சிவ ஆபத்து விமோசன ஸ்தோத்திரம்

Lyrics:

ஶ்ரீமத்கைராதவேஷோத்படருசிரதனோ பக்தரக்ஷாத்ததீக்ஷ
ப்ரோச்சண்டாராதித்ருʼப்தத்விபநிகரஸமுத்ஸாரஹர்யக்ஷவர்ய .
த்வத்பாதைகாஶ்ரயோ(அ)ஹம்ʼ நிருபமகரூணாவாரிதே பூரிதப்த-
ஸ்த்வாமத்யைகாக்ரபக்த்யா கிரிஶஸுத விபோ ஸ்தௌமி தேவ ப்ரஸீத ..1..

பார்த꞉ ப்ரத்யர்திவர்கப்ரஶமனவிதயே திவ்யமுக்ரம்ʼ மஹாஸ்த்ரம்ʼ
லிப்ஸுத்ர்யாயன் மஹேஶம்ʼ வ்யதனுத விவிதானீஷ்டஸித்யை தபாம்ʼஸி .
தித்ஸு꞉ காமானமுஷ்மை ஶபரவபுரபூத் ப்ரீயமாண꞉ பினாகீ
தத்புத்ராத்மா(அ)விராஸீஸ்ததனு ச பகவன் விஶ்வஸம்ʼரக்ஷணாய ..2..

கோராரண்யே ஹிமாத்ரௌ விஹரஸி ம்ருʼகயாதத்பரஶ்சாபதாரீ
தேவ ஶ்ரீகண்டஸூனோ விஶிகவிகிரணை꞉ ஶ்வாபதாநாஶு நிக்னன் .
ஏவம்ʼ பக்தாந்தரங்கேஷ்வபி விவிதபயோத்ப்ராந்தசேதோவிகாரான்
தீரஸ்மேரார்த்ரவீக்ஷாநிகரவிஸரணைஶ்சாபி காருண்யஸிந்தோ ..3..

விக்ராந்தைருக்ரபாவை꞉ ப்ரதிபடனிவஹை꞉ ஸந்நிருத்தா꞉ ஸமந்தா-
தாக்ராந்தா꞉ க்ஷத்ரமுக்யா꞉ ஶபரஸுத பவத்த்யானமக்னாந்தரங்கா꞉ .
லப்த்வா தேஜஸ்த்ரிலோகீவிஜயபடுஸஸ்தாரிவம்ʼஶப்ரரோஹான்
தக்த்வா(அ)ஸன் பூர்ணகாமா꞉ ப்ரதிஶது ஸ பவான் மஹ்ரமாபத்விமோக்ஷம் ..4..

 Meaning:

Verse 1
ஶ்ரீமத்கைராதவேஷோத்படருசிரதனோ பக்தரக்ஷாத்ததீக்ஷ
ப்ரோச்சண்டாராதித்ருʼப்தத்விபநிகரஸமுத்ஸாரஹர்யக்ஷவர்ய ।
த்வத்பாதைகாஶ்ரயோ(அ)ஹம்ʼ நிருபமகரூணாவாரிதே பூரிதப்த-
ஸ்த்வாமத்யைகாக்ரபக்த்யா கிரிஶஸுத விபோ ஸ்தௌமி தேவ ப்ரஸீத ..1..

இந்தச் செய்யுளில் பகவான் கிரீஶசுதனாகிய குமாரசுவாமி, வேடர் வடிவில் விளங்கும் மகத்தான தெய்வமாகப் போற்றப்படுகிறார். "கைராதவேஷம்" என்பது வேடர் உருவத்தையும், "உத்படருசிரதனு" என்பது வீரமும் அழகும் கலந்த ஒளிமிக்க திருமேனியையும் குறிக்கிறது. "பக்தரக்ஷாத்ததீக்ஷ" என்ற சொல், பக்தர்களைக் காப்பதே தமது உறுதிமொழி என்பதை உணர்த்துகிறது. "அராதி த்ருப்த த்விப நிகர சமுத்ஸார ஹர்யக்ஷவர்ய" என்பது பெருமிதம் கொண்ட பகைவர்களை சிங்கம்போல் அடக்கும் வல்லமையை வெளிப்படுத்துகிறது.

இங்கு பக்தன், "உமது திருவடிகளே எனது ஒரே புகலிடம்" என்று முழுமையான சரணாகதியை வெளிப்படுத்துகிறான். உலக அனுபவங்களால் சோர்ந்தவன் தன்னை "பூரிதப்த" என்று கூறுகிறான். அளவற்ற கருணைக் கடலாகிய இறைவன் மட்டுமே இந்த வேதனையைப் போக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை இதில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஒருமுகமான பக்தியுடன் துதிப்பதால் இறையருள் விரைவில் கிட்டும் என்ற நம்பிக்கையும் இதில் அடங்கியுள்ளது.

புராணங்களில் முருகன் பலமுறை வேடர் வடிவில் தோன்றி பக்தர்களுக்கு அருள் புரிகிறார். வள்ளியை மணம் புரிவதற்காக எடுத்த வேடர் வடிவம் மிகவும் புகழ்பெற்றது. அதேபோல் காட்டிலும் மலைகளிலும் வாழும் எளிய மக்களுக்கும் தெய்வ அருள் சமமாகக் கிடைக்கிறது என்பதையும் இந்த உருவம் உணர்த்துகிறது. இறைவன் உயர்ந்தவர்களுக்கே உரியவன் அல்ல; எல்லோரிடமும் சமமான அன்பு கொண்டவன் என்பதே இந்த வடிவின் ஆழ்ந்த பொருள்.

தத்துவ ரீதியாக இந்தச் செய்யுள் வெளிப்புற உருவத்தை விட இறைவனின் கருணையும் பாதுகாப்பும் முக்கியம் என்பதை உணர்த்துகிறது. பக்தன் தன் அகந்தையை விடுத்து முழுமையாக இறைவனை நாடும்போது அவனது உள்ளம் அமைதியை அடைகிறது. இறைவனின் திருவடிகள் என்பது வெறும் உடல் உறுப்பல்ல; அது தர்மம், ஞானம் மற்றும் முக்திக்கான ஆதாரமாகும். அந்த அடைக்கலத்தை நாடுபவன் வாழ்க்கையின் துன்பங்களைத் தாண்டி ஆன்மிக உயர்வை அடைவான் என்பதே இந்தப் பாடலின் மையச் செய்தியாகும்.

Verse 2
பார்த꞉ ப்ரத்யர்திவர்கப்ரஶமனவிதயே திவ்யமுக்ரம்ʼ மஹாஸ்த்ரம்ʼ
லிப்ஸுத்ர்யாயன் மஹேஶம்ʼ வ்யதனுத விவிதானீஷ்டஸித்யை தபாம்ʼஸி ।
தித்ஸு꞉ காமானமுஷ்மை ஶபரவபுரபூத் ப்ரீயமாண꞉ பினாகீ
தத்புத்ராத்மா(அ)விராஸீஸ்ததனு ச பகவன் விஶ்வஸம்ʼரக்ஷணாய ..2..

இந்தச் செய்யுள் மகாபாரதத்தில் அர்ஜுனன் சிவபெருமானிடம் பாசுபதாஸ்திரத்தைப் பெறச் செய்த கடும் தவத்தை நினைவூட்டுகிறது. "பார்த" என்பது அர்ஜுனனைச் சுட்டுகிறது. "பிரத்யர்தி வர்க பிரஶமன விதயே" என்பது பகைவர்களை அடக்குவதற்கான வழியை குறிக்கிறது. "திவ்யம் உக்ரம் மஹாஸ்த்ரம்" என்பது எல்லா ஆயுதங்களிலும் சிறந்த தெய்வீக ஆயுதமாகிய பாசுபதாஸ்திரத்தைக் குறிக்கிறது. பலவகை தவங்களைச் செய்து சிவபெருமானின் அருளைப் பெற அர்ஜுனன் முயன்றான் என்பதை இந்தச் செய்யுள் கூறுகிறது.

அர்ஜுனனின் தவத்தில் மகிழ்ந்த சிவபெருமான் வேடர் உருவம் எடுத்தார். "பினாகி" என்பது பினாக வில்லை ஏந்திய சிவனைச் சுட்டுகிறது. வேடர் உருவத்தில் தோன்றி அர்ஜுனனின் தகுதியைச் சோதித்தார். அந்த நிகழ்விற்குப் பின் உலக நலனுக்காகத் தமது மகனாகிய கிரீஶசுதனும் அதே தெய்வீக சக்தியுடன் வெளிப்பட்டார் என்று இந்தச் செய்யுள் உணர்த்துகிறது. தந்தையும் மகனும் ஒரே பரம்பொருளின் கருணை வெளிப்பாடுகள் என்பதே இதன் கருத்தாகும்.

இந்த நிகழ்ச்சி பக்தனின் மன உறுதியையும் இறைவனின் சோதனையையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது. உண்மையான ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்கு முன் மனிதனின் அகந்தை சோதிக்கப்படுகிறது. அர்ஜுனன் தன்னுடைய வீரத்தை விட இறைவனின் அருளே உயர்ந்தது என்பதை உணர்ந்தபின் தான் தெய்வீக ஆயுதத்தைப் பெற்றான். இந்தப் புராண நிகழ்வு பணிவின் மகத்துவத்தையும் இறையருளின் அவசியத்தையும் வலியுறுத்துகிறது.

தத்துவ ரீதியாக பாசுபதாஸ்திரம் என்பது வெளிப்புற ஆயுதம் மட்டுமல்ல. அது அறியாமை, அகந்தை, ஆசை மற்றும் பயம் போன்ற உள் பகைவர்களை அழிக்கும் ஞானத்தின் அடையாளமாகும். தவம் என்பது உடலை வருத்துவது மட்டுமல்ல; மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தி இறைவனில் நிலைநிறுத்துவதாகும். அத்தகைய பக்தனுக்கு இறைவன் தேவையான சக்தியையும் ஞானத்தையும் சரியான நேரத்தில் வழங்குவான் என்பதை இந்தச் செய்யுள் ஆழமாக எடுத்துரைக்கிறது.

Verse 3
கோராரண்யே ஹிமாத்ரௌ விஹரஸி ம்ருʼகயாதத்பரஶ்சாபதாரீ
தேவ ஶ்ரீகண்டஸூனோ விஶிகவிகிரணை꞉ ஶ்வாபதாநாஶு நிக்னன் ।
ஏவம்ʼ பக்தாந்தரங்கேஷ்வபி விவிதபயோத்ப்ராந்தசேதோவிகாரான்
தீரஸ்மேரார்த்ரவீக்ஷாநிகரவிஸரணைஶ்சாபி காருண்யஸிந்தோ ..3..

இந்தச் செய்யுள் இமயமலையின் அடர்ந்த காட்டில் வில் ஏந்தி வேட்டையாடும் வீரராக முருகப்பெருமானை வர்ணிக்கிறது. "கோராரண்யே" என்பது பயங்கரமான காட்டையும், "ஹிமாத்ரௌ" என்பது இமயமலையையும் குறிக்கிறது. "ம்ருகயாதத்பர" என்பது வேட்டையில் ஈடுபட்டவரையும், "விசிக விகிரணை" என்பது அம்புகளை எய்துவதையும் குறிக்கிறது. அவற்றின் மூலம் கொடிய காட்டு விலங்குகளை அழித்து மக்களைப் பாதுகாக்கும் கருணைமிகு தெய்வமாக அவர் சித்தரிக்கப்படுகிறார்.

இந்த வெளிப்புற வேட்டை, உள்ளார்ந்த ஆன்மிகப் போராட்டத்தின் அடையாளமாகவும் விளங்குகிறது. மனித மனத்தில் பயம், குழப்பம், கோபம், பேராசை, பொறாமை போன்ற எண்ணங்கள் கொடிய விலங்குகளைப் போல அலைகின்றன. அவற்றை இறைவனின் அருள் மட்டுமே அடக்க முடியும். "தீரஸ்மேர ஆர்த்ரவீக்ஷா" என்ற சொற்கள், இறைவனின் அமைதியான புன்முறுவலும் கருணை நிறைந்த பார்வையும் பக்தனின் மனக்குழப்பத்தை நீக்குவதை உணர்த்துகின்றன.

முருகப்பெருமான் தேவசேனையின் தலைவராக அசுரர்களை அழித்த புராணங்கள் ஏராளம். சூரபத்மன் போன்ற அசுரர்களை வென்றதன் மூலம் தர்மத்தை நிலைநாட்டினார். இங்கு காட்டு விலங்குகள் வெளிப்புற எதிரிகளைக் குறிப்பதோடு, மனிதனின் உள்ளார்ந்த தீய குணங்களையும் சுட்டுகின்றன. ஆகவே புராணக் கதைக்கும் ஆன்மிகப் பொருளுக்கும் இடையே ஆழமான தொடர்பு உள்ளது.

தத்துவ ரீதியாக இறைவனின் அம்புகள் ஞானத்தின் கதிர்களாகக் கருதப்படுகின்றன. அவை அறியாமையை வெட்டி மனதில் ஒளியை ஏற்படுத்துகின்றன. கருணைக் கடலான இறைவன் தண்டிப்பதற்காக அல்ல, காப்பதற்காகவே செயல்படுகிறான். அவனது ஒரு கருணைப் பார்வையே பல ஆண்டுகளாக மனதில் இருந்த பயத்தையும் துன்பத்தையும் அகற்றும் சக்தி உடையது. இதுவே இந்தச் செய்யுளின் ஆழ்ந்த ஆன்மிகப் போதனையாகும்.

Verse 4
விக்ராந்தைருக்ரபாவை꞉ ப்ரதிபடனிவஹை꞉ ஸந்நிருத்தா꞉ ஸமந்தா-
தாக்ராந்தா꞉ க்ஷத்ரமுக்யா꞉ ஶபரஸுத பவத்த்யானமக்னாந்தரங்கா꞉ ।
லப்த்வா தேஜஸ்த்ரிலோகீவிஜயபடுஸஸ்தாரிவம்ʼஶப்ரரோஹான்
தக்த்வா(அ)ஸன் பூர்ணகாமா꞉ ப்ரதிஶது ஸ பவான் மஹ்ரமாபத்விமோக்ஷம் ..4..

இந்தச் செய்யுளில் வீரர்களால் சூழப்பட்டு பல திசைகளிலும் எதிரிகளால் முற்றுகையிடப்பட்ட அரசர்களைப் பற்றி கூறப்படுகிறது. "விக்ராந்தைர் உக்ரபாவை" என்பது வலிமைமிக்க கொடிய போர்வீரர்களைக் குறிக்கிறது. "க்ஷத்ரமுக்யா" என்பது அரசர்களையும் வீரர்களையும் குறிக்கிறது. இத்தகைய கடினமான சூழ்நிலையிலும் "ஶபரஸுத" எனப் போற்றப்படும் இறைவனை தியானித்தவர்களின் உள்ளம் அசையாமல் இருந்தது என்று செய்யுள் எடுத்துரைக்கிறது.

இறைவனின் தியானத்தால் அவர்கள் அபாரமான தேஜஸைப் பெற்றனர். அந்த தெய்வீக ஒளியின் மூலம் மூவுலகிலும் வெற்றி பெறும் வல்லமையை அடைந்தனர். "தாரிவம்ஶ ப்ரரோஹான் தக்த்வா" என்பது பகைவர்களின் வேரையே அழித்தார்கள் என்பதைக் குறிக்கிறது. இது வெறும் உடல் ரீதியான வெற்றியை மட்டுமல்ல; அதர்மத்தின் மீது தர்மம் பெற்ற வெற்றியையும் சுட்டுகிறது. அதன் விளைவாக அவர்கள் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறியவர்களாக ஆனார்கள்.

புராணங்களில் இறைவனை நினைத்து போரிட்ட அரசர்கள் பலர் வெற்றியடைந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அவர்களின் வெற்றிக்கு காரணம் ஆயுத வலிமை மட்டும் அல்ல; மன உறுதி, தர்மநிலை மற்றும் இறைநம்பிக்கை என்பதே முக்கியம். பக்தியால் பெறப்படும் ஆன்மிக வலிமை எந்த வெளிப்புற சக்தியையும் விட உயர்ந்தது என்பதை இந்தச் செய்யுள் வலியுறுத்துகிறது.

தத்துவ ரீதியாக எதிரிகள் என்பது வெளிப்புற மனிதர்கள் மட்டுமல்ல. காமம், குரோதம், லோபம், மோகம், மதம், மாட்சரியம் ஆகிய உள் எதிரிகளும் ஆகும். இறைவனை இடைவிடாமல் தியானிக்கும் மனம் இந்த உள் பகைவர்களை வேரோடு அழிக்கிறது. அப்போது மனிதன் உண்மையான வெற்றியையும் மனநிறைவையும் அடைகிறான். இறுதியில் எல்லா ஆபத்துகளிலிருந்தும் விடுதலை அளிக்குமாறு பக்தன் இறைவனிடம் வேண்டுகிறான். இது உலக நலனையும் ஆன்மிக முக்தியையும் ஒருசேர நாடும் உயர்ந்த பிரார்த்தனையாக இந்தச் செய்யுளை நிறைவு செய்கிறது.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras