வேங்கடேச விஜய ஸ்தோத்திரம்

Lyrics:

தைவததைவத மங்கலமங்கல பாவனபாவன காரணகாரண .
வேங்கடபூதரமௌலிவிபூஷண மாதவ பூதவ தேவ ஜயீபவ ..1..

வாரிதஸன்னிப தயாகர ஶாரதநீரஜசாருவிலோசன .
தேவஶிரோமணிஅபாதஸரோருஹ வேங்கடஶைலபதே விஜயீபவ ..2..

அஞ்ஜனஶைலநிவாஸ நிரஞ்ஜன ரஞ்ஜிதஸர்வஜனாஞ்ஜனமேசக .
மாமபிஷிஞ்ச க்ருʼபாம்ருʼதஶீதலஶீகரவர்ஷித்ருʼஶா ஜகதீஶ்வர ..3..

வீதஸமாதிக ஸாரகுணாகர கேவலஸத்த்வதனோ புருஷோத்தம .
பீமபவார்ணவதாரணகோவித வேங்கடஶைலபதே விஜயீபவ ..4..

ஸ்வாமிஸரோவரதீரரமாக்ருʼதகேலிமஹாரஸலாலஸமானஸ .
ஸாரதபோதனசித்தநிகேதன வேங்கடஶைலபதே விஜயீபவ ..5..

ஆயுதபூஷணகோடிநிவேஶிதஶங்கரதாங்கஜிதாமதஸம்மத .
ஸ்வேதரதுர்கடஸங்கடனக்ஷம வேங்கடஶைலபதே விஜயீபவ ..6..

பங்கஜனாக்ருʼதிஸௌரபவாஸிதஶைலவனோபவனாந்தர .
மந்த்ரமஹாஸ்வனமங்கலநிர்ஜ்ஜர வேங்கடஶைலபதே விஜயீபவ ..7..

நந்தகுமாரக கோகுலபாலக கோபவதூவர க்ருʼஷ்ண .
ஶ்ரீவஸுதேவ ஜன்மபயாபஹ வேங்கடஶைலபதே விஜயீபவ ..8..

ஶைஶவபாதிதபாதகிபூதன தேனுககேஶிமுகாஸுரஸூதன .
காலியமர்தன கம்ʼஸநிராஸக மோஹதமோபஹ க்ருʼஷ்ண ஜயீபவ ..9..

பாலிதஸங்கர பாகவதப்ரிய ஸாரதிதாஹிததோஷப்ருʼதாஸுத .
பாண்டவதூத பராக்ருʼதபூபர பாஹி பராவரநாத பராயண ..10..

ஶாதமகாஸுவிபஞ்ஜனபாடவ ஸத்ரிஶிர꞉கரதூஷணதூஷண .
ஶ்ரீரகுநாயக ராம ரமாஸக விஶ்வஜனீன ஹரே விஜயீபவ ..11..

ராக்ஷஸஸோதரபீதிநிவாரக ஶாரதஶீதமயூகமுகாம்புஜ .
ராவணதாருணவாரணதாரணகேஸரிபுங்கவ தேவ ஜயீபவ ..12..

கானனவானரவீரவனேசரகுஞ்ஜரஸிம்ʼஹம்ருʼகாதிஷு வத்ஸல .
ஶ்ரீவரஸூரிநிரஸ்தபவாதர வேங்கடஶைலபதே விஜயீபவ ..13..

வாதிஸாத்வஸக்ருʼத்ஸூரிகதிதம்ʼ ஸ்தவனம்ʼ மஹத் .
வ்ருʼஷஶைலபதே꞉ ஶ்ரேயஸ்காமோ நித்யம்ʼ படேத் ஸுதீ꞉ ..14..

Meaning:

Verse 1
தைவததைவத மங்கலமங்கல பாவனபாவன காரணகாரண .
வேங்கடபூதரமௌலிவிபூஷண மாதவ பூதவ தேவ ஜயீபவ ..1..

இந்தச் சுலோகத்தில் பகவான் வேங்கடேசப் பெருமாள் எல்லா தெய்வங்களுக்கும் தெய்வமாகப் போற்றப்படுகிறார். "தைவததைவத" என்பது தெய்வங்களுக்கே ஆதாரமாக இருப்பவன் என்று பொருள் தருகிறது. "மங்களமங்கள" என்பது எல்லா மங்களங்களுக்கும் மூலமான மங்களஸ்வரூபன் என்பதைக் குறிக்கிறது. "பாவநபாவந" என்பது புனிதப்படுத்துபவர்களையும் புனிதப்படுத்தும் பரிசுத்தத்தின் ஆதாரம் என்று உணர்த்துகிறது.

"காரணகாரண" என்ற சொல் வேதாந்தத்தின் ஆழமான தத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. உலகில் காணப்படும் எல்லா காரணங்களுக்கும் பின்னால் இருக்கும் பரம காரணம் பகவானே. உபநிஷத்துகள் கூறும் பிரம்மத் தத்துவம் இங்கு ஒரு பக்தி வடிவில் வெளிப்படுகிறது.

"வேங்கடபூதரமௌலிவிபூஷண" என்பது வேங்கடமலையின் மகிமையை உயர்த்தும் ஆபரணமாக இறைவன் திகழ்வதைச் சொல்கிறது. மலைக்கு பெருமை தருவது மலை அல்ல; அதில் உறையும் பரம்பொருள்தான் என்ற கருத்து இதில் மறைந்துள்ளது.

"மாதவ" என்பது மகாலட்சுமியுடன் நித்தியமாக இணைந்திருப்பவன் என்று பொருள். "பூதவ" என்பது பூதேவியின் நாயகன். இதனால் பகவான் செல்வத்திற்கும், பூமிக்கும், உயிர்களுக்கும் ஆதாரமானவர் என அறியப்படுகிறது.

இந்தப் பாடல் முழுவதும் இறைவனை வெற்றியுடன் விளங்குபவனாக வாழ்த்துகிறது. ஆனால் இங்கு கூறப்படும் வெற்றி வெளிப்புற எதிரிகளை வெல்வது அல்ல. அறியாமை, பாவம், துக்கம், பிறப்பு-இறப்பு சுழற்சி ஆகியவற்றின் மீது பெற்றிருக்கும் பரம வெற்றியே உண்மையான ஜயம் என இந்தச் சுலோகம் உணர்த்துகிறது.

Verse 2
வாரிதஸன்னிப தயாகர ஶாரதநீரஜசாருவிலோசன .
தேவஶிரோமணிஅபாதஸரோருஹ வேங்கடஶைலபதே விஜயீபவ ..2..

இந்தச் சுலோகத்தில் பகவானின் அழகும் கருணையும் ஒன்றாகப் போற்றப்படுகின்றன. "வாரிதசன்னிப" என்பது கருமேகத்தைப் போன்ற நிறமுடையவர் என்று பொருள். மழைமேகம் எவ்வாறு எதையும் எதிர்பாராமல் உலகிற்கு மழையை வழங்குகிறதோ, அதுபோல பகவானும் கருணையை வழங்குபவர்.

"தயாகர" என்பது கருணையின் களஞ்சியம். பக்தனின் குற்றங்களைக் காணாமல், அவனது சரணாகதியை மட்டும் காணும் பரம தயாளு என்ற கருத்து இதில் அடங்கியுள்ளது.

"ஶாரதநீரஜசாருவிலோசன" என்பது சரத்காலத்தில் மலரும் தாமரையைப் போன்ற அழகிய கண்களைக் கொண்டவர் என்று பொருள். இந்தக் கண்கள் வெறும் அழகின் அடையாளமல்ல. பக்தனை அன்புடன் நோக்கும் தெய்வீக அருளின் சின்னமாகவும் கருதப்படுகின்றன.

"தேவஶிரோமணி" என்பது தேவர்களில் சிறந்தவர். எல்லா தெய்வங்களும் இவரை வணங்குகின்றன என்பதைக் குறிக்கிறது. "அபாதஸரோருஹ" என்பது தாமரை போன்ற திருவடிகளை உடையவர் என்று பொருள்.

வைணவ சம்பிரதாயத்தில் திருவடிகள் மிக உயர்ந்த இடம் பெறுகின்றன. பக்தன் இறைவனின் திருவடிகளில் சரணடையும் போது, அவனது கர்ம பந்தங்கள் களைந்துபோகும் என்று நம்பப்படுகிறது.

இந்தச் சுலோகம் பகவானின் உருவ அழகை விவரிப்பதோடு நிற்கவில்லை. கருமேக நிறம் கருணையை, தாமரைக் கண்கள் அருளை, திருவடிகள் முக்தியை, தேவர்களின் தலைவன் என்ற நிலை பரம்பொருள் தன்மையை எடுத்துக்காட்டுகின்றன. ஆகவே இது தெய்வீக வடிவத்தின் வழியாக பரம்பொருளின் இயல்பை அறிமுகப்படுத்தும் பாடலாகும்.

Verse 3
அஞ்ஜனஶைலநிவாஸ நிரஞ்ஜன ரஞ்ஜிதஸர்வஜனாஞ்ஜனமேசக .
மாமபிஷிஞ்ச க்ருʼபாம்ருʼதஶீதலஶீகரவர்ஷித்ருʼஶா ஜகதீஶ்வர ..3..

இந்தச் சுலோகத்தில் பகவான் திருமலையில் உறையும் உலகநாயகனாகப் போற்றப்படுகிறார். "அஞ்ஜநஶைலநிவாஸ" என்பது அஞ்ஜன மலைப் பகுதியில் வசிப்பவர் என்ற பொருளை தருகிறது. இது திருவேங்கடமலையின் புனிதத்தையும், அங்கு பகவான் நித்தியமாக அருள்பாலிப்பதையும் நினைவுபடுத்துகிறது.

"நிரஞ்ஜந" என்பது எந்தக் குறையும், மாசும், கர்ம பந்தமும் இல்லாத பரிசுத்தமானவன் என்று பொருள். உலகில் அனைத்துடனும் தொடர்புடையவனாக இருந்தாலும், அவற்றால் பாதிக்கப்படாத பரம்பொருள் தன்மையை இது வெளிப்படுத்துகிறது.

"ரஞ்ஜிதஸர்வஜந" என்பது எல்லா உயிர்களுடைய மனத்தையும் கவர்பவன். பகவானின் அழகு, குணம், கருணை, லீலை ஆகியவை அனைவரையும் ஈர்க்கும் சக்தி கொண்டவை.

பக்தன் இங்கு ஒரு ஆழமான வேண்டுகோளை முன்வைக்கிறான். "மாமபிஷிஞ்ச" என்று கூறி, என்னை அருளால் அபிஷேகம் செய் என்று வேண்டுகிறான். "க்ருபாம்ருதஶீதலஶீகர" என்பது குளிர்ச்சியூட்டும் அருளமுதத்தின் துளிகள் என்று பொருள்.

பகவானின் திருஷ்டி வெறும் பார்வை அல்ல. அது ஆன்மாவை மாற்றும் அருள் சக்தி. அந்த அருள் விழும் போது மனக் கலக்கம் நீங்குகிறது. அகந்தை கரைகிறது. பக்தி மலர்கிறது.

இந்தச் சுலோகம் பகவானின் பரிசுத்தத்தையும், பக்தனின் முழு சரணாகதியையும் ஒன்றாக வெளிப்படுத்துகிறது. உலகநாயகனின் ஒரு கருணைப் பார்வையே வாழ்க்கையை மாற்றக்கூடியது என்ற நம்பிக்கையே இதன் மையச் செய்தியாகும்.

Verse 4
வீதஸமாதிக ஸாரகுணாகர கேவலஸத்த்வதனோ புருஷோத்தம .
பீமபவார்ணவதாரணகோவித வேங்கடஶைலபதே விஜயீபவ ..4..

இந்தச் சுலோகத்தில் பகவான் பரமபுருஷனாகவும், முக்தியின் வழிகாட்டியாகவும் வர்ணிக்கப்படுகிறார். "வீதஸமாதிக" என்பது எல்லா யோகிகளின் சமாதி அனுபவத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட உயர்ந்த உண்மை என்று பொருள்.

"ஸாரகுணாகர" என்பது சிறந்த குணங்களின் களஞ்சியம். ஞானம், கருணை, சத்தியம், அன்பு, பொறுமை ஆகிய எல்லா நற்குணங்களும் அவரிடம் பூரணமாக உள்ளன.

"கேவலஸத்த்வதநு" என்பது தூய சத்த்வ குணத்தால் ஆன தெய்வீக உருவம். மனிதர்களின் உடல்கள் மூன்று குணங்களால் கலந்தவை. ஆனால் பகவானின் திருமேனி பரிசுத்த சத்த்வமயம் என்று வைணவ ஆகமங்கள் விளக்குகின்றன.

"புருஷோத்தம" என்பது எல்லா உயிர்களையும் விட உயர்ந்த பரம்புருஷன். பகவத்கீதையில் விளக்கப்படும் புருஷோத்தம தத்துவம் இங்கே நினைவுபடுத்தப்படுகிறது.

"பீமபவார்ணவ" என்பது பயங்கரமான பிறப்பு-இறப்பு சமுத்திரம். இந்தச் சம்சாரக் கடலைக் கடக்கச் செய்வதில் தேர்ந்தவர் "தாரணகோவித".

வேதாந்தத்தில் வாழ்க்கை ஒரு கடலாக ஒப்பிடப்படுகிறது. ஆசைகள் அலைகள். கர்மங்கள் சுழல்கள். அறியாமை இருள். இதிலிருந்து கரையேற்றுபவன் இறைவன்.

இந்தச் சுலோகம் பகவானை வெறும் கோயிலில் உறையும் தெய்வமாக அல்லாமல், முக்திக்கான இறுதி ஆதாரமாக அறிமுகப்படுத்துகிறது. அவரே பாதை. அவரே படகு. அவரே கரை என்பதே இதன் தத்துவம்.

Verse 5
ஸ்வாமிஸரோவரதீரரமாக்ருʼதகேலிமஹாரஸலாலஸமானஸ .
ஸாரதபோதனசித்தநிகேதன வேங்கடஶைலபதே விஜயீபவ ..5..

இந்தச் சுலோகத்தில் திருமலையின் புனித சூழலும், பகவானின் லட்சுமி சம்பந்தமும் போற்றப்படுகின்றன. "ஸ்வாமிஸரோவரதீர" என்பது திருவேங்கடத்தில் உள்ள புனிதத் தீர்த்தமான ஸ்வாமி புஷ்கரிணியின் கரையை நினைவுபடுத்துகிறது.

"ரமாக்ருதகேலி" என்பது மகாலட்சுமியுடன் தெய்வீக விளையாட்டில் ஈடுபடுபவன். வைணவ மரபில் லட்சுமியும் நாராயணனும் பிரிக்க முடியாதவர்கள். அருளும், கருணையும், பாதுகாப்பும் இந்த இணைப்பின் மூலம் உலகிற்கு வழங்கப்படுகின்றன.

"மஹாரஸலாலஸமாநஸ" என்பது தெய்வீக ஆனந்தத்தில் எப்போதும் திளைக்கும் மனம் உடையவர் என்று பொருள்.

"ஸாரதபோதநசித்தநிகேதந" என்பது சாரமான ஞானத்தை அடைந்த மகான்களின் இதயத்தில் குடியிருப்பவன். உண்மையான கோயில் கல் கட்டிடம் அல்ல; பக்தனின் மனமே என்று பல சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன.

யோகிகள், ஞானிகள், பக்தர்கள் தங்கள் இதயத்தில் அனுபவிக்கும் தெய்வீக சந்நிதியே இங்கு குறிக்கப்படுகிறது.

இந்தச் சுலோகம் வெளிப்புறத் தீர்த்தம் மற்றும் உள்ளார்ந்த தீர்த்தம் ஆகிய இரண்டையும் இணைக்கிறது. புஷ்கரிணி வெளியில் உள்ளது. ஆனால் ஞானியின் மனம் உள்ளார்ந்த புஷ்கரிணி. இரண்டிலும் உறைவது அதே பரம்பொருள் என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

Verse 6
ஆயுதபூஷணகோடிநிவேஶிதஶங்கரதாங்கஜிதாமதஸம்மத .
ஸ்வேதரதுர்கடஸங்கடனக்ஷம வேங்கடஶைலபதே விஜயீபவ ..6..

இந்தச் சுலோகத்தில் பகவானின் சர்வசக்திமான தன்மை போற்றப்படுகிறது. "ஆயுதபூஷணகோடி" என்பது எண்ணற்ற தெய்வீக ஆயுதங்களாலும் ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவர் என்று பொருள்.

"ஶங்க" என்பது பாஞ்சஜன்யம். "ரதாங்க" என்பது சுதர்சன சக்கரம். இவை இரண்டும் பகவானின் பாதுகாப்பு மற்றும் தர்மஸ்தாபன சக்திகளின் அடையாளங்கள்.

"ஜிதாமதஸம்மத" என்பது எல்லா சாஸ்திரங்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவர். பல்வேறு தத்துவங்கள் வேறுபட்டாலும், பரம்பொருளின் உயர்ந்த நிலையை அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்கின்றனர்.

"ஶ்வேதரதுர்கடஸங்கடனக்ஷம" என்பது இயலாததை இயலுமாறு செய்யும் சக்தி உடையவர். மனிதனுக்குப் பிரச்சினையாகத் தோன்றுவது, இறைவனுக்கு விளையாட்டாக இருக்கலாம் என்ற பக்தி உணர்வு இங்கு வெளிப்படுகிறது.

புராணங்களில் பகவான் பலமுறை சாத்தியமற்ற சூழ்நிலைகளை மாற்றியுள்ளார். கஜேந்திரனை காப்பாற்றியது, பிரகலாதனை பாதுகாத்தது, திரௌபதியை ரட்சித்தது போன்ற நிகழ்வுகள் இதற்கு எடுத்துக்காட்டுகள்.

இந்தச் சுலோகம் பகவானின் சக்தியில் பக்தன் வைக்கும் முழு நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறது. மனித முயற்சி முடியும் இடத்தில் தெய்வ அருள் தொடங்குகிறது என்ற பக்தித் தத்துவம் இதில் ஒலிக்கிறது.

Verse 7
பங்கஜனாக்ருʼதிஸௌரபவாஸிதஶைலவனோபவனாந்தர .
மந்த்ரமஹாஸ்வனமங்கலநிர்ஜ்ஜர வேங்கடஶைலபதே விஜயீபவ ..7..

இந்தச் சுலோகம் திருவேங்கடமலையின் இயற்கை அழகையும், அதன் தெய்வீக சூழலையும் வர்ணிக்கிறது. "பங்கஜநாக்ருதி" என்பது தாமரையின் அழகு போன்ற அமைப்பைக் குறிக்கிறது.

"ஸௌரபவாஸித" என்பது நறுமணத்தால் நிரம்பியதாகும். மலர்கள், மரங்கள், புனிதத் தோப்புகள் ஆகியவற்றால் மலையின் சூழல் புனிதமாகிறது.

"ஶைலவநோபவநாந்தர" என்பது மலைகள், காடுகள், சோலைகள் நிறைந்த புனிதப் பகுதி. திருமலை வெறும் புவியியல் இடமல்ல. அது தெய்வீக சக்தி வெளிப்படும் புண்ணிய பூமி.

"மந்த்ரமஹாஸ்வந" என்பது இடைவிடாமல் ஒலிக்கும் வேதமந்திரங்களின் நாதம். "மங்களநிர்ஜ்ஹர" என்பது மங்களத்தை வழங்கும் அருவிகள்.

இயற்கையும் ஆன்மீகமும் ஒன்றாக இணையும் புனிதத் தலம் என்ற சித்திரம் இங்கு வரையப்படுகிறது. மலை, மரம், நீர், காற்று, மந்திரம் ஆகிய அனைத்தும் இறைவனைப் போற்றுகின்றன.

இந்தச் சுலோகம் பிரபஞ்சமே ஒரு கோயில் என்ற வேதக் கருத்தை நினைவுபடுத்துகிறது. இயற்கையை மதிப்பதும், அதில் தெய்வீகத்தை காண்பதும் பக்தியின் ஒரு வடிவம் என்பதையும் உணர்த்துகிறது.

Verse 8
நந்தகுமாரக கோகுலபாலக கோபவதூவர க்ருʼஷ்ண .
ஶ்ரீவஸுதேவ ஜன்மபயாபஹ வேங்கடஶைலபதே விஜயீபவ ..8..

இந்தச் சுலோகத்தில் திருவேங்கடமுடையான் கிருஷ்ண அவதாரத்துடன் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார். "நந்தகுமாரக" என்பது நந்தகோபரின் மகனாக விளங்கிய கிருஷ்ணனை குறிக்கிறது.

"கோகுலபாலக" என்பது கோகுல மக்களையும், பசுக்களையும் காத்தவர். இது பாதுகாப்பு மற்றும் கருணையின் அடையாளம்.

"கோபவதூவர" என்பது கோபிகைகளின் மனம் கவர்ந்தவன். பக்தி இலக்கியங்களில் கோபிகைகளின் அன்பு, ஆத்மாவின் இறைவன் மீதான பரிபூரண ஈர்ப்பின் சின்னமாக விளக்கப்படுகிறது.

"வஸுதேவஜந்ம" என்பது சிறையில் அவதரித்த கிருஷ்ணரின் தெய்வீக பிறப்பை நினைவுபடுத்துகிறது. "பயாபஹ" என்பது பயத்தை நீக்குபவன்.

கம்சனின் அச்சத்தையும், உலகின் அநீதியையும் நீக்குவதற்காக இறைவன் அவதரித்தார். அதேபோல் ஆன்மாவின் உள்ளிருக்கும் பயம், அறியாமை, தனிமை ஆகியவற்றையும் அவர் நீக்குகிறார்.

இந்தச் சுலோகம் கிருஷ்ணரின் வரலாற்றையும், அவரின் ஆன்மீகப் பொருளையும் ஒன்றாக இணைக்கிறது. இறைவன் பாதுகாவலன் மட்டுமல்ல. அவர் பக்தனின் இதயத்தை முழுமையாகக் கவரும் அன்பின் வடிவமுமாவார்.

Verse 9
ஶைஶவபாதிதபாதகிபூதன தேனுககேஶிமுகாஸுரஸூதன .
காலியமர்தன கம்ʼஸநிராஸக மோஹதமோபஹ க்ருʼஷ்ண ஜயீபவ ..9..

இந்தச் சுலோகத்தில் கிருஷ்ணரின் பால்யலீலைகள் நினைவுகூரப்படுகின்றன. "ஶைஶவபாதிதபாதகிபூதநா" என்பது குழந்தைப் பருவத்திலேயே பூதனையை அழித்தவரை குறிக்கிறது. பூதனை வெளிப்படையாக அன்பு காட்டினாலும், உள்ளே விஷமுள்ள தீய எண்ணத்தின் அடையாளமாக விளக்கப்படுகிறாள்.

"தேனுக" மற்றும் "கேஶி" ஆகிய அசுரர்களை அழித்தது கிருஷ்ணரின் வீரத்தை எடுத்துக்காட்டுகிறது. புராணக் கதைகளில் இவர்கள் வெளிப்புற எதிரிகளாகத் தோன்றினாலும், ஆன்மீக விளக்கத்தில் இவர்கள் அகந்தை, அறியாமை, வன்முறை போன்ற உள் எதிரிகளின் சின்னங்களாகக் கருதப்படுகின்றனர்.

"காலியமர்தன" என்பது யமுனையில் விஷத்தைப் பரப்பிய காலிய நாகனை அடக்கிய லீலையை நினைவுபடுத்துகிறது. விஷமடைந்த மனம் இறைவனின் அருளால் தூய்மையடைவதை இது குறிக்கிறது.

"கம்ஸநிராஸக" என்பது கம்சனின் கொடுங்கோன்மையை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தவர் என்று பொருள். கம்சன் பயம், சந்தேகம் மற்றும் அதிகார வெறியின் உருவகமாகவும் பார்க்கப்படுகிறார்.

"மோஹதமோபஹ" என்பது மாயை மற்றும் அறியாமை என்ற இருளை அகற்றுபவன். கிருஷ்ணரின் லீலைகள் வெறும் வரலாற்றுச் சம்பவங்கள் அல்ல. மனிதனின் உள்ளார்ந்த ஆன்மீகப் போராட்டங்களின் சின்னங்களாகவும் விளங்குகின்றன.

இந்தச் சுலோகம் பகவான் வெளிப்புற அசுரர்களை வென்றதையும், அதைவிட முக்கியமாக மனித மனத்தின் இருளை வெல்லும் ஆன்மீக சக்தியாக இருப்பதையும் எடுத்துரைக்கிறது.

Verse 10
பாலிதஸங்கர பாகவதப்ரிய ஸாரதிதாஹிததோஷப்ருʼதாஸுத .
பாண்டவதூத பராக்ருʼதபூபர பாஹி பராவரநாத பராயண ..10..

இந்தச் சுலோகத்தில் மகாபாரதத்தில் கிருஷ்ணர் வகித்த பல்வேறு பங்குகள் போற்றப்படுகின்றன. "பாலிதஸங்கர" என்பது போர்க்களத்தில் பக்தர்களைக் காத்தவர் என்று பொருள்.

"பாகவதப்ரிய" என்பது பக்தர்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவர். பகவானுக்கும் பக்தனுக்கும் இடையிலான உறவு வெறும் வணக்க உறவு அல்ல; அன்பின் உறவு என்பதைக் காட்டுகிறது.

"ஸாரதி" என்பது அர்ஜுனனின் தேரோட்டியாக இருந்தவரை நினைவுபடுத்துகிறது. பரம்பொருள் ஒரு சாதாரண தேரோட்டியாகத் தன்னைத் தாழ்த்திக் கொண்டது பகவத்கீதையின் ஆழமான செய்திகளில் ஒன்றாகும்.

"பாண்டவதூத" என்பது சமாதானத்தை நிலைநிறுத்துவதற்காக கௌரவர்களிடம் தூதுவராகச் சென்ற கிருஷ்ணரை குறிக்கிறது. தர்மத்தை நிலைநிறுத்துவதற்கு முன் அமைதிக்கான எல்லா முயற்சிகளையும் செய்தவர் என்பதைக் காட்டுகிறது.

"பராக்ருதபூபர" என்பது பூமியின் பாரமாக மாறிய அதர்ம சக்திகளை அழித்தவர் என்று பொருள்.

"பராவரநாத" என்பது உயர்ந்தவர்களுக்கும் தாழ்ந்தவர்களுக்கும் ஒரே நாதன். எல்லா உயிர்களுக்கும் சமமான கருணை உடையவர்.

இந்தச் சுலோகம் கிருஷ்ணரை வீரராக மட்டுமல்லாமல், நண்பராக, ஆசிரியராக, தூதுவராக, வழிகாட்டியாக, உலகரட்சகராகக் காட்டுகிறது. பரம்பொருள் பக்தனின் வாழ்க்கையில் எந்த வடிவத்திலும் தோன்ற முடியும் என்ற உண்மையை இது உணர்த்துகிறது.

Verse 11
ஶாதமகாஸுவிபஞ்ஜனபாடவ ஸத்ரிஶிர꞉கரதூஷணதூஷண .
ஶ்ரீரகுநாயக ராம ரமாஸக விஶ்வஜனீன ஹரே விஜயீபவ ..11..

இந்தச் சுலோகத்தில் பகவான் ராம அவதாரமாகப் போற்றப்படுகிறார். "ஶாதமக" என்பது இந்திரனை குறிக்கும். தேவர்களுக்கு உதவி செய்து அசுர சக்திகளை அழித்த திறமை இங்கு குறிப்பிடப்படுகிறது.

"த்ரிஶிர", "கர", "தூஷண" ஆகிய அரக்கர்களை அழித்த சம்பவங்கள் இராமாயணத்தை நினைவுபடுத்துகின்றன. இவர்கள் ராவணனின் சக்திவாய்ந்த துணைவர்களாக இருந்தனர்.

"ரகுநாயக" என்பது ரகு வம்சத்தின் தலைவன். "ராம" என்பது ஆனந்தத்தை வழங்குபவன்.

"ரமாஸக" என்பது லட்சுமியின் நித்திய துணைவன். ராமராக அவதரித்த போதும் அதே பரம்பொருள் தன்மை தொடர்கிறது என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

"விஶ்வஜநீந" என்பது உலக மக்கள் அனைவருக்கும் நன்மை செய்பவன். ராமரின் வாழ்க்கை தனிப்பட்ட வெற்றியின் கதை அல்ல; தர்மத்தை நிலைநிறுத்திய வாழ்க்கையின் முன்மாதிரி.

இராமாயணத்தில் ராமர் மகன், சகோதரன், கணவன், நண்பன், அரசன் ஆகிய எல்லா நிலைகளிலும் தர்மத்தை காத்தார். அதனால் அவர் வெறும் வரலாற்று நாயகன் அல்ல; தர்மத்தின் உருவகமாக மதிக்கப்படுகிறார்.

இந்தச் சுலோகம் ராமரின் வீரத்தைப் புகழ்வதோடு, அவரது ஒழுக்கம், கடமை உணர்வு, தர்மநிலை ஆகியவற்றையும் போற்றுகிறது. வெளிப்புற எதிரிகளை வெல்வதை விட உள்நிலை தர்மத்தை காப்பதே உண்மையான வெற்றி என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

Verse 12
ராக்ஷஸஸோதரபீதிநிவாரக ஶாரதஶீதமயூகமுகாம்புஜ .
ராவணதாருணவாரணதாரணகேஸரிபுங்கவ தேவ ஜயீபவ ..12..

இந்தச் சுலோகத்தில் நரசிம்ம அவதாரத்தின் மகிமை மறைமுகமாகப் போற்றப்படுகிறது. "ராக்ஷஸஸோதரபீதிநிவாரக" என்பது துன்புறும் பக்தர்களின் அச்சத்தை நீக்குபவன் என்று பொருள்.

"ஶாரதஶீதமயூகமுகாம்புஜ" என்பது சரத்கால சந்திரனைப் போல குளிர்ச்சியூட்டும் முகத்தாமரையைக் கொண்டவர். பக்தருக்கு அவர் கருணையின் வடிவம்.

ஆனால் அதே நேரத்தில் "ராவணதாருணவாரணதாரண" போன்ற சொற்கள் அதர்ம சக்திகளை அழிக்கும் வீரத்தை நினைவுபடுத்துகின்றன. இறைவன் பக்தர்களிடம் மென்மையாகவும், அதர்மத்திடம் கடுமையாகவும் இருப்பதை இது காட்டுகிறது.

"கேஸரிபுங்கவ" என்பது சிங்கங்களில் சிறந்தவன். நரசிம்மரின் சிங்க வடிவத்தை நினைவுபடுத்தும் பெயராக இதை எடுத்துக்கொள்ளலாம்.

நரசிம்ம அவதாரத்தின் மையச் செய்தி, பக்தனை காப்பதற்காக இறைவன் எந்த வடிவத்தையும் எடுக்கத் தயார் என்பதாகும். பிரகலாதனின் உறுதியான பக்தி, இறைவனின் எல்லையற்ற கருணையை வெளிப்படுத்தியது.

இந்தச் சுலோகம் இறைவனின் இரு பரிமாணங்களையும் காட்டுகிறது. பக்தனுக்கு சந்திரன் போல குளிர்ச்சி. அதர்மத்திற்கு சிங்கம் போல பயங்கரம். கருணையும் நீதியும் ஒரே பரம்பொருளில் இணைந்துள்ளன என்பதே இதன் தத்துவம்.

Verse 13
கானனவானரவீரவனேசரகுஞ்ஜரஸிம்ʼஹம்ருʼகாதிஷு வத்ஸல .
ஶ்ரீவரஸூரிநிரஸ்தபவாதர வேங்கடஶைலபதே விஜயீபவ ..13..

இந்தச் சுலோகத்தில் திருவேங்கடமலையின் இயற்கைச் சூழலும், பகவானின் பரந்த கருணையும் போற்றப்படுகின்றன. "காநநவாநரவீர" என்பது காடுகளில் வாழும் வானரர்களையும் நினைவுபடுத்துகிறது.

"வநேசர", "குஞ்ஜர", "ஸிம்ஹ", "ம்ருக" ஆகிய சொற்கள் யானை, சிங்கம், மான் போன்ற காட்டு உயிரினங்களைக் குறிக்கின்றன. பகவானின் கருணை மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்ல; எல்லா உயிர்களுக்கும் சமமாகப் பரவுகிறது.

திருமலை பற்றிய புராணங்களில் அங்கு வாழும் விலங்குகளும் பகவானின் பாதுகாப்பைப் பெறுகின்றன என்று கூறப்படுகிறது. இதனால் இயற்கை உலகமும் தெய்வீக அருளின் ஒரு பகுதியாகக் கருதப்படுகிறது.

"ஶ்ரீவரஸூரி" என்பது உயர்ந்த பக்தர்கள் மற்றும் ஆசார்யர்களைக் குறிக்கிறது. அவர்களின் உபதேசத்தால் "பவாதர" எனப்படும் சம்சார ஆசை நீங்குகிறது.

இங்கு பகவானின் கருணை இரண்டு நிலைகளில் காட்டப்படுகிறது. ஒன்று எல்லா உயிர்களிடமும் இருக்கும் அன்பு. மற்றொன்று பக்தர்களை பிறவி சுழற்சியிலிருந்து விடுவிக்கும் ஆன்மீக அருள்.

இந்தச் சுலோகம் உலகத்தை ஒரு குடும்பமாகக் காணும் வைணவ பார்வையை வெளிப்படுத்துகிறது. மனிதன், விலங்கு, முனிவர், பக்தர் என எல்லோரும் ஒரே பரம்பொருளின் அருளில் வாழ்கின்றனர் என்ற உண்மையை இது உணர்த்துகிறது.

Verse 14
வாதிஸாத்வஸக்ருʼத்ஸூரிகதிதம்ʼ ஸ்தவனம்ʼ மஹத் .
வ்ருʼஷஶைலபதே꞉ ஶ்ரேயஸ்காமோ நித்யம்ʼ படேத் ஸுதீ꞉ ..14..

இந்த இறுதி சுலோகம் இந்த ஸ்தோத்திரத்தின் பலனை விளக்குகிறது. "ஸூரிகதிதம்" என்பது மகான்களால் கூறப்பட்டதாகும். இது சாதாரண மனிதனின் கற்பனை அல்ல; ஆன்மீக அனுபவம் பெற்ற ஞானிகளின் பக்திப் பூர்வமான புகழ்ச்சி.

"ஸ்தவநம் மஹத்" என்பது மிக உயர்ந்த துதியெனப் பொருள். பகவானின் குணங்கள், அவதாரங்கள், கருணை, வீரியம், பரம்பொருள் தன்மை ஆகிய அனைத்தும் இதில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.

"வ்ருஷஶைலபதி" என்பது திருவேங்கடமுடையான். திருமலைக்கு பல புராணப் பெயர்கள் உள்ளன. அவற்றில் ஒன்றாக வ்ருஷஶைலம் குறிப்பிடப்படுகிறது.

"ஶ்ரேயஸ்காம" என்பது உயர்ந்த நன்மையை விரும்புபவன். இது வெறும் செல்வம், பதவி, புகழ் போன்ற உலக நலன்களைக் குறிக்கவில்லை. ஆன்மீக முன்னேற்றம், மன அமைதி, பகவத் அனுபவம் மற்றும் இறுதியில் முக்தி ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது.

"நித்யம் படேத்" என்பது தினமும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும் என்று கூறுகிறது. சாஸ்திரங்களில் நித்யஸ்மரணம் மனதை மாற்றும் சக்தியாகக் கருதப்படுகிறது.

"ஸுதீ" என்பது நல்ல அறிவுடையவன். உண்மையான அறிவு என்பது உலக விஷயங்களை அறிதல் மட்டுமல்ல; பகவானின் மகிமையை உணர்வதும் ஆகும்.

இந்த இறுதிப் பாடல் முழு ஸ்தோத்திரத்தின் சாரத்தை வழங்குகிறது. பக்தியுடன், நம்பிக்கையுடன், தொடர்ந்து இந்தத் துதியைப் பாராயணம் செய்பவன் உலக நன்மையையும், ஆன்மீக உயர்வையும், இறைவனின் அருளையும் பெறுவான் என்ற உறுதியை இது வழங்குகிறது.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras