நிர்குண மானஸ பூஜா ஸ்தோத்திரம்

Lyrics:

ஶிஷ்ய உவாச-
அகண்டே ஸச்சிதானந்தே நிர்விகல்பைகரூபிணி.
ஸ்திதே(அ)த்விதீயபாவே(அ)பி கதம்ʼ பூஜா விதீயதே.1.
பூர்ணஸ்யாவாஹனம்ʼ குத்ர ஸர்வாதாரஸ்ய சாஸனம்.
ஸ்வச்சாய பாத்யமர்க்யம்ʼ ச ஸ்வச்சஸ்யாசமனம்ʼ குத꞉.2.
நிர்மலஸ்ய குத꞉ ஸ்னானம்ʼ வாஸோ விஶ்வோதரஸ்ய ச.
அகோத்ரஸ்ய த்வவர்ணஸ்ய குதஸ்தஸ்யோபவீதகம்.3.
நிர்லேபஸ்ய குதோ கந்த꞉ புஷ்பம்ʼ நிர்வாஸனஸ்ய ச.
நிர்விஶேஷஸ்ய கா பூஷா கோ(அ)லங்காரோ நிராக்ருʼதே꞉.4.
நிரஞ்ஜனஸ்ய கிம்ʼ தூபைர்தீபைர்வா ஸர்வஸாக்ஷிண꞉.
நிஜானந்தைகத்ருʼப்தஸ்ய நைவேத்யம்ʼ கிம்ʼ பவேதிஹ.5.
விஶ்வானந்தயிதுஸ்தஸ்ய கிம்ʼ தாம்பூலம்ʼ ப்ரகல்ப்யதே.
ஸ்வயம்ப்ரகாஶசித்ரூபோ யோ(அ)ஸாவர்காதிபாஸக꞉.6.
கீயதே ஶ்ருதிபிஸ்தஸ்ய நீராஞ்ஜனவிதி꞉ குத꞉.
ப்ரதக்ஷிணமனந்தஸ்ய ப்ரமாணோ(அ)த்வயவஸ்துன꞉.
வேதவாசாமவேத்யஸ்ய கிம்ʼ வா ஸ்தோத்ரம்ʼ விதீயதே.7.
ஶ்ரீகுருருவாச-
ஆராதயாமி மணிஸன்னிபமாத்மலிங்கம்ʼ
மாயாபுரீஹ்ருʼதயபங்கஜஸந்நிவிஷ்டம்.
ஶ்ரத்தாநதீவிமலசித்தஜலாபிஷேகை-
ர்நித்யம்ʼ ஸமாதிகுஸுமைரபுனர்பவாய.8.
அயமேதோ(அ)வஶிஷ்டோ(அ)ஸ்மீத்யேவமாவாஹயேச்சிவம்.
ஆஸனம்ʼ கல்பயேத் பஶ்சாத் ஸ்வப்ரதிஷ்டாத்மசிந்தனம்.9.
புண்யபாபரஜ꞉ஸங்கோ மம நாஸ்தீதி வேதனம்.
பாத்யம்ʼ ஸமர்பயேத்வித்வான் ஸர்வகல்மஷநாஶனம்.10.
அநாதிகல்பவித்ருʼதமூலஜ்ஞானஜலாஞ்ஜலிம்.
விஸ்ருʼஜேதாத்மலிங்கஸ்ய ததேவார்க்யஸமர்பணம்.11.
ப்ரஹ்மானந்தாப்திகல்லோலகணகோட்யம்ʼஶலேஶகம்.
பிபந்தீந்த்ராதய இதி த்யானமாசமனம்ʼ மதம்.12.
ப்ரஹ்மானந்தஜலேனைவ லோகா꞉ ஸர்வே பரிப்லுதா꞉.
அச்சேத்யோ(அ)யமிதி த்யானமபிஷேசனமாத்மன꞉.13.
நிராவரணசைதன்யம்ʼ ப்ரகாஶோ(அ)ஸ்மீதி சிந்தனம்.
ஆத்மலிங்கஸ்ய ஸத்வஸ்த்ரமித்யேவம்ʼ சிந்தயேன்முனி꞉.14.
த்ரிகுணாத்மாஶேஷலோகமாலிகாஸூத்ரமஸ்ம்யஹம்.
இதி நிஶ்சயமேவாத்ர ஹ்யுபவீதம்ʼ பரம்ʼ மதம்.15.
அனேகவாஸநாமிஶ்ரப்ரபஞ்சோ(அ)யம்ʼ த்ருʼதோ மயா.
நான்யேனேத்யனுஸந்தானமாத்மனஶ்சந்தனம்ʼ பவேத்.16.
ரஜ꞉ஸத்த்வதமோவ்ருʼத்தித்யாகரூபைஸ்திலாக்ஷதை꞉.
ஆத்மலிங்கம்ʼ யஜேந்நித்யம்ʼ ஜீவன்முக்திப்ரஸித்தயே.17.
ஈஶ்வரோ குருராத்மேதி பேதத்ரயவிவர்ஜிதை꞉.
பில்வபத்ரைரத்விதீயைராத்மலிங்கம்ʼ யஜேச்சிவம்.18.
ஸமஸ்தவாஸனாத்யாகம்ʼ தூபம்ʼ தஸ்ய விசிந்தயேத்.
ஜ்யோதிர்மயாத்மவிஜ்ஞானம்ʼ தீபம்ʼ ஸந்தர்ஶயேத் புத꞉.19.
நைவேத்யமாத்மலிங்கஸ்ய ப்ரஹ்மாண்டாக்யம்ʼ மஹோதனம்.
பிபானந்தரஸம்ʼ ஸ்வாது ம்ருʼத்யுரஸ்யோபஸேசனம்.20.
அஜ்ஞானோச்சிஷ்டகரஸ்ய க்ஷாலனம்ʼ ஜ்ஞானவாரிணா.
விஶுத்தஸ்யாத்மலிங்கஸ்ய ஹஸ்தப்ரக்ஷாலனம்ʼ ஸ்மரேத்.21.
ராகாதிகுணஶூன்யஸ்ய ஶிவஸ்ய பரமாத்மன꞉.
ஸராகவிஷயாப்யாஸத்யாகஸ்தாம்பூலசர்வணம்.22.
அஜ்ஞானத்வாந்தவித்வம்ʼஸப்ரசண்டமதிபாஸ்கரம்.
ஆத்மனோ ப்ரஹ்மதாஜ்ஞானம்ʼ நீராஜனமிஹாத்மன꞉.23.
விவிதப்ரஹ்மஸந்த்ருʼஷ்டிர்மாலிகாபிரலங்க்ருʼதம்.
பூர்ணானந்தாத்மதாத்ருʼஷ்டிம்ʼ புஷ்பாஞ்ஜலிமனுஸ்மரேத்.24.
பரிப்ரமந்தி ப்ரஹ்மமாண்டஸஹஸ்ராணி மயீஶ்வரே.
கூடஸ்தாசலரூபோ(அ)ஹமிதி த்யானம்ʼ ப்ரதக்ஷிணம்.25.
விஶ்வவந்த்யோ(அ)ஹமேவாஸ்மி நாஸ்தி வந்த்யோ மதன்யத꞉.
இத்யாலோசனமேவாத்ர ஸ்வாத்மலிங்கஸ்ய வந்தனம்.26.
ஆத்மன꞉ ஸத்க்ரியா ப்ரோக்தா கர்தவ்யாபாவபாவனா.
நாமரூபவ்யதீதாத்மசிந்தனம்ʼ நாமகீர்தனம்.27.
ஶ்ரவணம்ʼ தஸ்ய தேவஸ்ய ஶ்ரோதவ்யாபாவசிந்தனம்.
மனனம்ʼ த்வாத்மலிங்கஸ்ய மந்தவ்யாபாவசிந்தனம்.28.
த்யாதவ்யாபாவவிஜ்ஞானம்ʼ நிதித்யாஸனமாத்மன꞉.
ஸமஸ்தப்ராந்திவிக்ஷேபராஹித்யேனாத்மநிஷ்டதா.29.
ஸமாதிராத்மனோ நாம நான்யச்சித்தஸ்ய விப்ரம꞉.
தத்ரைவ ப்ரஹ்மணி ஸதா சித்தவிஶ்ராந்திரிஷ்யதே.30.
ஏவம்ʼ வேதாந்தகல்போக்தஸ்வாத்மலிங்கப்ரபூஜனம்.
குர்வன்னா மரணம்ʼ வா(அ)பி க்ஷணம்ʼ வா ஸுஸமாஹித꞉.31.
ஸர்வதுர்வாஸனாஜாலம்ʼ பாதபாம்ʼஸுமிவ த்யஜேத்.
விதூயாஜ்ஞானது꞉கௌகம்ʼ மோக்ஷானந்தம்ʼ ஸமஶ்னுதே.32.

Meaning:

 Verse 1
சிஷ்ய உவாச
அகண்டே சச்சிதானந்தே நிர்விகல்பஏகரூபிணி।
ஸ்திதேऽத்விதீயபாவேऽபி கதம் பூஜா விதீயதே।
இந்தச் சிஷ்யன் ஒரு ஆழமான சந்தேகத்தை முன்வைக்கிறான். பரம்பொருள் அகண்டம். அது சத் சித் ஆனந்தமாக உள்ளது. அதற்கு எந்த மாற்றமும் இல்லை. எந்த விதமான இரண்டாம் பொருளும் இல்லை. அது ஒரே ஒன்றாக மட்டுமே நிலைத்திருக்கிறது.
அப்படி இருக்கும் போது பூஜை எப்படி செய்ய முடியும் என்று கேட்கிறான். பூஜை என்றால் இரண்டு இருக்க வேண்டும். பூஜை செய்பவன் ஒருவர். பூஜை பெறுபவன் ஒருவர். ஆனால் இங்கு இரண்டாவது ஒன்றே இல்லை.
இதன் நேரடி பொருள் இதுதான். இரண்டற்ற நிலையில் பூஜை செய்வது சாத்தியமா என்று கேள்வி.
ஆழமான தத்துவம் என்னவென்றால், நாம் செய்கிற அனைத்து வழிபாடுகளும் இரண்டாம் நிலை எண்ணத்தில்தான் இருக்கின்றன. ஆனால் பரம்பொருள் அதற்கு அப்பாற்பட்டது.
இங்கே சிஷ்யன் உண்மையில் கேட்பது, பரமாத்மாவை எப்படி அனுபவிக்கலாம் என்ற கேள்வி.
Verse 2
பூர்ணஸ்யாவாஹனம் குத்ர ஸர்வாதாரஸ்ய சாஸனம்।
ஸ்வச்சாய பாத்யமர்க்யம் ச ஸ்வச்சஸ்யாசமனம் குதஃ।
இங்கே சிஷ்யன் மேலும் விவரிக்கிறான். அந்த பரம்பொருள் பூரணமானது. அதனை எங்கு அழைத்து வருவது. அது எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரம். அதற்கு ஆசனம் எங்கு கொடுப்பது.
பாத்யம் அர்க்யம் போன்ற பூஜை முறைகள் எல்லாம் ஏன். அது சுத்தமானது. அதற்கு சுத்திகரிப்பு தேவையா.
நேரடி பொருள், பரம்பொருள் அனைத்திலும் நிறைந்திருக்கிறது. அதனை எங்கிருந்து அழைக்க முடியும்.
ஆழத்தில் இது ஒரு பெரிய உணர்வை கொடுக்கிறது. நாம் செய்யும் பூஜைகள் எல்லாம் வெளிப்புற வழிபாடுகள். ஆனால் பரம்பொருள் உள்ளேதான் உள்ளது.
அதை வெளியில் தேடுவது தான் அறியாமை.
Verse 3
நிர்மலஸ்ய குதஃ ஸ்நானம் வாஸோ விஶ்வோதரஸ்ய ச।
அகோத்ரஸ்ய த்வவர்ணஸ்ய குதஸ்தஸ்யோபவீதகம்।
அந்த பரம்பொருள் நிர்மலமானது. அதற்கு ஸ்நானம் எதற்கு. அது உலகத்தையே உட்கொண்டுள்ளது. அதற்கு ஆடை எதற்கு.
அதற்கு கோத்திரம் இல்லை. ஜாதி இல்லை. அதற்கு யஜ்ஞோபவீதம் எதற்கு.
இதன் நேரடி பொருள் மிகவும் தெளிவு. எல்லா பூஜை முறைகளும் உடலுக்கானவை. ஆனால் பரம்பொருளுக்கு உடல் இல்லை.
ஆழமான கருத்து என்னவென்றால், நாம் எல்லாம் பெயர் ரூபங்களில் சிக்கிக் கிடக்கிறோம். பரம்பொருள் அதற்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டது.
இதனை உணர்ந்தவனுக்கு வெளிப்புற சடங்குகள் தானாகவே சிறிது சிறிதாக தள்ளி விடப்படுகின்றன.
Verse 4
நிர்லேபஸ்ய குதோ கந்தஃ புஷ்பம் நிர்வாசனஸ்ய ச।
நிர்விஷேஷஸ்ய கா பூஷா கோலங்காரோ நிராக்ருதேஃ।
அந்த பரம்பொருள் எந்தக் களங்கமும் இல்லாதது. அதற்கு சந்தனம் எதற்கு. அது வாசனை அற்றது. அதற்கு மலர் எதற்கு.
அது எந்த விதமான வேறுபாடுகளும் இல்லாதது. அதற்கு ஆபரணம் எதற்கு.
நேரடி பொருள், பூஜை பொருட்கள் எல்லாம் வடிவம் கொண்டவைக்கு.
ஆழத்தில் இது ஒரு மிகப் பெரிய உள்மாற்றத்தை தருகிறது. உண்மையான வழிபாடு பொருட்களால் இல்லை. அது உணர்ச்சியாலும் அறிவாலும் நடக்க வேண்டும்.
இதில் சிஷ்யன் வெளிப்புற பூஜையின் வரம்புகளை காட்டுகிறான்.
Verse 5
நிரஞ்சனஸ்ய கிம் தூபைர் தீபைர்வா ஸர்வஸாக்ஷிணஃ।
நிஜானந்தஏகத்ருப்தஸ்ய நைவைத்த்யம் கிம் பவேதிஹ।
அந்த பரம்பொருள் நிரஞ்சனம். அதற்கு தூபம் தீபம் எதற்கு. அது எல்லாவற்றையும் காணும் சாட்சி.
அது தன்னுடைய ஆனந்தத்திலேயே திருப்தி அடைந்தது. அதற்கு நைவேத்தியம் எதற்கு.
நேரடி பொருள், பரம்பொருளுக்கு எந்த தேவையும் இல்லை.
ஆழமான உண்மை என்னவென்றால், நாம் செய்வது அனைத்தும் நமக்காகத்தான். பரம்பொருளுக்கு எதுவும் தேவையில்லை.
இதில் உண்மையான பக்தி என்ன என்பதற்கான திசை காட்டப்படுகிறது.
Verse 6
விஸ்வானந்தயிதுஸ்தஸ்ய கிம் தாம்பூலம் ப்ரகல்ப்யதே।
ஸ்வயம்ப்ரகாசசித்ரூபோ யோऽஸாவர்காதிபாசகஃ।
அந்த பரம்பொருள் உலகத்தையே ஆனந்தப்படுத்துகிறது. அதற்கு தாம்பூலம் எதற்கு.
அது சுயமாக ஒளிர்கிறது. சூரியனையும் ஒளிர வைக்கிறது.
நேரடி பொருள், அது ஒளியின் ஆதாரம்.
ஆழமான கருத்து, நம் உள்ளே உள்ள அறிவு தான் உண்மையான ஒளி. அதுவே அனைத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
அதை வெளியில் தேடாமல் உள்ளே திரும்ப வேண்டும்.
Verse 7
கீயதே ஸ்ருதிபிஸ்தஸ்ய நீராஞ்ஜன விதிஃ குதஃ।
ப்ரதக்ஷிணமனந்தஸ்ய ப்ரமாணோऽத்வயவஸ்துனஃ।
வேதவாசாமவேத்யஸ்ய கிம் வா ஸ்தோத்ரம் விதீயதே।
வேதங்கள் அந்த பரம்பொருளைப் பாடுகின்றன. அதற்கு ஆரத்தி எதற்கு.
அது அளவில்லாதது. அதற்கு பிரதக்ஷிணை எப்படி.
வேதங்களுக்கே அறிய முடியாதது. அதற்கு ஸ்தோத்திரம் எதற்கு.
நேரடி பொருள், எல்லா வழிபாடுகளும் வரையறுக்கப்பட்டவை.
ஆழத்தில், பரம்பொருள் வார்த்தைகளால் அடைய முடியாதது.
இங்கே சிஷ்யன் முழுமையாக வெளிப்புற பூஜையை கேள்வி கேட்கிறான்.
Verse 8
ஸ்ரீகுருருவாச
ஆராதயாமி மணிசன்னிபமாத்மலிங்கம்
மாயாபுரீஹ்ருதயபங்கஜஸன்னிவிஷ்டம்।
ஸ்ரத்தாநதீ விமலசித்தஜலாபிஷேகைர்
நித்யம் சமாதிகுஸுமைரபுனர்பவாய।
குரு பதிலளிக்கிறார். உண்மையான பூஜை உள்ளே நடக்கிறது என்று கூறுகிறார்.
ஆத்மலிங்கம் உள்ளத்தில் இருக்கிறது. அதனை மனதின் சுத்தத்தால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.
ஸ்ரத்தையும் சமாதியும் பூக்களாக இருக்க வேண்டும்.
நேரடி பொருள், உள்ளார்ந்த தியானமே உண்மையான பூஜை.
ஆழமான உண்மை, வெளிப்புற வழிபாடு ஒரு ஆரம்பம். ஆனால் உச்சம் உள்ளார்ந்த அனுபவம்.
இதுவே மறுபிறவி இல்லாத நிலையை தருகிறது.

Verse 9
அயமேதோऽவசிஷ்டோऽஸ்மீத்தியேவமாவாஹயேச்சிவம்।
ஆஸனம் கல்பயேத் பச்சாத் ஸ்வப்ரதிஷ்டாத்மசிந்தனம்।
இங்கு குரு உள்ளார்ந்த பூஜையின் முதல் படியை எடுத்துக்காட்டுகிறார். நான் இந்த உடல் மனம் எல்லாம் அல்ல. இதற்குப் பின்புலமாக இருக்கும் சுத்த சித்தம் தான் நான் என்று நினைக்க வேண்டும்.
அவ்வாறு உணர்வதே சிவனை ஆவாஹனம் செய்வது. வெளியில் இருந்து அழைக்க வேண்டியதில்லை. நம்முடைய உண்மையான தன்மையை நினைத்தாலே அது வெளிப்படுகிறது.
பிறகு அந்த ஆத்ம தத்துவத்தில் நிலைத்திருப்பதே ஆசனம் கொடுப்பதாகும்.
இது ஒரு ஆழமான உள்மாற்றம். நாம் வழக்கமாக நினைப்பது உடலே நான் என்று. ஆனால் இங்கு அந்த அடையாளம் மாறுகிறது.
இந்த மாற்றமே உண்மையான பூஜையின் தொடக்கம்.
Verse 10
புண்யபாபரஜஃஸங்கோ மம நாஸ்தீதி வேதனம்।
பாத்யம் ஸமர்பயேத்வித்வான் ஸர்வகல்மஷநாசனம்।
இங்கு பாத்யம் என்ன என்பதை குரு விளக்குகிறார். எனக்கு புண்ணியம் இல்லை. பாபமும் இல்லை. இந்த இரண்டும் மனதின் மட்டுமே.
இந்த அறிவு தான் பாத்யம்.
இதன் மூலம் எல்லா பாவங்களும் கழுவப்படுகின்றன.
நேரடி பொருள், பாவம் புண்ணியம் இரண்டும் ஆத்மாவுக்கு சேராது.
ஆழமான உண்மை, நாம் நம்மை கர்மங்களுடன் சேர்த்து நினைப்பதே பந்தம்.
அதை விடுவித்தால் சுத்தம் தானாக வெளிப்படும்.
Verse 11
அநாதிகல்பவித்ருதமூலஜ்ஞானஜலாஞ்ஜலிம்।
விஸ்ருஜேதாத்மலிங்கஸ்ய ததேவார்க்யஸமர்பணம்।
அர்க்யம் என்பது என்ன என்று இங்கு கூறப்படுகிறது. ஆரம்பமே இல்லாத அறியாமை தான் மூல காரணம்.
அந்த அறியாமையை அறிவின் நீராக கருதி அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.
அதனை விட்டுவிடுவதே அர்க்யம்.
நேரடி பொருள், அறியாமையை கைவிடுதல்.
ஆழத்தில் இது மிக முக்கியமான கட்டம். உண்மையை அடைய அறிவு பெறுவது மட்டும் போதாது. அறியாமையை விட்டுவிட வேண்டும்.
அந்த விடுதல் தான் பூஜையின் உண்மையான சாரம்.
Verse 12
ப்ரஹ்மானந்தாப்திகல்லோலகணகோட்யம்ஶலேஷகம்।
பிபந்தீந்திராதய இதி த்யானமாசமனம் மதம்।
ஆசமனம் என்ன என்பதை குரு கூறுகிறார். பிரம்மானந்தம் ஒரு கடல் போல.
அதில் இருந்து ஒரு சிறிய துளியை கூட இந்திரன் போன்ற தேவர்கள் அனுபவிக்கிறார்கள் என்று தியானிக்க வேண்டும்.
அந்த ஆனந்தத்தை நினைப்பதே ஆசமனம்.
நேரடி பொருள், ஆனந்தத்தை உள்ளே எடுத்துக்கொள்வது.
ஆழமான உண்மை, உண்மையான திருப்தி வெளியில் இல்லை. அது ஆத்ம ஆனந்தத்தில் மட்டுமே உள்ளது.
Verse 13
ப்ரஹ்மானந்தஜலேனைவ லோகாஃ ஸர்வே பரிப்லுதாஃ।
அச்சேத்யோऽயமிதி த்யானமபிஷேசனமாத்மனஃ।
இங்கு அபிஷேகம் விளக்கப்படுகிறது. இந்த உலகம் முழுவதும் பிரம்மானந்தத்தில் மூழ்கியுள்ளது என்று நினைக்க வேண்டும்.
அது உடையாதது. நாசமடையாதது.
அந்த சிந்தனை தான் அபிஷேகம்.
நேரடி பொருள், ஆத்மாவின் அழிவற்ற தன்மை.
ஆழமான உண்மை, நாம் பார்க்கும் உலகம் மாற்றமடைகிறது. ஆனால் அதன் ஆதாரம் மாறாதது.
அதை உணர்வதே சுத்தமான நிலை.
Verse 14
நிராவரணசைதன்யம் பிரகாஸோऽஸ்மீதி சிந்தனம்।
ஆத்மலிங்கஸ்ய ஸத்வஸ்த்ரமித்யேவம் சிந்தயேன்முனிஃ।
இங்கு ஆடை என்ன என்பதை கூறுகிறார். நான் நிராவரண சைதன்யம். நான் சுத்தமான ஒளி.
இந்த சிந்தனை தான் ஆடை.
நேரடி பொருள், ஆத்மாவுக்கு வேறு ஆடை தேவையில்லை.
ஆழமான உண்மை, நாம் உடலால் மூடப்பட்டவர்கள் அல்ல. நாம் சுத்தமான சைதன்யம்.
இந்த உணர்வு வந்தால் பயம் குறையும்.
Verse 15
த்ரிகுணாத்மாஶேஷலோகமாலிகாசூத்ரமஸ்ம்யஹம்।
இதி நிச்சயமேவாத்ர ஹ்யுபவீதம் பரம் மதம்।
யஜ்ஞோபவீதம் என்ன என்பதை இங்கு சொல்கிறார். மூன்று குணங்களும் உலகங்களும் என்னுள் அடங்கியுள்ளன என்று உறுதி கொள்ள வேண்டும்.
அந்த நிச்சயம் தான் உபவீதம்.
நேரடி பொருள், அனைத்திற்கும் ஆதாரம் நான்.
ஆழத்தில் இது அகந்தையை உயர்த்துவது அல்ல. அது உண்மையான ஆத்ம அறிவு.
அது வந்தால் வேறுபாடு குறையும்.
Verse 16
அநேகவாஸனாமிஷ்ரப்ரபஞ்சோऽயம் த்ருதோ மயா।
நாந்யேநேத்யநுசந்தாநமாத்மநஶ்சந்தனம் பவேத்।
சந்தனம் என்ன என்பதை குரு சொல்கிறார். இந்த உலகம் பல வாசனைகளால் உருவானது.
அதை தாங்குவது நான் தான் என்று நினைக்க வேண்டும்.
அந்த நினைவு தான் சந்தனம்.
நேரடி பொருள், ஆத்மா எல்லாவற்றையும் தாங்குகிறது.
ஆழமான உண்மை, உலகம் நம்மை தாங்கவில்லை. நாம் உலகத்தை அனுபவிக்கிறோம்.
இதனை உணர்ந்தால் பற்றுதல் குறையும்.
Verse 17
ரஜஸ்ஸத்த்வதமோவ்ருத்தித்யாகரூபைஸ்திலாக்ஷதைஃ।
ஆத்மலிங்கம் யஜேந்நித்யம் ஜீவன்முக்திப்ரஸித்தயே।
அக்ஷதை என்ன என்பதை இங்கு கூறுகிறார். ரஜஸ் சத்துவம் தமஸ் என்ற மூன்று குணங்களின் செயல்களை விட வேண்டும்.
அந்த தியாகம் தான் அக்ஷதை.
நேரடி பொருள், குணங்களின் அடிமைத்தனத்தை விட்டு விடுதல்.
ஆழமான உண்மை, குணங்களை தாண்டினால் மனம் அமைதியாகிறது.
அதுவே ஜீவன்முக்தி நிலை.
Verse 18
ஈஶ்வரோ குருராத்மேதி பேதத்ரயவிவர்ஜிதைஃ।
பில்வபத்ரைரத்விதீயைராத்மலிங்கம் யஜேச்சிவம்।
பில்வ இலை என்ன என்பதை கூறுகிறார். ஈசன் குரு ஆத்மா இவை மூன்றும் வேறல்ல என்று நினைக்க வேண்டும்.
அந்த அறிவு தான் பில்வ இலை.
நேரடி பொருள், மூன்றிலும் ஒரே சித்தம்.
ஆழமான உண்மை, வெளியில் காணும் குருவும் உள்ளே இருக்கும் ஆத்மாவும் ஒன்றே.
இதனை உணர்ந்தால் பக்தி முழுமை அடையும்.

Verse 19
ஸமஸ்தவாஸநாத்யாகம் தூபம் தஸ்ய விசிந்தயேத்।
ஜ்யோதிர்மயாத்மவிஜ்ஞானம் தீபம் ஸந்தர்ஶயேத் புத்தஃ।
இங்கு தூபமும் தீபமும் எப்படி உள்ளார்ந்ததாக மாறுகிறது என்பதை குரு விளக்குகிறார். எல்லா வாசனைகளையும் முழுமையாக விடுவதே தூபம். மனதில் மறைந்திருக்கும் ஆசைகள் அனைத்தும் மெதுவாக கரைய வேண்டும்.
இது சாதாரண துறவு அல்ல. இது ஆழமான உள்மாற்றம். அந்த வாசனைகள் தான் பந்தத்தை உருவாக்குகின்றன. அவை இல்லாத நிலை சுத்தமானது.
தீபம் என்னவென்றால் ஆத்ம ஞானம். நான் சுத்தமான ஒளி என்ற தெளிவு. அது எல்லாவற்றையும் வெளிப்படுத்தும் அறிவு.
இந்த ஒளி வெளியில் ஏற்றும் தீபம் அல்ல. அது உள்ளே எரியும் அறிவின் ஒளி.
இதனை உணர்ந்தவன் தான் உண்மையான பூஜையை செய்கிறான்.
Verse 20
நைவேத்யமாத்மலிங்கஸ்ய ப்ரஹ்மாண்டாக்யம் மஹோதனம்।
பிபானந்தரஸம் ஸ்வாது ம்ருத்யுரஸ்யோபஸேசனம்।
இங்கு நைவேத்தியம் பற்றி குரு கூறுகிறார். இந்தப் பிரபஞ்சமே ஆத்மலிங்கத்திற்கு நைவேத்யம்.
அதை ஒரு பெரிய உணவாகக் கருத வேண்டும்.
அதன் சுவை ஆனந்தம். அதனை அனுபவிப்பதே உண்மையான உபசாரம்.
மரணம் கூட இதில் ஒரு துணை உணவாகக் காட்டப்படுகிறது.
நேரடி பொருள், எல்லாம் ஆத்மத்தில் நடக்கிறது.
ஆழமான உண்மை, வாழ்க்கையும் மரணமும் ஒரே பரம்பொருளின் விளையாட்டு.
இதனை உணர்ந்தவனுக்கு பயம் மறையும்.
Verse 21
அஜ்ஞானோச்சிஷ்டகரஸ்ய க்ஷாலனம் ஜ்ஞானவாரிணா।
விஷுத்தஸ்யாத்மலிங்கஸ்ய ஹஸ்தப்ரக்ஷாலனம் ஸ்மரேத்।
இங்கு கைகள் கழுவுவது எப்படி உள்ளார்ந்ததாக மாறுகிறது என்று கூறுகிறார்.
அறியாமை என்னும் எஞ்சியதை அறிவால் கழுவ வேண்டும்.
அதுவே கைகளை சுத்தம் செய்வது.
நேரடி பொருள், அறிவு தான் சுத்திகரிப்பு.
ஆழமான உண்மை, வெளியில் எவ்வளவு சுத்தம் செய்தாலும் மனம் சுத்தமாக இல்லாவிட்டால் பயன் இல்லை.
அறிவு வந்தால் அனைத்தும் சுத்தமாகிறது.
Verse 22
ராகாதிகுணஶூன்யஸ்ய சிவஸ்ய பரமாத்மநஃ।
ஸராகவிஷயாப்யாஸத்யாகஸ்தாம்பூலசர்வணம்।
இங்கு தாம்பூலம் பற்றி கூறுகிறார். ராகம் போன்ற குணங்கள் இல்லாத பரமாத்மாவை நினைக்க வேண்டும்.
விஷய ஆசைகளை விட்டுவிடுதல் தான் தாம்பூலம்.
நேரடி பொருள், பற்றுகளை கைவிடுதல்.
ஆழமான உண்மை, நாம் அனுபவிக்கும் ஆசைகள் மனதை கட்டிப்போடுகின்றன.
அவற்றை மெதுவாக விடுவித்தால் சுதந்திரம் வருகிறது.
Verse 23
அஜ்ஞானத்வாந்தவித்வம்ஸப்ரசண்டமதிபாஸ்கரம்।
ஆத்மநோ ப்ரஹ்மதாஜ்ஞானம் நீராஜனம் இஹாத்மநஃ।
இங்கு ஆரத்தி என்ன என்பதை குரு கூறுகிறார். அறியாமை என்னும் இருளை கிழிக்கும் சூரியன் போன்ற அறிவு.
அதுவே ஆரத்தி.
நான் பிரம்மம் என்று தெரிந்துகொள்வதே உண்மையான நீராஜனம்.
நேரடி பொருள், அறிவு இருளை நீக்குகிறது.
ஆழமான உண்மை, வெளியில் தீபம் காட்டுவது ஒரு சின்னம். உண்மையான தீபம் உள்ளே ஏற்றப்பட வேண்டும்.
Verse 24
விவிதப்ரஹ்மஸந்த்ருஷ்டிர்மாலிகாபிரலங்க்ருதம்।
பூர்ணானந்தாத்மதாத்ருஷ்டிம் புஷ்பாஞ்ஜலிமனுஸ்மரேத்।
இங்கு புஷ்பாஞ்ஜலி பற்றி கூறுகிறார். எல்லாவற்றிலும் பிரம்மத்தை காண்பது மாலை.
பூரண ஆனந்த ஆத்மாவை காண்பதே பூஜை.
அந்த பார்வையே மலர்கள்.
நேரடி பொருள், பார்வை மாற்றமே பூஜை.
ஆழமான உண்மை, உலகத்தை எப்படி பார்க்கிறோம் என்பதே நமது நிலையை தீர்மானிக்கிறது.
அனைத்திலும் ஒன்றை காண்பதே ஞானம்.
Verse 25
பரிப்ரமந்தி ப்ரஹ்மமாண்டஸஹஸ்ராணி மயீஶ்வரே।
கூடஸ்தாசலரூபோऽஹமிதி த்யானம் பிரதக்ஷிணம்।
இங்கு பிரதக்ஷிணை விளக்கப்படுகிறது. ஆயிரக்கணக்கான பிரபஞ்சங்கள் என்னுள் சுற்றுகின்றன என்று நினைக்க வேண்டும்.
நான் அசையாத மலை போல இருக்கிறேன்.
அந்த சிந்தனை தான் பிரதக்ஷிணை.
நேரடி பொருள், ஆத்மா அசையாதது.
ஆழமான உண்மை, வெளியில் சுற்றுவது உடல். உள்ளே நிலைமை மாறாதது.
அதை உணர்ந்தால் அமைதி கிடைக்கும்.
Verse 26
விஸ்வவந்த்யோऽஹமேவாஸ்மி நாஸ்தி வந்த்யோ மதன்யதஃ।
இத்யாலோசனமேவாத்ர ஸ்வாத்மலிங்கஸ்ய வந்தனம்।
இங்கு நமஸ்காரம் விளக்கப்படுகிறது. நான் தான் வணங்கப்பட வேண்டியவன் என்று உணர வேண்டும்.
வேறு எதையும் வணங்க தேவையில்லை.
இந்த சிந்தனை தான் வணக்கம்.
நேரடி பொருள், ஆத்மாவே உயர்ந்தது.
ஆழமான உண்மை, இது அகந்தை அல்ல. இது பரம்பொருளோடு ஐக்யம்.
இதனை உணர்ந்தவனுக்கு தாழ்வு உயர்வு இல்லை.
Verse 27
ஆத்மநஃ ஸத்க்ரியா ப்ரோக்தா கர்தவ்யாபாவபாவனா।
நாமரூபவ்யதீதாத்மசிந்தனம் நாமகீர்த்தனம்।
இங்கு நாமஜபம் எப்படி மாறுகிறது என்பதை கூறுகிறார்.
செய்ய வேண்டியது எதுவும் இல்லை என்ற நிலை தான் உண்மையான செயல்.
பெயர் ரூபங்களை தாண்டிய ஆத்மாவை நினைப்பதே நாமஜபம்.
நேரடி பொருள், உண்மையான ஜபம் உள்ளே நடக்கிறது.
ஆழமான உண்மை, வார்த்தைகளை தாண்டி அமைதியில் நின்றால் உண்மை வெளிப்படும்.
Verse 28
ஶ்ரவணம் தஸ்ய தேவஸ்ய ஶ்ரோதவ்யாபாவசிந்தனம்।
மனனம் த்வாத்மலிங்கஸ்ய மந்தவ்யாபாவசிந்தனம்।
இங்கு ஶ்ரவணம் மனனம் பற்றி கூறுகிறார். கேட்க வேண்டியது எதுவும் இல்லை என்று நினைப்பதே ஶ்ரவணம்.
சிந்திக்க வேண்டியது எதுவும் இல்லை என்று உணர்வதே மனனம்.
நேரடி பொருள், ஆத்மா எல்லாவற்றுக்கும் அப்பால்.
ஆழமான உண்மை, உண்மை அறிவு வந்தால் தேடல் முடிகிறது.
அதன்பிறகு அமைதி மட்டும் இருக்கும்.
Verse 29
த்யாதவ்யாபாவவிஜ்ஞானம் நிதித்யாஸனம் ஆத்மனஃ।
ஸமஸ்தப்ராந்திவிக்ஷேபராஹித்யேன ஆத்மநிஷ்டதா।
இங்கு நிதித்யாஸனம் கூறப்படுகிறது. தியானிக்க வேண்டியது எதுவும் இல்லை என்று அறிதல்.
அது தான் ஆழ்ந்த நிலை.
எல்லா தவறான எண்ணங்களும் மறைந்த நிலை ஆத்மநிஷ்டை.
நேரடி பொருள், மனம் முழுமையாக அமைதியாகிறது.
ஆழமான உண்மை, இதுவே உண்மையான யோகம்.
Verse 30
ஸமாதிராத்மநோ நாம நாந்யச்சித்தஸ்ய விப்ரமஃ।
தத்ரைவ ப்ரஹ்மணி ஸதா சித்தவிஶ்ராந்திரிஷ்யதே।
இங்கு சமாதி விளக்கப்படுகிறது. மனம் அலைபாயாத நிலை தான் சமாதி.
அது வேறு எதுவும் இல்லை.
அந்த நிலையில் மனம் பிரம்மத்தில் ஓய்வெடுக்கிறது.
நேரடி பொருள், மன அமைதி.
ஆழமான உண்மை, இதுவே பரம ஆனந்த நிலை.
Verse 31
ஏவம் வேதாந்தகல்போக்த ஸ்வாத்மலிங்கப்ரபூஜனம்।
குர்வன்னா மரணம் வாபி க்ஷணம் வாஸுஸமாஹிதஃ।
இவ்வாறு உள்ளார்ந்த பூஜையை செய்தால் வாழ்க்கை முழுவதும் பயன் தரும்.
ஒரு கணம் கூட இதனை செய்தால் அது பெரிய பலன் தரும்.
நேரடி பொருள், இந்த பூஜை எப்போதும் செய்யக்கூடியது.
ஆழமான உண்மை, நேரம் இடம் கட்டுப்பாடு இல்லை.
Verse 32
ஸர்வதுர்வாஸநாஜாலம் பாதபாம்ஸுமிவ த்யஜேத்।
விதூயாஜ்ஞானதுக்கௌகம் மோக்ஷானந்தம் சமஶ்னுதே।
இறுதியில் குரு முடிவை கூறுகிறார். எல்லா தீய வாசனைகளையும் தூசிபோல் தள்ள வேண்டும்.
அறியாமையால் வரும் துன்பங்களை நீக்க வேண்டும்.
அப்போதுதான் முக்தி ஆனந்தம் கிடைக்கும்.
நேரடி பொருள், துன்பத்திற்கு காரணம் அறியாமை.
ஆழமான உண்மை, அறிவு வந்தால் சுதந்திரம் தானாக வருகிறது.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras