குரு அஷ்டக ஸ்தோத்திரம்
ஶரீரம் ஸுரூபம் ததா வா கலத்ரம்
யஶஶ்சாரு சித்ரம் தனம் மேருதுல்யம்।
மனஶ்சேன்ன லக்னம் குரோரங்க்ரிபத்மே
தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம்।
ஒருவருடைய உடல் மிகவும் அழகு வாய்ந்ததாக, நோயற்றதாக இருக்கலாம். அவ்வாறே அழகான மனைவியும் அமைந்து, திசையெங்கும் பரவிய ஆச்சரியப்படத்தக்க பெரும் புகழும் இருந்து, பொன்மலையான மேரு மலைக்கு நிகரான அளவற்ற செல்வமும் குவிந்திருக்கலாம். ஆனால், இவையனைத்தும் இருந்தும், ஒருவருடைய மனமானது குருவின் தாமரைத் திருவடிகளில் லயிக்கவில்லை என்றால் (சரணடையவில்லை என்றால்), அதனால் என்ன பயன்? அதனால் என்ன பயன்? அதனால் என்ன பயன்?
மனிதர்கள் எதையெல்லாம் வாழ்வில் மிகச்சிறந்த பேறுகளாகக் கருதுகிறார்களோ — உடல் அழகு, இல்லற சுகம், புகழ், மற்றும் மேரு மலையனைய செல்வம் — அவை அனைத்தும் ஒருவரிடம் இருந்தாலும், ஞானத்தை வழங்கும் குருவின் பாதத்தில் பக்தி இல்லாவிட்டால் அவை பயனற்றவை. இவை அனைத்தும் லௌகீகமானவை மற்றும் அழியக்கூடியவை. நிலையான ஆனந்தத்தைத் தரும் குருவின் அருளோடு ஒப்பிடுகையில் இவை ஒன்றுமே இல்லை என்பதை உணர்த்தவே 'அதனால் என்ன பயன்?' என்று ஆதிசங்கரர் மப்பொழுது வினவுகிறார்.
கலத்ரம் தனம் புத்ரபௌத்ராதிஸர்வம்
க்ருஹம் பாந்தவா꞉ ஸர்வமேதத்தி ஜாதம்।
மனஶ்சேன்ன லக்னம் குரோரங்க்ரிபத்மே
தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம்।
மனைவி, செல்வம், பிள்ளைகள், பேரப் பிள்ளைகள், பெரிய பரம்பரை, வசிப்பதற்கு வீடு, சுற்றத்தார்கள் மற்றும் உறவினர்கள் என எல்லாமே ஒருவருக்கு அமைந்திருக்கலாம். இவையாவும் ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் நிறைந்திருந்தாலும், அவருடைய மனமானது குருவின் தாமரைத் திருவடிகளில் ஈடுபடவில்லை என்றால், அதனால் என்ன பயன்? அதனால் என்ன பயன்? அதனால் என்ன பயன்?
முதல் ஸ்லோகத்தில் தனிப்பட்ட அழகு மற்றும் செல்வத்தைப் பற்றிக் கூறியவர், இதில் குடும்ப பந்தத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார். ஒரு மனிதன் தன்னைச் சுற்றி உறவுகளையும், வாரிசுகளையும் உருவாக்கிக் கொள்வது பாதுகாப்பிற்காகத்தான். ஆனால் இந்த உலக பந்தங்கள் (சம்சாரம்) நம்மை மாயையில் சிக்க வைக்குமே தவிர முக்தியைத் தராது. சம்சாரக் கடலைத் தாண்ட உதவும் மாலுமியாகிய குருவின் மீது மனம் செல்லவில்லை என்றால், எத்தனை பெரிய குடும்பம் இருந்தும் ஆன்மீக ரீதியாக அது பயனற்றது என்பதே இதன் உட்பொருள்.
ஷடங்காதிவேதோ முகே ஶாஸ்த்ரவித்யா
கவித்வாதிகத்யம் ஸுபத்யம் கரோதி।
மனஶ்சேன்ன லக்னம் குரோரங்க்ரிபத்மே
தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம்।
ஒருவர் நான்கு வேதங்களையும் அதன் ஆறு அங்கங்களையும் (சிக்ஷை, வியாகரணம், சந்தஸ், நிருக்தம், ஜோதிஷம், கல்பம்) முழுமையாகக் கற்றிருக்கலாம். சாஸ்திரங்கள் அனைத்தும் அவர் நாவில் குடிகொண்டிருக்கலாம். உரைநடை மற்றும் கவிதைகளை இயற்றும் அற்புதமான புலமையும், கவித்துவமும் அவரிடம் இருக்கலாம். இவ்வளவு அறிவு இருந்தும், அவருடைய மனம் குருவின் திருவடிகளில் லயிக்கவில்லை என்றால், அந்தப் படிப்பினால் என்ன பயன்? அதனால் என்ன பயன்? அதனால் என்ன பயன்?
இது கல்விச் செருக்கைக் குறிக்கிறது. ஒருவன் மாபெரும் பண்டிதனாக இருக்கலாம், வேதங்களை மனப்பாடமாக ஒப்பிக்கலாம், ஆனால் அது வெறும் 'தகவல்' மட்டுமே. அந்த வேதங்கள் காட்டும் உண்மையான பொருளை உணர குருவின் அருள் தேவை. குருபக்தி இல்லாத கல்வி வெறும் சுமை என்றும், அது அகங்காரத்தை வளர்க்குமே தவிர இறைநிலையைத் தராது என்றும் இது விளக்குகிறது. புத்தக அறிவு வேறு, அனுபவ ஞானம் வேறு என்பதை இது ஆழமாக உணர்த்துகிறது.
விதேஶேஷு மான்ய꞉ ஸ்வதேஶேஷு தன்ய꞉
ஸதாசாரவ்ருத்தேஷு மத்தோ ந சான்ய꞉।
மனஶ்சேன்ன லக்னம் குரோரங்க்ரிபத்மே
தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம்।
ஒருவர் வெளிநாடுகளில் மிகவும் மதிக்கப்படுபவராக இருக்கலாம், சொந்த நாட்டில் போற்றப்படுபவராகவும் செல்வந்தராகவும் இருக்கலாம். அதுமட்டுமின்றி, 'நல்லொழுக்கத்தில் எனக்கு இணையானவர் எவருமில்லை' என்று சொல்லுமளவிற்கு சீரிய பண்புகளைக் கொண்டவராகவும் இருக்கலாம். ஆனால், மனம் குருவின் திருவடிகளில் ஈடுபடவில்லை என்றால், அந்தப் புகழாலும் ஒழுக்கத்தாலும் என்ன பயன்? அதனால் என்ன பயன்? அதனால் என்ன பயன்?
சமூகத்தில் கிடைக்கும் அந்தஸ்து மற்றும் நற்பெயர் ஆகியவையும் ஒருவகைத் தளைகளே. 'நான் நல்லவன்', 'நான் ஒழுக்கமானவன்' என்ற எண்ணமே கூட ஒருவனுக்குச் சூட்சுமமான அகங்காரத்தைக் கொடுக்கும். குருவின் பாதத்தில் சரணடைவது என்பது அந்த 'நான்' என்ற அகங்காரத்தை அழிப்பதாகும். உலகம் போற்றும் உத்தமனாக இருந்தாலும், குருவின் மூலம் மெய்ஞானம் பெறாவிட்டால் பிறவிப் பெருங்கடலைக் கடக்க முடியாது.
க்ஷமாமண்டலே பூபபூபாலவ்ருந்தை꞉
ஸதா ஸேவிதம் யஸ்ய பாதாரவிந்தம்।
மனஶ்சேன்ன லக்னம் குரோரங்க்ரிபத்மே
தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம்।
இந்தப் பூவுலகத்தில் உள்ள மாபெரும் அரசர்கள் மற்றும் சக்கரவர்த்திகளின் கூட்டமே ஒருவருடைய பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கலாம் (அதாவது ஒருவர் அரசர்களுக்கெல்லாம் குருவாக அல்லது தலைவராக இருக்கலாம்). அப்படிப்பட்ட உயர்ந்த அதிகாரம் ஒருவருக்கு இருந்தாலும், அவருடைய மனம் மட்டும் தன் குருவின் திருவடிகளில் லயிக்கவில்லை என்றால், அந்த அதிகாரத்தால் என்ன பயன்? அதனால் என்ன பயன்? அதனால் என்ன பயன்?
இது அதிகாரத்தின் உச்சத்தைக் குறிக்கிறது. மற்றவர்கள் உங்களை வணங்கலாம், ஆனால் நீங்கள் யாரை வணங்குகிறீர்கள் என்பதே முக்கியம். உலகமே காலடியில் கிடந்தாலும், மனதின் அமைதிக்கும் முக்திக்கும் குருவின் திருவடியே சரணம். மற்றவர்கள் நம்மை வணங்குவதால் ஏற்படும் கர்வத்தை நீக்கி, நாம் குருவிடம் பணிவதே உண்மையான உயர்நிலை என்பதை இது சுட்டிக் காட்டுகிறது.
யஶோ மே கதம் திக்ஷு தானப்ரதாபாத்
ஜகத்வஸ்து ஸர்வம் கரே யத்ப்ரஸாதாத்।
மனஶ்சேன்ன லக்னம் குரோரங்க்ரிபத்மே
தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம்।
'என்னுடைய தான தர்மங்களாலும், பெருமையாலும் என் புகழ் எல்லாத் திசைகளிலும் பரவியுள்ளது. உலகின் அனைத்துப் பொருட்களும் என் கைவசமுள்ளன' என்று ஒருவன் பெருமைப்படலாம். இவ்வாறு தானம் செய்வதால் வந்த புகழும், எல்லாம் கைவசமிருக்கும் நிலையும் இருந்தாலும், மனம் குருவின் திருவடிகளில் ஈடுபடவில்லை என்றால், அதனால் என்ன பயன்? அதனால் என்ன பயன்? அதனால் என்ன பயன்?
தானம் செய்வது புண்ணியம்தான், ஆனால் 'நான் தானம் செய்கிறேன்' என்ற எண்ணம் கர்த்தா பாவம் (Doership) என்னும் கர்வத்தை உண்டாக்குகிறது. எத்துணை புண்ணிய காரியங்கள் செய்தாலும், குருவின் மீதான பக்தியில்லாமல் செய்யப்படும் போது அதுவும் ஒருவகையான கர்ம வினையாகவே மாறுகிறது. குருவிடம் சரணடைவதே கர்ம வினைகளிலிருந்து விடுதலையைத் தரும்.
ந போகே ந யோகே ந வா வாஜிராஜௌ
ந கந்தாமுகே நைவ வித்தேஷு சித்தம்।
மனஶ்சேன்ன லக்னம் குரோரங்க்ரிபத்மே
தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம்।
உலக இன்பங்களிலோ (போகம்), யோகப் பயிற்சிகளிலோ, குதிரைகள் மற்றும் யானைகள் போன்ற செல்வங்களிலோ, நறுமணம் மிக்க சந்தனத்திலோ அல்லது பணத்திலோ ஒருவருடைய சித்தம் செல்லாமல் இருக்கலாம் (அவர் வைராக்கியத்துடன் இருக்கலாம்). ஆனால், அப்படிப்பட்ட வைராக்கியம் இருந்தும், மனம் குருவின் திருவடிகளில் லயிக்கவில்லை என்றால், அந்த வெறுப்பினால் என்ன பயன்? அதனால் என்ன பயன்? அதனால் என்ன பயன்?
இது மிகவும் முக்கியமான ஸ்லோகம். முந்தைய ஸ்லோகங்களில் பற்று இருப்பதைப் பற்றிச் சொன்னவர், இதில் 'பற்றின்மை' (வைராக்கியம்) இருப்பதைப் பற்றிப் பேசுகிறார். ஒருவன் உலக இன்பங்களை வெறுத்து ஒதுக்குவதாலேயே அவன் ஞானியாகிவிட முடியாது. வெறும் வெறுப்பு அல்லது துறவு என்பது வறட்டுத்தனமானது. குருபக்தியோடு கூடிய துறவே உண்மையான பலனைத் தரும். பற்றின்மை என்பது ஒரு கருவி மட்டுமே; குருவின் பாதமே சேருமிடம்.
அரண்யே ந வா ஸ்வஸ்ய கேஹே ந கார்யே
ந தேஹே மனோ வர்ததே மே த்வனர்க்யே।
மனஶ்சேன்ன லக்னம் குரோரங்க்ரிபத்மே
தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம்।
ஒருவருடைய மனம் காட்டில் வசிப்பதையோ (வானப்பிரஸ்தம்/சன்னியாசம்), வீட்டிலிருப்பதையோ, உலகக் கடமைகளையோ, ஏன் தனது உடலையோ கூட விரும்பாமல், எதிலுமே பற்று இல்லாமல் இருக்கலாம். மிக உயர்ந்த, விலைமதிக்க முடியாத பொருட்களில் கூட மனம் செல்லாமல் இருக்கலாம். இப்படிப்பட்ட முழுமையான பற்றின்மை இருந்தும், மனம் குருவின் திருவடிகளில் நிலைக்கவில்லை என்றால், அதனால் என்ன பயன்? அதனால் என்ன பயன்? அதனால் என்ன பயன்?
இது துறவின் உச்சநிலை. காட்டில் வாழ்ந்தாலும் சரி, உடலைத் துறந்தாலும் சரி, அந்தத் தியாகங்கள் அனைத்தும் குருவின் மீதான பக்தியில் கரையவில்லை என்றால் பயனில்லை. ஆன்மீகப் பாதையில் 'நான் எதையும் விரும்பவில்லை' என்ற நிலை மட்டும் போதாது; 'நான் குருவின் திருவடியை மட்டுமே விரும்புகிறேன்' என்ற சரணாகதி நிலை வேண்டும். அதுவே மோட்சத்திற்கான திறவுகோல்.
குரோரஷ்டகம் ய꞉ படேத் புண்யதேஹீ
யதிர்பூபதிர்ப்ரஹ்மசாரீ ச கேஹீ।
லபேத்வாஞ்சிதார்தம் பதம் ப்ரஹ்மஸஞ்ஜ்ஞம்
குரோருக்தவாக்யே மனோ யஸ்ய லக்னம்।
புண்ணியங்களைச் செய்த உடலை உடைய எவரொருவர் இந்த 'குரு அஷ்டகம்' எனும் துதியைப்படிக்கிறாரோ — அவர் சன்னியாசியாகவோ, அரசனாகவோ, பிரம்மச்சாரியாகவோ அல்லது இல்லறவாசியாகவோ இருக்கலாம் — அவருடைய மனம் குருவின் வார்த்தைகளில் (உபதேசத்தில்) ஈடுபட்டிருந்தால், அவர் விரும்பிய பலனையும், 'பிரம்மம்' என்று அழைக்கப்படும் அந்தப் பரம்பொருளின் நிலையையும் அடைவார்.
இது பலஸ்ருதி (பலன் கூறும் பகுதி). குருபக்திக்கு ஜாதி, மதம், சமூக அந்தஸ்து அல்லது வாழ்க்கையின் நிலை (ஆஸ்ரமம்) ஒரு தடையல்ல என்பதை இது விளக்குகிறது. ஒருவர் அரசனாக இருந்து கொண்டே குருபக்தியுடன் இருக்கலாம், ஆண்டியாக இருந்தும் இருக்கலாம். முக்கியமானது வெளிவேஷம் அல்ல, குருவின் வாக்கியத்தில் மனதை நிலைநிறுத்துவதே ஆகும். அவ்வாறு இருப்பவர் பிரம்ம நிலையை அடைவது உறுதி.
ஶரீரம் ஸுரூபம் ததா வா கலத்ரம்
யஶஶ்சாரு சித்ரம் தனம் மேருதுல்யம்।
மனஶ்சேன்ன லக்னம் குரோரங்க்ரிபத்மே
தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம்।
கலத்ரம் தனம் புத்ரபௌத்ராதிஸர்வம்
க்ருஹம் பாந்தவா꞉ ஸர்வமேதத்தி ஜாதம்।
மனஶ்சேன்ன லக்னம் குரோரங்க்ரிபத்மே
தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம்।
ஷடங்காதிவேதோ முகே ஶாஸ்த்ரவித்யா
கவித்வாதிகத்யம் ஸுபத்யம் கரோதி।
மனஶ்சேன்ன லக்னம் குரோரங்க்ரிபத்மே
தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம்।
விதேஶேஷு மான்ய꞉ ஸ்வதேஶேஷு தன்ய꞉
ஸதாசாரவ்ருத்தேஷு மத்தோ ந சான்ய꞉।
மனஶ்சேன்ன லக்னம் குரோரங்க்ரிபத்மே
தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம்।
க்ஷமாமண்டலே பூபபூபாலவ்ருந்தை꞉
ஸதா ஸேவிதம் யஸ்ய பாதாரவிந்தம்।
மனஶ்சேன்ன லக்னம் குரோரங்க்ரிபத்மே
தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம்।
யஶோ மே கதம் திக்ஷு தானப்ரதாபாத்
ஜகத்வஸ்து ஸர்வம் கரே யத்ப்ரஸாதாத்।
மனஶ்சேன்ன லக்னம் குரோரங்க்ரிபத்மே
தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம்।
ந போகே ந யோகே ந வா வாஜிராஜௌ
ந கந்தாமுகே நைவ வித்தேஷு சித்தம்।
மனஶ்சேன்ன லக்னம் குரோரங்க்ரிபத்மே
தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம்।
அரண்யே ந வா ஸ்வஸ்ய கேஹே ந கார்யே
ந தேஹே மனோ வர்ததே மே த்வனர்க்யே।
மனஶ்சேன்ன லக்னம் குரோரங்க்ரிபத்மே
தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம் தத꞉ கிம்।
குரோரஷ்டகம் ய꞉ படேத் புண்யதேஹீ
யதிர்பூபதிர்ப்ரஹ்மசாரீ ச கேஹீ।
லபேத்வாஞ்சிதார்தம் பதம் ப்ரஹ்மஸஞ்ஜ்ஞம்
குரோருக்தவாக்யே மனோ யஸ்ய லக்னம்।
Other stotras
