விசுவேச ஸ்தோத்திரம்

நமாமி தேவம்ʼ விஶ்வேஶம்ʼ வாமனம்ʼ விஷ்ணுரூபிணம் .
பலிதர்பஹரம்ʼ ஶாந்தம்ʼ ஶாஶ்வதம்ʼ புருஷோத்தமம் ..

தீரம்ʼ ஶூரம்ʼ மஹாதேவம்ʼ ஶங்கசக்ரகதாதரம் .
விஶுத்தம்ʼ ஜ்ஞானஸம்பன்னம்ʼ நமாமி ஹரிமச்யுதம் ..

ஸர்வஶக்திமயம்ʼ தேவம்ʼ ஸர்வகம்ʼ ஸர்வபாவனம் .
அநாதிமஜரம்ʼ நித்யம்ʼ நமாமி கருடத்வஜம் ..

ஸுராஸுரைர்பக்திமத்பி꞉ ஸ்துதோ நாராயண꞉ ஸதா .
பூஜிதம்ʼ ச ஹ்ருʼஷீகேஶம்ʼ தம்ʼ நமாமி ஜகத்குரும் ..

ஹ்ருʼதி ஸங்கல்ப்ய யத்ரூபம்ʼ த்யாயந்தி யதய꞉ ஸதா .
ஜ்யோதீரூபமனௌபம்யம்ʼ நரஸிம்ʼஹம்ʼ நமாம்யஹம் ..

ந ஜானந்தி பரம்ʼ ரூபம்ʼ ப்ரஹ்மாத்யா தேவதாகணா꞉ .
யஸ்யாவதாரரூபாணி ஸமர்சந்தி நமாமி தம் ..

ஏதத்ஸமஸ்தம்ʼ யேநாதௌ ஸ்ருʼஷ்டம்ʼ துஷ்டவதாத்புன꞉ .
த்ராதம்ʼ யத்ர ஜகல்லீனம்ʼ தம்ʼ நமாமி ஜனார்தனம் ..

பக்தைரப்யர்சிதோ யஸ்து நித்யம்ʼ பக்தப்ரியோ ஹி ய꞉ .
தம்ʼ தேவமமலம்ʼ திவ்யம்ʼ ப்ரணமாமி ஜகத்பதிம் ..

துர்லபம்ʼ சாபி பக்தானாம்ʼ ய꞉ ப்ரயச்சதி தோஷித꞉ .
தம்ʼ ஸர்வஸாக்ஷிணம்ʼ விஷ்ணும்ʼ ப்ரணமாமி ஸனாதனம் ..

Verse 1

நமாமி தேவம் விஶ்வேஶம் வாமனம் விஷ்ணுரூபிணம் ।

பலிதர்ப்பஹரம் ஶாந்தம் ஶாஶ்வதம் புருஷோத்தமம் ॥

இந்தச் ச்லோகம் விஷ்ணுவை உலகின் முழு ஆதாரமாகப் புகழ்கிறது. ‘விஷ்வேஶம்’ என்பது உலகங்களின் ஈஶ்வரன் என்ற பொருள். ‘வாமனம்’ என்பது வாமன அவதாரத்தை குறிக்கிறது; பாலி சக்ரவர்த்தியின் அகந்தையை உடைத்த சம்பவம் இதில் நினைவூட்டப்படுகிறது. ‘பலிதர்ப்பஹரம்’ என்ற சொல் பாலியின் தர்ப்பத்தை அகற்றியவன் என்று விளக்குகிறது.

வாமன அவதாரம் மூலம் விஷ்ணு, ஒரு சிறிய வடிவில் வந்து மிகப்பெரிய தத்துவத்தை கற்பிக்கிறார். அகந்தை எவ்வளவு பெரியதாக இருந்தாலும், பகவானின் முன் அது நின்று கொள்ள முடியாது. இங்கு ‘ஶாந்தம்’ என்பது அவர் எப்போதும் சமநிலையில் இருப்பதை குறிக்கிறது.

‘புருஷோத்தமம்’ என்றால் எல்லா ஜீவர்களுக்கும் மேலான பரமாத்மா. இந்தச் ச்லோகம் மனிதனின் உள்ளத்தில் இருக்கும் அகந்தையை குறைத்து, தாழ்மையுடன் வாழ வேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகிறது. விஷ்ணுவின் நித்ய, சாஷ்வத தன்மை மனிதனை நிலையான உண்மையை நோக்கி இட்டுச் செல்கிறது.

Verse 2

தீரம் ஶூரம் மகாதேவம் ஶங்கசக்ரகதாதரம் ।

விஷுத்தம் ஞானஸம்பன்னம் நமாமி ஹரிமச்ச்யுதம் ॥

இங்கு விஷ்ணுவின் வீரமும் ஞானமும் ஒன்றாகக் கூறப்படுகிறது. ‘தீரம்’ என்பது மனதின் உறுதியை, ‘ஶூரம்’ என்பது வீரத்தை குறிக்கிறது. ‘ஶங்கசக்ரகதாதரம்’ என்பது விஷ்ணுவின் ஆயுதங்களை சுட்டிக்காட்டுகிறது. சங்கம் ஆத்மஜ்ஞானத்தை எழுப்பும் ஓசை, சக்ரம் தர்மத்தை நிலைநிறுத்தும் சக்தி, கதா அசுர சக்திகளை அடக்கும் வலிமை.

‘விஷுத்தம்’ என்பது மாசற்ற சுத்தத்தை குறிக்கிறது. விஷ்ணு எந்த களங்கமும் இல்லாத பரிபூரண சுத்தச్వరூபன். ‘ஞானஸம்பன்னம்’ என்றால் முழு ஞானம் கொண்டவன். அவர் அறியாதது எதுவும் இல்லை.

‘அச்ச்யுதம்’ என்பது ஒருபோதும் வீழாதவன். இதன் மூலம் பகவானின் நிலைத்த தன்மை விளக்கப்படுகிறது. இந்தச் ச்லோகம் நமக்கு, உண்மையான வலிமை ஞானத்தோடு சேர்ந்தால் மட்டுமே அது முழுமையாகும் என்பதை உணர்த்துகிறது.

Verse 3

ஸர்வஶக்திமயம் தேவம் ஸர்வகம் ஸர்வபாவனம் ।

அநாதிமஜரம் நித்யம் நமாமி கருடத்வஜம் ॥

இந்தச் ச்லோகம் விஷ்ணுவின் பரவலான சக்தியை விளக்குகிறது. ‘ஸர்வஶக்திமயம்’ என்பது எல்லா சக்திகளும் அவரிடமிருந்து வருகின்றன என்று கூறுகிறது. ‘ஸர்வகம்’ என்றால் எங்கும் நிறைந்தவன். அவர் இல்லாத இடம் எதுவும் இல்லை.

‘அநாதி’ என்பது ஆரம்பம் இல்லாதது, ‘அஜரம்’ என்பது வயதாகாதது. இதன் மூலம் விஷ்ணுவின் காலத்திற்கு அப்பாற்பட்ட தன்மை விளக்கப்படுகிறது. ‘கருடத்வஜம்’ என்பது கருடன் அவரின் கொடி அல்லது வாகனம் என்பதை குறிக்கிறது.

கருடன் வேகம் மற்றும் உயர்ந்த ஞானத்தின் சின்னமாகக் கருதப்படுகிறது. இதன் மூலம் விஷ்ணு ஆன்மாவை உயர்த்துபவன் என்று அறியப்படுகிறது. இந்தச் ச்லோகம் நமக்கு, பகவான் எல்லாவற்றிலும் இருக்கிறார் என்ற உணர்வை வளர்க்கிறது.

Verse 4

ஸுராஸுரைர்பக்திமத்பிஃ ஸ்துதோ நாராயணஃ ஸதா ।

பூஜிதம் ச ஹ்ருஷீகேஶம் தம் நமாமி ஜகத்குரும் ॥

இந்தச் ச்லோகம் விஷ்ணுவை தேவர்களும் அசுரர்களும் கூட வணங்குவதைச் சொல்கிறது. ‘நாராயண’ என்பது ஜீவர்களின் ஆதாரமானவன். ‘ஹ்ருஷீகேஶ’ என்பது இந்திரியங்களை கட்டுப்படுத்துபவன்.

அவர் ‘ஜகத்குரு’ என்று அழைக்கப்படுகிறார், ஏனெனில் உலகிற்கு தர்மத்தை கற்பிப்பவர் அவர். தேவர்கள் மட்டுமல்ல, அசுரர்களும் அவரை இறுதியில் வணங்க வேண்டிய நிலை வருகிறது.

இதன் மூலம் பகவான் எல்லோருக்கும் ஒரே ஆதாரம் என்பதையும், உண்மையான குரு உள்ளத்தை மாற்றுபவன் என்பதையும் உணர்த்துகிறது. இந்தச் ச்லோகம் பக்தி மற்றும் அடக்கம் இரண்டும் அவசியம் என்று கூறுகிறது.

Verse 5

ஹ்ருதி ஸங்கல்ப்ய யத்ரூபம் த்யாயந்தி யதயஃ ஸதா ।

ஜ்யோதிரூபமநௌபம்யம் நரசிம்ஹம் நமாம்யஹம் ॥

இங்கு யோகிகள் தியானிக்கும் விஷ்ணுவின் ரூபம் கூறப்படுகிறது. ‘ஜ்யோதிரூபம்’ என்பது ஒளி வடிவம். அது எந்த உருவத்துக்கும் ஒப்பாகாதது.

‘நரசிம்ஹம்’ என்பது நரசிம்ஹ அவதாரத்தை குறிக்கிறது. பிரஹ்லாதனை காப்பாற்ற அவர் அரை மனிதன், அரை சிங்கம் வடிவில் வந்தார். இது தர்மத்தை காப்பாற்ற எந்த வடிவமும் எடுக்க முடியும் என்பதை காட்டுகிறது.

யதிகள் உள்ளத்தில் உருவாக்கும் தியான ரூபம், அவர்களை பரம சத்தியத்துடன் இணைக்கிறது. இந்தச் ச்லோகம் உள்ளார்ந்த தியானத்தின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது.

Verse 6

ந ஜானந்தி பரம் ரூபம் ப்ரஹ்மாத்யா தேவதாகணாஃ ।

யஸ்யாவதாரரூபாணி ஸமர்சந்தி நமாமி தம் ॥

பிரம்மா போன்ற தேவதைகளுக்கும் விஷ்ணுவின் பரம ரூபம் முழுமையாக அறிய முடியாது என்று இங்கு கூறப்படுகிறது. அவர் எவ்வளவு அப்பாற்பட்டவர் என்பதை இது காட்டுகிறது.

அவரின் அவதாரங்கள் மட்டுமே உலகிற்கு புரியும் வகையில் வெளிப்படுகின்றன. அவை எல்லாம் மனிதர்களுக்காக எடுத்த வடிவங்கள்.

இந்தச் ச்லோகம் நமக்கு, பகவானின் முழு உண்மை மனித புத்தியால் அறிய முடியாது என்பதை உணர்த்துகிறது. ஆனாலும் அவதாரங்கள் மூலம் நாம் அவரை அணுக முடியும்.

Verse 7

ஏதத்ஸமஸ்தம் யேநாதௌ ஸ்ருஷ்டம் துஷ்டவதாத்புநஃ ।

த்ராதம் யத்ர ஜகல்லீனம் தம் நமாமி ஜனார்தனம் ॥

இங்கு விஷ்ணுவின் மூன்று செயல்கள் கூறப்படுகின்றன: ஸ்ருஷ்டி, ஸ்திதி, லயம். அவர் உலகை படைக்கிறார், காப்பாற்றுகிறார், அழிக்கிறார்.

‘துஷ்டவதாத்’ என்பது அசுரர்களை அழித்தல். ‘ஜனார்தனம்’ என்பது மக்களை காப்பாற்றுபவன்.

இந்தச் ச்லோகம் உலகின் இயக்கம் அனைத்தும் பகவானின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது என்பதை காட்டுகிறது. வாழ்க்கையின் எல்லா நிலைகளிலும் அவர் உள்ளார்.

Verse 8

பக்தைரப்யர்சிதோ யஸ்து நித்யம் பக்தப்ரியோ ஹி யஃ ।

தம் தேவமமலம் திவ்யம் ப்ரணமாமி ஜகத்பதிம் ॥

இந்தச் ச்லோகம் பகவான் பக்தர்களால் எப்போதும் வணங்கப்படுகிறார் என்று கூறுகிறது. ‘பக்தப்ரிய’ என்பது பக்தர்களை மிகவும் நேசிப்பவன்.

அவர் ‘அமலம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறார், அதாவது எந்த குறையும் இல்லாதவன். ‘ஜகத்பதி’ என்பது உலகின் அதிபதி.

இந்தச் ச்லோகம் பக்தியின் மதிப்பை எடுத்துக்காட்டுகிறது. பக்தி மூலம் பகவானை எளிதாக அடைய முடியும்.

Verse 9

துர்லபம் சாபி பக்தானாம் யஃ ப்ரயச்சதி தோஷிதஃ ।

தம் ஸர்வஸாக்ஷிணம் விஷ்ணும் ப்ரணமாமி ஸநாதனம் ॥

இங்கு விஷ்ணு பக்தர்களுக்கு அரிதான வரங்களையும் அளிப்பவர் என்று கூறப்படுகிறது. ‘ஸர்வஸாக்ஷி’ என்பது அனைத்தையும் காண்பவன்.

அவர் எப்போதும் நமக்குள் இருக்கிறார், நம் எண்ணங்களையும் செயல்களையும் அறிகிறார். ‘ஸநாதனம்’ என்பது நித்தியமானவன்.

இந்தச் ச்லோகம் பகவானின் கருணையை வெளிப்படுத்துகிறது. உண்மையான பக்தி இருந்தால், அவர் அனைத்தையும் தருகிறார்.

இதன் மூலம் பக்தி, நம்பிக்கை, மற்றும் நேர்மை ஆகியவை ஆன்மீக வளர்ச்சிக்கான அடிப்படைகள் என்று தெளிவாகிறது.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras