நிருத்ய விஜய நடராஜ ஸ்தோத்திரம்

Lyrics:

நமோ(அ)ஸ்து நடராஜாய ஸர்வஸித்திப்ரதாயினே . 
ஸதாஶிவாய ஶாந்தாய ந்ருʼத்யஶாஸ்த்ரைகஸாக்ஷிணே ..1..

போ நடேஶ ஸுரஶ்ரேஷ்ட மாம்ʼ பஶ்ய க்ருʼபயா ஹர . 
கௌஶலம்ʼ மே ப்ரதேஹ்யா(ஆ)ஶு ந்ருʼத்யே நித்யம்ʼ ஜடாதர ..2..

ஸர்வாங்கஸுந்தரம்ʼ தேஹி பாவனாம்ʼ ஶுத்திமுத்தமாம் . 
ந்ருʼத்யே(அ)ஹம்ʼ விஜயீ ஜாயே த்வதனுக்ரஹலாபத꞉ ..3..

ஶிவாய தே நமோ நித்யம்ʼ நடராஜ விபோ ப்ரபோ . 
த்ருதம்ʼ ஸித்திம்ʼ ப்ரதேஹி த்வம்ʼ ந்ருʼத்யே நாட்யே மஹேஶ்வர ..4..

நமஸ்கரோமி ஶ்ரீகண்ட தவ பாதாரவிந்தயோ꞉ . 
ந்ருʼத்யஸித்திம்ʼ குரு ஸ்வாமின் நடராஜ நமோ(அ)ஸ்து தே ..5..

ஸுஸ்தோத்ரம்ʼ நடராஜஸ்ய ப்ரத்யஹம்ʼ ய꞉ படேத் ஸுதீ꞉ . 
ந்ருʼத்யே விஜயமாப்னோதி லோகப்ரீதிம்ʼ ச விந்ததி ..6..

 Meaning:

Verse 1

நமோஸ்து நடராஜாய ஸர்வஸித்திப்ரதாயிநே ।

ஸதாஶிவாய ஶாந்தாய ந்ருத்யஶாஸ்த்ரைகஸாக்ஷிணே ॥1॥

எல்லாவிதமான
வெற்றிகளையும் வரங்களையும் குறைவின்றி அருளும் நடராஜப் பெருமானுக்கு எனது
பணிவான நமஸ்காரங்கள் உரித்தாகட்டும். எப்பொழுதும் மங்கள சொரூபமாக விளங்கும்
சதாசிவனும், முடிவற்ற பேரமைதியைத் தன்னுள் கொண்டவனும், நாட்டிய சாஸ்திரம்
முழுமைக்கும் ஒப்பற்ற தனிப்பெரும் சாட்சியாகவும் ஆதாரமாகவும் விளங்குபவனுமான
இறைவனை நான் முழுமையாகப் பணிகிறேன். புராணங்களின் அடிப்படையில் நோக்கும்போது,
சிவபெருமான் ஆனந்த தாண்டவம் ஆடிய திருத்தலமான சிதம்பரம் நடராஜர் தத்துவத்தின்
மையமாகப் போற்றப்படுகிறது. அண்ட சராசரங்களின் ஒட்டுமொத்த இயக்கமே அவனது
தெய்வீக நடனமாகப் புராணங்களில் உருவகப்படுத்தப்படுகிறது. பதஞ்சலி மற்றும்
வியாக்ரபாதர் ஆகிய முனிவர்களின் தவத்திற்கு இரங்கி,
அவர்களுக்குத் தனது நடனக் காட்சியைக் காட்டிய பரம்பொருள்
இவனே. நாட்டியக் கலைகளின் முதன்மைத் தோற்றுவாயும் இலக்கணமும் சிவனின்
அசைவிலிருந்தே பிறந்தன. தத்துவார்த்தமாக விவாதிக்கும்போது, நடராஜர்
என்ற சொல் இந்த உலக நாடகத்தின் முடிசூடாத் தலைவன் என்பதைக் குறிக்கிறது.
அவனது பிரபஞ்ச நடனம் படைப்பு, காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் ஆகிய
ஐந்தொழில்களை உணர்த்தும் ஆழமான குறியீடாகும். சதாசிவன் என்ற தெய்வீக
நாமம் காலங்களைக் கடந்த அழியாத மங்கள தத்துவத்தையும், சாந்தன் என்ற நாமம்
அத்தனை அசைவுகளுக்கும் மையமாக இருக்கும் அசைவற்ற பேரமைதியையும் சுட்டுகிறது.
புறத்தில் பிரபஞ்சமாக இயங்கும் பரம்பொருளே, அகத்தில் நமது ஆன்மாவின்
சாட்சியாகவும், கலைகளின் மெய்யறிவாகவும் திகழ்கிறான். கலைகளின் வழியாகவும் அக
அமைதியின் மூலமாகவுமே மனிதன் இறைவனை முழுமையாக அடைய முடியும் என்பதை
இத்துதியின் முதல் சுலோகம் நமக்குத் தெளிவாக உணர்த்துகிறது.

Verse 2

போ நடேஶ ஸுரஶ்ரேஷ்ட மாம் பஶ்ய க்ருபயா ஹர ।

கௌஶலம் மே ப்ரதேஹ்யாஶு ந்ருத்யே நித்யம் ஜடாதர ॥2॥

நடனக் கலையின் நாயகனே, தேவர்களுக்கெல்லாம் மேலான தேவாதி தேவனே,
ஈசனே, உனது கருணை பொங்கும் கண்களால் என்னை நோக்குவாயாக. துயரங்களை அழிப்பவனும்,
சடாமுடியைத் தரித்தவனுமான பெருமானே, நாட்டியக் கலையில் மிகச் சிறந்த திறமையையும்
நிபுணத்துவத்தையும் எனக்கு விரைவாகவும் நிரந்தரமாகவும் வழங்கக் கோரி உன்னை
வேண்டுகிறேன். புராணக் கதைகளின்படி, சிவபெருமான் தலையில் கங்கையையும்
பிறைச்சந்திரனையும் தாங்கிய சடாமுடியுடன் காட்சியளிக்கிறார். இந்த
சடாமுடி அவனது அளப்பரிய தவ வலிமையையும், அடக்கி ஆளப்பட்ட பிரபஞ்ச சக்தியையும்
குறிக்கும் ஒரு முக்கியமான அடையாளமாகும். தேவர்கள் பாற்கடலைக் கடைந்தபோது
வெளிப்பட்ட ஆலகால விஷத்தை உண்டு அனைவரையும் காத்ததால் அவர் தேவர்களுக்குள்
சிறந்தவர் என்று அழைக்கப்படுகிறார். கங்கை நதியின் வேகத்தைத் தனது
ஒற்றைச் சடையில் தாங்கி உலகைக் காத்தவனும் இவனே. ஆன்மீக மற்றும்
தத்துவ நோக்கில், ஹர என்ற சொல் அஞ்ஞானம் மற்றும் கர்ம வினைகளை அழிப்பவன்
என்ற ஆழமான பொருளைக் கொண்டுள்ளது. ஜடாதர என்ற நாமம், யோகத்தின் உச்சநிலையையும் மன
ஒருமைப்பாட்டையும் குறிக்கிறது. நாட்டியம் என்பது வெறும் உடல் அசைவு மட்டுமல்ல, அது
ஜீவாத்மா பரமாத்மாவுடன் இணையும் ஒரு யோக மார்க்கமாகும். இறைவனின் கருணைப் பார்வை
படும்போது, கலைஞனின் அகங்காரம் அழிந்து, கலை முழுமையடைகிறது. நாட்டியத்தில்
திறமை கேட்பது உலகியல் புகழுக்காக அல்ல, மாறாகக் கலையின் மூலம் இறைவனோடு
ஒன்றிணைந்து நித்தியமான முக்தி நிலையை அடைவதற்காகவே என்பதை இந்த
வரிகள் மிகவும் ஆழமாகப் புலப்படுத்துகின்றன.

Verse 3 

ஸர்வாங்கஸுந்தரம் தேஹி பாவனாம் ஶுத்திமுத்தமாம் ।

ந்ருத்யேஹம் விஜயீ ஜாயேத்வதநுக்ரஹலாபத: ॥3॥

என் உடலின் அனைத்து அங்கங்களும் நாட்டியத்திற்கு ஏற்றவாறு
முழுமையான அழகும் நளினமும் பெறுமாறு அருள்வாயாக. கலையை வெளிப்படுத்துவதற்குத்
தேவையான மிகச் சிறந்த தூய்மையான உணர்வுகளையும், உயர்ந்த மனநிலையையும்
எனக்குத் தந்தருள்வாயாக. உன்னுடைய திவ்யமான அனுகிரகத்தைப் பெறுவதன்
மூலமாக, நான் நாட்டியக் கலையில் மகத்தான வெற்றியை அடைந்து சிறந்து
விளங்குவேனாக. புராணங்களில் சிவபெருமானின் திருமேனி சகல
சௌந்தர்யங்களும் பொருந்தியதாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. அவர்
சுந்தரேஸ்வரராக மதுரையில் மீனாட்சியை மணந்த காவியம் அவனது
பேரழகைப் பறைசாற்றுகிறது. நாட்டியம் ஆடும்போது சிவனின் ஒவ்வொரு
அங்கமும் பிரபஞ்சத்தின் ஒவ்வொரு கூறாக மாறிச் செயல்படுகிறது. அவனது நடன
அசைவுகளில் வெளிப்படும் பாவங்கள் ஒட்டுமொத்த உலக உயிர்களின் உணர்ச்சிகளைப்
பிரதிபலிப்பதாகப் புராணங்கள் கூறுகின்றன. எனவேதான், அவனிடமே
கலைஞர்கள் தமது உடலுக்கும் உள்ளத்திற்கும் தகுந்த ஆளுமையைக்
கோருகிறார்கள். தத்துவார்த்தமாக, சர்வாங்க சுந்தரம்
என்பது வெறும் புற அழகை மட்டும் குறிப்பதல்ல; அகங்காரமற்ற, இறைவனுடன்
லயிக்கக்கூடிய தூய்மையான உடலமைப்பைக் குறிக்கிறது. நாட்டியத்தில் பாவனை
என்பது மிகவும் முக்கியமானது. அது தூய்மையாக இருக்கும்போது மட்டுமே
பார்வையாளரின் உள்ளத்தில் தெய்வீக அனுபவத்தை ஏற்படுத்த முடியும்.
அத்தகைய மிக உயர்ந்த மனத்தூய்மையே சுத்தி முத்தமாம் என்று இச்சுலோகத்தில்
அழைக்கப்படுகிறது. இறைவனின் அருள் இல்லாமல் எந்த ஒரு கலையிலும்
முழுமையான வெற்றியோ முக்தியோ சாத்தியமில்லை. மனிதனின் முயற்சியும்
இறைவனின் அருளும் இணையும்போதுதான் கலை ஒரு யோகமாக மாறி, ஆன்மாவை
மேன்மைப்படுத்துகிறது என்பதே இதன்
உட்பொருளாகும்.

Verse 4

ஶிவாய தே நமோ நித்யம் நடராஜ விபோ ப்ரபோ ।

த்ருதம் ஸித்திம் ப்ரதேஹி த்வம் ந்ருத்யே நாட்யே மஹேஶ்வர ॥4॥

மங்களத்தின் மறுவுருவாகத் திகழும் சிவபெருமானே,
உனக்கு எனது நித்தியமான நமஸ்காரங்கள். நடனக் கலையின் பேரரசனே, எங்கும்
நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் பரம்பொருளே, சர்வ வல்லமை படைத்த
தனிப்பெரும் தலைவனே, உன்னைத் துதிக்கிறேன். மகேஸ்வரனே,
நிருத்தம் மற்றும் நாட்டியம் ஆகிய கலைகளில் முழுமையான சித்தியையும்
வெற்றிகளையும் நீ எனக்கு விரைவாகத் தந்தருள்வாயாக. புராண மரபில்,
சிவபெருமான் மகேஸ்வரன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.
மும்மூர்த்திகளுள் அழிக்கும் கடவுளாக அறியப்பட்டாலும்,
அவர் நடனமாடும்போது உலகிற்குப் புதிய ஆற்றலை வழங்குகிறார். ஈசனின் ஆனந்த நடனம்
படைப்பிற்கும், ருத்ர தாண்டவம் அழிவிற்கும் ஆதாரமாகப் புராணங்கள்
சிறப்பிக்கின்றன. நிருத்தம் என்பது தாளக்கட்டுப்பாட்டுடன் கூடிய
தூய நடன அசைவுகளையும், நாட்டியம் என்பது கதையை அபிநயத்துடன் வெளிப்படுத்தும்
கலையையும் குறிக்கிறது. இந்த இரு கலைகளுக்கும் சிவனே ஆதி குருவாக விளங்குகிறார்.
தத்துவ அடிப்படையில், விபோ என்ற நாமம் இறைவன் எங்கும் வியாபித்திருப்பவன் என்ற
அத்வைத உண்மையைச் சுட்டுகிறது. அவன் ஒரு குறிப்பிட்ட உருவத்திற்குள் மட்டும்
அடங்கியவன் அல்ல, பிரபஞ்சத்தின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் அவனது அதிர்வு உள்ளது. பிரபோ
என்ற சொல் அவன் அனைத்திற்கும் ஈசன் என்பதை உணர்த்துகிறது. நடனம் என்பது ஒரு
தவம். அந்தத் தவத்தில் சித்தி பெறுவது என்பது வெறும் உடல் திறனை அடைவது
மட்டுமல்ல, மனதின் சலனங்களை அடக்கிப் பேரின்ப நிலையை அடைவதாகும்.
மகேஸ்வரனின் அருளால் கலையில் சித்தியடைவது என்பது முடிவில்
ஜீவாத்மா பரமாத்மாவுடன் கலக்கும் உயர்நிலையைத் துரிதமாக எய்துவதையே
தத்துவார்த்தமாக உணர்த்துகிறது.

Verse 5

நமஸ்கரோமி ஶ்ரீகண்ட தவ பாதாரவிந்தயோ: ।

ந்ருத்யஸித்திம் குரு ஸ்வாமிந் நடராஜ நமோஸ்து தே ॥5॥

திருநீலகண்டனே, நான் உன்னுடைய தாமரை மலர்களைப்
போன்ற மென்மையான திருவடிகளில் வீழ்ந்து மனதார நமஸ்கரிக்கிறேன்.
அனைத்திற்கும் எசமானனான சுவாமியே, நாட்டியக் கலையில் நான்
முழுமையான சித்தியையும் நிறைவையும் அடையும்படி எனக்கு அருள் புரிவாயாக.
நடனங்களுக்கு எல்லாம் அரசனாகிய நடராஜப் பெருமானே, உனக்கு மீண்டும் மீண்டும்
எனது பணிவான வணக்கங்களைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். புராண காலத்தில்,
தேவர்களும் அசுரர்களும் பாற்கடலைக் கடைந்தபோது வெளிவந்த ஆலகால விஷம்
உலகையே அழிக்க முற்பட்டது. அப்போது சிவபெருமான் அந்த கொடிய விஷத்தை உண்டு,
அதைத் தனது கழுத்திலேயே நிறுத்திக் கொண்டார். இதனால் அவரது கழுத்து நீல
நிறமாக மாறியது. இதன் காரணமாகவே அவர் ஸ்ரீகண்டன் மற்றும் நீலகண்டன்
என்று அன்போடு அழைக்கப்படுகிறார். இது உலக உயிர்களைக் காப்பதற்காகத் தன்னை
அர்ப்பணித்த அவனது எல்லையற்ற கருணையைக் காட்டும் தொன்மக் கதையாகும்.
தத்துவார்த்தமாக, தாமரை மலர்கள் சேற்றில் மலர்ந்தாலும்
அசுத்தங்கள் ஒட்டாமல் எப்படித் தூய்மையாக இருக்கிறதோ, அதுபோலவே இறைவனின்
திருவடிகளும் உலக மாயைகளுக்கு அப்பாற்பட்ட தூய்மையைக் குறிக்கின்றன.
பாதாரவிந்தங்களில் சரணடைவது என்பது அகங்காரத்தை முழுமையாக ஒழித்து, இறைவனிடம்
தன்னை முழுமையாக ஒப்படைக்கும் சரணாகதித் தத்துவமாகும். கலையில் சித்தி
பெறுவது என்பது கலைஞன் தான் என்ற எண்ணத்தை அழித்து, இறைவன் தன் மூலம்
நடனமாடுகிறான் என்ற அத்வைத உணர்வைப் பெறுவதாகும். ஸ்ரீகண்டன் என்ற நாமம்,
விஷத்தைப் போலக் கலைஞனுக்கு வரும் துன்பங்களையும் தடைகளையும் இறைவன் தடுத்துக்
காப்பான் என்ற ஆழமான நம்பிக்கையைத் தருகிறது.

Verse 6

ஸுஸ்தோத்ரம் நடராஜஸ்ய ப்ரத்யஹம் ய: படேத் ஸுதீ: ।

ந்ருத்யே விஜயமாப்நோதி லோகப்ரீதிம் ச விந்ததி ॥6॥

நடராஜப் பெருமானைப் போற்றும் இந்த மங்களகரமான
துதியை எந்த ஒரு அறிவார்ந்த மனிதன் நாள்தோறும் பக்தியுடன் படிக்கிறானோ,
அவன் நற்பலன்களை அடைவான். அவன் நாட்டியக் கலையில் மகத்தான வெற்றியைப் பெறுவது
மட்டுமின்றி, இந்த உலக மக்கள் அனைவரின் அன்பையும் நன்மதிப்பையும் ஒருங்கே
பெற்றுப் புகழுடன் சிறப்புற வாழ்வான். இந்து மதப் புராணங்கள் மற்றும்
ஸ்தோத்திர மரபுகளில், ஒவ்வொரு துதியின் முடிவிலும் பலஸ்ருதி எனப்படும் பலன்
கூறும் பகுதி இடம்பெறுவது வழக்கம். இறைவனைக் குறித்த பாடல்களைத் தொடர்ந்து
பாராயணம் செய்வதால், தேவர்களின் ஆசிகளும் ஈசனின் நேரடி அருளும் பக்தனுக்குக்
கிடைப்பதாக நம்பப்படுகிறது. நடராஜர் உலகை ஆட்டுவிக்கும் நாயகன் என்பதால்,
அவனது துதியைத் தினமும் உச்சரிப்பது கலைஞர்களுக்குக் கலைமகள் மற்றும்
அஷ்டலட்சுமிகளின் அருளைப் பெற்றுத் தரும் என்று
புராணங்கள் உரைக்கின்றன. தத்துவ நோக்கில், சுதீ: என்ற சொல் வெறும்
படிப்பறிவைக் கொண்டவனைச் சுட்டாமல், தூய்மையான அறிவும் ஆன்மீக விவேகமும்
கொண்ட நபரைக் குறிக்கிறது. கலையில் வெற்றி என்பது மேடையில் கிடைக்கும்
கைதட்டல் மட்டுமல்ல; அது தன்னைக் கலையின் மூலம் உணர்ந்து கொள்வதாகும்.
லோகப்ரீதி என்பது உலக மாயையில் சிக்குவது அல்ல, மாறாக இறைவனின்
அன்பைப் பெற்ற ஒருவன் இயல்பாகவே அனைத்து உயிர்களிடமும் அன்பைப்
பரப்புகிறான், பதிலுக்கு உலகமும் அவனை நேசிக்கிறது என்ற உண்மையை
விளக்குகிறது. ஒரு கலைஞன் ஆன்மீக நெறியில் நின்று இறைவனைத் துதிக்கும்போது,
அவனது கலை உலகை உய்விக்கும் கருவியாக மாறி அவனுக்குப் பேரின்பத்தை அளிக்கிறது.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras