பிரம்ஹவித்யா பஞ்சகம்

Lyrics:

நித்யாநித்யவிவேகதோ ஹி நிதராம்ʼ நிர்வேத³மாபத்³ய ஸத்³-
வித்³வானத்ர ஶமாதி³ஷட்கலஸித꞉ ஸ்யான்முக்திகாமோ பு⁴வி.
பஶ்சாத்³ப்³ரஹ்மவிது³த்தமம்ʼ ப்ரணதிஸேவாத்³யை꞉ ப்ரஸன்னம்ʼ கு³ரும்ʼ
ப்ருʼச்சே²த் கோ(அ)ஹமித³ம்ʼ குதோ ஜக³தி³தி ஸ்வாமின்வத³ த்வம்ʼ ப்ரபோ⁴..1..

த்வம்ʼ ஹி ப்³ரஹ்ம ந சேந்த்³ரியாணி ந மனோ பு³த்³தி⁴ர்ன சித்தம்ʼ வபு꞉
ப்ராணாஹங்க்ருʼதயோ(அ)ன்யத³ப்யஸத³வித்³யாகல்பிதம்ʼ ஸ்வாத்மனி.
ஸர்வம்ʼ த்³ருʼஶ்யதயா ஜட³ம்ʼ ஜக³தி³த³ம்ʼ த்வத்த꞉ பரம்ʼ நான்யதோ
ஜாதம்ʼ ந ஸ்வத ஏவ பா⁴தி ம்ருʼக³த்ருʼஷ்ணாப⁴ம்ʼ த³ரீத்³ருʼஶ்யதாம்..2..

வ்யப்தம்ʼ யேன சராசரம்ʼ க⁴டஶராவாதீ³வ ம்ருʼத்ஸத்தயா
யஸ்யாந்த꞉ஸ்பு²ரிதம்ʼ யதா³த்மகமித³ம்ʼ ஜாதம்ʼ யதோ வர்ததே.
யஸ்மின் யத் ப்ரலயே(அ)பி ஸத்³க⁴னமஜம்ʼ ஸர்வம்ʼ யத³ன்வேதி தத்
ஸத்யம்ʼ வித்⁴யம்ருʼதாய நிர்மலதி⁴யோ யஸ்மை நமஸ்குர்வதே..3..

ஸ்ருʼஷ்ட்வேத³ம்ʼ ப்ரக்ருʼதேரனுப்ரவிஶதீ யேயம்ʼ யயா தா⁴ர்யதே
ப்ராணீதி ப்ரவிவிக்தபு⁴க்³ப³ஹிரஹம்ʼ ப்ராஜ்ஞ꞉ ஸுஷுப்தௌ யத꞉.
யஸ்யாமாத்மகலா ஸ்பு²ரத்யஹமிதி ப்ரத்யந்தரங்க³ம்ʼ ஜனை-
ர்யஸ்யை ஸ்வஸ்தி ஸமர்த்²யதே ப்ரதிபதா³ பூர்ணா ஶ்ருʼணு த்வம்ʼ ஹி ஸா..4..

ப்ரஜ்ஞானம்ʼ த்வஹமஸ்மி தத்த்வமஸி தத்³ ப்³ரஹ்மாயமாத்மேதி ஸம்ʼ-
கா³யன் விப்ரசர ப்ரஶாந்தமனஸா த்வம்ʼ ப்³ரஹ்மபோ³தோ⁴த³யாத்.
ப்ராரப்³த⁴ம்ʼ க்வனு ஸஞ்சிதம்ʼ தவ கிமாகா³மி க்வ கர்மாப்யஸத்
த்வய்யத்⁴யஸ்தமதோ(அ)கி²லம்ʼ த்வமஸி ஸச்சின்மாத்ரமேகம்ʼ விபு⁴꞉..5..

Meaning:

Verse 1
நித்யாநித்யவிவேகதோ ஹி நிதராம் நிர்வேதமாபத்ய ஸத்-
வித்வாநத்ர ஷமாதிஷட்கலஸித: ஸ்யாந்முக்திகாமோ புவி।
பஷ்சாத்ப்ரஹ்மவிதுத்தமம் ப்ரணதிஸேவாத்யை: ப்ரஸந்நம் குரும்
ப்ருச்சேத் கோऽஹமிதம்குதோ ஜகதிதி ஸ்வாமிந்வத த்வம் ப்ரபோ॥

இந்த ஸ்லோகம் ஒரு ஆன்மீக சாதகன் அடைய வேண்டிய தகுதிகளையும் அவன் குருவை அணுகும் முறையையும் விளக்குகிறது. விவேகம் என்பது எது நிலையானது மற்றும் எது நிலையற்றது என்பதை பிரித்தறியும் அறிவு. இந்த உலகத்தில் உள்ள பொருட்கள் அனைத்தும் அழியக்கூடியவை என்றும் பரமாத்மா மட்டுமே நிலையானவர் என்றும் உணர்வதே நித்ய அநித்ய விவேகம் ஆகும். இந்த விவேகத்தின் மூலம் உலக விஷயங்களில் பற்றற்ற நிலை அதாவது வைராக்கியம் ஏற்படுகிறது. ஒரு அறிவார்ந்த சாதகன் மன அடக்கம் மற்றும் புலன் அடக்கம் போன்ற ஆறு விதமான நற்பண்புகளை (ஷமாதி ஷட்க சம்பத்தி) பெற்று முக்தி அடைய வேண்டும் என்ற தீவிர விருப்பத்துடன் (முமுக்ஷுத்வம்) திகழ்கிறான்.
இவ்வாறு தகுதி பெற்ற சீடன் பிரம்ம ஞானத்தில் சிறந்த ஒரு குருவை அணுகி அவரை வணங்கி பணிவிடை செய்து மகிழ்விக்கிறான். பின்னர் அவரிடம் பணிவுடன் நான் யார் இந்த உலகம் எங்கிருந்து தோன்றியது போன்ற ஆழமான கேள்விகளை முன்வைக்கிறான். இது உபநிடதங்களில் கூறப்பட்டுள்ள குரு சிஷ்ய பரம்பரையின் சாரமாகும். ஆன்மீக பயணத்தில் தகுதி வாய்ந்த குருவின் வழிகாட்டல் எவ்வளவு அவசியம் என்பதை இந்த ஸ்லோகம் வலியுறுத்துகிறது. தன்னை உணர்தல் என்பதே வாழ்வின் உயர்ந்த லட்சியம் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. இறைவன் அல்லது குருவே இந்த அறியாமையை போக்கி ஒளியூட்ட வல்லவர் என்பது இங்கு போதிக்கப்படுகிறது.

Verse 2
த்வம் ஹி ப்ர்ஹ்ம ந சேந்த்ரியாணி ந மநோ புத்திர்ந சித்தம் வபு:
ப்ராணாஹங்க்ருதயோऽந்யதப்யஸதவித்யாகல்பிதம் ஸ்வாத்மநி।
ஸர்வம் த்ருஷ்யதயா ஜடம் ஜகதிதம் த்வத்த: பரம் நாந்யதோ
ஜாதம் ந ஸ்வத ஏவ பாதி ம்ருகத்ருஷ்ணாபம் தரீத்ருஷ்யதாம்॥

இந்த ஸ்லோகத்தில் குரு சீடனுக்கு ஆத்மாவின் உண்மையான இயல்பை உபதேசிக்கிறார். நீ உண்மையில் அந்த பரப்பிரம்மமே தவிர இந்த உடல் புலன்கள் மனம் புத்தி அல்லது சித்தம் அல்ல என்று குரு கூறுகிறார். இவை அனைத்தும் அறியாமையினால் ஆத்மாவின் மீது ஏற்றி வைக்கப்பட்ட கற்பனைகளே ஆகும். உடல் மற்றும் பிராண வாயு கூட நீ அல்ல என்பதை நேதி நேதி (இதுவல்ல இதுவல்ல) என்ற வேத முறைப்படி இங்கு விளக்கப்படுகிறது. காண்பவை யாவும் ஜடமானவை மற்றும் மாறக்கூடியவை ஆனால் காண்பவனாகிய ஆத்மா மாறாதது மற்றும் அறிவு மயமானது.
இந்த உலகம் கானல் நீரைப் போன்றது என்று ஒரு அற்புதமான உதாரணம் இங்கு கையாளப்படுகிறது. பாலைவனத்தில் தாகத்துடன் இருக்கும் மானுக்கு கானல் நீர் உண்மையாகத் தெரிவது போல அறியாமையில் இருப்பவர்களுக்கு இந்த உலகம் உண்மையாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் உண்மையில் கானல் நீர் என்பது எப்படி வெறும் தோற்றமோ அதுபோலவே இந்த உலகமும் பிரம்மத்தின் மீது தோன்றும் ஒரு மாயை ஆகும். ஆத்மா தவிர வேறு எதுவும் தனியாகத் தோன்றுவதில்லை. எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரமாக இருப்பது ஆத்மாவே ஆகும். இந்த ஞானம் ஒருவனுக்கு ஏற்படும்போது அவன் உலகப் பற்றுகளில் இருந்து விடுபட்டு அமைதி அடைகிறான்.

Verse 3
வ்யப்தம் யேந சராசரம் கடஷராவாதீவ ம்ருத்ஸத்தயா
யஸயாம்த:ஸ்புரிதம் யதாத்மகமிதம் ஜாதம் யதோ வர்ததே।
யஸ்மிந் யத் ப்லயேऽபி ஸத்கநமஜம் ஸர்வம் யதந்வேதி தத்
ஸத்யம் வித்யம்ருதாய நிர்மலதியோ யஸ்மை நமஸ்குர்வதே॥

எங்கும் நிறைந்துள்ள பிரம்மத்தின் தன்மையை இந்த ஸ்லோகம் விளக்குகிறது. மண் எவ்வாறு பானை மற்றும் ஓடு போன்ற பல்வேறு வடிவங்களில் ஊடுருவி இருக்கிறதோ அதுபோலவே பிரம்மம் இந்த அசையும் மற்றும் அசையாத பொருட்கள் அனைத்திலும் நிறைந்துள்ளது. களிமண் இல்லாமல் பானை ஏது அதுபோல பிரம்மம் இன்றி உலகம் இல்லை. இந்த உலகம் எதிலிருந்து தோன்றியதோ எதனால் நிலைபெற்றுள்ளதோ மற்றும் முடிவில் எதில் ஒடுங்குகிறதோ அதுவே சத்தியமான பிரம்மம். பிறப்பற்றதும் ஞான வடிவானதுமான அந்த உண்மையை தூய்மையான மனம் கொண்ட முனிவர்கள் தியானிக்கிறார்கள்.
பிறப்பு மற்றும் இறப்பு இல்லாத அந்தப் பரம்பொருளை அறிவதன் மூலமே ஒருவன் மரணமில்லாப் பெருவாழ்வு அல்லது அமிர்தத்துவத்தை அடைய முடியும். காரிய காரண நியதிப்படி உலகிற்கு காரணமான பிரம்மமே உண்மையானது மற்றும் காரியமான உலகம் தோற்ற மாத்திரமே என்பது வேதாந்தத்தின் சாரம். கடலில் எழும் அலைகள் கடலை விட வேறானவை அல்ல அதுபோலவே இந்த பிரபஞ்சம் பிரம்மத்திடமிருந்து வேறுபட்டது அல்ல. இந்த பிரபஞ்சத்தின் அணுக்களில் கூட அந்த இறைத்தன்மை இருப்பதை உணர்வதே உயர்ந்த ஞானமாகும். தூய அறிவும் பக்தியும் கொண்டவர்களே இந்த உண்மையை உணர்ந்து அந்த பரம்பொருளை வணங்குகிறார்கள்.

Verse 4
ஸ்ருஷ்ட்வேதம் ப்ரக்ருதேரநுப்ரவிஷதீ யேயம் யயா தார்யதே
ப்ராணீதி ப்ரவிவிக்தபுக்‌பஹிரஹம் ப்ராஜ்ஞ: ஸுஷுப்தௌ யத:।
யஸ்யாமத்மகலா ஸ்புரத்யஹமிதி ப்ரத்யந்தரங்கம் ஜநைர்-
யஸ்யை ஸ்வஸ்தி ஸமர்த்யதே ப்ரதிபதா பூர்ணா ஷ்ருணு த்வம் ஹி ஸா॥

இந்த ஸ்லோகம் ஜீவன் மற்றும் பிரம்மத்தின் ஐக்கியத்தைப் பற்றி பேசுகிறது. பிரபஞ்சத்தைப் படைத்த பிறகு அந்தப் பரம்பொருளே ஜீவனாக இதனுள் நுழைந்தது என்று உபநிடதங்கள் கூறுகின்றன. விழிப்பு நிலையில் வெளி உலகப் பொருட்களை அனுபவிப்பவனாகவும் கனவு நிலையில் மனதின் கற்பனைகளை அனுபவிப்பவனாகவும் உறக்க நிலையில் எவ்வித வேறுபாடும் இன்றி அமைதியில் ஆழ்ந்திருப்பவனாகவும் இருக்கும் அந்த ஒருவனே நீ என்று இது உணர்த்துகிறது. நமது உள்ளத்தின் ஆழத்தில் நான் நான் என்று எப்போதும் பிரகாசித்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த உணர்வே ஆத்மா.
ஒவ்வொரு மனிதனின் உள்ளத்திலும் அந்தர்யாமியாக இருந்து அனைத்தையும் இயக்குவது அந்தப் பரம்பொருளே ஆகும். மக்கள் யாரை முழுமையானவர் என்று போற்றுகிறார்களோ அந்தப் பூரணமான சக்தி நீயே என்று குரு சீடனுக்கு உணர்த்துகிறார். அவஸ்தா த்ரய விவேகம் எனப்படும் மூன்று நிலைகளைப் பற்றிய ஆராய்ச்சி இங்கு சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. தூக்கத்தில் ஒருவனுக்கு எவ்வித உலக உணர்வும் இல்லை என்றாலும் விழித்த பிறகு நான் சுகமாகத் தூங்கினேன் என்று கூறுகிறான். அந்த நான் என்ற உணர்வு உறக்கத்திலும் சாட்சியாக இருந்ததையே இது காட்டுகிறது. அந்த அழிவற்ற சாட்சி உணர்வே நீ என்று வேதாந்தம் பறைசாற்றுகிறது.

Verse 5
ப்ரஜ்ஞாநம் த்வஹமஸ்மி தத்த்வமஸி தத் ப்ர்ஹ்மாயமாத்மேதி ஸம்-
காயந் விப்ரசர ப்ரஷாந்தமநஸா த்வம் ப்ர்ஹ்மபோதோதயாத்।
ப்ராரப்தம் க்வநு ஸஞ்சிதம் தவ கிமாகாமி க்வ கர்மாப்யஸத்
த்வய்யத்யஸ்தமதோऽகிலம் த்வமஸி ஸச்சிந்மாத்ரமேகம் விபு:॥

இறுதி ஸ்லோகமானது நான்கு மகா வாக்கியங்களின் சாரத்தை வழங்குகிறது. பிரக்ஞானம் பிரம்மம் (அறிவு பிரம்மம்) தத் த்வம் அஸி (அது நீயாக இருக்கிறாய்) அயம் ஆத்மா பிரம்ம (இந்த ஆத்மா பிரம்மம்) மற்றும் அஹம் பிரம்மாஸ்மி (நான் பிரம்மமாக இருக்கிறேன்) ஆகியவற்றை உணர்ந்து மன அமைதியுடன் உலகில் சஞ்சரிக்குமாறு சீடனுக்கு அறிவுறுத்தப்படுகிறது. பிரம்ம ஞானம் உதயமான பிறகு ஒருவனுக்கு கர்ம வினைகள் என்பது கிடையாது. சஞ்சிதம் பிராரப்தம் மற்றும் ஆகாமியம் ஆகிய மூன்று வகை கர்மங்களும் ஞானிக்கு இல்லாது போகின்றன. ஏனெனில் ஆத்மாவிற்கு கர்மாவிற்கும் தொடர்பு இல்லை.
எப்படி ஒருவன் விழித்தெழுந்த பிறகு கனவில் செய்த செயல்கள் மற்றும் அதன் பலன்கள் அவனைப் பாதிப்பதில்லையோ அதுபோல ஞானம் பெற்றவனுக்கு இந்த உலகியல் வினைகள் பாதிப்பை ஏற்படுத்துவதில்லை. அனைத்தும் உன்னிடத்தில் கற்பிக்கப்பட்டவை நீயோ எங்கும் நிறைந்த சச்சிதானந்த வடிவம் என்று இந்த ஸ்லோகம் முடிக்கிறது. நீ ஒருவனே பலவாகத் தோன்றும் ஏகமானவன் மற்றும் விபுவானவன் (எங்கும் நிறைந்தவன்). இந்த அத்வைத ஞானத்தை அடைந்தவன் பிறப்பு இறப்பு எனும் சுழலில் இருந்து விடுபட்டு நிரந்தரமான பேரின்பத்தை அடைகிறான். இதுவே இந்திய தத்துவத்தின் உச்சகட்டமான மோட்ச நிலை ஆகும்.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras