||

அந்தப் புனிதமான ஓங்காரக் குண்டத்தைப் பாதுகாப்பதற்காகச் சிவபெருமான் தனது கணங்களை அங்கே நியமித்துள்ளார். குண்டதாரர் முதற்கொண்டு பல கணங்கள் அங்கே காவல் புரிகிறார்கள். அவர்கள் கைகளில் சூலம் மற்றும் முத்கரம் (தடி போன்ற ஆயுதம்) போன்ற ஆயுதங்களைத் தரித்துள்ளனர். புனிதமான இடங்கள் தீய சக்திகளால் பாதிக்கப்படாமல் இருக்கவும், தகுதியற்றவர்கள் அதைத் தவறாகப் பயன்படுத்தாமல் இருக்கவும் இந்தக் காவல் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இறைவனின் கணங்கள் எப்போதும் விழிப்புடன் இருந்து அந்தக் குண்டத்தைப் பாதுகாக்கிறார்கள்.
புராண ரீதியாக, சிவகணங்கள் என்பது சிவபெருமானின் அதிகாரத்தைச் செயல்படுத்துபவர்கள். சூலம் என்பது இச்சா, க்ரியா, ஞான சக்திகளின் அடையாளமாகும். முத்கரம் என்பது ஆணவத்தை அழிக்கும் கருவியாகும். ஆன்மீக ரீதியாக, ஒரு புனிதத் தலம் என்பது ஒரு சக்தி பீடம் போன்றது. அதன் புனிதத்தைப் பேணிக் காப்பது இறைவனின் விருப்பமாகும். பக்தர்களுக்குப் பாதுகாப்பைத் தருவதும், அசுர குணங்களை அச்சுறுத்துவதும் இந்தக் கணங்களின் பணியாகும். சிவபெருமான் அத்தலத்தின் பாதுகாப்பிற்கு எவ்வளவு முக்கியத்துவம் தருகிறார் என்பதை இதன் மூலம் நாம் உணரலாம்.

Verse 11
கஜேந்த்ரசர்மவஸநா ம்ருகேந்த்ரஸமவிக்ரமா: |
ஹரீந்த்ரநபி தே ஹந்யுர்கிரீந்த்ரஸமவிக்ரஹா: ||11||

இந்த ஸ்லோகத்தில் சிவகணங்களின் தோற்றம் மற்றும் வீரம் விவரிக்கப்படுகிறது. அவர்கள் யானைத் தோலை ஆடையாக அணிந்திருப்பவர்கள் (கஜேந்த்ர சர்ம வஸநா). சிங்கத்திற்கு நிகரான பராக்கிரமம் கொண்டவர்கள் (ம்ருகேந்த்ர ஸம விக்ரமா:). அவர்கள் யானைகளின் தலைவனான ஐராவதத்தையும் அல்லது காட்டில் உள்ள பெரிய யானைகளையும் கூட எதிர்க்கும் வலிமை கொண்டவர்கள். அவர்கள் மலைகளைப் போன்ற பிரம்மாண்டமான உடலமைப்பைக் கொண்டவர்கள் (கிரீந்த்ர ஸம விக்ரஹா:). அவர்களின் தோற்றம் பார்ப்பதற்கே அச்சம் தரக்கூடியதாக இருந்தாலும், பக்தர்களுக்கு அவர்கள் பாதுகாவலர்கள்.
சிவபெருமான் யானைத் தோலை அணிவது என்பது அகங்காரத்தை அடக்கியதைக் குறிக்கிறது. அதே குணத்தை அவருடைய கணங்களும் கொண்டுள்ளனர். சிங்கத்தின் வீரம் என்பது அச்சமின்மையைக் குறிக்கிறது. மலை போன்ற உருவம் என்பது அசையாத உறுதி மற்றும் பேராற்றலைக் குறிக்கிறது. ஆன்மீக ரீதியாக, இந்தக் கணங்கள் ஒரு யோகியின் மன உறுதிக்கு ஒப்பிடப்படுகிறார்கள். தீய எண்ணங்கள் என்னும் யானைகளை அடக்கும் வலிமை கொண்டவர்களாக அவர்கள் விளங்குகிறார்கள். இறைவனின் படைகள் என்பது பிரபஞ்சத்தின் தர்மத்தை நிலைநாட்டக்கூடிய மகா சக்திகள் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

Verse 12
தனு:ஸரகரா: ஸர்வே ஜடாஸோபிதமஸ்தகா: |
அக்நிரித்யாதிபிர்மந்த்ரைர்பஸ்மோத்தூலிதவிக்ரஹா ||12||

கணங்கள் தங்கள் கைகளில் வில் மற்றும் அம்புகளை ஏந்தியுள்ளனர். அவர்களின் தலைகளில் ஜடாமுடி அலங்கரிக்கிறது, இது அவர்கள் ஒரு யோகியைப் போன்ற தவம் செய்பவர்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது. அவர்கள் அக்னி போன்ற வேத மந்திரங்களை உச்சரித்தபடி தங்கள் உடல் முழுவதும் திருநீற்றைப் பூசியுள்ளனர் (பஸ்மோத்தூலித விக்ரஹா). இது சிவபெருமானின் வடிவத்தோடு அவர்கள் ஒத்திருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. மந்திரங்களின் ஒலியும் திருநீற்றின் மகிமையும் அவர்களின் வலிமையை மேலும் அதிகப்படுத்துகின்றன.
வில் மற்றும் அம்பு என்பது இலக்கை நோக்கிய கவனத்தைக் குறிக்கிறது. ஜடாமுடி என்பது உலகியல் இன்பங்களில் நாட்டமில்லாத நிலையைக் காட்டுகிறது. திருநீறு பூசுவது என்பது உலகத்தின் அழிவையும், அழியாத பரம்பொருளையும் உணர்த்தும் ஒரு தத்துவமாகும். அக்னி என்று தொடங்கும் மந்திரங்கள் உடலைத் தூய்மைப்படுத்தப் பயன்படுகின்றன. சிவகணங்கள் வெறும் போர்வீரர்கள் மட்டுமல்ல, அவர்கள் சிறந்த மந்திரவாதிகள் மற்றும் யோகிகள் என்பதும் இதன் மூலம் தெளிவாகிறது. இறைவனை அடைவதற்குத் தேவையான ஒழுக்கமும் வலிமையும் அவர்களிடம் ஒருங்கே காணப்படுகிறது.

Verse 13
ஸங்க்ராமமுகரா: ஸர்வே கணா மேதுரவிக்ரஹா: |
கதாசிதநநுஞாப்த தாந் கணாந் மததர்பித: ||13||

சிவகணங்கள் போர்க்களத்தில் எப்போதும் ஆரவாரம் செய்பவர்கள் மற்றும் வலிமையான உடல் கொண்டவர்கள். ஒருமுறை, தேவர்களின் தலைவனான இந்திரன், மதம் மற்றும் கர்வத்தினால் தூண்டப்பட்டு, சிவபெருமானின் கணங்களிடம் அனுமதி பெறாமல் அத்தலத்திற்குள் நுழைந்தான். மததர்பித: என்பது மதம் பிடித்த அல்லது கர்வம் கொண்ட நிலையைக் குறிக்கிறது. அதிகாரமும் செல்வமும் ஒருவனுக்கு வரும்போது ஏற்படும் ஆணவம் அவனைத் தர்மத்திலிருந்து விலகிச் செயல்பட வைக்கும் என்பதற்கு இந்திரன் ஒரு உதாரணம் ஆகிறான்.
புராணங்களின்படி, இந்திரன் பலமுறை தனது கர்வத்தினால் சோதனைகளைச் சந்தித்துள்ளான். அனுமதி பெறாமல் (அநநுஞாப்த) ஒரு புண்ணியத் தலத்திற்குள் நுழைவது என்பது அங்கே காவல் காக்கும் அதிகாரத்தை அவமதிப்பதாகும். சிவனின் கணங்கள் மிகவும் வலிமையானவர்கள் என்பதால், அவர்களைத் துச்சமாகக் கருதியது இந்திரனின் அறியாமையைக் காட்டுகிறது. தத்துவ ரீதியாக, ஆணவம் என்பது இறைவனின் சந்நிதானத்திற்குச் செல்லும்போது விடப்பட வேண்டிய ஒன்று. ஆணவத்துடன் கூடிய வழிபாடு அல்லது அணுகுமுறை எப்போதும் வீழ்ச்சிக்கே இட்டுச்செல்லும் என்பதை இந்தச் சம்பவம் உணர்த்தத் தொடங்குகிறது.

Verse 14
அப்ஸரோபி: பரிவ்ருதோ மருதாம் பதிருத்தத: |
ஆருஹ்யாப்ருமுநாதம் தம் க்ரீடிதும் நர்மதாஜலே ||14||

இந்திரன் தனது அப்சரஸ் பெண்களுடன் சூழ்ந்து கொண்டு, மிகுந்த கர்வத்துடன் நர்மதா நதியில் விளையாடுவதற்காக வந்தான். அவன் தனது வாகனமான ஐராவதம் என்னும் யானையின் மீது ஏறி வந்திருந்தான். மருதாம் பதி என்பது தேவர்களின் அல்லது காற்றில் அதிபதியான இந்திரனைக் குறிக்கிறது. அவன் அத்தலத்தின் புனிதத்தை உணராமல், அதை ஒரு பொழுதுபோக்கு இடமாக எண்ணிக் கேளிக்கைகளில் ஈடுபட முனைந்தான். அவனது இந்தச் செயல் இறைவனின் கணங்களுக்குக் கோபத்தை உண்டாக்கியது.
இந்திரன் மேகங்களுக்கு அதிபதி என்பதால் ஆப்ருமு நாதம் என்று அழைக்கப்படுகிறான். நர்மதை நதி என்பது தவம் செய்வதற்கும் இறைவனை வழிபடுவதற்கும் உரிய இடமாகும். ஆனால் இந்திரன் அதை ஒரு சாதாரண நீர்நிலையாகக் கருதித் தனது படைகளுடன் விளையாட முற்பட்டது அவனது அகங்காரத்தின் உச்சமாகும். ஆன்மீக ரீதியாக, புனிதத் தலங்களில் இருக்கும்போது ஒருவன் தனது ஐம்புலன்களையும் அடக்கி அமைதியாக இருக்க வேண்டும். மாறாக, உலகியல் இன்பங்களில் திளைக்க விரும்புவது அந்த இடத்தின் புனிதத்தைக் கெடுப்பதாகும். இந்திரனின் இந்தச் செயல் அவனுக்கு ஒரு பாடத்தைக் கற்பிக்கப்போகிறது என்பதற்கான முன்னுரை இது.

Verse 15
ஸமாஜகாம த்வரித: ஸச்யா ஸாகம் ஸிவே ததா |
ததா தம் கணபா: க்ருத்தா: ஸர்வே தே ஹ்யதிமந்யவ: ||15||

இந்திரன் தனது மனைவி ஸசி தேவியுடன் மிகவும் விரைவாக அங்கே வந்தான். சிவபெருமானின் கணங்கள் இதைப் பார்த்ததும் மிகுந்த சினமடைந்தனர் (க்ருத்தா:). அவர்கள் இந்திரனின் வரவை ஒரு அத்துமீறலாகக் கருதினர். கணங்களின் தலைவர் மற்றும் பிற கணங்கள் அனைவரும் தங்கள் எல்லையற்ற கோபத்தை (அதிமந்யவ:) வெளிப்படுத்தினர். இறைவனின் புனித இடத்தைப் பாதுகாப்பது அவர்களின் கடமை என்பதால், இந்திரனின் வருகையை அவர்களால் சகித்துக் கொள்ள முடியவில்லை.
ஸசி தேவியுடன் இந்திரன் வந்தது அவனது போக வாழ்க்கையைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. தவம் மற்றும் அமைதி நிலவும் இடத்தில் சிற்றின்பங்களுக்கு இடமில்லை. கணங்களின் கோபம் என்பது தனிப்பட்ட வெறுப்பு அல்ல, அது தர்மத்தைக் காக்க எழும் ஒரு உத்வேகம். சிவனடியார்களை அல்லது சிவத்தலத்தை அவமதிப்பது சிவபெருமானையே அவமதிப்பதாகும். இந்திரன் தேவர்களின் அரசனாக இருந்தாலும், அவன் இறைவனின் விதிகளுக்குக் கட்டுப்பட்டவனே. கணவர்களின் இந்தச் சினம் ஒரு பெரும் போருக்குக் கட்டியம் கூறுகிறது.

Verse 16
ஸகஜம் பாதயந்நப்தௌ ஸச்யா ஸாகம் ஸுரேஸ்வரம் |
ஸுராம்ஸ்ததா ஸவருணான் பிபிது: பவனானலான் ||16||

சிவகணங்கள் இந்திரனை அவனது யானையுடனும், மனைவி ஸசி தேவியுடனும் சேர்த்து நீரில் தள்ளினார்கள். அவர்கள் அத்துடன் நிற்காமல், இந்திரனுடன் வந்திருந்த வருணன், வாயு (பவனன்), அக்னி (அனலன்) போன்ற மற்ற தேவர்களையும் தாக்கினார்கள். தேவர்களின் கூட்டத்தைச் சிவகணங்கள் சிதறடித்தனர். ஸுரேஸ்வரம் என்று அழைக்கப்பட்ட இந்திரன், கணவர்களின் வலிமைக்கு முன்னால் ஒன்றுமில்லாமல் போனான். இது இறைவனின் சக்தியின் முன்னால் தேவர்களின் சக்தி எவ்வளவு சிறியது என்பதை உணர்த்துகிறது.
புராண ரீதியாக, தேவர்கள் இயற்கை சக்திகளின் அதிபதிகள். ஆனால் அவர்கள் கர்வப்படும்போது, சிவகணங்கள் அவர்களை அடக்குகிறார்கள். தத்துவ ரீதியாக, ஒருவன் எவ்வளவு உயர்ந்த நிலையில் இருந்தாலும் அவனது ஆணவம் வீழ்த்தப்பட வேண்டும். வருணன், வாயு, அக்னி போன்றவர்கள் கூட இந்தத் தாக்குதலில் தப்பவில்லை என்பது இறைவனின் சட்டத்திற்கு அனைவரும் சமம் என்பதைக் காட்டுகிறது. இந்தப் போர் ஒரு பெரும் அழிவை நோக்கிச் செல்வதைப் போலத் தோன்றினாலும், இது உண்மையில் கர்வத்தை அழிக்கும் ஒரு திருவிளையாடலே ஆகும்.

Verse 17
நிஸ்த்ரிம்ஸவரதாராகி: ஸுதீக்ஷ்ணாக்ரை: ஸிலிமுகை: |
முத்கரைர்பிபிதுஸ்சாந்யே ஸவாஹாயுதபூஷணாந் ||17||

கணங்கள் கூர்மையான வாள்களையும் (நிஸ்த்ரிம்ஸ), மிகக் கூர்மையான நுனியைக் கொண்ட அம்புகளையும் (ஸிலிமுகை:) பயன்படுத்தினார்கள். மேலும் முத்கரம் போன்ற பெரிய தடிகளால் தேவர்களை அடித்தார்கள். தேவர்களின் வாகனங்கள், ஆயுதங்கள் மற்றும் அணிகலன்கள் அனைத்தும் சிதைக்கப்பட்டன. சிவகணங்களின் தாக்குதல் அவ்வளவு தீவிரமாக இருந்தது. தேவர்கள் தங்கள் பலத்தைக் கொண்டு எவ்வளவோ முயன்றும் சிவகணங்களை எதிர்க்க முடியவில்லை. ஒரு நொடியில் தேவர்களின் பெருமை மண்ணோடு மண்ணானது.
அம்புகள் மற்றும் வாள்கள் என்பவை அறியாமையைத் துண்டிக்கும் ஞானத்தின் குறியீடாகவும் பார்க்கப்படலாம். வாகனங்கள் மற்றும் அணிகலன்கள் என்பவை ஒருவனின் புற அடையாளங்கள். அவை அழியும்போதுதான் ஒருவன் தனது உண்மையான நிலையை உணர்கிறான். தேவர்கள் தங்கள் ஆயுதங்களால் தங்களைக் காத்துக் கொள்ள முடியாமல் போனது, இறைவனின் திருவருள் இல்லாமல் எதுவும் சாத்தியமில்லை என்பதை அவர்களுக்கு உணர்த்தியது. சிவகணங்களின் இந்தப் பராக்கிரமம் அத்தலத்தின் மேன்மையைப் பறைசாற்றுகிறது.

Verse 18
விவாஹநாம்ஸ்ததா தேவான் ஸ்ரவத்ரக்தான் ஸ்கலத்பதான் |
காந்திஸீகான் முக்தகேஸான் க்ஷணாச்சக்ருர்கணேஸ்வரா: ||18||

கணங்களின் தாக்குதலால் தேவர்கள் தங்கள் வாகனங்களை இழந்தனர். அவர்களின் உடலில் இருந்து ரத்தம் வழிந்தோடியது (ஸ்ரவத் ரக்தான்). அவர்கள் கால்கள் தடுமாறி விழுந்தனர். பயத்தினால் திக்குத் தெரியாமல் ஓடினர் (காந்திஸீகான்). அவர்களின் தலைமுடி கலைந்து அலங்கோலமானது. ஒரு கணநேரத்திற்குள் (க்ஷணாத்) தேவர்களின் அரசசபை நிலைகுலைந்தது. கணேஸ்வரர்கள் எனப்படும் சிவகணத் தலைவர்கள் தேவர்களைத் துரத்தி அடித்தனர்.
இந்த நிலை தேவர்களின் தற்பெருமைக்குக் கிடைத்த தண்டனையாகும். ஒரு காலத்தில் அசுரர்களை வென்ற தேவர்கள், இன்று சிவனடியார்களிடம் தோற்று ஓடுவது முரண்பாடாகத் தோன்றினாலும், இது பக்தியின் வலிமையை உணர்த்துகிறது. முக்தகேஸான் அல்லது விரித்த தலைமுடி என்பது தோல்வி மற்றும் அவமானத்தின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது. அகந்தை அழியும் போது ஒருவன் எவ்வளவு பலவீனமாகிறான் என்பதைத் தேவர்களின் நிலை காட்டுகிறது. இறைவனின் முன்பாகத் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொள்ளாத எவரும் இத்தகைய நிலையை அடைவார்கள் என்பது இதிலுள்ள தத்துவமாகும்.

Verse 19
அப்ஸராஸ்தா விகந்நரா: ருதந்த்யோ முக்தமூர்தஜா: |
ஹாஹா பதேதி க்ரந்தந்த்ய: ஸரவத்ரக்தார்த்ரவாஸஸ: ||19||

இந்திரனுடன் வந்திருந்த அப்சரஸ் பெண்கள் மற்றும் கின்னரர்கள் அழுது புலம்பினர். அவர்களது தலைமுடி கலைந்து இருந்தது. ஐயோ, என்ன கொடுமை என்று கூச்சலிட்டனர். அவர்களின் ஆடைகள் ரத்தத்தினால் நனைந்திருந்தன. கேளிக்கைகளுக்காக வந்த அந்தப் பெண்கள், மரண பயத்தில் நடுங்கினர். அந்த இடம் ஒரு இன்பப் பூங்காவிலிருந்து போர்க்களமாக மாறியது. தேவர்களின் கர்வத்தினால் அவர்களுடன் இருந்தவர்களும் துன்பத்திற்கு ஆளானார்கள்.
இது ஒரு பெரும் சோகக் காட்சியாக விவரிக்கப்படுகிறது. தத்துவ ரீதியாகப் பார்த்தால், புலன் இன்பங்களில் (அப்சரசுகள்) ஈடுபடுபவர்கள் துன்பம் வரும்போது அழுது புலம்புவார்கள் என்பதை இது காட்டுகிறது. உலக இன்பங்கள் நிலையற்றவை என்பதையும், அவை எப்போது வேண்டுமானாலும் துயரமாக மாறலாம் என்பதையும் இது உணர்த்துகிறது. இறைவனின் சந்நிதானத்தில் புனிதமற்ற எண்ணங்களுடன் இருப்பவர்களுக்குக் கிடைக்கும் கதி இதுவே. நர்மதையின் அமைதி மீண்டும் நிலைநாட்டப்படுவதற்காக இந்த அழிவு அவசியமாகிறது.

Verse 20
ததா தேவகணா: ஸர்வே ஸக்ராத்யா பயகம்பிதா: |
ஓங்காரம் தத்ர தல்லிங்கம் ஸரணம் ஜக்முரீஸ்வரம் ||20||

இறுதியாக, இந்திரன் உள்ளிட்ட அனைத்துத் தேவர்களும் பயத்தினால் நடுங்கி, வேறு வழியின்றி ஓங்காரேஸ்வர லிங்கத்தைச் சரணடைந்தனர். அவர்கள் சிவபெருமானையே தஞ்சம் என்று அடைந்தனர். சரணம் ஜக்மு: என்பது முழுமையான சரணாகதியைக் குறிக்கிறது. தங்கள் தவறுகளை உணர்ந்த தேவர்கள், இறைவனே தங்களைக் காக்க வேண்டும் என்று வேண்டினர். ஓங்கார லிங்கமானது கருணையின் வடிவாக அங்கே எழுந்தருளியுள்ளது, அது சரணடைந்தவர்களைக் காக்கும் வல்லமை கொண்டது.
புராணங்களின் இறுதிப் பகுதி எப்போதும் சரணாகதியிலேயே முடிகிறது. எவ்வளவு போராட்டங்கள் நடந்தாலும், இறுதியில் இறைவனின் பாதமே புகலிடம். தத்துவ ரீதியாக, ஆணவம் அழியும்போதுதான் ஒருவன் உண்மையான சரணாகதியை அடைகிறான். பயகம்பிதா: அல்லது பயத்தினால் நடுங்குவது என்பது தனது சிறுமையை உணர்ந்து இறைவனின் பெருமையை ஏற்கும் நிலையாகும். ஓங்கார லிங்கம் என்பது ஆதி அந்தமற்ற பரம்பொருள். அங்கே சரணடைவது என்பது மீண்டும் பிறவாப் பெருநிலையை அடைவதற்கான வழியாகும். தேவர்கள் அவ்வாறு சரணடைந்ததால் அவர்களுக்கு மன்னிப்பும் அருளும் கிடைத்தது என்பது இதன் நிறைவான செய்தியாகும்.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras