குரு பிரார்த்தனை

Lyrics:

ஆபால்யாத் கில ஸம்ப்ரதாயவிதுரே வைதேஶிகே(அ)த்வன்யஹம்ʼ
ஸம்ப்ரம்யாத்ய விமூடதீ꞉ புனரபி ஸ்வாசாரமார்கே ரத꞉.
க்ருʼத்யாக்ருʼத்யவிவேக ஶூன்யஹ்ருʼதயஸ்த்வத்பாதமூலம்ʼ ஶ்ரயே
ஶ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமனஸ꞉ ஸௌக்யோபதேஶம்ʼ குரு..1..

ஆத்மானம்ʼ யதி சேன்ன வேத்ஸி ஸுக்ருʼதப்ராப்தே நரத்வே ஸதி
நூனம்ʼ தே மஹதீ விநஷ்டிரிதி ஹி ப்ரூதே ஶ்ருதி꞉ ஸத்யகீ꞉.
ஆத்மாவேதனமார்க போதவிதுர꞉ கம்ʼ வா ஶரண்யம்ʼ பஜே
ஶ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமனஸ꞉ ஸௌக்யோபதேஶம்ʼ குரு..2..

காமக்ரோதமதாதி மூடஹ்ருʼதயா꞉ ப்ரஜ்ஞாவிஹீனா அபி
த்வத்பாதாம்புஜஸேவனேன மனுஜா꞉ ஸம்ʼஸாரபாதோநிதிம்.
தீர்த்வா யாந்தி ஸுகேன ஸௌக்யபதவீம்ʼ ஜ்ஞானைகஸாத்யாம்ʼ யத꞉
ஶ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமனஸ꞉ ஸௌக்யோபதேஶம்ʼ குரு..3..

ரத்யாபங்கககீடவத் ப்ரமவஶாத் து꞉கம்ʼ ஸுகம்ʼ ஜானத꞉
காந்தாபத்யமுகேக்ஷணேன க்ருʼதினம்ʼ சாத்மானமாத்யாயத꞉.
வைராக்யம்ʼ கிமுதேதி ஶாந்தமனஸோ(அ)ப்யாப்தும்ʼ ஸுதூரம்ʼ தத꞉
ஶ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமனஸ꞉ ஸௌக்யோபதேஶம்ʼ குரு..4..

பார்யாயா꞉ பதிராத்மஜஸ்ய ஜனகோ ப்ராது꞉ ஸமானோதர꞉
பித்ரோரஸ்மி தனூத்பவ꞉ ப்ரியஸுஹ்ருʼத்பந்து꞉ ப்ரபுர்வான்யதா.
இத்யேவம்ʼ ப்ரவிபாவ்ய மோஹஜலதௌ மஜ்ஜாமி தேஹாத்மதீ꞉
ஶ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமனஸ꞉ ஸௌக்யோபதேஶம்ʼ குரு..5..

ஸத்கர்மாணி கிமாசரேயமதவா கிம்ʼ தேவதாராதனா-
மாத்மானாத்மவிவேசனம்ʼ கிமு கரோம்யாத்மைகஸம்ʼஸ்தாம்ʼ கிமு.
இத்யாலோசனஸக்த ஏவ ஜடதீ꞉ காலம்ʼ நயாமி ப்ரபோ
ஶ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமனஸ꞉ ஸௌக்யோபதேஶம்ʼ குரு..6..

கிம்ʼ வா ஸ்வாஶ்ரிதபோஷணாய விவிதக்லேஶான் ஸஹேயாநிஶம்ʼ
கிம்ʼ வா தைரபிகாங்க்ஷிதம்ʼ ப்ரதிதினம்ʼ ஸம்பாதயேயம்ʼ தனம்.
கிம்ʼ க்ரந்தான் பரிஶீலயேயமிதி மே காலோ வ்ருʼதா யாப்யதே
ஶ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமனஸ꞉ ஸௌக்யோபதேஶம்ʼ குரு..7..

ஸம்ʼஸாராம்புதி வீசிபிர்பஹுவிதம்ʼ ஸஞ்சாருயமானஸ்ய மே
மாயாகல்பிதமேவ ஸர்வமிதி தீ꞉ ஶ்ருத்யோபதிஷ்டா முஹு꞉.
ஸத்யுக்த்யா ச த்ருʼடீக்ருʼதாபி பஹுஶோ நோதேதி யஸ்மாத்ப்ரபோ
ஶ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமனஸ꞉ ஸௌக்யோபதேஶம்ʼ குரு..8..

யஜ்ஜ்ஞானாத் ஸுநிவர்ததே பவஸுகப்ராந்தி꞉ ஸுரூடா க்ஷணாத்
யத்த்யானாத் கில து꞉கஜாலமகிலம்ʼ தூரீபவேதஞ்ஜஸா.
யல்லாபாதபரம்ʼ ஸுகம்ʼ கிமபி நோ லப்தவ்யமாஸ்தே தத꞉
ஶ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமனஸ꞉ ஸௌக்யோபதேஶம்ʼ குரு..9..

ஸத்யப்ராந்திமநித்ய த்ருʼஶ்யஜகதி ப்ராதீதிகே(அ)னாத்மனி
த்யக்த்வா ஸத்யசிதாத்மகே நிஜஸுகே நந்தாமி நித்யம்ʼ யதா.
பூய꞉ ஸம்ʼஸ்ருʼதிதாபதத்பஹ்ருʼதயோ ந ஸ்யாம்ʼ யதா ச ப்ரபோ
ஶ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமனஸ꞉ ஸௌக்யோபதேஶம்ʼ குரு..10..

Meaning:

Verse 1
ஆபால்யாத் கில ஸம்ப்ரதாயவிதூரே வைதேசிகேத்வன்யஹம்
ஸம்ப்ரம்யாத்ய விமூடதீ: புநரபி ஸ்வாசாரமார்கே ரத:।
க்ருத்யாக்ருத்யவிவேக ஷூன்யஹ்ருதயஸ்த்வத்பாதமூலம் ஸ்ரயே
ஸ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமநஸ: ஸௌக்யோபதேசம் குரு।।

இந்த ஸ்லோகத்தில் ஒரு சீடன் தனது குருவிடம் சரணடைந்து முறையிடுகிறான். சிறுவயது முதலே பாரதத்தின் உன்னத பாரம்பரியத்தை விட்டு விலகி, அந்நிய கலாச்சார மற்றும் தத்துவ வழிகளில் அலைந்து திரிந்து, தற்போது மனம் குழம்பி மீண்டும் தனது தர்மத்தின் வழிக்குத் திரும்பியிருப்பதாகக் கூறுகிறான். செய்யத்தக்கது எது, செய்யத்தகாதது எது என்ற விவேகம் இல்லாத சூனியமான இதயம் கொண்டவனாக நான் இருக்கிறேன் என்று அவன் தனது நிலையை ஒப்புக்கொள்கிறான்.
ஸ்ரீமத் லோககுரு என்ற அடைமொழி இங்கு மிகவும் முக்கியமானது. லோககுரு என்பது அகில உலகத்திற்கும் வழிகாட்டும் பரமாத்மாவையோ அல்லது தட்சிணாமூர்த்தி ஸ்வரூபமான குருவையோ குறிக்கும். தனது சிதறிய மனதிற்கு உண்மையான அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் அளிக்கக்கூடிய உபதேசத்தை வழங்குமாறு சீடன் வேண்டுகிறான். இந்த ஸ்லோகம் ஒரு மனிதன் லௌகிக விஷயங்களில் அலைந்து முடிவில் ஞானத்தை நாடி வரும் நிலையை விவரிக்கிறது.
இதில் வைதேசிக என்பது வெறும் வெளிநாட்டைக் குறிக்காமல், ஆத்ம ஞானத்திற்குப் புறம்பான வழிகளைக் குறிக்கிறது. ஸ்வாசார மார்க்கம் என்பது ஒருவன் தனது இயல்பான தர்மத்தைப் பின்பற்றுவதைக் குறிக்கிறது. குருவின் பாதமூலம் என்பது சரணாகதியின் உச்சகட்டத்தைக் காட்டுகிறது. அறிவாற்றல் மழுங்கிப் போன நிலையில், குருவின் அருள் மட்டுமே ஒருவனை உய்விக்க முடியும் என்ற வேதாந்த உண்மையை இது பறைசாற்றுகிறது.

Verse 2
ஆத்மானம் யதி சேந்ந வேத்ஸி ஸுக்ருதப்ராப்தே நரத்வே ஸதி
நூநம் தே மஹதீ விநஷ்டிரிதி ஹி ப்ரூதே ஸ்ருதி: ஸத்யகீ:।
ஆத்மாவேதநமார்க போதவிதூர: கம் வா ஷரண்யம் பஜே
ஸ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமநஸ: ஸௌக்யோபதேசம் குரு।।

மனிதப் பிறவி என்பது பல கோடி புண்ணியங்களின் பலனாகக் கிடைப்பது. அத்தகைய அரிய பிறவியைப் பெற்றும் ஒருவன் தன்னை யாரென்று (ஆத்மாவை) உணர்ந்து கொள்ளவில்லை என்றால், அது அவனுக்கு நேரும் மிகப்பெரிய இழப்பு என்று வேதம் எச்சரிக்கிறது. கேனோபநிஷத் போன்ற வேத வாக்குகள் மஹதீ விநஷ்டி: என்று இதையே குறிப்பிடுகின்றன. ஆத்மாவை அறியாத வாழ்வு வீணானது என்பதை இங்கு கவிஞர் வலியுறுத்துகிறார்.
உண்மை பேசும் வேதம் (ஸத்யகீ:) சுட்டிக்காட்டும் இந்த மகா நஷ்டத்திலிருந்து தப்பிக்க எனக்கு வழி தெரியவில்லை என்று சீடன் புலம்புகிறான். ஆத்மாவை அறிந்துகொள்ளும் மார்க்கத்தைப் பற்றிய போதமும் தெளிவும் எனக்கு இல்லை. எனவே, உன்னைத் தவிர வேறு யாரைச் சரணடைவேன் என்று அவன் வினவுகிறான். ஒருவன் தான் யார் என்ற அடிப்படை உண்மையை அறியாமல் எத்தனை செல்வங்களை ஈட்டினாலும் அது பயனற்றது என்பது இதன் உட்பொருள்.
இங்கு லோககுரு என்பவரிடம் சீடன் தன் அறியாமையை வெளிப்படுத்துவது, அகங்காரத்தை அழிப்பதற்கான முதல் படியாகும். தற்கால உலகில் நாம் புற உலக அறிவை வளர்த்துக் கொள்கிறோம், ஆனால் அக உலகைப் பற்றி அறிவதில்லை. அந்த இடைவெளியை நிரப்ப குருவின் உபதேசம் அவசியம் என்பதை இந்த ஸ்லோகம் விளக்குகிறது. ஆத்மாவேதந மார்க என்பது தியானம் மற்றும் விசாரணையைக் குறிக்கிறது.

Verse 3
காமக்ரோதமதாதி மூடஹ்ருதயா: ப்ரஜ்ஞாவிஹீநா அபி
த்வத்பாதாம்புஜஸேவநேந மநுஜா: ஸம்ஸாரபாதோநிதிம்।
தீர்த்வா யாந்தி ஸுகேந ஸௌக்யபதவீம் ஜ்ஞாநைகஸாத்யாம் யத:
ஸ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமநஸ: ஸௌக்யோபதேசம் குரு।।

காமம், குரோதம், மதம் போன்ற தீய குணங்களால் மூடிய இதயம் கொண்டவர்கள் கூட குருவின் அருளால் கடைத்தேற முடியும் என்று இந்த ஸ்லோகம் நம்பிக்கையளிக்கிறது. புலன் இன்பங்களில் மயங்கி அறிவை இழந்த மனிதர்கள் கூட குருவின் தாமரை போன்ற திருவடிகளைச் சேவிப்பதன் மூலம் இந்தப் பிறவிப் பெருங்கடலை (ஸம்ஸார பாதோநிதி) எளிதாகக் கடக்கிறார்கள். ஞானத்தினால் மட்டுமே அடையக்கூடிய மோட்ச நிலையை அவர்கள் அடைகிறார்கள்.
சம்காரப் பெருங்கடல் என்பது முடிவில்லாத ஆசைகளும் துன்பங்களும் நிறைந்த உலகியல் வாழ்வைக் குறிக்கிறது. இதைத் தாண்டுவது கடினம், ஆனால் குருவின் அருள் என்னும் படகு இருந்தால் எளிதாகக் கடக்கலாம். குருவின் திருவடிகளைத் தஞ்சமடைவது என்பது வெறும் சடங்கல்ல, அது குரு காட்டும் வழியில் நடப்பதையும் அவர் போதனைகளைக் கடைப்பிடிப்பதையும் குறிக்கும்.
ஞானம் என்பது ஒன்றே ஒருவனைத் துயரத்திலிருந்து விடுவிக்கும் ஒரே சாதனம் (ஜ்ஞாநைகஸாத்யாம்). அத்தகைய ஞானத்தை அடைவதற்கு தடையாக இருப்பவை நம்முள்ளே இருக்கும் காமக்ரோதாதி அழுக்குகளே. அந்த அழுக்குகளை நீக்கி, ஞானத்தைப் புகட்டும் வல்லமை லோககுருவுக்கு உண்டு. எனவேதான் சீடன் மீண்டும் மீண்டும் தனக்கு ஸௌக்யத்தை அளிக்கும் உபதேசத்தைச் செய்யுமாறு வேண்டுகிறான்.

Verse 4
ரத்யாபங்கககீடவத் ப்ரமவஷாத் து:க்கம் ஸுகம் ஜாநத:
காந்தாபத்யமுகேக்ஷணேந க்ருதிநம் சாத்மாநமாத்யாயத:।
வைராக்யம் கிமுதேதி ஷாந்தமநஸோப்யாப்தும் ஸுதூரம் தத:
ஸ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமநஸ: ஸௌக்யோபதேசம் குரு।।

தெருவில் உள்ள சேற்றில் கிடக்கும் புழுவானது அந்தச் சேற்றையே சொர்க்கமாகக் கருதுவது போல, அறியாமையில் மூழ்கிய மனிதன் லௌகிகத் துன்பங்களையே சுகமாகக் கருதுகிறான். மனைவி மற்றும் குழந்தைகளின் முகத்தைப் பார்ப்பதில் மட்டுமே வாழ்வின் முழுமை இருப்பதாக அவன் எண்ணுகிறான். தன்னை மிகவும் பாக்கியசாலியாகவும் (க்ருதிநம்) வெற்றிகரமானவனாகவும் அவன் நினைத்துக்கொள்கிறான். இது ஒரு மாயையான மயக்கம் (ப்ரமவஷாத்) என்று இங்கு விளக்கப்படுகிறது.
இத்தகைய நிலையில் இருப்பவனுக்கு வைராக்கியம் என்பது வெகு தொலைவில் உள்ளது. மனம் அமைதியடையாமல் இருப்பதற்கும், உண்மையான ஞானம் கிட்டாமல் இருப்பதற்கும் இந்த பந்தங்களே காரணம். உலகியல் சுகங்களில் திளைப்பவனுக்குப் பிறப்பு இறப்புச் சுழற்சியிலிருந்து விடுதலை பெற வேண்டும் என்ற எண்ணமே தோன்றுவதில்லை. அந்தப் புழுவின் உதாரணம் நம்முடைய சிற்றறிவையும், தற்காலிக சுகங்களில் நாம் கொள்ளும் பற்றையும் மிகத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது.
வைராக்கியம் என்பது வெறுப்பல்ல, அது உண்மையை உணர்ந்து தற்காலிகமானவற்றிலிருந்து விலகுவதாகும். லோககுருவின் உபதேசம் மட்டுமே இத்தகைய மாயத் திரையை விலக்கி, ஒருவனுக்கு நிலையான சுகத்தை எது தரும் என்பதை உணர்த்தும். பந்தங்களிலிருந்து விடுபடத் துடிக்கும் ஒருவனின் ஆத்மார்த்தமான வேண்டுதலாக இது அமைந்துள்ளது.

Verse 5
பார்யாயா: பதிராத்மஜஸ்ய ஜநகோ ப்ராதூ: ஸமாநோதர:
பித்ரோரஸ்மி தநூத்பவ: ப்ரியஸுஹ்ருத்பந்து: ப்ரபுர்வான்யதா।
இத்யேவம் ப்ரவிபாவ்ய மோஹஜலதௌ மஜ்ஜாமி தேஹாத்மதீ:
ஸ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமநஸ: ஸௌக்யோபதேசம் குரு।।

நான் ஒரு மனைவிக்குக் கணவனாகவும், மகனுக்குத் தந்தையாகவும், சகோதரனுக்கு உடன்பிறந்தவனாகவும், பெற்றோருக்குப் பிள்ளையாகவும், நண்பர்களுக்கு இனிய தோழனாகவும் இருக்கிறேன் என்ற எண்ணத்திலேயே நான் உழல்கிறேன். இந்த உலகியல் உறவுகளில் என்னைப் பிணைத்துக்கொண்டு, மோகம் என்ற பெருங்கடலில் நான் மூழ்கிக்கொண்டிருக்கிறேன். இந்த உறவுகள் அனைத்தும் தேகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவை (தேஹாத்மதீ:).
உடலையே ஆத்மா என்று கருதும் அறியாமையினால் தான் இத்தகைய உறவுச் சிக்கல்கள் ஏற்படுகின்றன. நான் யார் என்ற கேள்விக்கு உடல் சார்ந்த பதில்களையே நாம் தேடுகிறோம். இந்த மோஹ ஜலதி அல்லது அறியாமைக்கடல் ஒருவனைத் துயரத்தில் ஆழ்த்துகிறது. கடமைகள் என்ற பெயரில் நாம் கொள்ளும் அதீதப் பற்று நம்மை உண்மையான சொரூபத்தை அறியவிடாமல் தடுக்கிறது.
இந்த ஸ்லோகத்தின் தத்துவார்த்தமான பொருள் என்னவென்றால், உறவுகள் அவசியமற்றவை என்பதல்ல, அந்த உறவுகளே நான் என்ற அடையாளமாக மாறும்போது அது பந்தமாகிறது. குருவின் அருளால் மட்டுமே இந்த உடல் சார்ந்த அடையாளங்களிலிருந்து விடுபட்டு, ஆத்ம ஞானத்தைப் பெற முடியும். இதையே சீடன் லோககுருவிடம் முறையிடுகிறான்.

Verse 6
ஸத்கர்மாணி கிமாசரேயமதவா கிம் தேவதாராதநா-
மாத்மாநாத்மவிவேசநம் கிமு கரோம்யாத்மைகஸம்ஸ்தாம் கிமு।
இத்யாலோசநஸக்த ஏவ ஜடதீ: காலம் நயாமி ப்ரபோ
ஸ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமநஸ: ஸௌக்யோபதேசம் குரு।।

நல்ல கர்மாக்களைச் செய்ய வேண்டுமா? அல்லது தெய்வங்களை ஆராதிக்க வேண்டுமா? ஆத்மா எது அநாத்மா எது என்று ஆராய வேண்டுமா? அல்லது ஆத்மாவிலேயே நிலைகொள்ளும் தியானத்தைச் செய்ய வேண்டுமா? இப்படிச் செய்ய வேண்டிய வழிகளைப் பற்றி யோசித்தே காலத்தைக் கழிக்கிறேன் என்று சீடன் கூறுகிறான். பல வழிகள் இருப்பதால் எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்ற குழப்பத்தில் (ஜடதீ:) அறிவு மழுங்கிப் போவதாக அவன் உணர்கிறான்.
ஆன்மீகப் பாதையில் சாதகன் சந்திக்கும் ஒரு பெரிய சவால் இதுதான். கர்ம யோகமா, பக்தி யோகமா அல்லது ஞான யோகமா என்ற குழப்பம் பலருக்கு உண்டு. எதையும் தொடங்காமல் ஆலோசனையிலேயே காலத்தை வீணடிப்பது அறியாமையின் ஒரு வடிவமாகும். குருவின் வழிகாட்டுதல் இருந்தால் மட்டுமே ஒருவனுக்கு அவனுடைய நிலைக்கு ஏற்ற சரியான வழி எது என்பது தெரியும்.
இங்கு ஜடதீ: என்பது மந்தமான புத்தியைக் குறிக்கிறது. தெளிவில்லாத மனம் எப்போதும் சந்தேகங்களிலேயே உழலும். குருவின் ஒரு சொல் இந்தச் சந்தேகங்களை நீக்கி நேர்வழியைக் காட்டும். காலத்தை வீணாக்காமல் மோட்சத்தை அடையத் தேவையான தெளிவான உபதேசத்தை சீடன் இங்கு இறைஞ்சுகிறான்.

Verse 7
கிம் வா ஸ்வாஷ்ரிதபோஷணாய விவிதக்லேஷான் ஸஹேயாநிஷம்
கிம் வா தைரபிகாங்க்ஷிதம் ப்ரதிதிநம் ஸம்பாதயேயம் தநம்।
கிம் க்ரந்தான் பரிஷீலயேயமிதி மே காலோ வ்ருதா யாப்யதே
ஸ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமநஸ: ஸௌக்யோபதேசம் குரு।।

என்னைச் சார்ந்திருப்பவர்களைக் காப்பாற்றுவதற்காக நான் பல்வேறு கஷ்டங்களை இரவு பகலாக அனுபவிக்க வேண்டுமா? அல்லது அவர்களின் ஆசைகளை நிறைவேற்றத் தினந்தோறும் செல்வத்தைச் சேர்த்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டுமா? அல்லது வெறும் நூல்களை மட்டும் படித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டுமா? இத்தகைய கேள்விகளால் என் காலம் வீணாகிறது (காலோ வ்ருதா யாப்யதே) என்று சீடன் வருந்துகிறான்.
வாழ்க்கைப் போராட்டத்தில் பொருள் ஈட்டுவதும், குடும்பத்தைக் காப்பதும் ஒரு பெரும் சுமையாக மாறுகிறது. மறுபுறம், வெறும் புத்தக அறிவை வளர்த்துக்கொள்வது மட்டும் போதாது என்பதையும் அவன் உணர்கிறான். நித்யமான அமைதி எங்கே இருக்கிறது என்பதைத் தேடும் தேடல் இதில் வெளிப்படுகிறது. உலகியல் தேவைகளுக்கும் ஆன்மீகத் தேடலுக்கும் இடையே சிக்கித் தவிக்கும் ஒரு சராசரி மனிதனின் பிரதிபலிப்பாக இந்த ஸ்லோகம் உள்ளது.
ஸ்ரீமன் லோககுருவின் உபதேசம் என்பது இத்தகைய குழப்பங்களுக்குத் தீர்வு காண்பதாகும். செல்வமும் கல்வியும் ஒரு கருவியாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, அவை வாழ்க்கையின் லட்சியமாகிவிடக் கூடாது. உண்மையான ஸௌக்யம் அல்லது இன்பம் என்பது வெளிப்புறப் பொருட்களில் இல்லை, அது உள்ளே இருக்கிறது என்பதை உணர்த்தும் உபதேசத்தைச் சீடன் நாடுகிறான்.

Verse 8
ஸம்ஸாராம்புதி வீசிபிர் பஹுவிதம் ஸஞ்சாருயமாணஸ்ய மே
மாயாகல்பிதமேவ ஸர்வமிதி தீ: ஸ்ருத்யோபதிஷ்டா முஹு:।
ஸத்யுக்த்யா ச த்ருடீக்ருதாபி பஹுஷோ நோதேதி யஸ்மாத்ப்ரபோ
ஸ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமநஸ: ஸௌக்யோபதேசம் குரு।।

சம்சாரக் கடல் அலைகளில் நான் பலவாறாக அலைக்கழிக்கப்படுகிறேன். இந்த உலகம் அனைத்தும் மாயையினால் கற்பிக்கப்பட்டது என்பதை வேதம் (ஸ்ருதி) மீண்டும் மீண்டும் உபதேசிக்கிறது. தர்க்க ரீதியான நல்ல யுக்திகளைக் கொண்டும் அது பலமுறை உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், அந்தத் தெளிவான அறிவு எனக்குள் நிலைபெறவில்லை (நோதேதி) என்று சீடன் தன் பலவீனத்தைக் கூறுகிறான்.
அறிவு ரீதியாக ஒன்றை அறிவதற்கும், அதை அனுபவப்பூர்வமாக உணர்வதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் உண்டு. உலகம் பொய், ஆத்மா ஒன்றே மெய் என்று படித்தாலும், துக்கங்கள் வரும்போது மனம் நிலைதடுமாறுகிறது. அலைகளில் சிக்கிய படகு போல மனம் அலைபாய்கிறது. கேட்டல் (ஸ்ரவணம்) மற்றும் சிந்தித்தல் (மநநம்) முடிந்தும், நிதித்யாஸநம் எனப்படும் ஆழ்ந்த அனுபவம் கைவராத நிலையை இது குறிக்கிறது.
இந்த மாயையை நீக்க குருவின் நேரடி அருள் பார்வை தேவை. லோககுருவின் உபதேசம் வெறும் வார்த்தைகளாக இல்லாமல், அது ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் சக்தியாக இருக்க வேண்டும் என்று சீடன் வேண்டுகிறான். மாயை என்பது இறைவனின் சக்தி, அதை அவனது ஸ்வரூபமான குருவால் மட்டுமே அகற்ற முடியும்.

Verse 9
யஜ்ஜ்ஞாநாத் ஸுநிவர்ததே பவஸுகப்ராந்தி: ஸுரூடா க்ஷணாத்
யத்த்யாநாத் கில து:க்கஜாலமகிலம் தூரிபவேதஞ்ஜஸா।
யல்லாபாதபரம் ஸுகம் கிமபி நோ லப்தவ்யமாஸ்தே தத:
ஸ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமநஸ: ஸௌக்யோபதேசம் குரு।।

எந்த ஞானத்தைப் பெறுவதால் இந்த உலகியல் சுகங்கள் பற்றிய தவறான எண்ணம் (பவஸுகப்ராந்தி) ஒரு நொடியில் மறையுமோ, எதை தியானிப்பதன் மூலம் துக்கங்களின் வலைப்பின்னல் முழுமையாக நீங்குமோ, அத்தகைய ஞானத்தை வேண்டுகிறேன். எதை அடைந்த பிறகு அடைவதற்கு வேறு ஒரு இன்பமும் இல்லையோ (யல்லாபாதபரம் ஸுகம்), அத்தகைய உன்னத நிலையை சீடன் நாடுகிறான்.
இது பகவத்கீதையில் கிருஷ்ணர் கூறுவதைப் போன்றது. ஒரு லாபத்தைப் பெற்ற பிறகு வேறு எதையும் பெரிதாகக் கருதமாட்டாரோ அதுவே ஆத்ம லாபம். உலக சுகங்கள் தற்காலிகமானவை மற்றும் முடிவில் துக்கத்தைத் தருபவை. ஆனால் ஞானம் தரும் சுகம் நிலையானது. பவஸுகம் என்பது பிறப்பு இறப்புச் சுழற்சியில் கிடைக்கும் அற்ப சுகங்கள். அவற்றிலிருந்து விடுபட குருவின் உபதேசம் அத்தியாவசியமானது.
துக்கஜாலம் என்பது துக்கங்களின் தொகுப்பு. மனித வாழ்வு பலவிதமான கவலைகளால் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த வலையை அறுக்கும் வாள் ஞானம் மட்டுமே. லோககுருவின் அருள் அந்த ஞானத்தைத் தரவல்லது. பூரணமான அந்த இன்பத்தைப் பெற வழிசெய்யுமாறு சீடன் தன் பிரார்த்தனையைத் தொடர்கிறான்.

Verse 10
ஸத்யப்ராந்திமநித்ய த்ருஷ்யஜகதி ப்ராதீதிகேநாத்மநி
த்யக்த்வா ஸத்யசிதாத்மகே நிஜஸுகே நந்தாமி நித்யம் யதா।
பூய: ஸம்ஸ்ருதிதாபதத்பஹ்ருதயோ ந ஸ்யாம் யதா ச ப்ரபோ
ஸ்ரீமன் லோககுரோ மதீயமநஸ: ஸௌக்யோபதேசம் குரு।।

மாறிக்கொண்டே இருக்கும் இந்த உலகில், காணப்படுகின்ற அநித்யமான பொருட்களின் மீது நான் கொண்டுள்ள உண்மை என்ற பிரமையை (ஸத்யப்ராந்தி) நீக்க வேண்டும். வெறும் தோற்றமாத்திரமான இந்த அநாத்மப் பொருட்களிலிருந்து விலகி, சத்-சித்-ஆனந்த ஸ்வரூபமான ஆத்மாவின் நிலையான இன்பத்தில் நான் எப்போதும் திளைக்க வேண்டும். இதுவே சீடனின் இறுதி இலக்காகும்.
மீண்டும் பிறவித் துன்பங்களாலும், சம்சாரத் தாபங்களாலும் என் இதயம் வருந்தாத நிலையை எனக்கு அருள வேண்டும் என்று அவன் வேண்டுகிறான். ஸம்ஸ்ருதி தாப என்பது ஆதிதைவிக, ஆதிபெளதிக, ஆத்யாத்மிக என்ற மூன்று வகை துன்பங்களைக் குறிக்கும். இந்தத் தீயிலிருந்து விடுபட்டு குளிர்பொருந்திய ஆத்ம இன்பத்தில் திளைப்பதே முக்தி.
நிஜஸுகம் என்பது தனது சொந்த இயல்பான இன்பம். இது வெளியிலிருந்து வருவதல்ல, நம்முள்ளேயே இருப்பது. குருவின் உபதேசம் என்பது நம்மை நாமே கண்டுகொள்ளச் செய்யும் ஒரு கண்ணாடி போன்றது. லோககுருவானவர் சீடனின் அறியாமையை அகற்றி, அவனை அவனது இயல்பான ஆனந்த நிலையில் இருத்த வேண்டும் என்பதே இந்த ஸ்தோத்திரத்தின் சாரமாகும்.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras