மஹாவிஷ்ணு சரணாகதி ஸ்தோத்திரம்

Lyrics:

அகாரார்தோ விஷ்ணுர்ஜகதுதயரக்ஷாப்ரலயக்ருʼன்-
மகாரார்தோ ஜீவஸ்ததுபகரணம்ʼ வைஷ்ணவமிதம் .
உகாரோ(அ)னன்யர்ஹம்ʼ நியமயதி ஸம்பந்தமனயோ-
ஸ்த்ரயீஸாரஸ்த்ர்யாத்மா ப்ரணவ இமமர்தம்ʼ ஸமதிஶத் ..1..

மந்த்ரப்ரஹ்மணி மத்யமேன நமஸா பும்ʼஸ꞉ஸ்வரூபங்கதி-
ர்கம்யம்ʼ ஶிக்ஷிதமீக்ஷிதேன புரத꞉பஶ்சாதபி ஸ்தானத꞉ .
ஸ்வாதந்த்ர்யம்ʼ நிஜரக்ஷணம்ʼ ஸமுசிதா வ்ருʼத்திஶ்ச நான்யோசிதா
தஸ்யைவேதி ஹரேர்விவிச்ய கதிதம்ʼ ஸ்வஸ்யாபி நார்ஹம்ʼ தத꞉ ..2..

அகாரார்தாயைவஸ்வமஹமத மஹ்யம்ʼ ந நிவஹா꞉
நராணாம்ʼ நித்யாநாமயனமிதி நாராயணபதம் .
யமாஹாஸ்மை காலம்ʼ ஸகலமபி ஸர்வத்ர ஸகலா-
ஸ்வவஸ்தாஸ்வாவி꞉ ஸ்யுர்மம ஸஹஜகைங்கர்யவிதய꞉ ..3..

தேஹாஸக்தாத்மபுத்திர்யதி பவதி பதம்ʼ ஸாது வித்யாத்த்ருʼதீயம்ʼ
ஸ்வாதந்த்ர்யாந்தோ யதி ஸ்யாத்ப்ரதமமிதரஶேஷத்வதீஶ்சேத் த்விதீயம் .
ஆத்மத்ராணோன்முகஶ்சேன்னம இதி ச பதம்ʼ பாந்தவாபாஸலோல꞉
ஶப்தம்ʼ நாராயணாக்யம்ʼ விஷயசபலதீஶ்சேச்சதுர்தீம்ʼ ப்ரபன்ன꞉ ..4..

நேத்ருʼத்வம்ʼ நித்யயோகம்ʼ ஸமுசிதகுணஜாதம்ʼ தனுக்யாபனஞ்சோ-
பாயம்ʼ கர்த்தவ்யபாகம்ʼ த்வத மிதுனபரம்ʼ ப்ராப்யமேவம்ʼ ப்ரஸித்தம் .
ஸ்வாமித்வம்ʼ ப்ரார்தனாம்ʼ ச ப்ரபலதரவிரோதிப்ரஹாணம்ʼ தஶைதான்
மந்தாரம்ʼ த்ராயதே சேத்யதிகதநியம꞉ ஷட்பதோ(அ)யம்ʼ த்விகண்ட꞉ ..5..

ஈஶானாஞ்ஜகதாமதீஶதயிதாம்ʼ நித்யானபாயாம்ʼ ஶ்ரியம்ʼ
ஸம்ʼஶ்ரித்யாஶ்ரயணோசிதாகிலகுணஸ்யாங்க்ரீ ஹரேராஶ்ரயே .
இஷ்டோபாயதயா ஶ்ரியா ச ஸஹிதாயாத்மேஶ்வராயார்தயே
கர்தும்ʼ தாஸ்யமஶேஷமப்ரதிஹதம்ʼ நித்யம்ʼ த்வஹம்ʼ நிர்மம꞉ ..6..

மத்ப்ராப்த்யர்ததயா மயோக்தமகிலம்ʼ ஸந்த்யஜ்ய தர்மம்ʼ புன꞉
மாமேகம்ʼ மதவாப்தயே ஶமணமித்யார்தோ(அ)வஸாயம்ʼ குரு .
த்வாமேகம்ʼ வ்யவஸாயயுக்தமகிலஜ்ஞாநாதிபூர்ணோ ஹ்யஹம்ʼ
மத்ப்ராப்திப்ரதிபந்தகைர்விரஹிதம்ʼ குர்யாம்ʼ ஶுசம்ʼ மா க்ருʼதா꞉ ..7..

நிஶ்சித்ய த்வததீனதாம்ʼ மயி ஸதா கர்மாத்யுபாயான் ஹரே
கர்தும்ʼ த்யக்துமபி ப்ரபத்துமனலம்ʼ ஸீதாமி து꞉காகுல꞉ .
ஏதஜ்ஜ்ஞானமுபேயுஷோ மம புனஸ்ஸர்வாபராதக்ஷயம்ʼ
கர்தாஸீதி த்ருʼடோ(அ)ஸ்மி தே து சரமம்ʼ வாக்யம்ʼ ஸ்மரன்ஸாரதே꞉ ..8..

ஶாகாநாமுபரி ஸ்திதேன மனுனா மூலேன லப்தாத்மக꞉
ஸத்தாஹேதுஸக்ருʼஜ்ஜபேன ஸகலம்ʼ காலம்ʼ த்வயேன க்ஷிபன் .
வேதோத்தம்ʼஸவிஹாரஸாரதிதயாகும்பேன விஸ்த்ரம்பித꞉
ஸாரஜ்ஞோ யதி கஶ்சிதஸ்தி புவனே நாத꞉ ஸ யூதஸ்ய ந꞉ ..9..

Meaning:

Verse 1
அகாரார்த்தோ விஷ்ணுர்ஜகதுதயரக்ஷாப்ரலயக்ருந்-
மகாரார்த்தோ ஜீவஸ்ததுபகரணம் வைஷ்ணவமிதம் ।
உகாரோऽனன்யர்ஹம் நியமயதி ஸம்பந்தமனயோ-
ஸ்த்ரயீஸாரஸ்த்ர்யாத்மா ப்ரணவ இமமர்த்தம் ஸமதிசத் ॥1॥

இந்தச் செய்யுளில் ‘அ’, ‘உ’, ‘ம’ என்ற ப்ரணவத்தின் மூன்று அங்கங்கள் விளக்கப்படுகின்றன. ‘அ’ என்பது விஷ்ணுவை குறிக்கிறது. அவர் உலகத்தை உருவாக்குபவர், காத்து நடத்துபவர், இறுதியில் லயமாக்குபவர். ‘ம’ என்பது ஜீவனை குறிக்கிறது. ஜீவன் தனித்து நிற்க முடியாது; அது விஷ்ணுவின் கருவியாக, அவன் ஆதாரத்தில் இயங்குகிறது.

‘உ’ என்பது இந்த இருவருக்குள்ள உறவை நிர்ணயிக்கிறது. அது ‘அனன்யர்ஹம்’ என்று சொல்லப்படுகிறது, அதாவது ஜீவன் வேறு எவருக்கும் உரியது அல்ல; அது முழுவதும் விஷ்ணுவுக்கே உரியது. இந்த மூன்றும் சேர்ந்து ப்ரணவமாகிறது. வேதங்களின் சாரம் இதுவே என்று இந்த செய்யுள் அறிவுறுத்துகிறது.

புராணங்களில் விஷ்ணு தான் எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரம் என்று பல இடங்களில் கூறப்படுகிறது. ஜீவன் தனி சுயமாக இல்லை; அது பரமாத்மாவின் ஆளுகையில் உள்ளது. இந்த உண்மையை அறிந்தவனுக்கு அகந்தை குறைகிறது.

ஆழமான தத்துவம் என்னவென்றால், ஜீவன் தனது சொந்தம் அல்ல, அது பகவானுடையது என்பதை உணர வேண்டும். அதுவே சரணாகதி மார்க்கத்தின் அடிப்படை. ப்ரணவம் இதையே கற்றுத்தருகிறது.

Verse 2
மந்த்ரப்ரஹ்மணி மத்யமேன நமஸா புஞ்ஸஸ்வரூபங்கதி-
ர்கம்யம் ஶிக்ஷிதமீக்ஷிதேன புரதஸ்பஶ்சாதபி ஸ்தாநதಃ ।
ஸ்வாதந்த்ர்யம் நிஜரக்ஷணம் ஸமுசிதா வ்ருத்திச்ச நான்யோசிதா
தஸ்யைவெதி ஹரேर्वிவிச்ய கதிதம் ஸ்வஸ்யாபி நார்ஹம் ததಃ ॥2॥

இந்தச் செய்யுள் ‘நமஸ்’ என்ற சொல்லின் ஆழத்தை எடுத்துரைக்கிறது. ‘நமஸ்’ என்பது வெறும் வணக்கம் அல்ல. அது ‘நான் எனது அல்ல’ என்ற ஒப்புதல். ஜீவனின் உண்மையான நிலை என்ன என்பதை இது கற்றுத்தருகிறது.

முன்பும் பின்னும் எங்கும் பார்த்தாலும், ஜீவன் தனிச்சுதந்திரம் உடையவன் அல்ல. அவன் தன்னை காத்துக்கொள்ள முடியாது. அவன் வாழும் முறையும், செயல்களும் அனைத்தும் பகவானின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும்.

இது புராணங்களில் தெளிவாக உள்ளது. கஜேந்திரன் கதையை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அவன் தனது சக்தியில் நம்பிக்கை வைத்திருந்தான். ஆனால் இறுதியில் பகவானை நாடியபோதுதான் ரட்சை கிடைத்தது.

இந்தச் செய்யுள் நமக்கு ஒரு கடுமையான உண்மையை சொல்கிறது. நமக்கு சொந்தமாக எதுவும் இல்லை. நாம் நினைக்கும் சுயாதீனம் ஒரு மாயை. உண்மையான பாதுகாப்பு பகவானிடம் மட்டுமே.

ஆன்மீக ரீதியாக, ‘நமஸ்’ என்பது அகந்தையை ஒழிக்கும் கருவி. அது சரணாகதியின் வாசல்.

Verse 3
அகாரார்த்தாயைவஸ்வமஹமத மக்யம் ந நிவஹாஃ
நராணாம் நித்யானாமயனமிதி நாராயணபதம் ।
யமாஹாஸ்மை காலம் ஸகலமபி ஸர்வத்ர ஸகலா-
ஸ்வவஸ்தாஸ்வாவிஃ ஸ்யுர்மம ஸஹஜகைங்கர்யவிதயஃ ॥3॥

இந்தச் செய்யுள் ‘நாராயண’ என்ற பதத்தின் அர்த்தத்தை விளக்குகிறது. ‘அ’ என்ற விஷ்ணுவுக்கே நான் சொந்தம்; எனக்கு என்னிடம் உரிமை இல்லை என்று ஜீவன் அறிவிக்கிறது.

‘நாராயண’ என்பது எல்லா ஜீவர்களுக்கும் அடைக்கலம். அது ஒரு இடம் அல்ல; அது ஒரு நிலை. எப்போதும், எங்கும், எந்த நிலையிலும் ஜீவன் பகவானுக்கு சேவை செய்யவேண்டும்.

இது பகவதத்தில் கண்ணன் வாழ்க்கையில் தெளிவாக தெரிகிறது. அவர் எல்லா நிலைகளிலும் பக்தர்களுக்கு அருகில் இருந்தார். அவர்களுக்கு சேவை செய்வதே உயர்ந்த வாழ்க்கை.

இங்கே சொல்லப்படும் தத்துவம், ‘கைங்கர்யம்’ என்பது இயல்பானது. அது கட்டாயம் அல்ல; அது ஜீவனின் சுவபாவம். நம்முடைய உண்மை இயல்பு சேவை செய்வதுதான்.

இந்த உணர்வு வந்தவுடன், வாழ்க்கை மாறிவிடுகிறது. சுயநலம் குறைகிறது. பகவானுக்கான அர்ப்பணிப்பு அதிகரிக்கிறது.

Verse 4
தேஹாஸக்தாத்மபுத்திர்யதி பவதி பதம் சாதுவித்யாத்த்ருதியம்
ஸ்வாதந்த்ர்யாந்தோ யதி ஸ்யாத்ப்ரதமமிதரஶேஷத்வதீஶ்சேத் த்விதீயம் ।
ஆத்மத்ராணோன்முகஶ்சேந்நம இதி ச பதம் பாந്ധவாபாஸலோலஃ
ஶப்தம் நாராயணாக்யம் விஷயசபலதீஶ்சேச்சதுர்த்தீம் ப்ரபன்னஃ ॥4॥

இந்தச் செய்யுள் மனிதன் எவ்வாறு தவறான புரிதல்களில் விழுகிறான் என்பதை காட்டுகிறது. உடலையே ஆத்மா என்று நினைத்தால், அது தவறான நிலை. சுயாதீனம் உண்டு என்று நினைத்தால், அது இன்னொரு தவறு.

‘நமஸ்’ என்பதை சரியாகப் புரியாமல், உலக உறவுகளில் பற்றுடன் இருந்தால், அது முழுமையான சரணாகதி அல்ல. ‘நாராயண’ என்ற சொல்லை சொன்னாலும், மனம் விஷயங்களில் அலைந்தால், அது பயனற்றது.

மகாபாரதத்தில் துரியோதனன் இதற்கு உதாரணம். அவன் பகவானை பார்த்தும் உணரவில்லை. காரணம், அவன் மனம் அகந்தையில் மூழ்கியது.

இந்தச் செய்யுள் நமக்கு எச்சரிக்கை. சரணாகதி என்பது வார்த்தை அல்ல; அது மனநிலை. உடல், மனம், அறிவு அனைத்தும் சரியாக இருக்க வேண்டும்.

உண்மையான சரணாகதி என்பது முழுமையான மாற்றம்.

Verse 5
நேத்ருத்வம் நித்யயோகம் ஸமுசிதகுணஜாதம் தனுக்யாபனஞ்சோ-
பாயம் கற்றவ்யபாகம் த்வத மிதுனபரம் ப்ராப்யமேவம் ப்ரஸித்தம் ।
ஸ்வாமித்வம் ப்ரார்த்தநாம் ச ப்ரபலதரவிரோதிப்ரஹாணம் தஶைதான்
மந்தாரம் த்ராயதே சேத்யதிகதநியமஃ ஷட்பதோயம் த்விகண்டஃ ॥5॥

இந்தச் செய்யுள் சரணாகதியின் அங்கங்களை விவரிக்கிறது. பகவான் தான் தலைவன். அவனோடு எப்போதும் இணைப்பு இருக்க வேண்டும். நல்ல குணங்கள் வளர வேண்டும்.

சரியான வழி எது என்பதை அறிந்து அதை பின்பற்ற வேண்டும். பகவான் தான் அடைய வேண்டிய இலக்கு. அவன் தான் உரிமையாளர்.

அவனை நாடி வேண்டுதல் செய்ய வேண்டும். தடைகள் அனைத்தையும் நீக்க வேண்டும். இந்த பத்து அம்சங்களும் சரணாகதியின் முழுமை.

இது ராமாயணத்தில் விபீஷண சரணாகதியில் தெளிவாக தெரிகிறது. அவன் எல்லாவற்றையும் விட்டு ராமனை நாடினான்.

இந்தச் செய்யுள் நமக்கு ஒரு நடைமுறை வரைபடம் தருகிறது. சரணாகதி என்பது உணர்ச்சி அல்ல; அது ஒழுங்கான நடைமுறை.

Verse 6
ஈஶாநாஞ்ஜகதாமதீஶதயிதாம் நித்யாநபாயாம் ஶ்ரியம்
ஸம்ஶ்ரித்யாஶ்ரயணோசிதாகிலகுணஸ்யாங்க்ரீ ஹரேராஶ்ரயே ।
இஷ்டோபாயதயா ஶ்ரியா ச ஸஹிதாயாத்மேஶ்வராயார்த்தயே
கர்த்தும் தாஸ்யமஶேஷமப்ரதிஹதம் நித்யம் த்வஹம் நிர்மமஃ ॥6॥

இந்தச் செய்யுள் லக்ஷ்மி தேவியின் முக்கியத்துவத்தை கூறுகிறது. அவள் பகவானின் துணை. அவளை அடைந்து பகவானை அடைய வேண்டும்.

லக்ஷ்மி மூலம் பகவானை நாடுவது எளிது. அவள் கருணை வழியாக சரணாகதி சாத்தியம்.

நான் எதற்கும் உரியவன் அல்ல; பகவானுக்கே சொந்தம். அவனுக்கு இடையூறு இல்லாமல் சேவை செய்ய வேண்டும்.

இது வைஷ்ணவ சமயத்தின் மையக் கருத்து. லக்ஷ்மி-நாராயணன் இணைப்பு மிக முக்கியம்.

இந்தச் செய்யுள் பக்திக்கு மென்மையான வழி காட்டுகிறது.

Verse 7
மத்ப்ராப்த்யர்த்ததயா மயோக்தமகிலம் ஸந்த்யஜ்ய தர்மம் புனஃ
மாமேகம் மதவாப்தயே ஶமணமித்யார்தோऽவஸாயம் குரு ।
த்வாமேகம் வ்யவஸாயயுக்தமகிலஜ்ஞாநாதிபூர்ணோ ஹ்யஹம்
மத்ப்ராப்திப்ரதிபந்தகைர்விரஹிதம் குர்யாம் ஶுசம் மா க்ருதாஃ ॥7॥

இந்தச் செய்யுள் பகவான் கூறும் இறுதி உபதேசத்தை நினைவுபடுத்துகிறது. எல்லா தர்மங்களையும் விட்டுவிட்டு அவனை மட்டும் நாடு.

பகவத் கீதையில் கண்ணன் இதையே சொல்கிறார். ‘மாமேகம் சரணம் வ்ரஜ’.

இது ஒரு மிகப் பெரிய மாற்றம். மனிதன் தனது எல்லா ஆதாரங்களையும் விட்டுவிட்டு பகவானை மட்டுமே நம்ப வேண்டும்.

இந்தச் செய்யுள் நமக்கு தைரியம் தருகிறது. பகவான் நம்மை காப்பான்.

Verse 8
நிச்சித்ய த்வததீநதாம் மயி ஸதா கர்மாத்யுபாயாந் ஹரே
கர்த்தும் த்யக்துமபி ப்ரபத்துமநலம் ஸீதாமி துக்காகுலஃ ।
ஏதஜ்ஞாநமுபேயுஷோ மம புனஸ்ஸர்வாபராதக்ஷயம்
கர்த்தாஸீதி த்ரிடோऽஸ்மி தே து சரமம் வாக்யம் ஸ்மரன்ஸாரதேஃ ॥8॥

இந்தச் செய்யுள் சரணாகதியின் மனநிலையை காட்டுகிறது. நான் உன்னிடம் முழுவதும் சார்ந்தவன் என்று உறுதி செய்கிறேன்.

எனக்கு வேறு வழிகள் இல்லை. நான் துன்பத்தில் இருக்கிறேன். உன்னையே நாடுகிறேன்.

இந்த உணர்வுடன் வந்தவனை பகவான் கைவிடமாட்டான். அவன் பாவங்களை நீக்குவான்.

இது பகவான் அர்ஜுனனிடம் சொன்ன வார்த்தையை நினைவுபடுத்துகிறது.

Verse 9
ஶாகாநாமுபரி ஸ்திதேன மனுநா மூலேன லப்தாத்மகஃ
ஸத்தாஹேதுஸக்ருஜ்ஜபேன ஸகலம் காலம் த்வயேந க்ஷிபந் ।
வேதோத்தம்ஸவிஹாரஸாரதிதயாகும்ஃபெந விஸ்த்ரம்பிதஃ
ஸாரஜ்ஞோ யதி கஶ்சிதஸ்தி புவநே நாதஃ ஸ யூதஸ்ய நஃ ॥9॥

இந்தச் செய்யுள் இறுதியாக ஒரு நிலையை காட்டுகிறது. வேதத்தின் சாரத்தை உணர்ந்தவன், ப்ரணவத்தை ஜபித்து வாழ்கிறான்.

அவன் பகவானின் கருணையில் நிலைத்து இருக்கிறான். அவன் உண்மையான ஞானி.

இத்தகையவர் தான் மற்றவர்களுக்கு தலைவர். அவர் வழிகாட்டி.

இந்தச் செய்யுள் ஒரு இலக்கை காட்டுகிறது. சரணாகதி மூலம் உயர்ந்த நிலை அடையலாம்.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras