ബ്രഹ്മവിദ്യാ പഞ്ചകം

Lyrics:

നിത്യാനിത്യവിവേകതോ ഹി നിതരാം നിർവേദമാപദ്യ സദ്-
വിദ്വാനത്ര ശമാദിഷട്കലസിതഃ സ്യാന്മുക്തികാമോ ഭുവി.
പശ്ചാദ്ബ്രഹ്മവിദുത്തമം പ്രണതിസേവാദ്യൈഃ പ്രസന്നം ഗുരും
പൃച്ഛേത് കോഽഹമിദം കുതോ ജഗദിതി സ്വാമിന്വദ ത്വം പ്രഭോ..1..

ത്വം ഹി ബ്രഹ്മ ന ചേന്ദ്രിയാണി ന മനോ ബുദ്ധിർന ചിത്തം വപുഃ
പ്രാണാഹങ്കൃതയോഽന്യദപ്യസദവിദ്യാകല്പിതം സ്വാത്മനി.
സർവം ദൃശ്യതയാ ജഡം ജഗദിദം ത്വത്തഃ പരം നാന്യതോ
ജാതം ന സ്വത ഏവ ഭാതി മൃഗതൃഷ്ണാഭം ദരീദൃശ്യതാം..2..

വ്യപ്തം യേന ചരാചരം ഘടശരാവാദീവ മൃത്സത്തയാ
യസ്യാന്തഃസ്ഫുരിതം യദാത്മകമിദം ജാതം യതോ വർതതേ.
യസ്മിൻ യത് പ്രലയേഽപി സദ്ഘനമജം സർവം യദന്വേതി തത്
സത്യം വിധ്യമൃതായ നിർമലധിയോ യസ്മൈ നമസ്കുർവതേ..3..

സൃഷ്ട്വേദം പ്രകൃതേരനുപ്രവിശതീ യേയം യയാ ധാര്യതേ
പ്രാണീതി പ്രവിവിക്തഭുഗ്ബഹിരഹം പ്രാജ്ഞഃ സുഷുപ്തൗ യതഃ.
യസ്യാമാത്മകലാ സ്ഫുരത്യഹമിതി പ്രത്യന്തരംഗം ജനൈ-
ര്യസ്യൈ സ്വസ്തി സമർഥ്യതേ പ്രതിപദാ പൂർണാ ശൃണു ത്വം ഹി സാ..4..

പ്രജ്ഞാനം ത്വഹമസ്മി തത്ത്വമസി തദ് ബ്രഹ്മായമാത്മേതി സം-
ഗായൻ വിപ്രചര പ്രശാന്തമനസാ ത്വം ബ്രഹ്മബോധോദയാത്.
പ്രാരബ്ധം ക്വനു സഞ്ചിതം തവ കിമാഗാമി ക്വ കർമാപ്യസത്
ത്വയ്യധ്യസ്തമതോഽഖിലം ത്വമസി സച്ചിന്മാത്രമേകം വിഭുഃ..5..

Meaning:

Verse 1
നിത്യാനിത്യവിവേകതോ ഹി നിതരാം നിർവേദമാപദ്യ സദ്-
വിദ്വാനത്ര ശമാദിഷട്കലസിതഃ സ്യാന്മുക്തികാമോ ഭുവി।
പശ്ചാദ്ബ്രഹ്മവിദുത്തമം പ്രണതിസേവാദ്യൈഃ പ്രസന്നം ഗുരും
പൃച്ഛേത് കോഽഹമിദം കുതോ ജഗദിതി സ്വാമിന്വദ ത്വം പ്രഭോ।।

നിത്യമായത് ഏത് അനിത്യമായത് ഏത് എന്ന വിവേകബുദ്ധിയിലൂടെ ലൗകിക വിഷയങ്ങളിൽ വിരക്തി നേടിയ ജ്ഞാനി ശമം ദമം തുടങ്ങിയ ആറു ഗുണങ്ങളാൽ പരിശുദ്ധനായി മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ലോകത്തിലെ സുഖങ്ങൾ ക്ഷണികമാണെന്നും ആത്മാവ് മാത്രമാണ് ശാശ്വതമെന്നും തിരിച്ചറിയുന്നതാണ് വിവേകം. ഈ തിരിച്ചറിവ് ഒരുവനെ സംസാരദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്ന് അകറ്റുകയും മുക്തിക്കായി ദാഹിക്കുന്ന മുമുക്ഷുവാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്യുന്നു. സാധന ചതുഷ്ടയ സമ്പത്തി എന്ന് വേദാന്തം വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ആത്മീയ യോഗ്യതകളാണ് ഇവിടെ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നത്.
മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ചും ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ അടക്കിയും മുക്തിപഥത്തിലേക്ക് ഒരുങ്ങുന്ന ശിഷ്യൻ പിന്നീട് ബ്രഹ്മജ്ഞാനിയായ ഒരു ഗുരുവിനെ സമീപിക്കുന്നു. ഗുരുവിനെ വെറുതെ സമീപിക്കുകയല്ല മറിച്ച് സാഷ്ടാംഗ പ്രണാമത്തിലൂടെയും സേവനത്തിലൂടെയും അദ്ദേഹത്തെ പ്രീതിപ്പെടുത്തുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഗുരുവിന്റെ പ്രസാദം ലഭിച്ച ശേഷം ശിഷ്യൻ തന്റെ ഉള്ളിലെ ആത്മീയമായ അന്വേഷണങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുന്നു. ഞാൻ ആരാണ് എന്നും ഈ ദൃശ്യമായ ലോകം എവിടെ നിന്ന് വന്നു എന്നും ഉള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ശിഷ്യൻ ഗുരുവിനു മുന്നിൽ സമർപ്പിക്കുന്നു.
ഈ ശ്ലോകം ആത്മവിദ്യയുടെ പ്രാരംഭ ഘട്ടത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. അവിദ്യയിൽ നിന്ന് വിദ്യയിലേക്കുള്ള പ്രയാണത്തിൽ ഒരു മാർഗ്ഗദർശിയുടെ ആവശ്യം അത്യാവശ്യമാണ്. സ്വാമിൻ എന്നും പ്രഭോ എന്നുമുള്ള സംബോധനകൾ ഗുരുവിനോടുള്ള ആദരവിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ശിഷ്യന്റെ വിനയവും ജിജ്ഞാസയും ഗുരുവിന്റെ കാരുണ്യവും ചേരുമ്പോഴാണ് ജ്ഞാനോദയം സാധ്യമാകുന്നത്. സനാതന ധർമ്മത്തിലെ ഗുരുശിഷ്യ ബന്ധത്തിന്റെ പവിത്രതയും ഇവിടെ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.

Verse 2
ത്വം ഹി ബ്രഹ്മ ന ചേന്ദ്രിയാണി ന മനോ ബുദ്ധിർന ചിത്തം വപുഃ
പ്രാണാഹങ്കൃതയോഽന്യദപ്യസദവിദ്യാകല്പിതം സ്വാത്മനി।
സർവ്വം ദൃശ്യതയാ ജഡം ജഗദിദം ത്വത്തഃ പരം നാന്യതോ
ജാതം ന സ്വത ഏവ ഭാതി മൃഗതൃഷ്ണാഭം ദരീദൃശ്യതാം।।

നീ സാക്ഷാൽ ബ്രഹ്മമാകുന്നു എന്ന പരമ സത്യമാണ് ഗുരു ഇവിടെ ശിഷ്യന് ഉപദേശിക്കുന്നത്. നീ ഇന്ദ്രിയങ്ങളോ മനസ്സോ ബുദ്ധിയോ ചിത്തമോ അല്ല. ഈ ശരീരം പോലും നീയല്ല. പ്രാണനും അഹങ്കാരവും അവിദ്യയാൽ ആത്മാവിൽ ആരോപിക്കപ്പെട്ടവ മാത്രമാണ്. കാണപ്പെടുന്നതെല്ലാം ജഡവും നശ്വരവുമാണ്. അവിദ്യ മൂലം ആത്മാവിൽ കൽപ്പിക്കപ്പെട്ട ഈ ഉപാധികളിൽ നിന്ന് ഭിന്നമാണ് നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം എന്ന് ഗുരു വ്യക്തമാക്കുന്നു. പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ ആത്മാവിൽ നിന്നുണ്ടായതാണെന്നും അതിന് സ്വതന്ത്രമായ നിലനിൽപ്പില്ലെന്നും ഇവിടെ സ്ഥാപിക്കുന്നു.
ഈ ലോകം കാനൽജലം പോലെ മിഥ്യയാണെന്നാണ് ശ്ലോകം പറയുന്നത്. മണലാരണ്യത്തിൽ വെയിലത്ത് വെള്ളമുണ്ടെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന മൃഗതൃഷ്ണ പോലെ സത്യമല്ലാത്ത ലോകം സത്യമായി തോന്നുത് അവിദ്യയുടെ ഫലമാണ്. ദൃശ്യമായ ജഗത്ത് ജഡമാണ് അതിന് സ്വയം പ്രകാശിക്കാൻ കഴിയില്ല. ആത്മാവിന്റെ പ്രകാശത്തിലാണ് എല്ലാം പ്രകാശിക്കുന്നത്. സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണാടി കഷ്ണം പോലെ ബ്രഹ്മചൈതന്യത്താലാണ് ഈ ലോകം ചൈതന്യവത്തായി തോന്നുന്നത്.
ഭാരതീയ തത്ത്വചിന്തയിലെ നേതി നേതി എന്ന നിഷേധപ്രക്രിയയാണ് ഇവിടെ കാണുന്നത്. ഞാൻ ശരീരമല്ല മനസ്സല്ല എന്ന് ഓരോന്നിനെയും മാറ്റി നിർത്തുമ്പോൾ അവസാനം അവശേഷിക്കുന്നത് എന്തോ അതാണ് ബ്രഹ്മം. ആത്മാവ് അസംഗനാണെന്നും മറ്റൊന്നിനോടും ഒട്ടിച്ചേരാത്തവനാണെന്നും ഈ ശ്ലോകം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. അവിദ്യയാൽ മറയ്ക്കപ്പെട്ട സത്യത്തെ വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള ഉപദേശമാണിത്. എല്ലാ ദുഃഖങ്ങൾക്കും കാരണം ശരീരത്തോടുള്ള മമതയാണെന്ന് ഇതിലൂടെ മനസ്സിലാക്കാം.

Verse 3
വ്യപ്തം യേന ചരാചരം ഘടശരാവാദിവ മൃത്സത്തയാ
യസ്യന്തഃസ്ഫുരിതം യദാത്മകമിദം ജാതം യതോ വർത്തതേ।
യസ്മിൻ യത് പ്രലയേഽപി സദ്ഘനമജം സർവ്വം യദന്വേതി തത്
സത്യം വിധ്യമ്മൃതായ നിർമ്മലധിയോ യസ്മൈ നമസ്കുർവ്വതേ।।

മണ്ണുകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച പാത്രങ്ങളിൽ മണ്ണ് എങ്ങനെ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുവോ അതുപോലെ ഈ പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ ഏതൊന്നുകൊണ്ടാണോ വ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് അതാണ് സത്യം. മണ്ണ് മാറിയാൽ പാത്രമില്ലാത്തതുപോലെ ബ്രഹ്മമില്ലാതെ ജഗത്തില്ല. സർവ്വ ചരാചരങ്ങളും ഏതൊന്നിലാണോ സ്ഫുരിക്കുന്നത് ഏതൊന്നിൽ നിന്നാണോ ഉണ്ടായത് ഏതൊന്നിലാണോ നിലനിൽക്കുന്നത് അത് തന്നെയാണ് പരബ്രഹ്മം. പ്രളയകാലത്ത് ഈ പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ ഏതൊന്നിലാണോ ലയിച്ചു ചേരുന്നത് ആ തത്ത്വത്തെ നീ അറിയുക.
അജമായതും അതായത് ജനനമില്ലാത്തതും എപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നതുമായ സദ്ഘനമാണ് ആ തത്വം. ജഗത്തിന്റെ സൃഷ്ടി സ്ഥിതി ലയങ്ങൾക്ക് കാരണമായ ഈ ചൈതന്യം എന്തിനേയും അനുഗമിക്കുന്നു. സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളിൽ സ്വർണ്ണം എന്നപോലെ സർവ്വ പ്രപഞ്ചത്തിലും അനുസ്യൂതമായി നിൽക്കുന്ന തത്വം ബ്രഹ്മമാണ്. മരണമില്ലാത്ത അമൃതത്വത്തിന് വേണ്ടിയാണ് ജ്ഞാനികൾ ഈ സത്യത്തെ അറിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. നിർമ്മലമായ ബുദ്ധിയുള്ള മഹർഷിമാർ നമസ്കരിക്കുന്ന ആ പരമപദത്തെയാണ് ഇവിടെ വർണ്ണിക്കുന്നത്.
ഉപാദാന കാരണവും നിമിത്ത കാരണവും ബ്രഹ്മം തന്നെയാണെന്ന വേദാന്ത സിദ്ധാന്തമാണ് ഇവിടെ തെളിയുന്നത്. കാര്യവും കാരണവും ഒന്നാണെന്ന ദർശനം ശിഷ്യന് ലോകത്തെ നോക്കിക്കാണാനുള്ള പുതിയൊരു ദൃഷ്ടി നൽകുന്നു. ലോകം ബ്രഹ്മത്തിൽ നിന്ന് ഭിന്നമല്ലെന്നും എല്ലാം ബ്രഹ്മമയമാണെന്നും തിരിച്ചറിയുന്നതിലൂടെ ഭയവും ദുഃഖവും ഇല്ലാതാകുന്നു. നിർമ്മലമായ ഹൃദയത്തിൽ മാത്രമേ ഈ സത്യം വെളിപ്പെടുകയുള്ളൂ എന്ന് ശ്ലോകം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 4
സൃഷ്ട്വേദം പ്രകൃതേരനുപ്രവിശതീ യേയം യയാ ധാര്യതേ
പ്രാണീതി പ്രവിവിക്തഭുഗ്ബഹിരഹം പ്രാജ്ഞഃ സുഷുപ്തൗ യതഃ।
യസ്യാമാത്മകലാ സ്ഫുരത്യഹമിതി പ്രത്യന്തരങ്ഗം ജനൈ-
ര്യസ്യൈ സ്വസ്തി സമർത്ഥ്യതേ പ്രതിപദാ പൂർണ്ണാ ശ‍ൃണു ത്വം ഹി സാ।।

പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് ഈ ലോകത്തെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം അതിലേക്ക് അനുപ്രവേശിച്ച ആ ചൈതന്യം തന്നെയാണ് നീ. ഈ ജഗത്തിനെ മുഴുവൻ ധരിച്ചു നിൽക്കുന്നതും പ്രാണരൂപത്തിൽ നിലനിർത്തുന്നതും ഈ ശക്തിയാണ്. ജാഗ്രത് അവസ്ഥയിൽ ബാഹ്യവിഷയങ്ങളെ അനുഭവിക്കുന്നവനായും സ്വപ്നത്തിൽ സൂക്ഷ്മ വിഷയങ്ങളെ അനുഭവിക്കുന്നവനായും സുഷുപ്തിയിൽ ആനന്ദമനുഭവിക്കുന്ന പ്രജ്ഞനായും ഇരിക്കുന്നത് നീ തന്നെയാണ്. ഈ മൂന്ന് അവസ്ഥകൾക്കും സാക്ഷിയായി നിൽക്കുന്ന ചൈതന്യമാണ് നിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വരൂപം.
ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ഉള്ളിൽ ഞാൻ ഞാൻ എന്ന് സ്ഫുരിക്കുന്നത് ഈ ആത്മകലയാണ്. അന്തരംഗത്തിൽ സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്ന ഈ തത്വത്തെയാണ് ജ്ഞാനികൾ ആരാധിക്കുന്നത്. എല്ലാ വാക്കുകൾക്കും അർത്ഥമായി നിൽക്കുന്നതും പൂർണ്ണമായതുമായ ആ സത്യം നീ തന്നെയാണ്. ഉപനിഷത്തുകൾ വിവരിക്കുന്ന ആ ചൈതന്യത്തെയാണ് ഗുരു ശിഷ്യന് പരിചയപ്പെടുത്തി കൊടുക്കുന്നത്. മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ഓരോ നിമിഷവും അനുഭവവേദ്യമാകുന്ന അഹങ്കാരത്തിന് പിന്നിലെ യഥാർത്ഥ പ്രകാശമാണ് ഈ ആത്മതത്വം.
തൈത്തിരീയ ഉപനിഷത്തിലെ സൃഷ്ടിക്രമവും മാണ്ഡൂക്യ ഉപനിഷത്തിലെ അവസ്ഥാത്രയ വിശകലനവും ഈ ശ്ലോകത്തിൽ സമന്വയിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈശ്വരൻ പ്രപഞ്ചമായി തീരുക മാത്രമല്ല ഓരോ ജീവിയായി അതിൽ വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന വിശ്വരൂപ ദർശനമാണിത്. പൂർണ്ണതയിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ തന്റെ ഉള്ളിലെ ചൈതന്യത്തെ തിരിച്ചറിയുക എന്നതാണ് പരമമായ ലക്ഷ്യം. ജാഗ്രത് സ്വപ്ന സുഷുപ്തികൾക്ക് അപ്പുറത്തുള്ള തുരീയ അവസ്ഥയെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

Verse 5
പ്രജ്ഞാനം ത്വഹമസ്മി തത്ത്വമസി തദ് ബ്രഹ്മായമാത്മേതി സം-
ഗായൻ വിപ്രചര പ്രശാന്തമനസാ ത്വം ബ്രഹ്മബോധോദയാത്।
പ്രാരബ്ധം ക്വനു സഞ്ചിതം തവ കിമാഗാമി ക്വ കർമ്മാപ്യസത്
ത്വയ്യധ്യസ്തമതോഽഖിലം ത്വമസി സച്ചിന്മാത്രമേകം വിഭുഃ।।

പ്രജ്ഞാനം ബ്രഹ്മ തത്ത്വമസി അഹം ബ്രഹ്മാസ്മി അയമാത്മാ ബ്രഹ്മ എന്നീ നാല് വേദ മഹാവാക്യങ്ങളെ പാടിക്കൊണ്ട് നീ പ്രശാന്തമനസ്സോടെ ലോകത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുക. ബ്രഹ്മജ്ഞാനം ഉദിച്ചവന് പിന്നെ ഭയമില്ല. നീ കേവലം ഒരു വ്യക്തിയല്ല മറിച്ച് സർവ്വവ്യാപിയായ ബ്രഹ്മമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതോടെ നിന്റെ അജ്ഞാനം നശിക്കുന്നു. ഈ ജ്ഞാനോദയം ഒരുവനെ ജീവന്മുക്തനാക്കുന്നു. താൻ ബ്രഹ്മമാണെന്ന ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ ജീവിക്കുന്നതാണ് ആത്മീയതയുടെ പരമകാഷ്ഠ.
നിനക്ക് പ്രാരബ്ധമോ സഞ്ചിതമോ ആഗാമി കര്മ്മങ്ങളോ ഇല്ല. ആത്മാവ് കർമ്മരഹിതമാണ്. ജ്ഞാനം എന്ന അഗ്നിയിൽ എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ഭസ്മമാകുന്നു. നീ കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവനോ അനുഭവിക്കുന്നവനോ അല്ല. എല്ലാം നിന്റെ മേൽ ആരോപിക്കപ്പെട്ടവ മാത്രമാണ്. ആകാശം എങ്ങനെ മേഘങ്ങളാൽ ബാധിക്കപ്പെടുന്നില്ലയോ അതുപോലെ നീയും കർമ്മഫലങ്ങളാൽ ബാധിക്കപ്പെടുന്നില്ല. നീ സച്ചിദാനന്ദ സ്വരൂപനും ഏകനും വിഭുവും അതായത് സർവ്വവ്യാപിയും ആകുന്നു എന്ന് ഗുരു ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നു.
കർമ്മസിദ്ധാന്തത്തിന് അപ്പുറത്തുള്ള ജ്ഞാനത്തിന്റെ മഹത്വമാണ് ഈ ശ്ലോകം ഉദ്ഘോഷിക്കുന്നത്. പ്രാരബ്ധം ശരീരത്തെ ബാധിച്ചേക്കാം എങ്കിലും ആത്മജ്ഞാനി താൻ ശരീരമല്ല എന്ന ബോധത്തിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുന്നു. അത്ഭുതകരമായ ഈ ആത്മദർശനം ഒരുവന് നൽകുന്നത് നിത്യമായ ശാന്തിയാണ്. സച്ചിന്മാത്രം എന്ന പദം ആത്മാവ് കേവലമായ അസ്തിത്വവും ചൈതന്യവുമാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. വേദാന്തത്തിന്റെ സത്ത മുഴുവൻ ഈ അഞ്ചു ശ്ലോകങ്ങളിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras