விஷ்ணு தசாவதார ஸ்துதி

Lyrics:

மக்னா யதாஜ்யா ப்ரலயே பயோதா புத்தாரிதோ யேன ததா ஹி வேத꞉.
மீனாவதாராய கதாதராய தஸ்மை நம꞉ ஶ்ரீமதுஸூதனாய..1..

கல்பாந்தகாலே ப்ருʼதிவீம்ʼ ததார ப்ருʼஷ்டே(அ)ச்யுதோ ய꞉ ஸலிலே நிமக்னாம்.
கூர்மாவதாராய நமோ(அ)ஸ்து தஸ்மை பீதாம்பராய ப்ரியதர்ஶனாய..2..

ரஸாதலஸ்தா தரணீ கிலைஷா தம்ʼஷ்ட்ராக்ரபாகேன த்ருʼதா ஹி யேன.
வராஹரூபாய ஜனார்தனாய தஸ்மை நம꞉ கைடபநாஶனாய..3..

ஸ்தம்பம்ʼ விதார்ய ப்ரணதம்ʼ ஹி பக்தம்ʼ ரக்ஷ ப்ரஹ்லாதமதோ விநாஶ்ய.
தைத்யம்ʼ நமோ யோ நரஸிம்ʼஹமூர்திர்தீப்தானலார்கத்யுதயே து தஸ்மை..4..

சலேன யோ(அ)ஜஶ்ச பலிம்ʼ நினாய பாதாலதேஶம்ʼ ஹ்யதிதானஶீலம்.
அனந்தரூபஶ்ச நமஸ்க்ருʼத꞉ ஸ மயா ஹரிர்வாமனரூபதாரீ..5..

பிதுர்வதாமர்ஷரர்யேண யேன த்ரி꞉ஸப்தவாரான்ஸமரே ஹதாஶ்ச.
க்ஷத்ரா꞉ பிதுஸ்தர்பணமாஹிதஞ்ச தஸ்மை நமோ பார்கவரூபிணே தே..6..

தஶானனம்ʼ ய꞉ ஸமரே நிஹத்ய,பத்தா பயோதிம்ʼ ஹரிஸைன்யசாரீ.
அயோநிஜாம்ʼ ஸத்வரமுத்ததார ஸீதாபதிம்ʼ தம்ʼ ப்ரணமாமி ராமம்..7..

விலோலனேனம்ʼ மதுஸிக்தவக்த்ரம்ʼ ப்ரஸன்னமூர்திம்ʼ ஜ்வலதர்கபாஸம்.
க்ருʼஷ்ணாக்ரஜம்ʼ தம்ʼ பலபத்ரரூபம்ʼ நீலாம்பரம்ʼ ஸீரகரம்ʼ நமாமி..8..

பத்மாஸனஸ்த꞉ ஸ்திரபத்தத்ருʼஷ்டிர்ஜிதேந்த்ரியோ நிந்திதஜீவகாத꞉.
நமோ(அ)ஸ்து தே மோஹவிநாஶகாய ஜினாய புத்தாய ச கேஶவாய..9..

ம்லேச்சான் நிஹந்தும்ʼ லபதே து ஜன்ம கலௌ ச கல்கீ தஶமாவதார꞉.
நமோ(அ)ஸ்து தஸ்மை நரகாந்தகாய தேவாதிதேவாய மஹாத்மனே ச..10..

Meaning:

Verse 1
மக்நா யதாஜ்யா ப்ரலயே பயோதா புத்தாரிதோ யேந ததா ஹி வேத:।
மீநாவதாராய கதா தராய தஸ்மை நம: ஸ்ரீமதுஸூதநாய।।

இந்த முதல் ஸ்லோகம் மஹாவிஷ்ணுவின் முதல் அவதாரமான மச்ச அவதாரத்தைப் போற்றுகிறது. பிரளய காலத்தில் உலகம் முழுதும் நீரால் சூழப்பட்டபோது, வேதங்கள் கடலில் மூழ்கின. அப்போது பகவான் ஒரு பெரிய மீன் வடிவம் எடுத்து, ஹயக்ரீவன் என்ற அசுரனிடமிருந்து வேதங்களை மீட்டெடுத்தார் என்பதை இது விளக்குகிறது. மக்நா என்றால் மூழ்கிய என்று பொருள். பிரளயக்கடல் எனும் பயோதியில் மறைந்திருந்த ஞானத்தை அவர் வெளிக்கொணர்ந்தார்.
புராண ரீதியாக, சத்யவிரத மனுவை ஒரு பெரும் படகில் ஏற்றி, அதன் மூலம் உலகத்தின் வித்துக்களையும் உயிர்களையும் மச்ச மூர்த்தி காப்பாற்றினார். அழிவின் விளிம்பில் இருந்த வேதங்களை மீட்டதன் மூலம் பிரபஞ்சத்தின் அறிவை அவர் நிலைநிறுத்தினார். கদাতர என்னும் பெயர் கதையை ஏந்தியவன் என்பதைக் குறிக்கிறது. மதுஸூதநாய என்பது மது என்ற அசுரனை அழித்தவனைக் குறிக்கும் சொல்லாகும்.
ஆன்மீக ரீதியாக, இந்த அவதாரம் அறியாமை என்னும் இருளில் மூழ்கியிருக்கும் மனித ஆன்மாவை, ஞானம் எனும் வேதங்களின் துணையோடு இறைவன் மீட்டெடுப்பதைக் குறிக்கிறது. உலகியல் ஆசைகள் எனும் கடலில் நாம் மூழ்கும்போது, கருணையுள்ள இறைவன் ஞான வடிவாக வந்து நம்மை உயர்த்துகிறார். இதுவே இந்த அவதாரத்தின் தத்துவமாகும்.

Verse 2
கல்பாந்தகாலே ப்ருதிவீம் ததார ப்ருஷ்டேऽச்யுதோ ய: ஸலிலே நிமக்நாம்।
கூர்மாவதாராய நமோऽஸ்து தஸ்மை பீதாம்பராய ப்ரியதர்ஸநாய।।

இரண்டாவது ஸ்லோகம் கூர்ம அவதாரத்தைப் பற்றியது. அமுதத்திற்காக தேவர்களும் அசுரர்களும் பாற்கடலைக் கடைந்தபோது, மந்தர மலை ஆதாரமில்லாமல் கடலில் மூழ்கத் தொடங்கியது. அப்போது விஷ்ணு ஒரு மாபெரும் ஆமை வடிவெடுத்து, அந்த மலையைத் தனது முதுகில் தாங்கி நின்றார். கல்பாந்தகாலே என்பது ஒரு காலத்தின் முடிவைக் குறிக்கிறது. அச்யுதன் என்பது என்றும் நழுவாதவன் அல்லது அழியாதவன் என்று பொருள்படும்.
பீதாம்பரதாரி என்பது மஞ்சள் நிற ஆடை அணிந்தவன் என்பதைக் குறிக்கும். பிரியதர்சநாய என்பது காண்பதற்கினிய தோற்றம் கொண்டவர் என்று பொருள்படும். கடலில் மூழ்கிய பூமியை அல்லது மலையைத் தாங்கும் இந்த லீலை இறைவனின் தாங்கும் சக்தியை வெளிப்படுத்துகிறது. தேவர்களுக்கு அமுதம் கிடைக்க அடிப்படையாக அமைந்தவர் இவரே.
தத்துவ ரீதியாக, கூர்ம அவதாரம் என்பது ஒரு சாதகனின் நிலைத்தன்மையை உணர்த்துகிறது. ஆமை தனது உறுப்புகளை ஓட்டிற்குள் சுருக்குவது போல, புலன்களை அடக்கி மனதை ஒருநிலைப்படுத்த வேண்டும். மந்தர மலை என்பது நம் மன உறுதிக்கும், பாற்கடல் என்பது நம் அனுபவத்திற்கும் ஒப்பாகும். இறைவன் ஆதாரமாக இருந்தால் மட்டுமே ஞானம் எனும் அமுதம் நமக்குக் கிட்டும் என்பது இதன் உட்பொருளாகும்.

Verse 3
ரஸாதலஸ்தா தரணீ கிலைஷா தம்ஷ்ட்ராக்ரபாகேந த்ருதா ஹி யேந।
வராஹரூபாய ஜநார்தநாய தஸ்மை நம: கைடபநாஸநாய।।

மூன்றாவது ஸ்லோகம் வராஹ அவதாரத்தைப் புகழ்கிறது. இரண்யாக்சன் என்ற அசுரன் பூமியைப் பாயாகச் சுருட்டி ரஸாதலம் எனப்படும் பாதாளத்தில் ஒளித்து வைத்தான். அப்போது பகவான் வராக அவதாரம் எடுத்து, தனது நீண்ட கோரைப் பற்களின் நுனியால் பூமியைத் தூக்கி மேலே கொண்டு வந்தார். ரஸாதலஸ்தா என்பது பாதாளத்தில் இருந்த நிலத்தைக் குறிக்கிறது.
ஜனார்தனன் என்பது மக்களைக் காப்பவன் அல்லது தீயவர்களைத் தண்டிப்பவன் என்று பொருள்படும். கைடப நாஸநாய என்பது கைடபன் என்ற அசுரனை அழித்தவன் என்பதாகும். இந்த அவதாரத்தில் இறைவன் காட்டுப்பன்றி வடிவம் எடுத்து அசுரனை வீழ்த்தி தர்மத்தை நிலைநாட்டினார். இது தீமையை ஒழித்து நன்மையை நிலைநாட்டும் செயலைக் காட்டுகிறது.
ஆன்மீக ரீதியாக, பூமி என்பது நம்முடைய ஆன்மாவைக் குறிக்கும். அசுரன் என்பவன் நமது காமம் மற்றும் பேராசைகளைக் குறிக்கிறான். மாயை என்னும் பாதாளத்தில் சிக்கிக் கிடக்கும் ஜீவனை, இறைவன் தனது அருளெனும் கொம்புகளால் மேலே தூக்கி மோட்சத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறார். கீழ்நோக்கிய பயணத்திலிருந்து மேல்நோக்கிய ஆன்மீகப் பயணத்திற்கு இட்டுச் செல்பவனே வராக மூர்த்தி.

Verse 4
ஸ்தம்பம் விதார்ய ப்ரணதம் ஹி பக்தம் ரக்ஷ ப்ரஹ்லாதமதோ விநாஸ்ய।
தைத்யம் நமோ யோ நரஸிம்ஹமூர்திர்தீப்தாநலார்க்கத்யுதயே து தஸ்மை।।

நான்காவது ஸ்லோகம் நரசிம்ம அவதாரத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறது. தூணில் கடவுள் இருக்கிறாரா என்று கேட்ட இரண்யகசிபுவின் கர்வத்தை அடக்க, பகவான் தூணைப் பிளந்து கொண்டு வெளிப்பட்டார். சிங்கத் தலையும் மனித உடலும் கொண்ட அந்த உக்ரமான வடிவம் தீப்பந்தத்தைப் போலவும் சூரியனைப் போலவும் ஒளி வீசியது. தைத்யம் என்பது அசுரனைக் குறிக்கும்.
பிரகலாதன் என்னும் சிறந்த பக்தனை காப்பதற்காகவே இந்த அவதாரம் நிகழ்ந்தது. எங்கும் நிறைந்திருக்கும் இறைவனின் வியாபகத் தன்மையை இந்த அவதாரம் நிரூபிக்கிறது. பக்தனின் வாக்கை மெய்ப்பிக்க அவர் தூணிலிருந்து தோன்றினார். தீப்த அனல அர்க்க த்யுதயே என்பது பிரகாசிக்கும் நெருப்பு மற்றும் சூரியனின் ஒளிக்கு ஒப்பானவர் என்று பொருள்படும்.
இந்த அவதாரத்தின் தத்துவம் இறைவனின் மீதான அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையாகும். பக்தன் எங்கே நினைக்கிறானோ அங்கே இறைவன் இருக்கிறான். அகந்தை கொண்ட இரண்யகசிபு அழிவுக்கும், சரணடைந்த பிரகலாதன் வாழ்வுக்கும் உதாரணமாகிறார்கள். கோபம் என்பது தீயவர்களை அழிக்கவும், அதே கோபம் பக்தர்களுக்குப் பாதுகாப்பாகவும் இருப்பதை நரசிம்ம வடிவம் காட்டுகிறது.

Verse 5
சலேந யோऽஜஸ்ச பலிம் நிநாய பாதாலதேஸம் ஹ்யதிதாநஸீலம்।
அநந்தரூபஸ்ச நமஸ்க்ருத: ஸ மயா ஹரிர்வாமநரூபதாரி।।

ஐந்தாவது ஸ்லோகம் வாமன அவதாரத்தைப் போற்றுகிறது. மகாபலி சக்கரவர்த்தி தனது கொடைத் திறமையால் மூவுலகையும் வென்றான். அவனது கர்வத்தை அடக்கி இந்திரனுக்கு மீண்டும் ஆட்சி கிடைக்கச் செய்ய விஷ்ணு ஒரு சிறு குள்ளமான பிராமணச் சிறுவனாக வாமன வடிவெடுத்தார். அதீத தானசீலம் கொண்ட பலியிடம் மூன்றடி மண் கேட்டார்.
அஜ: என்பது பிறப்பற்றவன் என்று பொருள். சலேந என்பது ஒரு தந்திரத்தால் பலியை ஆட்கொண்டதைக் குறிக்கிறது. வாமனனாக வந்த இறைவன், விஸ்வரூபம் எடுத்து ஈரடியால் விண்ணையும் மண்ணையும் அளந்து, மூன்றாம் அடியைப் பலியின் தலையில் வைத்து அவனைப் பாதாளத்திற்கு அனுப்பினார். அநந்தரூபன் என்பது எல்லையற்ற வடிவம் கொண்டவன் என்று பொருள்படும்.
தத்துவ ரீதியாக, மகாபலி என்பது தனிமனிதனின் அகம் அல்லது நான் எனும் அகந்தையைக் குறிக்கிறது. எவ்வளவு தானம் செய்தாலும், தர்மம் செய்தாலும் 'நான் செய்கிறேன்' என்ற கர்வம் இருக்கும் வரை முக்தி கிடைக்காது. இறைவன் அந்த அகந்தையை மிதித்து, அவனைத் தன்னிடம் சரணடையச் செய்வதே இந்த அவதாரத்தின் நோக்கம். இது முழுமையான சரணாகதியை உணர்த்துகிறது.

Verse 6
பிதுர்வதாமர்ஷரர்யேண யேந த்ரி:ஸப்தவாராந்ஸமரே ஹதாஸ்ச।
க்ஷத்ரா: பிதுஸ்தர்ப்பணமாஹிதஞ்ச தஸ்மை நமோ பார்கவரூபிணே தே।।

ஆறாவது ஸ்லோகம் பரசுராம அவதாரத்தைப் பற்றியது. ஜமதக்னி முனிவரின் மகனாகப் பிறந்தவர் இவர். தனது தந்தையைக் கொன்ற கார்த்தவீரியார்ஜுனன் மற்றும் அவனது குலத்தின் மீது கொண்ட கோபத்தினால், தர்மம் தவறிய அரசர்களை இருபத்தியோரு தலைமுறையாகப் போரில் அழித்தார். த்ரி ஸப்த வாராந் என்பது 21 முறைகளைக் குறிக்கிறது.
பார்கவ ரூபிணே என்பது பிருகு வம்சத்தில் வந்தவர் என்று பொருள்படும். தனது தந்தையின் இறப்பிற்குப் பழிவாங்கிய பின், பிதுர் தர்ப்பணம் செய்து கடமையை முடித்தார். இவர் ஒரு ஆவேச அவதாரமாகக் கருதப்படுகிறார். அதிகார துஷ்பிரயோகம் செய்யும் அரசர்களை அழித்து அமைதியை நிலைநாட்டினார். கோடாலியை ஆயுதமாகக் கொண்டவர் இவர்.
ஆன்மீக ரீதியாக, பரசுராமர் ஆத்ம பலத்தையும், அதர்மத்தை எதிர்க்கும் வீரியத்தையும் குறிக்கிறார். அதிகாரம் மற்றும் செல்வம் கொண்டவர்கள் தர்மத்திலிருந்து பிறழும்போது, அதைத் தண்டிக்க இறைவன் மனித வடிவில் தோன்றுவார் என்பதை இது காட்டுகிறது. புலன்களையும் கோபத்தையும் கட்டுப்படுத்தத் தவறுபவர்களுக்கு இது ஒரு எச்சரிக்கையாகும்.

Verse 7
தஸாநநம் ய: ஸமரே நிஹத்ய பத்தா பயோதிம் ஹரிஸைந்யசாரி।
அயோநிஜாம் ஸத்வரமுத்ததார ஸீதாபதிம் தம் ப்ரணமாமி ராமம்।।

ஏழாவது ஸ்லோகம் ராம அவதாரத்தைப் போற்றுகிறது. தசானனம் எனப்படும் பத்துத் தலைகளைக் கொண்ட ராவணனைப் போரில் கொன்று தர்மத்தை நிலைநாட்டியவர் ராமர். வானர சேனைகளுடன் கடலில் பாலம் கட்டி இலங்கைக்குச் சென்றவர். அயோநிஜாம் என்பது நிலத்திலிருந்து தோன்றிய சீதாதேவியைக் குறிக்கிறது. அந்த சீதையின் நாயகனை நான் வணங்குகிறேன்.
ஸ்ரீராமச்சந்திர மூர்த்தி மர்யாதா புருஷோத்தமன் என்று அழைக்கப்படுகிறார். ஒரு மனிதன் வாழ்வில் எவ்வாறு தர்மத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்பதற்கு அவர் உதாரணமாகத் திகழ்ந்தார். தந்தையின் சொல் காத்தல், ஏகபத்தினி விரதம் போன்ற உயரிய பண்புகளை அவர் கடைப்பிடித்தார். கடலைக் கடந்து சீதையை மீட்டது என்பது தீமையிடமிருந்து நன்மையைப் பிரித்தெடுப்பதைக் குறிக்கும்.
தத்துவ ரீதியாக, ராமர் என்பது பரமாத்மாவையும், சீதை என்பது ஜீவாத்மாவையும் குறிக்கும். ராவணன் என்பது அகங்காரம். மாயை என்னும் அசோக வனத்தில் சிக்கித் தவிக்கும் ஜீவனை, பரமாத்மா தேடி வந்து மீட்கிறார் என்பதே இதன் உட்பொருள். அனுமன் போன்ற பக்தர்களின் துணையோடு இறைவன் நம்மைச் சென்றடைகிறார் என்பதையும் இது உணர்த்துகிறது.

Verse 8
விலோலநேநம் மதுஸிக்தவக்த்ரம் ப்ரஸந்நமூர்திம் ஜ்வலதர்க்கபாஸம்।
க்ருஷ்ணாக்ரஜம் தம் பலபத்ரரூபம் நீலாம்பரம் ஸீரகரம் நமாமி।।

எட்டாவது ஸ்லோகம் பலராம அவதாரத்தைப் பற்றியது. இவர் கிருஷ்ணரின் அண்ணன் (கிருஷ்ணாக்ரஜம்). நீல நிற ஆடை அணிந்தவர் மற்றும் கலப்பையைத் தனது ஆயுதமாகக் கொண்டவர். ஸீரகரம் என்பது கலப்பையை ஏந்தியவன் என்று பொருள். மது போன்ற இனிமையான முகமும், சூரியனைப் போன்ற பிரகாசமும் கொண்டவர் என்று இவருடைய தோற்றம் விவரிக்கப்படுகிறது.
பலராமன் வலிமையின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறார். இவர் ஆதிசேஷனின் அம்சமாகப் பிறந்து, கிருஷ்ணரின் லீலைகளுக்குத் துணையாக இருந்தார். பலபத்ரர் என்பது மங்களகரமான பலம் கொண்டவர் என்று பொருள்படும். விவசாயத்தின் அடையாளமான கலப்பையை ஏந்தியிருப்பது, இவர் நிலத்தையும் மக்களையும் வளம் பெறச் செய்பவர் என்பதைக் காட்டுகிறது.
ஆன்மீக ரீதியாக, பலராமன் என்பது குருவின் அம்சமாகும். ஞானத்தை அடைய முதலில் மன வலிமையும் ஒழுக்கமும் தேவை. அந்த வலிமையை வழங்குபவர் பலராமன். கிருஷ்ணராகிய இறைவனை அடைவதற்கு பலராமராகிய குருவின் அருள் அவசியம் என்பதை இது குறிக்கிறது. கலப்பை என்பது மனித மனமாகிய நிலத்தைப் பண்படுத்தி ஞான வித்துக்களை விதைப்பதைக் குறிக்கும்.

Verse 9
பத்மாஸநஸ்த: ஸ்திரபத்தத்ருஷ்டிர்ஜிதேந்த்ரியோ நிந்திதஜீவகாத:।
நமோऽஸ்து தே மோஹவிநாஸகாய ஜிநாய புத்தாய ச கேஸவாய।।

ஒன்பதாவது ஸ்லோகம் புத்த அவதாரத்தைப் பற்றியது. தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்து, நிலையான பார்வையுடன், புலன்களை வென்றவராக புத்தர் காட்சியளிக்கிறார். உயிர்க்கொலையைத் தடுத்து (நிந்தித ஜீவகாத:), அஹிம்சையைப் போதித்தவர். மயக்கத்தை அல்லது அறியாமையை அழிப்பவர் (மோஹ விநாஸகாய). இவரைப் பகவான் கேசவனின் ஒரு வடிவமாகவே இத்துதி போற்றுகிறது.
புத்தர் உலகத் துன்பங்களுக்கு ஆசையே காரணம் என்று கண்டறிந்தார். கருணையும் அன்பும் கொண்ட ஒரு புதிய பாதையை வகுத்தார். வேள்விகளின் பெயரால் நடந்த தேவையற்ற விலங்கு பலிகளை அவர் எதிர்த்தார். நிதானம், தியானம் மற்றும் ஞானம் ஆகியவற்றின் மூலம் ஒருவன் நிர்வாண நிலையை அடைய முடியும் என்று அவர் வழிகாட்டினார்.
தத்துவ ரீதியாக, புத்த அவதாரம் என்பது மன அமைதியையும் தெளிவையும் குறிக்கிறது. வெளிப்படையான சடங்குகளை விட, உள்ளத்தின் தூய்மையே முக்கியம் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. ஜிநாய என்பது வெற்றிகொண்டவர் என்று பொருள்; அதாவது தனது உட்பகைகளான காமம், குரோதம் போன்றவற்றைப் புத்தர் வென்றார். அமைதியின் மூலமே இறைவனை உணர முடியும் என்பது இதன் செய்தி.

Verse 10
ம்லேச்சார் நிஹந்தும் லபதே து ஜந்ம கலௌ ச கல்கி தஸமாவதார:।
நமோऽஸ்து தஸ்மை நரகாந்தகாய தேவாதிதேவாய மஹாத்மநே ச।।

பத்தாவது ஸ்லோகம் இனி வரப்போகும் கல்கி அவதாரத்தைப் பற்றியது. கலியுகத்தின் இறுதியில் அதர்மம் தலைதூக்கும்போது, தீயவர்களை (ம்லேச்சாரை) அழித்து தர்மத்தை மீண்டும் நிலைநாட்ட பகவான் கல்கியாகத் தோன்றுவார். வெள்ளை நிறக் குதிரையில் அமர்ந்து வாள் ஏந்தி வருவார் என்று புராணங்கள் கூறுகின்றன.
நரகாந்தகாய என்பது நரகாசுரனைப் போன்ற தீய சக்திகளை அழிப்பவர் அல்லது நரகத் துயரங்களிலிருந்து காப்பவர் என்று பொருள்படும். தேவாதி தேவனாகவும், மகாத்மாவாகவும் விளங்கும் அவரை இத்துதி வணங்குகிறது. இந்த அவதாரம் காலத்தின் சுழற்சியைக் காட்டுகிறது. அழிவு என்பது புதிய உருவாக்கத்திற்கான தொடக்கம் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.
ஆன்மீக ரீதியாக, கல்கி அவதாரம் என்பது மனதின் அசுத்தங்கள் முழுமையாக நீக்கப்பட்டு, மீண்டும் சத்ய யுகம் எனும் தூய்மை பிறப்பதைக் குறிக்கிறது. கலியுகத்தின் குழப்பங்களிலிருந்து விடுபட இறைவனின் இறுதித் தலையீடு அவசியம். தர்மம் எப்போதெல்லாம் அழிகிறதோ, அப்போதெல்லாம் இறைவன் மீண்டும் தோன்றுவார் என்ற கீதை வாக்கின்படி, கல்கி அவதாரம் நீதியை நிலைநிறுத்தும் நம்பிக்கையாகத் திகழ்கிறது.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras