മഹാവിഷ്ണു ശരണാഗതി സ്തോത്രം

ശ്ലോകം 1

അകാരാർഥോ വിഷ്ണുർജഗദുദയരക്ഷാപ്രളയകൃൻ-

മകാരാർഥോ ജീവസ്തദുപകരണം വൈഷ്ണവമിദം ।

ഉകാരോഽനന്യർഹം നിയമയതി സംബന്ധമനയോ-

സ്ത്രയീസാരസ്ത്ര്യാത്മാ പ്രണവ ഇമമർഥം സമദിശത് ॥1॥

അർത്ഥം:

ഈ ശ്ലോകം പ്രണവമന്ത്രമായ 'ഓം' (അ+ഉ+മ) എന്നതിന്‍റെ ആന്തരിക അർത്ഥത്തെ വിശദീകരിക്കുന്നു.

*   അകാരം (അ): 'അ' എന്ന അക്ഷരം ലോകത്തിന്‍റെ സൃഷ്ടി (ഉദയം), സ്ഥിതി (രക്ഷ), സംഹാരം (പ്രളയം) എന്നിവയ്ക്ക് കാരണഭൂതനായ ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അവൻ സർവരക്ഷകനാണ്.

*   മകാരം (മ): 'മ' എന്ന അക്ഷരം ജീവനെ (ആത്മാവിനെ) പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ജീവൻ ഭഗവാന്‍റെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ളതും (വൈഷ്ണവം), ഭഗവാന് സേവനം ചെയ്യാനുള്ള ഉപകരണവുമാണ് (തദുപകരണം).

*   ഉകാരം (ഉ): 'ഉ' എന്ന അക്ഷരം ഈ രണ്ടുപേരും (ജീവനും ഈശ്വരനും) തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ ഉറപ്പിക്കുന്നു. ഈ ബന്ധം മറ്റാർക്കും വേണ്ടിയല്ലാത്ത, ഭഗവാനുവേണ്ടി മാത്രമുള്ളതാണ് എന്ന് 'ഉ'കാരം നിയമിക്കുന്നു (അനന്യർഹം നിയമയതി). അതായത്, ജീവൻ ഭഗവാന്‍റെ മാത്രം ദാസനാണ്, മറ്റാരുടെയും അല്ല, തനിക്ക് താൻപോലും ഉടമയല്ല.

ഇപ്രകാരം, വേദങ്ങളുടെ സാരമായ പ്രണവമന്ത്രം ജീവനും ഈശ്വരനും തമ്മിലുള്ള ഈ ദാസ്യ-സ്വാമി ഭാവത്തെ നമുക്ക് ഉപദേശിച്ചുതരുന്നു.

---

ശ്ലോകം 2

മന്ത്രബ്രഹ്മണി മധ്യമേന നമസാ പുംസഃസ്വരൂപംഗതിർഗമ്യം ശിക്ഷിതമീക്ഷിതേന പുരതഃപശ്ചാദപി സ്ഥാനതഃ ।

സ്വാതന്ത്ര്യം നിജരക്ഷണം സമുചിതാ വൃത്തിശ്ച നാന്യോചിതാ

തസ്യൈവേതി ഹരേർവിവിച്യ കഥിതം സ്വസ്യാപി നാർഹം തതഃ ॥2॥

അർത്ഥം:

തിരുമന്ത്രത്തിന്‍റെ (ഓം നമോ നാരായണായ) മധ്യത്തിലുള്ള 'നമഃ' എന്ന പദത്തിന്‍റെ അർത്ഥം ഈ ശ്ലോകം വിശദീകരിക്കുന്നു. 'നമഃ' എന്നാൽ 'ന മമ' (എന്റേതല്ല) എന്നാണ് പൊരുൾ. എന്തൊക്കെയാണ് ജീവന് സ്വന്തമല്ലാത്തത്?

1. സ്വാതന്ത്ര്യം: ജീവന് യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്വാതന്ത്ര്യമില്ല. അവൻ പൂർണ്ണമായും ഭഗവാന് അധീനനാണ്.
2. നിജരക്ഷണം: സ്വയം രക്ഷിക്കാനുള്ള കഴിവും മാർഗ്ഗവും ജീവനില്ല. ഭഗവാൻ മാത്രമാണ് രക്ഷകൻ.
3. സമുചിതാ വൃത്തിഃ: തനിക്കുവേണ്ടിയുള്ള സുഖഭോഗങ്ങൾക്കായി കർമ്മം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശവും ജീവനില്ല. എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ഭഗവാനുവേണ്ടിയുള്ള സേവനമാണ്.

ഈ മൂന്നും ഹരിക്ക് മാത്രം ചേർന്നതാണ്, ജീവന് ചേർന്നതല്ല. ഈ സത്യം 'നമഃ' എന്ന പദം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് മനസ്സിലാക്കുന്നതാണ് ആത്മാവിന്‍റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപജ്ഞാനം.

---

ശ്ലോകം 3

അകാരാർഥായൈവസ്വമഹമഥ മഹ്യം ന നിവഹാഃ

നരാണാം നിത്യാനാമയനമിതി നാരായണപദം ।

യമാഹാസ്മൈ കാലം സകലമപി സർവത്ര സകലാ-

സ്വവസ്ഥാസ്വാവിഃ സ്യുർമമ സഹജകൈങ്കര്യവിധയഃ ॥3॥

അർത്ഥം:

ഈ ശ്ലോകം തിരുമന്ത്രത്തിലെ 'നാരായണായ' എന്ന പദത്തെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു.

*   നാരായണ: 'നാര' എന്നാൽ നാശമില്ലാത്ത ജീവന്മാരുടെ കൂട്ടം. 'അയനം' എന്നാൽ ആശ്രയം. അതിനാൽ, 'നാരായണൻ' എന്നാൽ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ആശ്രയമായി വർത്തിക്കുന്നവൻ.

*   നാരായണായ (നാരായണനുവേണ്ടി): 'അയ' എന്ന ചതുർത്ഥീ വിഭക്തി, 'അവനുവേണ്ടി' എന്ന അർത്ഥം നൽകുന്നു. ഞാൻ (അഹം) 'അ'കാരത്തിന്‍റെ പൊരുളായ ഭഗവാനുവേണ്ടിയുള്ളവനാണ് (അകാരാർഥായ ഏവ സ്വം), എനിക്കുവേണ്ടിയുള്ളവനല്ല (മഹ്യം ന).

ഈ സത്യം മനസ്സിലാക്കിയ ഒരു ഭക്തൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു: ഭഗവാനുവേണ്ടി, എല്ലാ കാലത്തും (സകലം കാലം), എല്ലാ സ്ഥലത്തും (സർവത്ര), എല്ലാ അവസ്ഥകളിലും (സകലാസു അവസ്ഥാസു), എനിക്ക് സഹജമായുള്ള കൈങ്കര്യങ്ങൾ (സേവനങ്ങൾ) പ്രകടമായിത്തീരട്ടെ.'

---

ശ്ലോകം 4

ദേഹാസക്താത്മബുദ്ധിര്യദി ഭവതി പദം സാധു വിദ്യാത്തൃതീയം

സ്വാതന്ത്ര്യാന്ധോ യദി സ്യാത്പ്രഥമമിതരശേഷത്വധീശ്ചേദ് ദ്വിതീയം ।

ആത്മത്രാണോന്മുഖശ്ചേന്നമ ഇതി ച പദം ബാന്ധവാഭാസലോലഃ

ശബ്ദം നാരായണാഖ്യം വിഷയചപലധീശ്ചേച്ചതുർഥീം പ്രപന്നഃ ॥4॥

അർത്ഥം:

ഓരോ തരത്തിലുള്ള അജ്ഞതയെയും തിരുമന്ത്രത്തിന്‍റെ ഓരോ ഭാഗം എങ്ങനെ തിരുത്തുന്നു എന്ന് ഈ ശ്ലോകം പറയുന്നു.

*   ദേഹമാണ് ആത്മാവ് എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നവൻ (ദേഹാസക്താത്മബുദ്ധിഃ) തിരുമന്ത്രത്തിന്‍റെ മൂന്നാം പദമായ 'നാരായണ' എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കണം. അത് ദേഹത്തിൽ നിന്ന് വേറിട്ട ആത്മാവിനെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും.

*   താൻ സ്വതന്ത്രനാണെന്ന് അഹങ്കരിക്കുന്നവൻ (സ്വാതന്ത്ര്യാന്ധഃ) ഒന്നാം പദമായ പ്രണവത്തെ ധ്യാനിക്കണം. അത് ഭഗവാന്‍റെ പരമാധികാരത്തെ ഉറപ്പിക്കുന്നു.

*   ഭഗവാനൊഴികെ മറ്റാർക്കെങ്കിലും താൻ ദാസനാണെന്ന് കരുതുന്നവൻ (ഇതരശേഷത്വധീഃ) രണ്ടാം പദമായ 'നമഃ' ഓർക്കണം. അത് ഭഗവാനുമായുള്ള അനന്യമായ ദാസ്യബന്ധത്തെ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

*   സ്വയം രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവനും (ആത്മത്രാണോന്മുഖഃ), ലൗകിക ബന്ധങ്ങളിൽ ആസക്തനായവനും (ബാന്ധവാഭാസലോലഃ) 'നമഃ', 'നാരായണ' എന്നീ പദങ്ങൾ ധ്യാനിക്കണം.

*   ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ മനസ്സ് ചഞ്ചലമാകുന്നവൻ (വിഷയചപലധീഃ) 'നാരായണായ' എന്നതിലെ ചതുർത്ഥീ വിഭക്തിയെ ('ആയ') ശരണം പ്രാപിക്കണം. അത് ഭഗവദ്സേവനമാണ് പരമമായ ലക്ഷ്യമെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

---

ശ്ലോകം 5

നേതൃത്വം നിത്യയോഗം സമുചിതഗുണജാതം തനുഖ്യാപനഞ്ചോ-

പായം കർത്തവ്യഭാഗം ത്വഥ മിഥുനപരം പ്രാപ്യമേവം പ്രസിദ്ധം ।

സ്വാമിത്വം പ്രാർഥനാം ച പ്രബലതരവിരോധിപ്രഹാണം ദശൈതാൻ

മന്താരം ത്രായതേ ചേത്യധിഗതനിയമഃ ഷട്പദോഽയം ദ്വിഖണ്ഡഃ ॥5॥

അർത്ഥം:

ഈ ശ്ലോകം ദ്വയമന്ത്രത്തിന്‍റെ പത്ത് അർത്ഥങ്ങളെ വിവരിക്കുന്നു. രണ്ട് ഭാഗങ്ങളും ആറ് പദങ്ങളുമുള്ള ദ്വയമന്ത്രം, അതിനെ ധ്യാനിക്കുന്നവനെ രക്ഷിക്കുന്നു.

പൂർവഖണ്ഡം (ശ്രീമന്നാരായണ ചരണൗ ശരണം പ്രപദ്യേ):

1. നേതൃത്വം: ശ്രീയുടെ (ലക്ഷ്മിദേവിയുടെ) പുരുഷകാരത്വം (ശുപാർശ).
2. നിത്യയോഗം: ശ്രീയും നാരായണനും തമ്മിലുള്ള നിത്യമായ ഐക്യം.
3. സമുചിതഗുണജാതം: ഭഗവാന്‍റെ ആശ്രയിക്കാൻ യോഗ്യമായ കല്യാണഗുണങ്ങൾ.
4. തനുഖ്യാപനം: ഭഗവാന്‍റെ ദിവ്യമായ രൂപം.
5. ഉപായം കർത്തവ്യഭാഗം: ശരണാഗതി എന്ന ഉപായത്തെ സ്വീകരിക്കൽ.

ഉത്തരഖണ്ഡം (ശ്രീമതേ നാരായണായ നമഃ):

6. പ്രാപ്യം: ലക്ഷ്മിയോടുകൂടിയ നാരായണനാണ് പ്രാപിക്കേണ്ട ലക്ഷ്യം.
7. സ്വാമിത്വം: ഭഗവാന്‍റെ സർവ്വാധിപത്യം.
8. പ്രാർത്ഥനാം: നിത്യകൈങ്കര്യത്തിനായുള്ള പ്രാർത്ഥന.
9. പ്രബലതരവിരോധിപ്രഹാണം: കൈങ്കര്യത്തിന് തടസ്സമായ പാപങ്ങളുടെയും അവിദ്യയുടെയും നാശം.
10. മന്താരം ത്രായതേ: മന്ത്രം ജപിക്കുന്നവനെ രക്ഷിക്കുന്നു എന്നത് (പത്താമത്തെ അർത്ഥം).

---

ശ്ലോകം 6

ഈശാനാഞ്ജഗതാമധീശദയിതാം നിത്യാനപായാം ശ്രിയം

സംശ്രിത്യാശ്രയണോചിതാഖിലഗുണസ്യാങ്ഘ്രീ ഹരേരാശ്രയേ ।

ഇഷ്ടോപായതയാ ശ്രിയാ ച സഹിതായാത്മേശ്വരായാർഥയേ

കർതും ദാസ്യമശേഷമപ്രതിഹതം നിത്യം ത്വഹം നിർമമഃ ॥6॥

അർത്ഥം:

ഈ ശ്ലോകം ദ്വയമന്ത്രത്തിന്‍റെ അർത്ഥം ഒരു പ്രാർത്ഥനാരൂപത്തിൽ വിവരിക്കുന്നു.

'സർവ്വലോകങ്ങളുടെയും അധിപനായ ഭഗവാന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളും, അവിടുത്തെ വിട്ടുപിരിയാത്തവളുമായ ശ്രീദേവിയെ (ലക്ഷ്മിയെ) മുൻനിർത്തി, ശരണാഗതിക്ക് യോഗ്യമായ എല്ലാ ഗുണങ്ങളോടും കൂടിയ ഹരിയുടെ പാദങ്ങളെ ഞാൻ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു. അഭീഷ്ടമായ ഉപായമായി വർത്തിക്കുന്ന ശ്രീദേവിയോടൊപ്പം എൻ്റെ ആത്മാവിൻ്റെ നാഥനായ ഭഗവാനോട്, 'ഞാൻ' 'എൻ്റേത്' എന്ന ഭാവമില്ലാതെ (നിർമമഃ), തടസ്സങ്ങളില്ലാത്തതും (അപ്രതിഹതം), പൂർണ്ണമായതും (അശേഷം), നിത്യമായതുമായ (നിത്യം) ദാസ്യം (സേവനം) ചെയ്യുവാനായി ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.'

---

ശ്ലോകം 7

മത്പ്രാപ്ത്യർഥതയാ മയോക്തമഖിലം സന്ത്യജ്യ ധർമം പുനഃ

മാമേകം മദവാപ്തയേ ശരണമിത്യാർതോഽവസായം കുരു ।

ത്വാമേകം വ്യവസായയുക്തമഖിലജ്ഞാനാദിപൂർണോ ഹ്യഹം

മത്പ്രാപ്തിപ്രതിബന്ധകൈർവിരഹിതം കുര്യാം ശുചം മാ കൃഥാഃ ॥7॥

അർത്ഥം:

ഭഗവദ്ഗീതയിലെ ചരമശ്ലോകത്തിന്‍റെ (18.66) പൊരുൾ ഭഗവാൻ തന്നെ പറയുന്ന രൂപത്തിൽ ഇവിടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

'എന്നെ പ്രാപിക്കാനായി ഞാൻ ഉപദേശിച്ച എല്ലാ ധർമ്മങ്ങളെയും (കർമ്മ, ജ്ഞാന, ഭക്തി യോഗങ്ങളെ) ഉപായമായി കാണാതെ ഉപേക്ഷിച്ച്, എന്നെ പ്രാപിക്കാൻ ഞാൻ മാത്രമേ ഉപായം (ശരണം) എന്ന് നീ ദൃഢമായി ഉറപ്പിക്കുക (അവസായം കുരു). അങ്ങനെ ഉറച്ചവിശ്വാസത്തോടെയിരിക്കുന്ന നിന്നെ, സർവ്വജ്ഞനും സർവ്വശക്തനുമായ ഞാൻ, എന്നെ പ്രാപിക്കുന്നതിനുള്ള എല്ലാ തടസ്സങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിപ്പിക്കും. അതിനാൽ ദുഃഖിക്കരുത് (ശുചം മാ കൃഥാഃ).'

---

ശ്ലോകം 8

നിശ്ചിത്യ ത്വദധീനതാം മയി സദാ കർമാദ്യുപായാൻ ഹരേ

കർതും ത്യക്തുമപി പ്രപത്തുമനലം സീദാമി ദുഃഖാകുലഃ ।

ഏതജ്ജ്ഞാനമുപേയുഷോ മമ പുനസ്സർവാപരാധക്ഷയം

കർതാസീതി ദൃഢോഽസ്മി തേ തു ചരമം വാക്യം സ്മരൻസാരഥേഃ ॥8॥

അർത്ഥം:

ശ്ലോകം കേട്ട ഭക്തൻ്റെ പ്രതികരണമാണ് ഈ ശ്ലോകം.

'ഹേ ഹരീ! ഞാൻ പൂർണ്ണമായും അങ്ങേക്ക് അധീനനാണെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടായിട്ടും, കർമ്മയോഗം പോലുള്ള ഉപായങ്ങൾ ചെയ്യാനോ, ഉപേക്ഷിക്കാനോ, ശരിയായ രീതിയിൽ ശരണം പ്രാപിക്കാനോ കഴിവില്ലാതെ (അനലം) ദുഃഖിതനായി ഞാൻ തളരുന്നു (സീദാമി). എന്നാൽ, എൻ്റെ ഈ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ബോധവാനായ എനിക്ക്, തേരാളിയായ അവിടുത്തെ (സാരഥേഃ) ആ അവസാന വാക്ക് ('മാ ശുചഃ') ഓർക്കുമ്പോൾ, അങ്ങ് എൻ്റെ എല്ലാ അപരാധങ്ങളും ക്ഷമിക്കും എന്ന കാര്യത്തിൽ ഞാൻ ദൃഢമായി വിശ്വസിക്കുന്നു.'

---

ശ്ലോകം 9

ശാഖാനാമുപരി സ്ഥിതേന മനുനാ മൂലേന ലബ്ധാത്മകഃ

സത്താഹേതുസകൃജ്ജപേന സകലം കാലം ദ്വയേന ക്ഷിപൻ ।

വേദോത്തംസവിഹാരസാരഥിദയാഗുംഫേന വിസ്ത്രംഭിതഃ

സാരജ്ഞോ യദി കശ്ചിദസ്തി ഭുവനേ നാഥഃ സ യൂഥസ്യ നഃ ॥9॥

അർത്ഥം:

ഈ ഗ്രന്ഥത്തിൻ്റെ ഫലശ്രുതിയാണ് ഈ ശ്ലോകം. ഇതിൽ ഒരു യഥാർത്ഥ പ്രപന്നന്‍റെ (ശരണാഗതന്‍റെ) ലക്ഷണം പറയുന്നു.

*   വേദങ്ങളുടെ കർമ്മകാണ്ഡമാകുന്ന ശാഖകൾക്ക് മുകളിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന മൂലമന്ത്രമായ തിരുമന്ത്രത്തിലൂടെ ആത്മാവിന്‍റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം മനസ്സിലാക്കിയവനും,

*   തൻ്റെ ആത്മീയ ജീവിതത്തിന് കാരണമായ ദ്വയമന്ത്രം ജപിച്ച് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കഴിച്ചുകൂട്ടുന്നവനും,

*   വേദാന്തമാകുന്ന (ഉപനിഷത്ത്) ഉദ്യാനത്തിൽ വിഹരിക്കുന്ന തേരാളിയായ ഭഗവാൻ കൃഷ്ണന്‍റെ ദയയാകുന്ന ചരമശ്ലോകത്തിൽ പൂർണ്ണവിശ്വാസം അർപ്പിച്ചവനുമായ,

ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു സാരജ്ഞൻ (രഹസ്യത്രയങ്ങളുടെ സാരം അറിഞ്ഞവൻ) ഈ ലോകത്തുണ്ടെങ്കിൽ, അദ്ദേഹം ഞങ്ങളുടെ സമൂഹത്തിൻ്റെ നാഥനാകുന്നു.

അകാരാർഥോ വിഷ്ണുർജഗദുദയരക്ഷാപ്രലയകൃൻ-
മകാരാർഥോ ജീവസ്തദുപകരണം വൈഷ്ണവമിദം .
ഉകാരോഽനന്യർഹം നിയമയതി സംബന്ധമനയോ-
സ്ത്രയീസാരസ്ത്ര്യാത്മാ പ്രണവ ഇമമർഥം സമദിശത് ..1..

മന്ത്രബ്രഹ്മണി മധ്യമേന നമസാ പുംസഃസ്വരൂപംഗതി-
ര്ഗമ്യം ശിക്ഷിതമീക്ഷിതേന പുരതഃപശ്ചാദപി സ്ഥാനതഃ .
സ്വാതന്ത്ര്യം നിജരക്ഷണം സമുചിതാ വൃത്തിശ്ച നാന്യോചിതാ
തസ്യൈവേതി ഹരേർവിവിച്യ കഥിതം സ്വസ്യാപി നാർഹം തതഃ ..2..

അകാരാർഥായൈവസ്വമഹമഥ മഹ്യം ന നിവഹാഃ
നരാണാം നിത്യാനാമയനമിതി നാരായണപദം .
യമാഹാസ്മൈ കാലം സകലമപി സർവത്ര സകലാ-
സ്വവസ്ഥാസ്വാവിഃ സ്യുർമമ സഹജകൈങ്കര്യവിധയഃ ..3..

ദേഹാസക്താത്മബുദ്ധിര്യദി ഭവതി പദം സാധു വിദ്യാത്തൃതീയം
സ്വാതന്ത്ര്യാന്ധോ യദി സ്യാത്പ്രഥമമിതരശേഷത്വധീശ്ചേദ് ദ്വിതീയം .
ആത്മത്രാണോന്മുഖശ്ചേന്നമ ഇതി ച പദം ബാന്ധവാഭാസലോലഃ
ശബ്ദം നാരായണാഖ്യം വിഷയചപലധീശ്ചേച്ചതുർഥീം പ്രപന്നഃ ..4..

നേതൃത്വം നിത്യയോഗം സമുചിതഗുണജാതം തനുഖ്യാപനഞ്ചോ-
പായം കർത്തവ്യഭാഗം ത്വഥ മിഥുനപരം പ്രാപ്യമേവം പ്രസിദ്ധം .
സ്വാമിത്വം പ്രാർഥനാം ച പ്രബലതരവിരോധിപ്രഹാണം ദശൈതാൻ
മന്താരം ത്രായതേ ചേത്യധിഗതനിയമഃ ഷട്പദോഽയം ദ്വിഖണ്ഡഃ ..5..

ഈശാനാഞ്ജഗതാമധീശദയിതാം നിത്യാനപായാം ശ്രിയം
സംശ്രിത്യാശ്രയണോചിതാഖിലഗുണസ്യാംഘ്രീ ഹരേരാശ്രയേ .
ഇഷ്ടോപായതയാ ശ്രിയാ ച സഹിതായാത്മേശ്വരായാർഥയേ
കർതും ദാസ്യമശേഷമപ്രതിഹതം നിത്യം ത്വഹം നിർമമഃ ..6..

മത്പ്രാപ്ത്യർഥതയാ മയോക്തമഖിലം സന്ത്യജ്യ ധർമം പുനഃ
മാമേകം മദവാപ്തയേ ശമണമിത്യാർതോഽവസായം കുരു .
ത്വാമേകം വ്യവസായയുക്തമഖിലജ്ഞാനാദിപൂർണോ ഹ്യഹം
മത്പ്രാപ്തിപ്രതിബന്ധകൈർവിരഹിതം കുര്യാം ശുചം മാ കൃഥാഃ ..7..

നിശ്ചിത്യ ത്വദധീനതാം മയി സദാ കർമാദ്യുപായാൻ ഹരേ
കർതും ത്യക്തുമപി പ്രപത്തുമനലം സീദാമി ദുഃഖാകുലഃ .
ഏതജ്ജ്ഞാനമുപേയുഷോ മമ പുനസ്സർവാപരാധക്ഷയം
കർതാസീതി ദൃഢോഽസ്മി തേ തു ചരമം വാക്യം സ്മരൻസാരഥേഃ ..8..

ശാഖാനാമുപരി സ്ഥിതേന മനുനാ മൂലേന ലബ്ധാത്മകഃ
സത്താഹേതുസകൃജ്ജപേന സകലം കാലം ദ്വയേന ക്ഷിപൻ .
വേദോത്തംസവിഹാരസാരഥിദയാഗുംഫേന വിസ്ത്രംഭിതഃ
സാരജ്ഞോ യദി കശ്ചിദസ്തി ഭുവനേ നാഥഃ സ യൂഥസ്യ നഃ ..9..

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras