அஷ்டமூர்த்தி சிவ ஸ்தோத்திரம்

Lyrics:

த்வம்ʼ பாபிராபிரபிபூய தம꞉ ஸமஸ்த-
மஸ்தம்ʼ நயஸ்யபிமதானி நிஶாசராணாம்.
தேதீப்யஸே திவமணே ககனே ஹிதாய
லோகத்ரயஸ்ய ஜகதீஶ்வர தந்நமஸ்தே..1..

லோகே(அ)திவேலமதிவேலமஹாமஹோபிர்-
நிர்பாஸிதௌ ச ககனே(அ)கிலலோகநேத்ர꞉.
வித்ராவிதாகிலதமா꞉ ஸுதமோ ஹிமாம்ʼஶோ
பீயூஷபூரபரிபூரித தந்நமஸ்தே..2..

த்வம்ʼ பாவனே பதி ஸதாகதிரப்யுபாஸ்ய꞉
கஸ்த்வாம்ʼ வினா புவனஜீவன ஜீவதீஹ.
ஸ்தப்தப்ரபஞ்ஜனவிவர்திதஸர்வஜந்தோ꞉
ஸந்தோஷிதாஹிகுல ஸர்வக வை நமஸ்தே..3..

விஶ்வைகபாவக ந தாவகபாவகைக-
ஶக்தே-ர்ருʼதே ம்ருʼதவதாம்ருʼததிவ்யகாயம்.
ப்ராணிஷ்யதோ ஜகதஹோ ஜகதந்தராத்மம்ʼ-
ஸ்த்வம்ʼ பாவக꞉ ப்ரதிபதம்ʼ ஶமதோ நமஸ்தே..4..

பானீயரூப பரமேஶ ஜகத்பவித்ர
சித்ரா(அ)திசித்ரஸுசரித்ரகரோ(அ)ஸி நூனம்.
விஶ்வம்ʼ பவித்ரமமலம்ʼ கில விஶ்வநாத
பானீயகாஹனத ஏதததோ நதோ(அ)ஸ்மி..5..

ஆகாஶரூப பஹிரந்தருதாவகாஶ-
தாநாத்விகஸ்வரமிஹேஶ்வர விஶ்வமேதத்.
த்வத்த꞉ ஸதா ஸதய ஸம்ʼஶ்வஸிதி ஸ்வபாவாத்
ஸங்கோசமேதி பவதோ(அ)ஸ்மி நதஸ்ததஸ்த்வாம்..6..

விஶ்வம்பராத்மக பிபர்ஷி விபோ(அ)த்ர விஶ்வம்ʼ
கோ விஶ்வநாத பவதோ(அ)ன்யதமஸ்தமோ(அ)ரி꞉.
ஸ த்வம்ʼ விநாஶய தமோ மம சாஹிபூஷ
ஸ்தவ்யாத்பர꞉ பரபரம்ʼ ப்ரணதஸ்ததஸ்த்வாம்..7..

ஆத்மஸ்வரூப தவரூபபரம்பராபி-
ராபிஸ்ததம்ʼ ஹர சராசரரூபேதத்.
ஸர்வாந்தராத்மநிலய ப்ரதிரூபரூப
நித்யம்ʼ நதோ(அ)ஸ்மி பரமாத்மஜனோ(அ)ஷ்டமூர்தே..8..

இத்யஷ்டமூர்திபிரிமாபிரபந்துபந்தோ
யுக்த꞉ கரோஷி கலு விஶ்வஜனீனமூர்தே.
ஏதத்ததம்ʼ ஸுவிததம்ʼ ப்ரணதப்ரணீத
ஸர்வார்தஸார்தபரமார்த ததோ நதோ(அ)ஸ்மி..9..

Meaning:

Verse 1
த்வம் பாபி⁴ராபி⁴ரபி⁴பூ⁴ய தமஃ ஸமஸ்த-
மஸ்தம் நயஸ்யபி⁴மதாநி நிஶாசராணாம்।
தே³தீ³ப்யஸே தி³வமணே க³க³நே ஹிதாய
லோகத்ரயஸ்ய ஜக³தீ³ஶ்வர தந்நமஸ்தே॥1॥

இந்தச் சுலோகத்தில் இறைவன் சூரிய வடிவில் போற்றப்படுகிறார். உமது ஒளிக்கதிர்கள் எல்லா இருளையும் வென்று அகற்றுகின்றன என்று பக்தன் கூறுகிறான். இருளை விரும்பும் நிசாசரர்கள் என்றால் இரவில் இயங்கும் அரக்கர்கள். அவர்கள் விரும்பும் இருள் சூரியன் உதிக்கும் போது மறைந்து விடுகிறது. இதுவே இந்தச் சுலோகத்தின் நேரடியான பொருள்.

புராணங்களில் சூரியன் வெறும் விண்மீன் அல்ல. அவர் தர்மத்தின் சாட்சி. ராமபிரான் ஆதித்ய ஹ்ருதயத்தைப் பாடி வெற்றியை அடைந்தார். பாண்டவர்கள் பல சமயங்களில் சூரியனின் அருளைப் பெற்றனர். உயிர்களின் வாழ்வுக்கு ஆதாரமாக இருப்பதால் சூரியன் தெய்வீக சக்தியின் வெளிப்பாடாகக் கருதப்படுகிறார்.

தத்துவ ரீதியாக இருள் என்பது அறியாமை. ஒளி என்பது ஞானம். சூரியன் வெளி உலகின் இருளை அகற்றுவது போல, இறைவனின் அருள் மனதின் அறியாமையை அகற்றுகிறது. ‘திவமணி’ என்ற சொல் வானத்தின் மாணிக்கம் என்று பொருள் தருகிறது. மூவுலக நலனுக்காக ஒளிரும் அந்த பரம்பொருள் அனைவருக்கும் சமமான அருளை வழங்குகிறான்.

எனவே அறியாமையை அகற்றி ஞான ஒளியைப் பரப்பும் ஜகதீஸ்வரனாகிய சூரிய வடிவ இறைவனுக்கு இந்த வணக்கம் செலுத்தப்படுகிறது.

Verse 2
லோகேऽதிவேலமதிவேலமஹாமஹோபி⁴ர்-
நிர்பா⁴ஸிதௌ ச க³க³நேऽகி²லலோகநேத்ரஃ।
வித்³ராவிதாகி²லதமாஃ ஸுதமோ ஹிமாம்ஶோ
பீயூஷபூரபரிபூரித தந்நமஸ்தே॥2॥

இந்தச் சுலோகத்தில் இறைவன் சந்திர வடிவில் போற்றப்படுகிறார். ஹிமாம்ஶு என்ற சொல் குளிர்ந்த கதிர்களை உடைய சந்திரனை குறிக்கிறது. அவர் வானில் ஒளிர்ந்து உலகிற்கு அமைதியையும் அழகையும் வழங்குகிறார். தன் மென்மையான ஒளியால் இருளை விரட்டுபவன் என்று பக்தன் அவரை வணங்குகிறான்.

பாற்கடல் கடையப்பட்டபோது அமிர்தத்துடன் சந்திரனும் தோன்றினார் என்று புராணங்கள் கூறுகின்றன. அதனால் இங்கு ‘பீயூஷபூரபரிபூரித’ என்று அமிர்தம் நிறைந்தவன் என்று வர்ணிக்கப்படுகிறார். சந்திரன் தேவர்களின் கிரீட அலங்காரமாகவும், சிவபெருமானின் ஜடையில் திகழ்பவனாகவும் புகழப்படுகிறான்.

சந்திரன் மனதின் அதிபதி என்று வேத ஜோதிடம் கூறுகிறது. மன அமைதி, கற்பனை, கருணை, அன்பு ஆகியவை சந்திரனுடன் தொடர்புடையவை. சூரியன் விழிப்புணர்வை அளிப்பவன் என்றால், சந்திரன் சாந்தியையும் மென்மையையும் அளிப்பவன்.

ஆன்மீக ரீதியாக இந்தச் சுலோகம் கருணையின் மகத்துவத்தை எடுத்துரைக்கிறது. சில நேரங்களில் மனிதன் தீவிர ஞானத்தை விட ஆறுதலை அதிகம் தேடுகிறான். சந்திர ஒளி போன்ற இறையருள் மனக்காயங்களை ஆற்றுகிறது. உலகின் இருளை அகற்றி அமிர்தம் போன்ற அமைதியை வழங்கும் அந்த சந்திர வடிவ இறைவனுக்கு வணக்கம்.

Verse 3
த்வம் பாவநே பதி² ஸதா³க³திரப்யுபாஸ்யஃ
கஸ்த்வாம் விநா பு⁴வநஜீவந ஜீவதீஹ।
ஸ்தப்³த⁴ப்ரப⁴ஞ்ஜநவிவர்தி⁴தஸர்வஜந்தோஃ
ஸந்தோஷிதாஹிகுல ஸர்வக³ வை நமஸ்தே॥3॥

இங்கே இறைவன் வாயு வடிவில் போற்றப்படுகிறார். உலகிற்கு உயிர் அளிப்பவன் நீ. உன்னைத் தவிர இந்த உலகில் யார் வாழ முடியும் என்று பக்தன் கேட்கிறான். உயிர்கள் அனைத்தும் காற்றின் மூலம் வாழ்கின்றன என்பதே இதன் வெளிப்படையான பொருள்.

புராணங்களில் வாயுதேவர் உயிர்ச் சக்தியின் வடிவமாகக் கருதப்படுகிறார். ஹனுமான் வாயுபுத்திரன். பீமனும் வாயுவின் அம்சமாக கருதப்படுகிறார். வலிமை, வேகம், உயிரோட்டம் ஆகியவை வாயுவின் சக்தியை பிரதிபலிக்கின்றன.

‘ஸர்வக’ என்ற சொல் எங்கும் நிறைந்தவன் என்று பொருள் தருகிறது. காற்றை நாம் காண முடியாது. ஆனால் அதன் இருப்பை உணர முடியும். அதுபோல இறைவனும் கண்ணுக்குப் புலப்படாமல் அனைத்திலும் நிறைந்திருக்கிறார்.

யோக சாஸ்திரம் பிராணனை மிக உயர்வாகக் கருதுகிறது. மூச்சு என்பது வெறும் காற்றின் இயக்கம் அல்ல. அது உயிரின் இயக்கம். மூச்சு இருக்கும் வரை வாழ்க்கை தொடர்கிறது. மூச்சு நின்றால் உடல் செயலிழக்கிறது.

இந்தச் சுலோகம் ஒவ்வொரு மூச்சும் இறைவனின் அருள் என்பதை நினைவூட்டுகிறது. நாம் சுவாசிப்பது கூட நமது திறமையால் அல்ல. இறைவன் அளிக்கும் சக்தியால். உயிர்களுக்கு உயிராக விளங்கும் அந்த வாயு வடிவ இறைவனுக்கு வணக்கம்.

Verse 4
விஶ்வைகபாவக ந தாவகபாவகைக-
ஶக்தேர்ருதே ம்ருதவதாம்ருததி³வ்யகாயம்।
ப்ராணிஷ்யதோ³ ஜக³த³ஹோ ஜக³த³ந்தராத்மந்-
ஸ்த்வம் பாவகஃ பிரதிபத³ம் ஶமதோ³ நமஸ்தே॥4॥

இந்தச் சுலோகத்தில் இறைவன் அக்னி வடிவில் போற்றப்படுகிறார். உலகில் உயிரோட்டம், வெப்பம், சக்தி, இயக்கம் ஆகிய அனைத்திற்கும் காரணமான தெய்வீக நெருப்பு நீயே என்று பக்தன் கூறுகிறான். உமது சக்தியின்றி உயிர்களின் உடல்கள் உயிரற்ற பொருளாகி விடும்.

வேதங்களில் அக்னி முதன்மையான தெய்வங்களில் ஒருவர். யாகங்களில் மனிதர்களின் அர்ப்பணிப்புகளை தேவர்களிடம் கொண்டு செல்லும் தூதுவராக அவர் போற்றப்படுகிறார். அனைத்து வேள்விகளின் மையமாக அக்னி விளங்குகிறார்.

அக்னி வெளியில் மட்டும் இல்லை. உடலில் செரிமான சக்தியாகவும், மனதில் அறிவாகவும், ஆன்மீகத்தில் தவசக்தியாகவும் இருக்கிறான். அதனால் ‘ஜகதந்தராத்மன்’ என்று உலகின் உள்ஆத்மா என வர்ணிக்கப்படுகிறார்.

அக்னி அழிப்பவன் மட்டுமல்ல. பரிசுத்தப்படுத்துபவன். தங்கத்தை நெருப்பு சுத்தப்படுத்துவது போல, இறையருள் மனிதனின் குறைகளை அகற்றி அவனை உயர்ந்த நிலைக்கு கொண்டு செல்கிறது.

இந்தச் சுலோகம் உயிரின் உள்ளார்ந்த சக்தியாகவும், உலகின் ஆதாரமாகவும், அமைதியையும் பரிசுத்தத்தையும் அளிப்பவனாகவும் இருக்கும் அக்னி வடிவ சிவனை வணங்குகிறது.

Verse 5
பாநீயரூப பரமேஶ ஜக³த்பவித்ர
சித்ராதிசித்ரஸுசரித்ரகரோऽஸி நூநம்।
விஶ்வம் பவித்ரமமலம் கில விஶ்வநாத
பாநீயகா³ஹநத ஏதத³தோ நதோऽஸ்மி॥5॥

இந்தச் சுலோகத்தில் இறைவன் நீர் வடிவில் போற்றப்படுகிறார். உலகைத் தூய்மைப்படுத்தும் சக்தி கொண்டவன் நீ. நீரின் மூலம் உலகம் சுத்தமாகவும் உயிர்ப்புடனும் திகழ்கிறது என்று பக்தன் கூறுகிறான்.

நீர் இல்லாமல் உயிர் வாழ முடியாது. வேதங்களில் நதிகள் தெய்வங்களாகப் போற்றப்படுகின்றன. கங்கை, யமுனை, சரஸ்வதி போன்ற புனித நதிகள் இறையருளின் வடிவங்களாகக் கருதப்படுகின்றன.

நீர் உடலைச் சுத்தப்படுத்துகிறது. தாகத்தைத் தீர்க்கிறது. உயிர்களை வளர்க்கிறது. விவசாயத்தைச் செழிக்கச் செய்கிறது. அதனால் அது கருணை, போஷணம், அருள் ஆகியவற்றின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது.

ஆன்மீக ரீதியாக நீர் மனத் தூய்மையை குறிக்கிறது. அகங்காரம், கோபம், பொறாமை போன்ற மன அழுக்குகளை கழுவி எறியும் சக்தி இறையருளுக்கு உண்டு. நீர் எல்லா வடிவங்களையும் ஏற்றுக் கொள்கிறது. அதுபோல இறைவனும் அனைவரையும் ஏற்றுக் கொள்கிறான்.

உலகை புனிதமாகவும் குற்றமற்றதாகவும் மாற்றும் அந்த நீர் வடிவ விஸ்வநாதனை இந்தச் சுலோகம் வணங்குகிறது.

Verse 6
ஆகாஶரூப ப³ஹிரந்தருதாவகாஶ-
தா³நாத்³விகஸ்வரமிஹேஶ்வர விஶ்வமேதத்।
த்வத்தஃ ஸதா³ ஸத³ய ஸம்ஶ்வஸிதி ஸ்வபா⁴வாத்
ஸங்கோசமேதி ப⁴வதோऽஸ்மி நதஸ்ததஸ்த்வாம்॥6॥

இங்கே இறைவன் ஆகாய வடிவில் போற்றப்படுகிறார். உலகம் வெளிப்படவும் வளரவும் இடம் தேவை. அந்த இடத்தை அளிப்பவன் நீயே என்று பக்தன் கூறுகிறான். ஆகாயம் இல்லையெனில் எதுவும் இருக்க முடியாது.

பஞ்சபூதங்களில் ஆகாயம் மிக நுட்பமானது. அது அனைத்தையும் தாங்குகிறது. ஆனால் எந்தப் பொருளாலும் அது பாதிக்கப்படுவதில்லை. இதுவே அதன் தனிச்சிறப்பு.

உபநிஷத்துகள் ஆகாயத்தை பரம்பொருளின் உவமையாகப் பயன்படுத்துகின்றன. குடத்தின் உள்ளே இருக்கும் ஆகாயமும் வெளியே இருக்கும் ஆகாயமும் ஒன்றே. அதுபோல ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் உண்மையில் வேறல்ல.

ஆகாயம் எல்லாவற்றுக்கும் இடம் கொடுக்கிறது. நல்லவர்களுக்கும் கெட்டவர்களுக்கும் சமமாக இடம் தருகிறது. அதுபோல இறைவனின் கருணையும் எல்லோரையும் தாங்குகிறது.

இந்தச் சுலோகம் பரந்த மனப்பான்மையையும், எல்லையற்ற இருப்பையும் நினைவூட்டுகிறது. உலகிற்கு இடமளித்து அனைத்தையும் தாங்கும் அந்த ஆகாய வடிவ இறைவனுக்கு வணக்கம்.

Verse 7
விஶ்வம்ப⁴ராத்மக பி³ப⁴ர்ஷி விபோ⁴ऽத்ர விஶ்வம்
கோ விஶ்வநாத ப⁴வதோऽந்யதமஸ்தமோரிஃ।
ஸ த்வம் விநாஶய தமோ மம சாஹிபூ⁴ஷ
ஸ்தவ்யாத்பரஃ பரபரம் ப்ரணதஸ்ததஸ்த்வாம்॥7॥

இந்தச் சுலோகத்தில் இறைவன் பூமி வடிவில் போற்றப்படுகிறார். உலகைத் தாங்கி நிற்பவன் நீ. உன்னைத் தவிர வேறு யார் இந்தப் பிரபஞ்சத்தை சுமக்க முடியும் என்று பக்தன் வியப்புடன் கூறுகிறான்.

பூமாதேவி வேதங்களில் தாயாகப் போற்றப்படுகிறார். அனைத்து உயிர்களையும் தாங்கி, வளர்த்து, உணவளித்து, பாதுகாக்கும் சக்தி பூமிக்கே உண்டு. அதனால் பூமி பொறுமையின் வடிவமாகக் கருதப்படுகிறது.

‘தமோரி’ என்பது இருளின் பகைவன் என்று பொருள். பூமி வாழ்க்கைக்கான மேடையை வழங்குகிறது. ஆனாலும் மனிதன் அறியாமையில் விழும்போது துன்பப்படுகிறான். அந்த அறியாமையை அகற்றுமாறு பக்தன் இறைவனை வேண்டுகிறான்.

பூமி அவமதிப்பையும், காயங்களையும், சுமைகளையும் தாங்குகிறது. ஆனால் குறை கூறுவதில்லை. இதுவே ஆன்மீகத்தில் பொறுமையின் பாடமாக விளங்குகிறது.

உலகைத் தாங்கி, அறியாமையை அகற்றி, உயிர்களுக்கு வாழ்வாதாரமாக இருக்கும் பூமி வடிவ இறைவனுக்கு இந்த வணக்கம் செலுத்தப்படுகிறது.

Verse 8
ஆத்மஸ்வரூப தவரூபபரம்பராபி⁴-
ராபி⁴ஸ்ததம் ஹர சராசரரூபமேதத்।
ஸர்வாந்தராத்மநிலய பிரதிரூபரூப
நித்யம் நதோऽஸ்மி பரமாத்மஜநோऽஷ்டமூர்தே॥8॥

இந்தச் சுலோகத்தில் அஷ்டமூர்த்தி தத்துவத்தின் உச்சம் விளக்கப்படுகிறது. அசையும் பொருட்களும் அசையாத பொருட்களும் அனைத்தும் உமது வடிவங்களால் நிரம்பியுள்ளன என்று பக்தன் கூறுகிறான்.

சைவ ஆகமங்களிலும் புராணங்களிலும் சிவன் அஷ்டமூர்த்தியாக வர்ணிக்கப்படுகிறார். சூரியன், சந்திரன், அக்னி, வாயு, நீர், ஆகாயம், பூமி மற்றும் உயிர் ஆகிய எட்டு வடிவங்களாக அவர் விளங்குகிறார்.

‘ஸர்வாந்தராத்மநிலய’ என்பது எல்லா உயிர்களினுள்ளும் இருப்பவன் என்று பொருள். இறைவன் கோவிலில் மட்டும் இல்லை. எல்லா இதயங்களிலும் இருக்கிறான்.

இந்தச் சுலோகம் வெளிப்புற வழிபாட்டிலிருந்து உள்நோக்கிய தியானத்திற்கு மனிதனை அழைத்துச் செல்கிறது. உலகைப் பார்க்கும் இடமெல்லாம் இறைவனைக் காணும் நிலையே இதன் நோக்கம்.

எங்கும் நிறைந்து, அனைத்திலும் தன்னை வெளிப்படுத்தி, எல்லா உயிர்களிலும் உள்ளார்ந்த ஆத்மாவாக விளங்கும் அஷ்டமூர்த்தி சிவனை பக்தன் நித்தமும் வணங்குகிறான்.

Verse 9
இத்யஷ்டமூர்திபி⁴ரிமாபி⁴ரப³ந்து⁴ப³ந்தோ⁴
யுக்தஃ கரோஷி க²லு விஶ்வஜநீநமூர்தே।
ஏதத்ததம் ஸுவிததம் ப்ரணதப்ரணீத
ஸர்வார்த²ஸார்த²பரமார்த² ததோ நதோऽஸ்மி॥9॥

இந்த இறுதி சுலோகத்தில் பக்தன் அஷ்டமூர்த்தி தத்துவத்தின் சாரத்தைச் சுருக்கமாகப் புகழ்கிறான். உலகிற்கு உறவாகவும், ஆதரவாகவும், பாதுகாவலராகவும் இருப்பவன் நீயே என்று கூறுகிறான்.

எட்டு வடிவங்களின் மூலம் இறைவன் உலகம் முழுவதும் பரவியிருக்கிறான். சூரியனாக ஒளி தருகிறான். சந்திரனாக அமைதி தருகிறான். வாயுவாக உயிர் தருகிறான். அக்னியாக சக்தி தருகிறான். நீராகப் போஷிக்கிறான். ஆகாயமாக இடமளிக்கிறான். பூமியாகத் தாங்குகிறான். ஆத்மாவாக உள்ளே விளங்குகிறான்.

‘அபந்து⁴ப³ந்து⁴’ என்பது உறவில்லாதவர்களுக்கும் உறவாக இருப்பவன் என்ற பொருள். மனித உறவுகள் எல்லைக்குட்பட்டவை. ஆனால் இறைவனின் உறவு எல்லையற்றது.

‘ஸர்வார்த²ஸார்த²பரமார்த²’ என்ற சொற்கள் மிகவும் ஆழமானவை. உலக வாழ்க்கையின் நோக்கங்களையும், ஆன்மீக வாழ்க்கையின் உயர்ந்த குறிக்கோளையும் நிறைவேற்றுபவன் இறைவன் என்பதே அவற்றின் பொருள்.

இந்தச் சுலோகம் அஷ்டமூர்த்தி வழிபாட்டின் நிறைவு. உலகில் காணப்படும் அனைத்தும் இறைவனின் வெளிப்பாடு என்பதை உணர்ந்து, எங்கும் நிறைந்த அந்த பரம்பொருளுக்கு பக்தன் பணிவுடன் வணக்கம் செலுத்துகிறான்.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras