குரு தோடக ஸ்தோத்திரம்

Lyrics:

ஸ்மிதநிர்ஜிதகுந்த³ஸுமம்ʼ ஹ்யஸமம்ʼ
முக²தூ⁴தஸுதா⁴ம்ʼஶுமத³ம்ʼ ஶமத³ம்.
ஸுக²ரூபபராத்மரதம்ʼ நிரதம்ʼ
ஶ்ரிதகல்பதரும்ʼ ப்ரணமாமி கு³ரும்..1..

ஜலபு³த்³பு³த³வத் க்ஷணப⁴ங்க³யுதே
மலமூத்ரவஸாஸஹிதே வபுஷி.
குருதே(அ)பி⁴மதிம்ʼ ஹ்ருʼத³யம்ʼ ஹி முதா⁴
லகு⁴ வாரய தே³ஶிக தாம்ʼ த³யயா..2..

த்⁴ருʼதத³ண்ட³கமண்ட³லுஜாபஸரம்ʼ
ஸததம்ʼ ஹ்ருʼத³யே ஶஶிக²ண்ட³த⁴ரம்.
த³த⁴தம்ʼ நமதாம்ʼ வ்ருʼஜினௌக⁴ஹரம்ʼ
த³த³தம்ʼ ப்ரதிபா⁴ம்ʼ ப்ரணமாமி கு³ரும்..3..

கரணானி ஸமானி ப⁴வந்தி கதா³
தரணம்ʼ நு கத²ம்ʼ ப⁴வவாரிநிதே⁴꞉.
ஶரணம்ʼ மம நாஸ்தி கு³ரோ த்வத்³ருʼதே
நிருபாதி⁴க்ருʼபாஜலதே⁴(அ)வ ஜவாத்..4..

சரிதம்ʼ ந மயேஷத³பீஹ ஶுப⁴ம்ʼ
ப⁴ரிதம்ʼ ஜட²ரம்ʼ ப³ஹுதா⁴(அ)க⁴சயாத்.
சு²ரிதம்ʼ ஹ்ருʼத³யம்ʼ நிதராம்ʼ தமஸா
த்வரிதம்ʼ விமலம்ʼ தனு தத்³கு³ருராட்..5..

க³லிதே(அ)பக⁴னே பலிதே(அ)பி ஶிர-
ஸ்யலிதம்ʼ மம தே³ஶிக நைவ ஹ்ருʼதா³.
தவ பாத³பயோஜயுகே³ நு கதா³
நிரதம்ʼ நிரதம்ʼ ப்ரலபே⁴த முத³ம்..6..

கருணார்த்³ரவிலோசன மோசய மாம்ʼ
ப⁴வப³ந்த⁴னதோ ப³ஹுதா⁴ வ்யதி²தம்.
க்வதி²தம்ʼ ப்ரதிகா⁴தி³க்ருʼஶானுவஶாத்
கருணாரஸஸேசனதோ(அ)வ கு³ரோ..7..

ஶிவ ஏவ ப⁴வானிதி மே தி⁴ஷணா
ஹ்யுத³பத்³யத தே³ஶிக சேன்ன ததா².
ஸகலம்ʼ ஜக³த³ப்யவபு³த்⁴யதி தே
ஸமதாம்ʼ ஸகலேஷ்வபி தத்து கத²ம்..8..

விஷயேஷு ஸதா³ ரமதே ஹ்ருʼத³யம்ʼ
விஷதுல்யதி⁴யம்ʼ தி³ஶ தத்ர கு³ரோ.
லஷிதத்வத³பாங்க³ஜ²ரீ ப்ரஸரத்வ-
சிரான்மயி ப³ந்த⁴விநாஶகரீ..9..

ஸத³ஸன்மதிரேவ ந மே(அ)ஸ்தி கு³ரோ
விரதிம்ʼ ப்ரதி ஸா கரணம்ʼ க³தி³தா.
விரதி꞉ க்வ நு மே விஷயாஶஹ்ருʼத³꞉
கத²மாப்னுவ ஏவ விமுக்திபத²ம்..10..

ப்³ருவதே நிக³மா ப³ஹுவாரமித³ம்ʼ
ஜக³த³ப்⁴ரதலாதி³ஸத்³ருʼக்ஷமிதி.
மம தாத்³ருʼஶதீ⁴꞉ ஸமுதே³தி கதா³
வத³ தே³ஶிக மே(அ)ங்க்⁴ரிஜுஷே க்ருʼபயா..11..

ஜனனீ ஜனக꞉ ஸுததா³ரமுகா²꞉
ஸ்வஹிதாய லஷந்தி ஸதா³ மனுஜம்.
கு³ருரேவ லஷத்யகி²லஸ்ய ஹிதம்ʼ
தத³ஹம்ʼ தவ பாத³யுக³ம்ʼ ஶ்ரிதவான்..12..

மத³மோஹமுகா²ந்தரஶத்ருக்³ருʼஹம்ʼ
த³மஶாந்திவிரக்திஸுஹ்ருʼத்³ரஹிதம்.
கத²மேனமவேர்ப⁴வஸாக³ரத꞉
கிமஸாத்⁴யமித³ம்ʼ வத³ தே³ஶிக தே..13..

து⁴னுஷே(அ)க⁴சயம்ʼ பத³னந்த்ருʼந்ருʼணாம்ʼ
தனுஷே ப⁴விகம்ʼ ஸக்ருʼதீ³க்ஷணத꞉.
ஜனுஷே ஸத³ஸச்ச யதா² ந ப⁴வேன்
மம கர்ம ததா² குரு தே³ஶிகராட்..14..

ஸமவாப்ய ஸுது³ர்லப⁴விப்ரஜனு-
ர்யதிதாமபி கோ நு ஜனோ மத்³ருʼதே.
வ்யவஹாரவஶத்வமுபைதி கு³ரோ
க³திரேவ ந மே தவ பாத³ம்ருʼதே..15..

உத³தீ³த⁴ர ஏவ ப³ஹூன்மனுஜான்
க்ருʼபயா ப⁴வஸாக³ரமத்⁴யக³தான்.
கிமயம்ʼ தவ பா⁴ரதீ லோககு³ரோ
ந ஹி பூ⁴ப்⁴ருʼத³ஹேரணுரஸ்தி ப⁴ர꞉..16..

த³முனா யமுனாஜனகஶ்ச விது⁴-
ர்மிலிதா꞉ ஶதஶோ(அ)பி ந ஶக்னுவதே.
யத³பாகரணே தத³சித்திமிரம்ʼ
த்வமபாகுருஷே வசஸைவ கு³ரோ..17..

கு³ருஶங்கரநிர்மிதபா⁴ஷ்யஸுதா⁴
ஸரிதீ³ஶனிமஜ்ஜனத்ருʼப்தமிமம்.
ப்ரவிதா⁴ய கு³ரோ ப⁴வவாரிநிதே⁴-
ர்லகு⁴ தாரய மாம்ʼ கருணார்த்³ரத்³ருʼஶா..18..

பத³னம்ரஜனௌக⁴புமர்த²கரீ
ப்ரப³லாக⁴ஸமுத்³ரநிமக்³னதரீ.
மயி தே³ஶிக தே ஶ்ருதிமூர்த⁴சரீ
ப்ரஸரேன்னு கதா³ ஸுகடாக்ஷஜ²ரீ..19..

ப³ஹுஜன்மஶதார்ஜிதபுண்யவஶாத்³
ப⁴வதீ³யத³யா ஸமவாபி மயா.
ப⁴வப³ந்த⁴னதோ ந பி³பே⁴மி கு³ரோ
கரணீயமபீஹ ந மே(அ)ஸ்த்யபரம்..20..

ஸ்வரேவ(அ)க⁴கி³ரேர்ப⁴ஜதாம்ʼ தி³விஷத்
தரவே ப்ரதிபா⁴ஜிதகோ³கு³ரவே.
புரவைரிபதா³ப்³ஜநிவிஷ்டஹ்ருʼதே³
கரவை ப்ரணதிம்ʼ ஜக³தீகு³ரவே..21..

Meaning:

Verse 1
ஸ்மிதநிர்ஜிதகுந்தஸுமம் ஹ்யஸமம்
முகதூதஸுதாாம்ஸுமதம் ஸமதம்।
ஸுகரூபபராத்மரதம் நிரதம்
ஸ்ரிதகல்பதரும் ப்ரணமாமி குரும்।।1।।

இந்த முதல் ஸ்லோகத்தில் குருவின் தெய்வீக ரூபமும் அவரது கருணையும் மிக அழகாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. குருவின் மென்மையான புன்னகையானது வெண்மையான மல்லிகை மலரின் அழகையே மிஞ்சுவதாக உள்ளது. அவரது திருமுகம் சந்திரனின் குளிர்ச்சியையும் ஒளியையும் கொண்டது மட்டுமல்லாமல், சந்திரனுக்கு இருக்கும் அழகின் கர்வத்தை அடக்கும் விதமாகத் திகழ்கிறது. குருவானவர் மன அமைதியை அருளுபவர் மற்றும் எதற்கும் இணையில்லாத ஒப்பற்ற நிலையை உடையவர்.
ஆன்மீக ரீதியாக குரு என்பவர் வெறும் மனித உடல் அல்ல, அவர் பேரானந்த வடிவமான பரமாத்மாவிடம் எப்போதும் ஒன்றி இருப்பவர். தன்னை அண்டி வருபவர்களுக்கு வேண்டுவன யாவற்றையும் வழங்கும் தேலோகத்து கல்பதரு மரத்தைப் போன்றவர் அவர். மல்லிகை மலர் தூய்மையையும், சந்திரன் மனத் தெளிவையும் குறிக்கின்றன. குருவின் அருள் ஒருவரது அறியாமையை நீக்கி, கல்பதருவைப் போல மோட்சம் எனும் உயரிய நிலையைத் தருகிறது. இத்தகைய மேன்மை பொருந்திய குருவை நான் மனதார வணங்குகிறேன்.

Verse 2
ஜலபுத்புதவத் க்ஷணபங்கயுதே
மலமூத்ரவஸாஸஹிதே வபுஷி।
குருதேபிமதிம் ஹ்ருதயம் ஹி முதா
லகு வாரய தேஸிக தாம் தயயா।।2।।

மனித உடல் என்பது நீர்மிமிழி போன்றது, அது எந்த கணத்திலும் அழியக்கூடியது என்பதை இந்த ஸ்லோகம் உணர்த்துகிறது. மேலும் இந்த உடல் அசுத்தமான மலம், சிறுநீர் மற்றும் கொழுப்பு ஆகியவற்றால் ஆனது. இத்தகைய அற்பமான உடலை மிக உயர்ந்ததாகக் கருதி, அதன் மேல் பற்று வைத்து மனித இதயம் வீணாக அகங்காரம் கொள்கிறது. இந்த அறியாமையை நீக்க வேண்டியது அவசியமாகும்.
குருவே, என் இதயத்தில் இருக்கும் இந்த உடல் மீதான வீண் அபிமானத்தை உமது கருணையால் உடனடியாக நீக்கியருள வேண்டும் என்று சீடன் வேண்டுகிறான். ஆன்மீகப் பாதையில் உடல் மீதான பற்று (தேஹாத்ம புத்தி) மிகப்பெரிய தடையாகும். நீர் குமிழி எப்படி நிலை இல்லாததோ, அதே போன்றது தான் லௌகிக வாழ்வும். குருவின் அருட்பார்வை பட்டால் மட்டுமே இந்த மாயையில் இருந்து விடுபட்டு ஆத்ம ஞானத்தைப் பெற முடியும் என்பது இதன் தத்துவமாகும்.

Verse 3
த்ருததண்டகமண்டலுஜாபஸரம்
ஸததம் ஹ்ருதயே ஸஸிகண்டதரம்।
தததம் நமதாம் வ்ருஜினௌகஹரம்
தததம் ப்ரதிபாம் ப்ரணமாமி குரும்।।3।।

குருவின் கோலத்தை இந்த ஸ்லோகம் விவரிக்கிறது. அவர் கையில் தண்டம், கமண்டலம் மற்றும் ஜெபமாலை ஆகியவற்றைத் தாங்கியுள்ளார். அவரது இதயம் எப்போதும் பிறைச் சந்திரனைத் தரித்த சிவபெருமானையே தியானித்துக் கொண்டிருக்கிறது. தன்னை வணங்கும் பக்தர்களின் பாவக் கூட்டங்களை வேரோடு அழிப்பவர் அவர். மேலும், அவர் பக்தர்களுக்கு நுட்பமான புத்தியையும் ஞானத்தையும் அருளக்கூடியவர்.
இதில் தண்டம் என்பது புலன் அடக்கத்தையும், கமண்டலம் ஆசையற்ற நிலையையும் குறிக்கின்றன. சிவபெருமான் ஞானத்தின் வடிவம், அவரைத் தாங்கிய குருவும் ஞானத்தின் வடிவே. வ்ருஜினௌகம் என்பது மலையாகக் குவிந்திருக்கும் பாவங்களைக் குறிக்கிறது. ஒரு சிறிய நெருப்புப் பொறி எப்படி பஞ்சு உருண்டையை எரிக்குமோ, அதுபோல குருவின் அருள் நம் பாவங்களை எரிக்கிறது. இத்தகைய ஆற்றல் மிக்க குருவை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 4
கரணானி ஸமானி பவந்தி கதா
தரணம் நு கதம் பவவாரினிதே:।
ஸரணம் மம நாஸ்தி குரோ த்வத்ருதே
நிருபாதிக்ருபாஜலதேவ ஜவாத்।।4।।

எனது ஐம்புலன்களும் அந்தக்கரணங்களும் எப்போது அமைதி அடைந்து ஒருநிலைப்படும்? கரடுமுரடான இந்த பிறவிப் பெருங்கடலை நான் எவ்வாறு கடக்கப் போகிறேன்? குருவே, உன்னைத் தவிர எனக்கு வேறு புகலிடம் ஏதுமில்லை. எல்லையற்ற கருணைக் கடலாகத் திகழும் நீரே என்னை இந்த சம்சாரத் துயரத்திலிருந்து விரைந்து வந்து காப்பாற்ற வேண்டும் என்று பக்தன் கதறுகிறான்.
பிறவி என்பது ஒரு ஆழமான கடல், அதில் ஆசை, கோபம் போன்றவை அலைகளாக எழுகின்றன. புலன்கள் கட்டுப்படாமல் இருக்கும் வரை இந்த கடலைக் கடப்பது கடினம். குருவை நிருபாதிக்ருபாஜலதி என்று அழைப்பதன் மூலம், அவர் எந்தவித பிரதிபலனும் எதிர்பார்க்காமல் கருணை பொழிபவர் என்பது தெளிவாகிறது. குருவின் அருளெனும் படகு மட்டுமே ஒருவனை பிறவிச் சுழற்சியிலிருந்து கரை சேர்க்கும் என்ற அத்வைத தத்துவம் இங்கே விளக்கப்படுகிறது.

Verse 5
சரிதம் ந மயேஷதபீஹ ஸுபம்
பரிதம் ஜடரம் பஹுதாகச்சயாத்।
சுரிதம் ஹ்ருதயம் நிதராம் தமஸா
த்வரிதம் விமலம் தனு தத்குருராட்।।5।।

இந்த உலகில் நான் ஒரு சிறிய நற்செயலைக் கூடச் செய்யவில்லை. மாறாக, எனது வயிறு பாவங்களின் கூட்டத்தால் நிரம்பியுள்ளது. எனது இதயம் அறியாமை எனும் இருளால் (தமஸ்) முற்றிலும் சூழப்பட்டுள்ளது. குருக்களுக்கெல்லாம் மேலான குருவே, தயவுசெய்து எனது இதயத்தை விரைவாகத் தூய்மைப்படுத்தி ஞான ஒளியை ஏற்ற வேண்டும் என்று இந்த ஸ்லோகம் வேண்டுகிறது.
இங்கே சீடன் தனது குறைகளை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்கிறான். ஜடரம் என்பது வயிற்றைக் குறிப்பதோடு, லௌகிக ஆசைகளையும் குறிக்கிறது. பாவங்கள் இதயத்தை அழுக்காக்குகின்றன. தமஸ் என்பது அஞ்ஞானம், இது உண்மையை மறைக்கிறது. குருவை குருராட் என்று அழைப்பது அவர் அறியாமையை வென்ற அரசர் என்பதைக் குறிக்கிறது. குருவின் அருள் மட்டுமே இருள் சூழ்ந்த இதயத்தைப் பளிங்கு போலத் தூய்மையாக்க வல்லது.

Verse 6
கலிதேபகனே பலிதேபி ஸிர-
ஸலிதம் மம தேஸிக நைவ ஹ்ருதா।
தவ பாதபயোজயுகே நு கதா
நிரதம் நிரதம் ப்ரலபேத முதம்।।6।।

உடல் தளர்ந்து போனது, தலைமுடி நரைத்துவிட்டது, முதுமை என்னை முழுமையாக ஆட்கொண்டுவிட்டது. ஆனாலும், எனது மனம் இன்னும் உலக விஷயங்களிலேயே உழல்கிறது. குருவே, உமது தாமரை போன்ற திருவடிகளில் எனது மனம் எப்போது இடைவிடாமல் நிலைபெற்றுப் பேரின்பத்தை அடையப் போகிறது? முதுமை வந்தும் ஆசைகள் அழியவில்லையே என்ற ஆதங்கம் இதில் வெளிப்படுகிறது.
காலம் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது, உடல் அழிகிறது, ஆனால் ஆசை மட்டும் இளமையாகவே இருக்கிறது (த்ருஷ்ணா ந ஜீர்ணா). குருவின் திருவடிகளை பாதபயোজம் என்று அழைப்பது அதன் மென்மையையும் புனிதத்தையும் குறிக்கிறது. உலக இன்பங்கள் நிலையற்றவை, ஆனால் குருவின் திருவடிகளில் கிடைக்கும் ஆனந்தம் நிரந்தரமானது. அந்த நிரந்தர சுகத்தை அடைய குருவின் அருளைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்பது இதன் சாரம்.

Verse 7
கருணார்த்ரவிலோசன மோசய மாம்
பவபந்தனதோ பஹுதா வ்யதிதம்।
க்வதிதம் ப்ரதிகாதிக்ருஸானுவஸாத்
கருணாரஸஸேசனதோவ குரோ।।7।।

கருணை பொழியும் கண்களை உடைய குருவே, இந்த பிறவித் தளையிலிருந்து என்னை விடுவிப்பாயாக. சினம் (கோபம்) முதலான தீய குணங்கள் எனும் தீயில் வெந்து நான் மிகவும் துயரப்படுகிறேன். உமது கருணை எனும் குளிர்ந்த நீரை என் மீது தெளித்து, இந்த சம்சாரத் தாபத்திலிருந்து என்னைக்காப்பாற்ற வேண்டும் என்று சீடன் பிரார்த்திக்கிறான்.
உலக வாழ்க்கையில் ஏற்படும் காமம், குரோதம் போன்றவை மனிதனை ஒரு நெருப்பைப் போலச் சுடுகின்றன. இந்த நெருப்பை அணைக்க உலகப் பொருட்கள் உதவாது. குருவின் கருணார்த்ரவிலோசனம் அதாவது கருணையால் நனைந்த கண்கள் மட்டுமே அந்தத் துயரத்தைப் போக்க முடியும். குருவின் அருட்பார்வை பட்டாலே தீய குணங்கள் மறைந்து உள்ளம் குளிர்ச்சி அடையும் என்பது இதில் உள்ள நுட்பமான கருத்தாகும்.

Verse 8
ஸிவ ஏவ பவானிதி மே திஷணா
ஹ்யுதபத்யத தேஸிக சேந்ந ததா।
ஸகலம் ஜகதப்யவபுத்யதி தே
ஸமதாம் ஸகலேஷ்வபி தத்து கதம்।।8।।

குருவே, நீரே சிவபெருமான் என்ற தெளிவான அறிவு எனக்கு ஏற்பட்டுள்ளது. ஒருவேளை நீங்கள் சிவனாக இல்லாவிட்டால், இந்த உலகம் முழுவதையும் உங்களால் எப்படி ஒன்றாகப் பார்க்க முடிகிறது? எல்லா உயிர்களிடத்தும் நீங்கள் சமநோக்குடன் (ஸமத்வம்) இருப்பதைக் காணும்போது, நீங்கள் அந்தப் பரம்பொருளே என்பதில் எனக்கு ஐயமில்லை.
தத்துவ ரீதியாக குருவும் சிவனும் ஒன்றே (குரு: ஸாக்ஷாத் பரப்ரம்ம). சிவபெருமான் எப்படி பிரபஞ்சத்தை இயக்கிக் கொண்டு எல்லாவற்றிலும் அந்தர்யாமியாக இருக்கிறாரோ, அதுபோல குருவும் அனைத்துயிர்களையும் சமமாகப் பாவிக்கிறார். விருப்பு வெறுப்பற்ற இந்த ஸமத்துவ நிலை ஒரு ஜீவன்முக்தருக்கே சாத்தியம். எனவே, குருவை மனித வடிவில் வந்த சிவனாகக் கருதி வணங்குவது சீடனுக்கு ஞானத்தைத் தரும்.

Verse 9
விஷயேஷு ஸதா ரமதே ஹ்ருதயம்
விஷதுல்யதிய்ம் திஸ தத்ர குரோ।
லஷிதத்வதபாங்கஜரீ ப்ரஸரத்வ-
சிரான்மயி பந்தவிநாஸகரீ।।9।।

எனது மனம் எப்போதும் உலக விஷயங்களிலேயே (புலன் இன்பங்கள்) இன்பம் காண்கிறது. குருவே, இந்த உலக இன்பங்கள் விஷத்தைப் போன்றவை என்ற எண்ணத்தை எனக்குள் உருவாக்குங்கள். உமது அருட்பார்வை எனும் பிரவாகம் என் மீது பாயட்டும். அது எனது பிறவித் தளைகளை அழித்து, என்னை முக்திப் பாதைக்கு அழைத்துச் செல்லட்டும்.
விஷயம் என்பது ஐம்புலன்களால் நுகரப்படும் இன்பம். இது தற்காலிகமானது மற்றும் இறுதியில் துன்பத்தைத் தருவது என்பதால் இது விஷத்திற்கு ஒப்பிடப்படுகிறது. குருவின் பார்வை அபாங்கஜரீ அதாவது ஒரு நதியைப் போலத் தொடர்ச்சியாகப் பாய வேண்டும் என வேண்டப்படுகிறது. குருவின் அருள் ஒருவரது புத்தியை மாற்றி, அநித்யமான பொருட்களில் இருக்கும் பற்றை நீக்கி, நித்யமான ஆத்மாவின் பக்கம் திருப்புகிறது.

Verse 10
ஸதஸன்மதிரேவ ந மேஸ்தி குரோ
விரதிம் ப்ரதி ஸா கரணம் கதிதா।
விரதி: க்வ நு மே விஷயாஸஹ்ருத:
கதமாப்னுவ ஏவ விமுக்திபதம்।।10।।

குருவே, எது நிலையானது (ஸத்), எது நிலையற்றது (அஸத்) என்ற விவேகம் எனக்கு இல்லை. இத்தகைய விவேகம் இருந்தால் மட்டுமே வைராக்கியம் (பற்றற்ற நிலை) ஏற்படும் என்று சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன. உலக ஆசைகளில் மூழ்கியிருக்கும் எனக்கு வைராக்கியம் எங்கே வரப்போகிறது? அப்படியிருக்க நான் எவ்வாறு முக்தி நிலையை அடைய முடியும்?
இது ஆன்மீகப் பாதையின் அடிப்படைத் தகுதியைப் பற்றிக் கூறுகிறது. விவேகம் மற்றும் வைராக்கியம் ஆகிய இரண்டும் முக்திக்கு மிக அவசியம். உலகப் பொருட்கள் மீது ஆசை இருக்கும் வரை மோட்சம் சாத்தியமில்லை. சீடன் தனது இயலாமையை இங்கே குருவிடம் சமர்ப்பிக்கிறான். குருவின் உபதேசமும் அருளும் மட்டுமே சீடனுக்கு இந்த விவேகத்தைத் தந்து, அவனை முக்திக்குத் தகுதியுள்ளவனாக மாற்றும்.

Verse 11
ப்ருவதே நிகமா பஹுவாரமிதம்
ஜகதப் ரதலாதிஸத்ருக்ஷிமிதி।
மம தாத்ருஸதீ: ஸமுதேதி கதா
வத தேஸிக மேங்க்ரிஜுஷே க்ருபயா।।11।।

வேதங்கள் மீண்டும் மீண்டும் இந்த உலகம் ஆகாயத்தில் தோன்றும் மேகங்களைப் போன்றது, நிலையற்றது என்று கூறுகின்றன. உமது திருவடிகளைத் தஞ்சமடைந்த எனக்கு, அத்தகைய ஞானம் எப்போது கிட்டும்? இந்த உலகம் ஒரு கானல் நீர் அல்லது கனவு போன்றது என்ற தெளிவான அறிவு எனக்கு எப்போது ஏற்படும் என்பதை குருவே அருள வேண்டும்.
ஜகத் மித்யா - உலகம் என்பது தோற்றம் மட்டுமே, அது உண்மையானது அல்ல என்பது அத்வைத சாரம். ஆகாயத்தில் மேகங்கள் தோன்றி மறைவதைப் போல, பிரம்மத்தில் இந்த உலகம் தோன்றி மறைகிறது. இந்த உண்மையை உணர்வதே ஞானம். குருவின் உபதேசத்தைக் கேட்டு, சிந்தித்து, தியானித்தால் மட்டுமே இந்த அத்வைத அனுபவம் கைகூடும். சீடன் அந்த உயர்நிலைக்காகக் குருவின் பாதங்களில் வீழ்ந்து வேண்டுகிறான்.

Verse 12
ஜனனீ ஜனக: ஸுததாரமுகா:
ஸ்வஹிதாய லஷந்தி ஸதா மனுஜம்।
குருரேவ லஷத்யகிலஸ்ய ஹிதம்
ததஹம் தவ பாதயுகம் ஸ்ரிதவான்।।12।।

தாய், தந்தை, பிள்ளைகள் மற்றும் மனைவி என உறவினர்கள் அனைவரும் தங்கள் சுய நலத்திற்காகவே ஒரு மனிதனை நேசிக்கிறார்கள். ஆனால், ஒரு குரு மட்டுமே எந்தவித கைம்மாறும் கருதாமல் உலகிலுள்ள அனைத்து உயிர்களின் நலனுக்காகவும் பாடுபடுகிறார். இத்தகைய தன்னலமற்ற அன்பைக் கொண்ட உமது திருவடிகளையே நான் தஞ்சமடைந்துள்ளேன்.
உலக உறவுகள் அனைத்தும் கொடுக்கல் வாங்கல் அடிப்படையிலானவை. ஆனால் குருவின் அன்பு அப்படிப்பட்டதல்ல. அவர் சீடனின் ஆன்மீக முன்னேற்றத்தை மட்டுமே விரும்புபவர். இதனாலேயே குருவை உத்தம பந்து (சிறந்த உறவினர்) என்று சாஸ்திரங்கள் போற்றுகின்றன. குருவின் கருணை ஈடு இணையற்றது என்பதை உணர்ந்த சீடன், மற்ற எல்லாப் பற்றுக்களையும் விட குருவின் திருவடிப் பற்றே சிறந்தது என்று தீர்மானிக்கிறான்.

Verse 13
மதமோஹமுகாந்தரஸத்ருகிருஹம்
தமஸாந்திவிரக்திஸுஹ்ருத்ரஹிதம்।
கதமேனமவேர்பவஸாகரத:
கிமஸாத்யமிதம் வத தேஸிக தே।।13।।

எனது மனம் மத (கர்வம்), மோகம் (மயக்கம்) போன்ற உட்பகைகள் வாழும் வீடாக இருக்கிறது. இதில் அமைதி, அடக்கம் மற்றும் பற்றற்ற நிலை ஆகிய நண்பர்கள் யாரும் இல்லை. இத்தகைய நிலையில் இருக்கும் என்னை இந்தப் பிறவிக்கடலிலிருந்து நீங்கள் எப்படிக் காப்பாற்றப் போகிறீர்கள்? ஆனாலும், குருவே உமக்கு முடியாதது என்று ஏதேனும் உண்டா?
மனித மனதின் பலவீனங்கள் இங்கே உட்பகைகளாகக் கூறப்படுகின்றன. தீய குணங்கள் இருக்கும் இடத்தில் நல்ல குணங்கள் இருக்க முடியாது. அத்தகைய இருண்ட மனதை மாற்றும் வல்லமை குருவுக்கு மட்டுமே உண்டு. குருவை முழுமையாக நம்பினால், அவர் எத்தகைய பாவியையும் புனிதனாக்க வல்லவர். உமக்கு அசாத்தியமானது எதுவுமில்லை என்று கூறுவதன் மூலம் குருவின் மஹாசக்தி இங்கே போற்றப்படுகிறது.

Verse 14
துனுஷேகசயம் பதனந்த்ருந்ருணாம்
தனுஷே பவிகம் ஸக்ருதீக்ஷணத:।
ஜனுஷே ஸதஸச்ச யதா ந பவேன்
மம கர்ம ததா குரு தேஸிகராட்।।14।।

உமது திருவடிகளை வணங்குபவர்களின் பாவக் கூட்டங்களை நீங்கள் அழிக்கிறீர்கள். உமது ஒரு சிறு பார்வையாலேயே பக்தர்களுக்கு மங்களங்களை வாரி வழங்குகிறீர்கள். குருராஜாவே, எனக்கு இனி பிறப்பு இறப்பு ஏற்படாத வண்ணம் எனது கர்ம வினைகளை நீங்கள் நீக்கியருள வேண்டும். மீண்டும் இந்த உலகிற்கு வராத நிலையை எனக்குத் தந்தருளுங்கள்.
குருவின் பார்வைக்கு விசேஷ சக்தி உண்டு. சக்ஷு தீட்சை மூலம் அவர் சீடனின் கர்மாவை எரிக்கிறார். ஸத்-அஸத் கர்மங்கள் (நல்வினை மற்றும் தீவினை) இரண்டுமே பிறவிக்குக் காரணமாகின்றன. தங்கச் சங்கிலியோ அல்லது இரும்புச் சங்கிலியோ, இரண்டுமே தளைகள்தான். குருவின் அருளால் கர்ம வினை முற்றிலும் நீங்கும்போது மட்டுமே ஒருவன் முக்தி என்னும் வீடுபேற்றை அடைய முடியும்.

Verse 15
ஸமவாப்ய ஸுதுர்லபவிப்ரஜனு-
ர்யதிதாமபி கோ நு ஜனோ மத்ருதே।
வ்யவஹாரவஸத்வமுபைதி குரோ
கதிரேவ ந மே தவ பாதம்ருதே।।15।।

மிகவும் அரிதான பிராமணப் பிறவியைப் பெற்றும், துறவறம் (யதித்வம்) பூண்டும், என்னைப்போல உலக விஷயங்களில் சிக்கித் தவிப்பவர் எவர் இருக்க முடியும்? குருவே, இவ்வளவு தகுதிகள் இருந்தும் நான் இன்னும் மாயையில் கட்டுண்டு கிடக்கிறேன். உமது திருவடிகளைத் தவிர எனக்கு வேறு கதியில்லை.
இந்த ஸ்லோகம் தகுதி மட்டும் போதாது, குருவின் அருள் மிக முக்கியம் என்பதை வலியுறுத்துகிறது. சாஸ்திர ஞானமோ அல்லது துறவறக் கோலமோ ஒருவனைப் புனிதனாக்கிவிடாது. உள்ளத்தில் மாற்றம் ஏற்பட வேண்டும். அந்த மாற்றத்தை குருவின் அருளால் மட்டுமே பெற முடியும். அகம் பாவம் கொண்டு நான் செய்கிறேன் என்று நினைப்பதை விட, குருவே எல்லாம் என்று சரணடைவதே சிறந்தது.

Verse 16
உததீதர ஏவ பஹூன்மனுஜான்
க்ருபயா பவஸாகரமத்யகதான்।
கிமயம் தவ பாரதி லோககுரோ
ந ஹி பூப்ருதஹேரணுரஸ்தி பர:।।16।।

உலக குருவே, பிறவிக்கடலில் மூழ்கிக் கிடந்த எத்தனையோ மனிதர்களை உமது கருணையால் நீங்கள் கரை சேர்த்துள்ளீர்கள். அத்தகைய உங்களுக்கு நான் ஒரு பாரமா? மலையைத் தூக்கும் ஒருவருக்கு ஒரு சிறு கடுகின் எடை ஒரு பொருட்டல்ல. அதுபோல என்னைக் காப்பாற்றுவது உங்களுக்கு மிக எளிய காரியமே ஆகும்.
இங்கே குருவின் பேராற்றல் மலையைத் தூக்குபவருக்கு (பூப்ருத்) ஒப்பிடப்படுகிறது. கோவர்த்தன மலையைத் தூக்கிய கிருஷ்ணனைப் போல, குருவும் ஞானப் பலம் கொண்டவர். சீடனின் பாவங்கள் அவனுக்கு மலையாகத் தோன்றலாம், ஆனால் குருவுக்கு அவை ஒரு சிறு தூசு போன்றது. குருவின் அபய ஹஸ்தம் இருக்கும் வரை சீடன் கவலைப்படத் தேவையில்லை என்ற நம்பிக்கை இதில் வெளிப்படுகிறது.

Verse 17
தமுனா யமுனாஜநகஸ்ச விது-
ர்மிலிதா: ஸதஸோபி ந ஸக்னுவதே।
யதபாகரணே ததசித்திமிரம்
த்வமபாகுருஷே வசஸைவ குரோ।।17।।

நெருப்பு, சூரியன் மற்றும் சந்திரன் ஆகிய மூன்றும் நூற்றுக்கணக்கில் ஒன்றாகச் சேர்ந்தாலும், ஒருவனுடைய அறியாமை எனும் இருளை அகற்ற முடியாது. ஆனால் குருவே, நீங்கள் உமது ஞான உபதேசத்தினால் (வசஸா) அந்த அறியாமை இருளை மிக எளிதாக அகற்றிவிடுகிறீர்கள். இதுவே உமது பெருமையாகும்.
சூரியனும் சந்திரனும் புற உலக இருளை மட்டுமே போக்க வல்லவை. ஆனால் இதயத்தில் உள்ள அஞ்ஞான இருளை அவை தீண்ட முடியாது. ஞானம் எனும் ஒளி குருவின் சொல்லிலிருந்து பிறக்கிறது. மகா வாக்கிய உபதேசங்கள் சீடனின் புத்தியைத் தெளிவாக்கி, ஆத்ம ஞானத்தை வழங்குகின்றன. இதனால்தான் குருவை இருளை நீக்குபவர் (கு - இருள், ரு - நீக்குபவர்) என்று அழைக்கிறோம்.

Verse 18
குருஸங்கரநிர்மிதபாஷ்யஸுதா
ஸரிதீஸநிமஜ்ஜனத்ருப்தமிமம்।
ப்ரவிதாய குரோ பவவாரினிதே-
ர்லகு தாரய மாம் கருணார்த்ரத்ருஸா।।18।।

ஆதிசங்கரர் அருளிய பாஷ்யங்கள் எனும் அமிர்த நதியில் என்னை மூழ்கச் செய்து, எனக்குப் பேரின்பத்தைத் தந்தருளுங்கள். குருவே, உமது கருணை பொழியும் பார்வையால் இந்தப் பிறவிக்கடலிலிருந்து என்னை எளிதாகக் கரை சேர்த்தருளுங்கள். சங்கரரின் தத்துவங்களை உணர்வதே பிறவிப் பிணிக்கு மருந்தாகும்.
சங்கரரின் உபதேசங்கள் அமிர்தத்திற்கு நிகரானவை. அமிர்தம் உண்டால் மரணமில்லை, அதுபோல சங்கரரின் ஞானம் ஒருவனை பிறப்பற்ற நிலைக்குக் கொண்டு செல்லும். குருவே சங்கரரின் சொரூபமாக வந்து சீடனுக்கு உபதேசிக்கிறார். அந்த ஞான அனுபவத்தில் திளைப்பவனுக்கு உலகத் துன்பங்கள் மறைந்துவிடும். குருவின் பார்வை ஒருவனைச் சம்சாரக் கடலிலிருந்து விடுவிக்கும் தோணியாகச் செயல்படுகிறது.

Verse 19
பதனம்ரஜனௌகபுமர்தகரி
ப்ரபலாகஸமுத்ரநிமக்னதரி।
மயி தேஸிக தே ஸ்ருதிமூர்தசரி
ப்ரஸரேந்நு கதா ஸுகடாக்ஷஜரி।।19।।

உமது திருவடிகளை வணங்கும் பக்தர்களுக்கு அறம், பொருள், இன்பம், வீடு ஆகிய நான்கு புருஷார்த்தங்களையும் நீங்கள் வழங்குகிறீர்கள். பாவக்கடலில் மூழ்கியவர்களுக்கு நீங்கள் ஒரு பாதுகாப்புப் படகாகத் திகழ்கிறீர்கள். வேதாந்தங்களின் (உபநிடதங்கள்) உச்சியில் விளங்கும் உமது அருட்பார்வை என் மீது எப்போது விழப்போகிறது?
குருவின் அருட்பார்வை வெறும் லௌகிக நன்மைகளைத் தருவதோடு நின்றுவிடாமல், மோட்சத்தையும் வழங்குகிறது. ஸ்ருதிமூர்தசரி என்பது குருவின் ஞானம் வேதங்களின் முடிவான வேதாந்தத்தில் நிலைபெற்றிருப்பதை உணர்த்துகிறது. ஒரு கடையெழு வள்ளலைப் போல குரு தன் அருளைப் பொழிகிறார். அந்த அருட்பார்வைக்காகச் சீடன் ஏக்கத்துடன் காத்திருக்கிறான், அதுவே அவனது அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்கும் மருந்தாகும்.

Verse 20
பஹுஜன்மஸதார்ஜிதபுண்யவஸாத்
பவதீயதயா ஸமவாபி மயா।
பவபந்தனதோ ந பிபேமி குரோ
கரணியமபீஹ ந மேஸ்த்யபரம்।।20।।

நூற்றுக்கணக்கான பிறவிகளில் செய்த புண்ணியத்தின் பலனாகவே, உமது மேலான கருணை எனக்குக் கிடைத்துள்ளது. உமது அருளைப் பெற்ற பிறகு, எனக்கு இந்தப் பிறவித் தளைகளைக் கண்டு பயமில்லை. இனி நான் செய்ய வேண்டிய கடமைகள் என்று எதுவுமில்லை; ஏனெனில் உமது பாதங்களை அடைந்ததே எனது வாழ்க்கையின் முழுமை.
ஆன்மீக முன்னேற்றம் என்பது ஒரு பிறவியில் வருவதல்ல, அது பல பிறவிகளின் தவம். குருவை அடைவதே மிகப்பெரிய பாக்கியம். குருவின் அருள் கிடைத்துவிட்டால், மரண பயமோ அல்லது பிறவிப் பயமோ இருக்காது. தான் என்ற அகங்காரம் நீங்கி, குருவே எல்லாம் என்று உணரும்போது, ஒருவன் கர்ம பந்தங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான். இதுவே ஜீவன்முக்தி நிலையின் தொடக்கமாகும்.

Verse 21
ஸ்வரேவாககிரேர்பஜதாம் திவிஷத்
தரவே ப்ரதிபாஜிதகோகுரவே।
புரவைரிபதாப்ஜநிவிஷ்டஹ்ருதே
கரவை ப்ரணதிம் ஜகதீகுரவே।।21।।

பக்தர்களின் பாவங்களாகிய மலைகளைப் பிளக்கும் வஜ்ராயுதம் போன்றவர் நீங்கள். வேண்டுவன தரும் கல்பதருவைப் போன்றவர். ஞானத்தில் தேவகுருவாகிய பிரகஸ்பதியையும் விஞ்சியவர். எப்போதும் சிவபெருமானின் திருவடிகளில் தியானம் செய்யும் இதயத்தைக் கொண்டவர். இத்தகைய ஜகத்குருவை நான் மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன்.
இந்த இறுதி ஸ்லோகத்தில் குருவின் அனைத்து ஆற்றல்களும் தொகுத்துக் கூறப்படுகின்றன. ஸ்வரேவ (இந்திரனின் வஜ்ராயுதம்) பாவங்களை அழிக்கிறது. திவிஷத்தரவே (கல்பதரு) நன்மைகளைத் தருகிறது. புரவைரி (சிவன்) மீது கொண்ட பக்தி குருவின் தூய்மையைக் காட்டுகிறது. ஜகத்குரு என்ற சொல் அவர் ஒருவருக்கு மட்டும் குருவல்ல, இந்த உலகிற்கே வழிகாட்டி என்பதைக் குறிக்கிறது. குருவை வணங்குவதே இறைவனை வணங்குவதற்குச் சமம் என்பது இதன் இறுதிச் செய்தியாகும்.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras