தட்சிணாமூர்த்தி ஸ்தோத்திரம்
விஶ்வம் தர்பணத்ருஶ்யமானநகரீதுல்யம் நிஜாந்தர்கதம்
பஶ்யன்னாத்மனி மாயயா பஹிரிவோத்பூதம் யதா நித்ரயா।
ய꞉ ஸாக்ஷாத்குருதே ப்ரபோதஸமயே ஸ்வாத்மானமேவாத்வயம்
தஸ்மை ஶ்ரீகுருமூர்தயே நம இதம் ஶ்ரீதக்ஷிணாமூர்தயே।
கண்ணாடியில் தெரியும் நகரத்தைப் போல, இந்த பிரபஞ்சம் முழுவதும் தனக்குள்ளேயே அடங்கியிருப்பதை, உறக்கத்தின் போது காணும் கனவைப் போல, மாயையினால் தனக்கு வெளியே இருப்பது போல் தோன்றுவதை, ஞானம் உதிக்கும் போது எவர் ஒருவர் இரண்டற்ற தனது ஆத்மஸ்வரூபமாகவே நேரடியாக உணர்கிறாரோ, குரு வடிவில் இருக்கும் அந்த ஸ்ரீ தக்ஷிணாமூர்த்திக்கு எனது இந்த நமஸ்காரம்.
இந்த ஸ்லோகத்தின் மையக்கருத்து அத்வைதத்தின் அடிப்படைக் கொள்கையான 'பிரம்மம் மட்டுமே உண்மை, உலகம் ஒரு தோற்றமே' என்பதாகும். இதை விளக்க இரண்டு அழகான உவமைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. முதலாவது 'கண்ணாடியில் தெரியும் நகரம்'. கண்ணாடியில் தெரியும் நகரம் உண்மையானது அல்ல; அது கண்ணாடியின் மீது தோன்றும் ஒரு பிம்பம் மட்டுமே. அதுபோல, இந்த பிரபஞ்சமும் பரமாத்மாவாகிய மெய்ப்பொருளின் மீது தோன்றும் ஒரு தோற்றமே தவிர, அதற்குத் தனிப்பட்ட இருப்பு கிடையாது. இரண்டாவது உவமை 'கனவு'. கனவில் நாம் ஒரு முழு உலகத்தையே அனுபவிக்கிறோம், ஆனால் விழித்தவுடன் அது முழுவதும் நம்முடைய மனதின் ஒரு கற்பனையே என்று உணர்கிறோம். அதுபோலவே, இந்த உலக வாழ்க்கையும் ஒரு நீண்ட கனவு போன்றது. ஞானம் என்னும் விழிப்பு நிலை வரும்போது, இந்த உலகமும், நாமும் அந்த ஒரே பரம்பொருளின் வெளிப்பாடே அன்றி வேறில்லை என்ற உண்மை புரியும். அந்த ஞானத்தை அளிக்கும் குருவாக, அந்த இரண்டற்ற ஆத்ம ஸ்வரூபமாகவே தக்ஷிணாமூர்த்தி விளங்குகிறார்.
பீஜஸ்யாந்தரிவாங்குரோ ஜகதிதம் ப்ராங்நிர்விகல்பம் புன꞉
மாயாகல்பிததேஶகால-
கலனாவைசித்ர்யசித்ரீக்ருதம்।
மாயாவீவ விஜ்ரும்பயத்யபி மஹாயோகீவ ய꞉ ஸ்வேச்சயா
தஸ்மை ஶ்ரீகுருமூர்தயே நம இதம் ஶ்ரீதக்ஷிணாமூர்தயே।
ஒரு விதைக்குள் முளை அடங்கியிருப்பதைப் போல, படைப்பிற்கு முன்பு இந்த உலகம் வேறுபாடற்ற நிலையில் இருந்தது. பின்னர், மாயையினால் கற்பிக்கப்பட்ட தேசம் (இடம்), காலம் ஆகியவற்றின் கணக்கீடுகளால் பலவிதமான சித்திர விசித்திரங்களாக வரையப்பட்டது. இந்த உலகத்தை எவர் ஒரு மாயவித்தைக்காரனைப் போலவும், ஒரு மகா யோகியைப் போலவும் தனது விருப்பத்தின்படி விரியச் செய்கிறாரோ, குரு வடிவில் இருக்கும் அந்த ஸ்ரீ தக்ஷிணாமூர்த்திக்கு எனது இந்த நமஸ்காரம்.
படைப்பிற்கு முந்தைய நிலையை இந்த ஸ்லோகம் விளக்குகிறது. ஒரு சிறிய விதைக்குள் ஒரு பெரிய மரம் அடங்கியிருப்பது போல, இந்த பிரம்மாண்டமான பிரபஞ்சம் முழுவதும் படைப்பிற்கு முன்பு பரம்பொருளிடம் எந்தவிதமான உருவமோ, பெயரோ, வேறுபாடோ இல்லாமல் ஒடுங்கி இருந்தது. பின்னர், பரம்பொருளின் சக்தியான மாயை, 'இடம்' மற்றும் 'காலம்' என்ற சட்டங்களை உருவாக்கி, அந்த ஒற்றைப் பொருளை எண்ணற்ற வடிவங்களும், பெயர்களும் கொண்டதாக, ஒரு சித்திரத்தைப் போல விரித்துக்காட்டுகிறது. இதைச் செய்பவர் யார்? அவர் ஒரு மாயாவி போலவும், மகா யோகி போலவும் வர்ணிக்கப்படுகிறார். ஒரு மாயாவி இல்லாத ஒன்றை இருப்பது போலக் காட்டுவான், ஆனால் அதனால் அவன் பாதிக்கப்பட மாட்டான். அதுபோலவே, இறைவன் இந்த உலகத்தை விரித்தாலும், அவர் அதன் இன்ப துன்பங்களால் பாதிக்கப்படுவதில்லை. ஒரு மகா யோகி, தனது சங்கல்ப சக்தியால் நினைத்ததை உருவாக்க முடியும். அதுபோல, இறைவன் தனது விருப்பத்தின்படியே இந்த பிரபஞ்சத்தை விளையாட்டுப் போல விரியச் செய்கிறார். இந்த பேருண்மையை உணர்த்துபவரே குருவான தக்ஷிணாமூர்த்தி.
யஸ்யைவ ஸ்புரணம் ஸதாத்மகமஸத்கல்பார்தகம் பாஸதே
ஸாக்ஷாத்தத்த்வமஸீதி வேதவசஸா யோ போதயத்யாஶ்ரிதான்।
யத்ஸாக்ஷாத்கரணாத்பவேன்ன புனராவ்ருத்திர்பவாம்போநிதௌ
தஸ்மை ஶ்ரீகுருமூர்தயே நம இதம் ஶ்ரீதக்ஷிணாமூர்தயே।
எவருடைய மெய்யான இருப்பே, உண்மையற்ற பொருள்கள் போலத் தோற்றமளிக்கின்றதோ, எவர் தன்னைச் சரணடைந்தவர்களுக்கு 'நீயே அது' ('தத் த்வமஸி') என்ற வேத வாக்கியத்தின் மூலம் நேரடியாகப் போதிக்கிறாரோ, எவரை நேரடியாக உணர்வதால் பிறவி என்னும் கடலில் மீண்டும் பிறக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படாதோ, குரு வடிவில் இருக்கும் அந்த ஸ்ரீ தக்ஷிணாமூர்த்திக்கு எனது இந்த நமஸ்காரம்.
இந்த ஸ்லோகம் குருவின் போதனையின் சாரத்தை விளக்குகிறது. கயிற்றை இருட்டில் பாம்பாகப் பார்ப்பது போல, 'சத்' எனப்படும் உண்மையான மெய்ப்பொருளான பிரம்மத்தின் மீதுதான், 'அசத்' எனப்படும் இந்த பொய்யான உலகப் பொருள்கள் தோற்றமளிக்கின்றன. உலகின் அத்தனை தோற்றங்களுக்கும் ஆதாரமாக இருப்பது அந்தப் பரம்பொருளின் இருப்பே. குரு, தன்னை நாடி வந்த சீடனுக்கு என்ன போதிக்கிறார்? வேதங்களின் சாரமான மகாவாக்கியங்களில் ஒன்றான 'தத் த்வமஸி' என்பதை உபதேசிக்கிறார். 'தத்' என்றால் 'அது' (அந்தப் பரம்பொருள்), 'த்வம்' என்றால் 'நீ' (இந்த ஜீவன்), 'அஸி' என்றால் 'ஆக இருக்கிறாய்'. 'நீயே அந்தப் பரம்பொருள்' என்பதே இதன் பொருள். இந்த உபதேசத்தால், சீடன் தன்னை இந்த உடலாகவும், மனமாகவும் எண்ணிக்கொண்டிருந்த பிரமையிலிருந்து விடுபட்டு, தனது உண்மையான ஸ்வரூபம் அந்தப் பரம்பொருளே என்று உணர்கிறான். இந்த உண்மையை உணர்ந்த பிறகு, மீண்டும் பிறவிச் சுழல் என்ற சம்சாரக் கடலில் மூழ்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை, அவன் முக்தியை அடைகிறான்.
நானாச்சித்ரகடோதரஸ்தித-
மஹாதீபப்ரபாபாஸ்வரம்
ஜ்ஞானம் யஸ்ய து சக்ஷுராதிகரணத்வாரா பஹி꞉ ஸ்பந்ததே।
ஜாநாமீதி தமேவ பாந்தமனுபாத்யேதத்ஸமஸ்தம் ஜகத்
தஸ்மை ஶ்ரீகுருமூர்தயே நம இதம் ஶ்ரீதக்ஷிணாமூர்தயே।
பல துளைகள் இடப்பட்ட ஒரு பானையின் உள்ளே வைக்கப்பட்ட பெரிய விளக்கின் ஒளி, அந்தத் துளைகளின் வழியாக வெளியே பிரகாசிப்பதைப் போல, எவருடைய ஞானமானது கண் முதலான இந்திரியங்களின் வழியாக வெளியே பரவுகிறதோ, 'நான் அறிகிறேன்' என்று ஒளிரும் அவரையே பின்பற்றி இந்த உலகம் முழுவதும் ஒளிர்கிறதோ, குரு வடிவில் இருக்கும் அந்த ஸ்ரீ தக்ஷிணாமூர்த்திக்கு எனது இந்த நமஸ்காரம்.
நமது அறிவு எப்படி செயல்படுகிறது என்பதை இந்த ஸ்லோகம் ஒரு அற்புதமான உவமையுடன் விளக்குகிறது. நமது உடல்தான் 'பல துளைகள் உள்ள பானை'. கண், காது, மூக்கு போன்ற நமது புலன்கள்தான் அந்த 'துளைகள்'. அந்தப் பானையின் உள்ளே இருக்கும் 'பெரிய விளக்கு'தான் ஆத்மா, அதாவது தூய அறிவு அல்லது சைதன்யம். விளக்குக்குத் தானாக ஒளிரும் தன்மை உண்டு. பானைக்கோ, துளைகளுக்கோ அந்தத் தன்மை இல்லை. அதுபோல, ஆத்மாவாகிய அறிவு சுயம் பிரகாசமானது. அந்த ஆத்மாவின் ஒளி, புலன்கள் வழியாக வெளிப்பட்டு உலகப் பொருள்களை அறிகிறது. 'நான் பார்க்கிறேன்', 'நான் கேட்கிறேன்', 'நான் அறிகிறேன்' என்று நாம் சொல்லும்போது, அந்த அறிவின் மூலம் நம் உள்ளே இருக்கும் ஆத்மாவே. உலகம் ஜடமானது; அதற்குத் தானாகத் தெரியும் தன்மை கிடையாது. சூரியனின் ஒளியால்தான் மற்ற பொருள்கள் தெரிவது போல, ஆத்மாவின் ஒளியால்தான் இந்த உலகமே அறியப்படுகிறது. 'அவர் ஒளிர்ந்த பிறகே அனைத்தும் ஒளிர்கின்றன' என்பது இதன் ஆழ்ந்த பொருள்.
தேஹம் ப்ராணமபீந்த்ரியாண்யபி சலாம் புத்திம் ச ஶூன்யம் விது꞉
ஸ்த்ரீபாலாந்த-
ஜடோபமாஸ்த்வஹமிதி ப்ராந்தா ப்ருஶம் வாதின꞉।
மாயாஶக்திவிலாஸகல்பிதமஹா வ்யாமோஹஸம்ஹாரிணே
தஸ்மை ஶ்ரீகுருமூர்தயே நம இதம் ஶ்ரீதக்ஷிணாமூர்தயே।
பெண்கள், குழந்தைகள், பார்வையற்றவர்கள் மற்றும் அறிவிலிகளைப் போல பிரமை கொண்ட வாதிகள், 'நான்' என்பது இந்த உடலே, பிராணனே, இந்திரியங்களே, சஞ்சலமுடைய புத்தியே அல்லது சூன்யமே என்று தவறாக எண்ணுகிறார்கள். மாயா சக்தியின் விளையாட்டால் கற்பிக்கப்பட்ட இந்த மாபெரும் மயக்கத்தை அழிப்பவர் எவரோ, குரு வடிவில் இருக்கும் அந்த ஸ்ரீ தக்ஷிணாமூர்த்திக்கு எனது இந்த நமஸ்காரம்.
'நான்' என்று நாம் எதைக் குறிப்பிடுகிறோம் என்ற கேள்வியை இந்த ஸ்லோகம் எழுப்புகிறது. அறியாமையில் உள்ளவர்கள், 'நான்' என்பதை வெவ்வேறு விதமாகத் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள். சிலர், இந்த உடல்தான் 'நான்' என்கிறார்கள். சிலர், மூச்சுக்காற்றான பிராணன்தான் 'நான்' என்கிறார்கள். இன்னும் சிலர், புலன்கள்தான் 'நான்' என்றும், சதா மாறிக்கொண்டே இருக்கும் புத்திதான் 'நான்' என்றும் வாதிடுகிறார்கள். சூன்யவாதிகள், இறுதியில் কিছুই இல்லை, சூன்யம்தான் 'நான்' என்கிறார்கள். இந்த எல்லா கருத்துக்களும் அறியாமையின் விளைவே. இந்தத் தவறான எண்ணங்கள் ஒரு பெரிய மயக்கத்தை ('மஹாவ்யாமோஹம்') உருவாக்குகின்றன. இந்த மயக்கம், மாயையின் சக்தியால் விளைந்தது. குருவானவர், இந்த எல்லாத் தவறான அடையாளங்களையும் களைந்து, உண்மையான 'நான்' என்பது உடல், பிராணன், மனம், புத்தி ஆகிய எல்லாவற்றிற்கும் அப்பாற்பட்ட, சாட்சியாக விளங்கும் ஆத்மாவே என்ற பேருண்மையை உணர்த்தி, அந்த மாபெரும் மயக்கத்தை அழிக்கிறார்.
ராஹுக்ரஸ்ததிவாகரேந்து-
ஸத்ருஶோ மாயாஸமாச்சாதனாத்
ஸன்மாத்ர꞉ கரணோபஸம்ஹரணதோ யோ(அ)பூத்ஸுஷுப்த꞉ புமான்।
ப்ராகஸ்வாப்ஸமிதி ப்ரபோதஸமயே ய꞉ ப்ரத்யபிஜ்ஞாயதே
தஸ்மை ஶ்ரீகுருமூர்தயே நம இதம் ஶ்ரீதக்ஷிணாமூர்தயே।
ராகுவினால் மறைக்கப்பட்ட சூரியன் மற்றும் சந்திரனைப் போல, மாயையினால் முழுமையாக மூடப்பட்டதனால், புலன்கள் அனைத்தும் ஒடுங்கிய நிலையில் ஆழ்ந்த உறக்கத்தை அடைந்த புருஷன் எவனோ, அவன் விழித்தெழும் சமயத்தில் 'நான் முன்பு உறங்கினேன்' என்று எவனால் மீண்டும் அறியப்படுகிறானோ, குரு வடிவில் இருக்கும் அந்த ஸ்ரீ தக்ஷிணாமூர்த்திக்கு எனது இந்த நமஸ்காரம்.
ஆழ்ந்த உறக்க ('சுஷுப்தி') நிலையை ஆராய்வதன் மூலம் ஆத்மாவின் நித்யமான தன்மையை இந்த ஸ்லோகம் விளக்குகிறது. ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் மனமும் புலன்களும் செயல்படுவதில்லை. உலகம் தெரிவதில்லை. 'நான்' என்ற எண்ணமும் இருப்பதில்லை. அப்போது எல்லாம் சூன்யமாகிவிடுகிறதா? இல்லை. அப்போது, சூரிய கிரகணத்தின்போது ராகு சூரியனை மறைப்பது போல, மாயை என்னும் அறியாமை, ஆத்மாவை மறைத்திருக்கிறது. ஆனால், ஆத்மா அப்போதும் அங்கே 'சத்' மாத்திரமாக, அதாவது தூய இருப்பாக விளங்குகிறது. இதற்கான ஆதாரம் என்ன? நாம் விழித்தெழுந்ததும், 'நான் சுகமாகத் தூங்கினேன்' என்று நினைவுகூர்கிறோம். 'நான்' என்ற ஒருவன் அங்கே இருந்தால்தானே, உறக்கத்தை அனுபவித்து, அதைப்பற்றிப் பிறகு நினைவுகூர முடியும்? உறங்கியவனும், விழித்தெழுந்து நினைவுகூர்பவனும் ஒருவனே. இவ்வாறு, மூன்று நிலைகளிலும் (விழிப்பு, கனவு, உறக்கம்) மாறாமல் தொடரும் அந்த அறிவுப்பொருள் எதுவோ, அதுவே ஆத்மா. இந்த உண்மையை உணர்த்துபவரே தக்ஷிணாமூர்த்தி.
பால்யாதிஷ்வபி ஜாக்ரதாதிஷு ததா ஸர்வாஸ்வவஸ்தாஸ்வபி
வ்யாவ்ருத்தாஸ்வனுவர்தமான-
மஹமித்யந்த꞉ ஸ்புரந்தம் ஸதா।
ஸ்வாத்மானம் ப்ரகடீகரோதி பஜதாம் யோ முத்ரயா பத்ரயா
தஸ்மை ஶ்ரீகுருமூர்தயே நம இதம் ஶ்ரீதக்ஷிணாமூர்தயே।
குழந்தைப் பருவம் போன்ற பல பருவங்களிலும், விழிப்பு போன்ற பல நிலைகளிலும், அவ்வாறே மற்ற எல்லா மாறுபட்ட அவஸ்தைகளிலும், மாறாமல் தொடர்ந்து 'நான்' என்று உள்ளுக்குள் எப்போதும் பிரகாசித்துக் கொண்டிருக்கும் தனது ஆத்ம ஸ்வரூபத்தை, தன்னை வழிபடுபவர்களுக்கு மங்களகரமான முத்திரையின் மூலம் எவர் வெளிப்படுத்துகிறாரோ, குரு வடிவில் இருக்கும் அந்த ஸ்ரீ தக்ஷிணாமூர்த்திக்கு எனது இந்த நமஸ்காரம்.
இந்த ஸ்லோகம் ஆத்மாவின் நிரந்தரமான, மாறாத தன்மையை வலியுறுத்துகிறது. நமது உடல் குழந்தை, యువకుడు, முதியவர் என்று மாறுகிறது. நமது மனநிலைகள் விழிப்பு, கனவு, ஆழ்ந்த உறக்கம் என்று மாறுகின்றன. இன்பம், துன்பம், கோபம், அமைதி என எண்ணற்ற மனோபாவங்கள் மாறிக்கொண்டே இருக்கின்றன. இத்தனை மாற்றங்களுக்கு மத்தியிலும் மாறாமல் இருக்கும் ஒன்று உண்டு. அதுதான் 'நான்' என்ற உணர்வு. குழந்தையாக இருந்தபோதும் 'நான்' இருந்தேன், இப்போதும் 'நான்' இருக்கிறேன். விழித்திருக்கும்போதும் 'நான்' இருக்கிறேன், கனவிலும் 'நான்' இருக்கிறேன். இந்த மாறாத 'நான்' என்பதே நமது உண்மையான ஸ்வரூபம், ஆத்மா. தக்ஷிணாமூர்த்தி இதைப் பேச்சால் போதிக்கவில்லை. தனது மங்களகரமான 'சின் முத்திரை' மூலம் மௌனமாகவே உணர்த்துகிறார். கட்டைவிரல் (பரமாத்மா) ஆள்காட்டி விரலுடன் (ஜீவாத்மா) சேர்வதும், மற்ற மூன்று விரல்களும் (மூன்று குணங்கள் அல்லது மூன்று உடல்கள்) பிரிந்திருப்பதும், ஜீவாத்மா பரமாத்மாவுடன் ஒன்றாக வேண்டும் என்ற தத்துவத்தை மௌனமாகப் போதிக்கிறது.
விஶ்வம் பஶ்யதி கார்யகாரணதயா ஸ்வஸ்வாமிஸம்பந்தத꞉
ஶிஷ்யாசார்யதயா ததைவ பித்ருபுத்ராத்யாத்மனா பேதத꞉।
ஸ்வப்னே ஜாக்ரதி வா ய ஏஷ புருஷோ மாயாபரிப்ராமித꞉
தஸ்மை ஶ்ரீகுருமூர்தயே நம இதம் ஶ்ரீதக்ஷிணாமூர்தயே।
காரியம்-காரணம், உடைமை-உரிமையாளர், சீடன்-குரு, தந்தை-மகன் போன்ற பலவிதமான உறவுகளால் இந்த உலகத்தை வேறுபாட்டுடன் எவன் காண்கிறானோ, கனவிலும் விழிப்பிலும் மாயையால் இவ்வாறு சுழற்றிவிடப்பட்ட அந்த புருஷன் எவனோ, அவனே (அந்த ஆத்மாவே) குரு வடிவில் இருக்கும் ஸ்ரீ தக்ஷிணாமூர்த்தி. அவருக்கு எனது இந்த நமஸ்காரம்.
உலகில் நாம் காணும் அத்தனை வேறுபாடுகளும் மாயையின் விளைவே என்பதை இந்த ஸ்லோகம் விளக்குகிறது. நாம் உலகத்தை எப்போதும் இருமைகளாகவும், வேறுபாடுகளாகவுமே பார்க்கிறோம். இது காரியம், இது காரணம்; இவர் எஜமானர், இவர் வேலைக்காரர்; இவர் குரு, இவர் சீடர்; இவர் தந்தை, இவர் மகன் - இப்படிப்பட்ட எண்ணற்ற பேத பாவங்கள் நமது மனதை ஆக்கிரமித்திருக்கின்றன. இந்த வேறுபாடுகளைக் காண்பது விழிப்பு நிலையில் மட்டுமல்ல, கனவு நிலையிலும் தொடர்கிறது. மாயையால் சுழற்றிவிடப்பட்ட ஜீவன், இந்த வேறுபாடுகளையே உண்மையாக எண்ணி மயங்குகிறான். ஆனால், இந்த ஸ்லோகத்தின் உச்சகட்டமான கருத்து என்னவென்றால், இப்படி மாயையால் மயங்கி, வேறுபாடுகளைக் காணும் அந்த ஜீவனின் உண்மையான ஸ்வரூபமும் அந்த தக்ஷிணாமூர்த்தியே. அதாவது, பார்ப்பவனும், பார்க்கப்படும் பொருளும், பார்க்கும் செயலும் அடிப்படையில் அந்த ஒரே பரம்பொருள்தான். அந்தப் பரம்பொருளே மாயையால் ஜீவனாகத் தோற்றமளிக்கிறது.
பூரம்பாஸ்யனலோ-
(அ)னிலோ(அ)ம்பரமஹர்நாதோ ஹிமாம்ஶு꞉ புமான்
இத்யாபாதி சராசராத்மகமிதம் யஸ்யைவ மூர்த்யஷ்டகம்।
நான்யத்கிஞ்சன வித்யதே விம்ருஶதாம் யஸ்மாத்பரஸ்மாத்விபோ꞉
தஸ்மை ஶ்ரீகுருமூர்தயே நம இதம் ஶ்ரீதக்ஷிணாமூர்தயே।
பூமி, நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம், சூரியன், சந்திரன் மற்றும் புருஷன் (ஜீவன்) என்று அசையும் மற்றும் அசையாத பொருள்கள் அடங்கிய இந்த பிரபஞ்சமானது, எவருடைய எட்டு வடிவங்களாகவே பிரகாசிக்கிறதோ, எங்கும் நிறைந்த அந்தப் பரம்பொருளை விட மேலானதாக ஆராய்ந்து பார்ப்பவர்களுக்கு வேறு எதுவும் இல்லையோ, குரு வடிவில் இருக்கும் அந்த ஸ்ரீ தக்ஷிணாமூர்த்திக்கு எனது இந்த நமஸ்காரம்.
இந்த ஸ்லோகம், பிரபஞ்சம் இறைவனின் வெளிப்பாடே என்ற தத்துவத்தை 'அஷ்டமூர்த்தி' என்ற கருத்தின் மூலம் விளக்குகிறது. சிவன் எட்டு வடிவங்களைக் கொண்டவர் என்பது சைவ சித்தாந்தக் கருத்து. அந்த எட்டு வடிவங்களாவன: ஐந்து பஞ்சபூதங்கள் (நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று, ஆகாயம்), சூரியன் (காலத்தின் பிரதிநிதி), சந்திரன் (மனதின் பிரதிநிதி) மற்றும் புருஷன் (உயிராக, ஜீவனாக இருப்பவர்). இந்த எட்டு வடிவங்களும் சேர்ந்ததுதான் அசையும், அசையாத பொருள்கள் கொண்ட இந்த முழு பிரபஞ்சமும். எனவே, இந்த உலகம் இறைவனை விட்டுத் தனியாக இல்லை. இது இறைவனின் உடலே. ஆழமாக ஆராய்ந்து சிந்திப்பவர்களுக்கு, அந்த சர்வவியாபியான இறைவனைத் தவிர வேறு எந்தப் பொருளும் இல்லை என்ற உண்மை புலப்படும். அனைத்தும் அவரே, அவரில் இருந்தே அனைத்தும் தோன்றுகின்றன.
ஸர்வாத்மத்வமிதி ஸ்புடீக்ருதமிதம் யஸ்மாதமுஷ்மிம்ஸ்ஸ்தவே
தேனாஸ்ய ஶ்ரவணாத்ததர்த-
மனநாத்த்யானாச்ச ஸங்கீர்தனாத்।
ஸர்வாத்மத்வமஹா-
விபூதிஸஹிதம் ஸ்யாதீஶ்வரத்வம் ஸ்வத꞉
ஸித்த்யேத்தத்புனரஷ்டதா பரிணதம் சைஶ்வர்யமவ்யாஹதம்।
'அனைத்தும் ஆத்மாவே' என்ற தத்துவம் இந்தத் துதியில் தெளிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளதால், இந்த ஸ்தோத்திரத்தைக் கேட்பதாலும், இதன் பொருளைச் சிந்திப்பதாலும், தியானிப்பதாலும், பாராயணம் செய்வதாலும், ஒருவனுக்கு 'அனைத்தும் தன் ஆத்மாவே' என்ற பெரும் ஐஸ்வரியத்துடன் கூடிய ஈஸ்வரத்தன்மை இயல்பாகவே உண்டாகும். மேலும், தடையற்றதும், எட்டு வகை சித்திகளாகப் பரிணமித்ததுமான ஐஸ்வர்யம் கைகூடும்.
இது இந்த ஸ்தோத்திரத்தின் பலஸ்ருதி, அதாவது இதைப் படிப்பதால் கிடைக்கும் பலன்களைக் கூறும் நிறைவுப் பகுதி. இந்த ஸ்தோத்திரத்தின் சாரமே 'சர்வாத்மத்வம்' - அதாவது, 'எல்லாமே ஒரே ஆத்மாதான்' என்ற பேருண்மை. இந்த உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள நான்கு படிகள் கூறப்படுகின்றன: 'ச்ரவணம்' (குருவிடம் இருந்து கேட்பது), 'மனனம்' (கேட்டதை மனதில் அசைபோட்டு சிந்திப்பது), 'நிதித்யாசனம்' (உண்மையை தியானித்து அனுபவத்தில் உணர்வது), மற்றும் 'சங்கீர்த்தனம்' (அதைப் போற்றிப் பாடுவது). இந்த வழியைப் பின்பற்றுபவர்களுக்கு என்ன கிடைக்கும்? அவர்கள் 'ஈஸ்வரத்தன்மை' அடைவார்கள். அதாவது, తానే பிரபஞ்சத்தின் அதிபதி என்ற நிலையை உணர்வார்கள். இது பதவி அல்ல, ஒரு உணர்வு நிலை. அதனுடன், 'அஷ்டமா சித்திகள்' எனப்படும் அணிமா, மகிமா போன்ற எட்டு வகை தெய்வீக ஆற்றல்களும் தடையின்றி இயல்பாகவே வந்து சேரும். ஆனால், இந்த சித்திகள் ஒரு விளைவே தவிர, உண்மையான லட்சியம் அந்த சர்வாத்ம பாவத்தை உணர்வதுதான்.
விஶ்வம் தர்பணத்ருஶ்யமானநகரீதுல்யம் நிஜாந்தர்கதம்
பஶ்யன்னாத்மனி மாயயா பஹிரிவோத்பூதம் யதா நித்ரயா।
ய꞉ ஸாக்ஷாத்குருதே ப்ரபோதஸமயே ஸ்வாத்மானமேவாத்வயம்
தஸ்மை ஶ்ரீகுருமூர்தயே நம இதம் ஶ்ரீதக்ஷிணாமூர்தயே।
பீஜஸ்யாந்தரிவாங்குரோ ஜகதிதம் ப்ராங்நிர்விகல்பம் புன꞉
மாயாகல்பிததேஶகால-
கலனாவைசித்ர்யசித்ரீக்ருதம்।
மாயாவீவ விஜ்ரும்பயத்யபி மஹாயோகீவ ய꞉ ஸ்வேச்சயா
தஸ்மை ஶ்ரீகுருமூர்தயே நம இதம் ஶ்ரீதக்ஷிணாமூர்தயே।
யஸ்யைவ ஸ்புரணம் ஸதாத்மகமஸத்கல்பார்தகம் பாஸதே
ஸாக்ஷாத்தத்த்வமஸீதி வேதவசஸா யோ போதயத்யாஶ்ரிதான்।
யத்ஸாக்ஷாத்கரணாத்பவேன்ன புனராவ்ருத்திர்பவாம்போநிதௌ
தஸ்மை ஶ்ரீகுருமூர்தயே நம இதம் ஶ்ரீதக்ஷிணாமூர்தயே।
நானாச்சித்ரகடோதரஸ்தித-
மஹாதீபப்ரபாபாஸ்வரம்
ஜ்ஞானம் யஸ்ய து சக்ஷுராதிகரணத்வாரா பஹி꞉ ஸ்பந்ததே।
ஜாநாமீதி தமேவ பாந்தமனுபாத்யேதத்ஸமஸ்தம் ஜகத்
தஸ்மை ஶ்ரீகுருமூர்தயே நம இதம் ஶ்ரீதக்ஷிணாமூர்தயே।
தேஹம் ப்ராணமபீந்த்ரியாண்யபி சலாம் புத்திம் ச ஶூன்யம் விது꞉
ஸ்த்ரீபாலாந்த-
ஜடோபமாஸ்த்வஹமிதி ப்ராந்தா ப்ருஶம் வாதின꞉।
மாயாஶக்திவிலாஸகல்பிதமஹா வ்யாமோஹஸம்ஹாரிணே
தஸ்மை ஶ்ரீகுருமூர்தயே நம இதம் ஶ்ரீதக்ஷிணாமூர்தயே।
ராஹுக்ரஸ்ததிவாகரேந்து-
ஸத்ருஶோ மாயாஸமாச்சாதனாத்
ஸன்மாத்ர꞉ கரணோபஸம்ஹரணதோ யோ(அ)பூத்ஸுஷுப்த꞉ புமான்।
ப்ராகஸ்வாப்ஸமிதி ப்ரபோதஸமயே ய꞉ ப்ரத்யபிஜ்ஞாயதே
தஸ்மை ஶ்ரீகுருமூர்தயே நம இதம் ஶ்ரீதக்ஷிணாமூர்தயே।
பால்யாதிஷ்வபி ஜாக்ரதாதிஷு ததா ஸர்வாஸ்வவஸ்தாஸ்வபி
வ்யாவ்ருத்தாஸ்வனுவர்தமான-
மஹமித்யந்த꞉ ஸ்புரந்தம் ஸதா।
ஸ்வாத்மானம் ப்ரகடீகரோதி பஜதாம் யோ முத்ரயா பத்ரயா
தஸ்மை ஶ்ரீகுருமூர்தயே நம இதம் ஶ்ரீதக்ஷிணாமூர்தயே।
விஶ்வம் பஶ்யதி கார்யகாரணதயா ஸ்வஸ்வாமிஸம்பந்தத꞉
ஶிஷ்யாசார்யதயா ததைவ பித்ருபுத்ராத்யாத்மனா பேதத꞉।
ஸ்வப்னே ஜாக்ரதி வா ய ஏஷ புருஷோ மாயாபரிப்ராமித꞉
தஸ்மை ஶ்ரீகுருமூர்தயே நம இதம் ஶ்ரீதக்ஷிணாமூர்தயே।
பூரம்பாஸ்யனலோ-
(அ)னிலோ(அ)ம்பரமஹர்நாதோ ஹிமாம்ஶு꞉ புமான்
இத்யாபாதி சராசராத்மகமிதம் யஸ்யைவ மூர்த்யஷ்டகம்।
நான்யத்கிஞ்சன வித்யதே விம்ருஶதாம் யஸ்மாத்பரஸ்மாத்விபோ꞉
தஸ்மை ஶ்ரீகுருமூர்தயே நம இதம் ஶ்ரீதக்ஷிணாமூர்தயே।
ஸர்வாத்மத்வமிதி ஸ்புடீக்ருதமிதம் யஸ்மாதமுஷ்மிம்ஸ்ஸ்தவே
தேனாஸ்ய ஶ்ரவணாத்ததர்த-
மனநாத்த்யானாச்ச ஸங்கீர்தனாத்।
ஸர்வாத்மத்வமஹா-
விபூதிஸஹிதம் ஸ்யாதீஶ்வரத்வம் ஸ்வத꞉
ஸித்த்யேத்தத்புனரஷ்டதா பரிணதம் சைஶ்வர்யமவ்யாஹதம்।
Other stotras
