ಗುರು ಪುಷ್ಪಾಂಜಲಿ ಸ್ತೋತ್ರ

Lyrics:

ಶಾಸ್ತ್ರಾಂಬುಧೇ- ರ್ನಾವಮದಭ್ರಬುದ್ಧಿಂ
ಸಚ್ಛಿಷ್ಯಹೃತ್ಸಾರಸ- ತೀಕ್ಷ್ಣರಶ್ಮಿಂ.
ಅಜ್ಞಾನವೃತ್ರಸ್ಯ ವಿಭಾವಸುಂ ತಂ
ಮತ್ಪದ್ಯಪುಷ್ಪೈರ್ಗುರುಮರ್ಚಯಾಮಿ..1..

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಶಾರಂಗ- ಬಲಾಹಕಾಖ್ಯಂ
ಜಾಡ್ಯಾದ್ಯಹೀನಾಂ ಗರುಡಂ ಸುರೇಜ್ಯಂ.
ಅಶಾಸ್ತ್ರವಿದ್ಯಾ- ವನವಹ್ನಿರೂಪಂ
ಮತ್ಪದ್ಯಪುಷ್ಪೈರ್ಗುರುಮರ್ಚಯಾಮಿ..2..

ನ ಮೇಽಸ್ತಿ ವಿತ್ತಂ ನ ಚ ಮೇಽಸ್ತಿ ಶಕ್ತಿಃ
ಕ್ರೇತುಂ ಪ್ರಸೂನಾನಿ ಗುರೋಃ ಕೃತೇ ಭೋಃ.
ತಸ್ಮಾದ್ವರೇಣ್ಯಂ ಕರುಣಾಸಮುದ್ರಂ
ಮತ್ಪದ್ಯಪುಷ್ಪೈರ್ಗುರುಮರ್ಚಯಾಮಿ..3..

ಕೃತ್ವೋದ್ಭವೇ ಪೂರ್ವತನೇ ಮದೀಯೇ
ಭೂಯಾಂಸಿ ಪಾಪಾನಿ ಪುನರ್ಭವೇಽಸ್ಮಿನ್.
ಸಂಸಾರಪಾರಂಗತ- ಮಾಶ್ರಿತೋಽಹಂ
ಮತ್ಪದ್ಯಪುಷ್ಪೈರ್ಗುರುಮರ್ಚಯಾಮಿ..4..

ಆಧಾರಭೂತಂ ಜಗತಃ ಸುಖಾನಾಂ
ಪ್ರಜ್ಞಾಧನಂ ಸರ್ವವಿಭೂತಿಬೀಜಂ.
ಪೀಡಾರ್ತಲಂಕಾಪತಿ- ಜಾನಕೀಶಂ
ಮತ್ಪದ್ಯಪುಷ್ಪೈರ್ಗುರುಮರ್ಚಯಾಮಿ..5..

ವಿದ್ಯಾವಿಹೀನಾಃ ಕೃಪಯಾ ಹಿ ಯಸ್ಯ
ವಾಚಸ್ಪತಿತ್ವಂ ಸುಲಭಂ ಲಭಂತೇ.
ತಂ ಶಿಷ್ಯಧೀವೃದ್ಧಿಕರಂ ಸದೈವ
ಮತ್ಪದ್ಯಪುಷ್ಪೈರ್ಗುರುಮರ್ಚಯಾಮಿ..6..

Meaning:

Verse 1
ಶಾಸ್ತ್ರಾಂಬುಧೇರ್ ನಾವಮದಭ್ರಬುದ್ಧಿಂ
ಸಚ್ಚಿಷ್ಯಹೃತ್ಸಾರಸ ತೀಕ್ಷ್ಣರಶ್ಮಿಮ್।
ಅಜ್ಞಾನವೃತ್ರಸ್ಯ ವಿಭಾವಸುಂ ತಂ
ಮತ್ಪದ್ಯಪುಷ್ಪೈರ್ಗುರುಮರ್ಚಯಾಮಿ॥೧॥

ಈ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗುರುವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರ ರೂಪಕಗಳ ಮೂಲಕ ಸ್ತುತಿಸಲಾಗಿದೆ. “ಶಾಸ್ತ್ರಾಂಬುಧೇಃ” ಎಂದರೆ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಮಹಾಸಾಗರ. “ನಾವಂ” ಎಂದರೆ ದೋಣಿ. ಗುರುವು ಶಾಸ್ತ್ರಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಿಸಲು ಸಹಾಯಕನಾದ ದೋಣಿಯಂತೆ ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ. “ಅದಭ್ರಬುದ್ಧಿಂ” ಎಂದರೆ ಅಪಾರವಾದ, ಅಸೀಮವಾದ ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿ ಹೊಂದಿರುವವರು.

“ಸಚ್ಚಿಷ್ಯಹೃತ್ಸಾರಸ” ಎಂದರೆ ಸತ್ಸಿಷ್ಯರ ಹೃದಯವು ಕಮಲದಂತೆ. “ತೀಕ್ಷ್ಣರಶ್ಮಿಮ್” ಎಂದರೆ ತೀವ್ರವಾದ ಸೂರ್ಯಕಿರಣ. ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಕಮಲ ಅರಳುವಂತೆ, ಗುರುಜ್ಞಾನದಿಂದ ಶಿಷ್ಯನ ಹೃದಯ ಅರಳುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಗುರು ಸೂರ್ಯನಂತೆ, ಶಿಷ್ಯನು ಕಮಲದಂತೆ ಚಿತ್ರಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

“ಅಜ್ಞಾನವೃತ್ರಸ್ಯ ವಿಭಾವಸುಂ” ಎಂಬ ಪದಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿ ಪೌರಾಣಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಇದೆ. ವೃತ್ರಾಸುರನು ಬೆಳಕನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ ಅಸುರ. ಇಂದ್ರನು ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಬೆಳಕನ್ನು ಹರಡಿದನು. ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಞಾನವೆಂಬ ವೃತ್ರಾಸುರನನ್ನು ಗುರುಜ್ಞಾನವೆಂಬ ಅಗ್ನಿ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿ ಈ ಶ್ಲೋಕವು ಗುರುನ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಸಾರುತ್ತದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಜ್ಞಾನ, ಸಂಶಯ, ಮೋಹ ಇವು ನಮ್ಮನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತವೆ. ಗುರುನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಭಕ್ತನು ತನ್ನ ಕಾವ್ಯರೂಪದ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅಂತಹ ಗುರುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 2
ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಶಾರಂಗ ಬಲಾಹಕಾಖ್ಯಂ
ಜಾಡ್ಯಾದ್ಯಹೀನಾಂ ಗರುಡಂ ಸುರೇಜ್ಯಮ್।
ಅಶಾಸ್ತ್ರವಿದ್ಯಾ ವನವಹ್ನಿರೂಪಂ
ಮತ್ಪದ್ಯಪುಷ್ಪೈರ್ಗುರುಮರ್ಚಯಾಮಿ॥೨॥

ಈ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗುರುವನ್ನು ವಿವಿಧ ರೂಪಕಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲಾಗಿದೆ. “ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಶಾರಂಗ” ಎಂದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಚಾತಕಪಕ್ಷಿಗಳಂತೆ ಕಾಣುವುದು. ಚಾತಕ ಪಕ್ಷಿ ಮಳೆಬಿಲ್ಲಿನ ನೀರನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನಿಜವಾದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಶುದ್ಧಜ್ಞಾನವನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತಾನೆ.

“ಬಲಾಹಕಾಖ್ಯಂ” ಎಂದರೆ ಮೋಡ. ಗುರುನು ಜ್ಞಾನಮಳೆಯನ್ನೆರೆಯುವ ಮೋಡದಂತೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಜ್ಞಾನತೃಷೆಯನ್ನು ನೀಗಿಸುವವರು. ಈ ರೂಪಕದಲ್ಲಿ ಗುರುನ ದಯೆ ಮತ್ತು ಪೋಷಕಸ್ವಭಾವ ಚೆನ್ನಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.

“ಜಾಡ್ಯಾದ್ಯಹೀನಾಂ ಗರುಡಂ” ಎಂದರೆ ಜಡತೆ, ಮೂರ್ಖತೆ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಸರ್ಪಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಲಾಗಿದೆ; ಗುರುನು ಗರುಡನಂತೆ ಅವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವರು. ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಗರುಡನು ಸರ್ಪಗಳ ಶತ್ರು. ಹಾಗೆಯೇ ಗುರುನು ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

“ಅಶಾಸ್ತ್ರವಿದ್ಯಾ ವನವಹ್ನಿ” ಎಂದರೆ ಅಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞಾನ ಅಥವಾ ತಪ್ಪುಜ್ಞಾನವು ಕಾಡಿನಂತೆ ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತದೆ; ಗುರುನು ಅದನ್ನು ಸುಡುವ ಕಾಡುಗ್ನಿಯಂತೆ. ತತ್ತ್ವದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ತಪ್ಪುಜ್ಞಾನವೇ ಬಂಧನದ ಮೂಲ. ಸರಿಯಾದ ಜ್ಞಾನವೇ ಮುಕ್ತಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ಗುರು ಕೇವಲ ಶಿಕ್ಷಕರಲ್ಲ, ಜೀವನದ ದಾರಿದೀಪ.

Verse 3
ನ ಮೇऽಸ್ತಿ ವಿತ್ತಂ ನ ಚ ಮೇऽಸ್ತಿ ಶಕ್ತಿಃ
ಕ್ರೇತುಂ ಪ್ರಸೂನಾನಿ ಗುರೋಃ ಕೃತೇ ಭೋಃ।
ತಸ್ಮಾದ್ವರೇಣ್ಯಂ ಕರುಣಾಸಮುದ್ರಂ
ಮತ್ಪದ್ಯಪುಷ್ಪೈರ್ಗುರುಮರ್ಚಯಾಮಿ॥೩॥

ಈ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶಿಷ್ಯನ ವಿನಯ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಭಾವ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತವೆ. “ನ ಮೇ ಅಸ್ತಿ ವಿತ್ತಂ” ಎಂದರೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಧನವಿಲ್ಲ. “ನ ಚ ಮೇ ಅಸ್ತಿ ಶಕ್ತಿಃ” ಎಂದರೆ ನನಗೆ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಭೌತಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಶಿಷ್ಯನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

“ಕ್ರೇತುಂ ಪ್ರಸೂನಾನಿ” ಎಂದರೆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಖರೀದಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಶಿಷ್ಯನು ಹೊರಗಿನ ವೈಭವಕ್ಕಿಂತ ಒಳಗಿನ ಭಕ್ತಿಯೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಸಾರುತ್ತಾನೆ.

“ವರೇಣ್ಯಂ” ಎಂದರೆ ಆರಾಧನಾರ್ಹನು. “ಕರುಣಾಸಮುದ್ರಂ” ಎಂದರೆ ಕರುಣೆಯ ಮಹಾಸಾಗರ. ಗುರುನ ಕರುಣೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತದೆ. ಗುರುಗೆ ಮುಖ್ಯವಾದುದು ಭಕ್ತಿಯ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ.

ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಇದು ಭಕ್ತಿ ಮಾರ್ಗದ ಮುಖ್ಯ ಸಂದೇಶ. ದೇವರಿಗೂ, ಗುರುಗೂ ಬಾಹ್ಯೋಪಚಾರಕ್ಕಿಂತ ಮನಃಶುದ್ಧಿ ಮುಖ್ಯ. ಹೃದಯದಿಂದ ಅರ್ಪಿಸುವ ಒಂದು ಪದವೂ ಸಾವಿರ ಹೂವಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕವಿ ತನ್ನ ಪದ್ಯಗಳನ್ನೇ ಪುಷ್ಪಗಳಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 4
ಕೃತ್ವೋದ್ಭವೇ ಪೂರ್ವತನೇ ಮದೀಯೇ
ಭೂಯಾಂಸಿ ಪಾಪಾನಿ ಪುನರ್ಭವೇऽಸ್ಮಿನ್।
ಸಂಸಾರಪಾರಂಗತಮಾಶ್ರಿತೋऽಹಂ
ಮತ್ಪದ್ಯಪುಷ್ಪೈರ್ಗುರುಮರ್ಚಯಾಮಿ॥೪॥

ಈ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಯ ಕರ್ಮಬಂಧ ಮತ್ತು ಗುರುಶರಣಾಗತಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. “ಪೂರ್ವತನೇ” ಎಂದರೆ ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ. “ಭೂಯಾಂಸಿ ಪಾಪಾನಿ” ಎಂದರೆ ಅನೇಕ ಪಾಪಕರ್ಮಗಳು. ಶಿಷ್ಯನು ತನ್ನ ಹಿಂದಿನ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಜನ್ಮದ ಕರ್ಮಫಲವನ್ನು ವಿನಯದಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಹಿಂದೂ ತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ಜನನ-ಮರಣ ಚಕ್ರವು ಕರ್ಮದಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿತ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕರ್ಮವೂ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಜೀವಿ ಸಂಸಾರಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕುತ್ತಾನೆ. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಶಿಷ್ಯನು ಇಲ್ಲಿ ಅಂಗೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ.

“ಸಂಸಾರಪಾರಂಗತಂ ಆಶ್ರಿತಃ” ಎಂದರೆ ಸಂಸಾರಸಾಗರ ದಾಟಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರುವ ಗುರುವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಗುರುನು ಕೇವಲ ಜ್ಞಾನಿಯಲ್ಲ; ಆತನು ಮೋಕ್ಷಮಾರ್ಗದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ.

ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿ ಈ ಶ್ಲೋಕವು ಶರಣಾಗತಿಯ ಸಾರ. ಕರ್ಮಬಂಧದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಾಗಲು ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾತ್ರ ಸಾಕಾಗದು; ಗುರುಕೃಪೆಯೂ ಅಗತ್ಯ. ಶಿಷ್ಯನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮರ್ಪಣೆಯಿಂದ ಗುರುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 5
ಆಧಾರಭೂತಂ ಜಗತಃ ಸುಖಾನಾಂ
ಪ್ರಜ್ಞಾಧನಂ ಸರ್ವವಿಭೂತಿಬೀಜಮ್।
ಪೀಡಾರ್ತಲಂಕಾಪತಿ ಜಾನಕೀಶಂ
ಮತ್ಪದ್ಯಪುಷ್ಪೈರ್ಗುರುಮರ್ಚಯಾಮಿ॥೫॥

ಈ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗುರುನ ದೈವಿಕ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕವಿ ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಾನೆ. “ಆಧಾರಭೂತಂ ಜಗತಃ” ಎಂದರೆ ಜಗತ್ತಿನ ಮೂಲಾಧಾರ. “ಸುಖಾನಾಂ” ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಸುಖಗಳ ಮೂಲ. ನಿಜವಾದ ಸುಖವು ಜ್ಞಾನದಿಂದಲೇ ಬರುತ್ತದೆ.

“ಪ್ರಜ್ಞಾಧನಂ” ಎಂದರೆ ಜ್ಞಾನವೇ ಸಂಪತ್ತು. ಲೋಕಸಂಪತ್ತು ನಾಶವಾಗಬಹುದು; ಆದರೆ ಜ್ಞಾನಸಂಪತ್ತು ಶಾಶ್ವತ. “ಸರ್ವವಿಭೂತಿಬೀಜಂ” ಎಂದರೆ ಎಲ್ಲಾ ವೈಭವಗಳ ಮೂಲಬೀಜ. ಜ್ಞಾನದಿಂದಲೇ ಶಕ್ತಿ, ಯಶಸ್ಸು, ಶಾಂತಿ ಎಲ್ಲವೂ ಬರುತ್ತವೆ.

“ಪೀಡಾರ್ತ ಲಂಕಾಪತಿ ಜಾನಕೀಶಂ” ಎಂಬುದು ರಾಮಾಯಣದ ಸ್ಮರಣೆ ತರುತ್ತದೆ. ಸೀತಾಪಹರಣದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪೀಡೆಯನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿದ ಶ್ರೀರಾಮನ ಮಹಿಮೆ ಇಲ್ಲಿ ಸೂಚನೆಯಾಗಿರಬಹುದು. ಗುರುನನ್ನು ರಾಮಸ್ವರೂಪನಾಗಿ ಕವಿ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.

ತತ್ತ್ವದ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಗುರುನು ಪರಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿ. ಜ್ಞಾನ, ಶಾಂತಿ, ಕರುಣೆ, ಧರ್ಮ ಇವುಗಳ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು ಗುರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಶಿಷ್ಯನು ಅವರನ್ನು ದೈವಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 6
ವಿದ್ಯಾವಿಹೀನಾಃ ಕೃಪಯಾ ಹಿ ಯಸ್ಯ
ವಾಚಸ್ಪತಿತ್ವಂ ಸುಲಭಂ ಲಭಂತೇ।
ತಂ ಶಿಷ್ಯಧೀವೃದ್ಧಿಕರಂ ಸದೈವ
ಮತ್ಪದ್ಯಪುಷ್ಪೈರ್ಗುರುಮರ್ಚಯಾಮಿ॥೬॥

ಈ ಶ್ಲೋಕವು ಗುರುಕೃಪೆಯ ಪರಮಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಾರುತ್ತದೆ. “ವಿದ್ಯಾವಿಹೀನಾಃ” ಎಂದರೆ ವಿದ್ಯೆಯಿಲ್ಲದವರು. “ಕೃಪಯಾ ಹಿ ಯಸ್ಯ” ಎಂದರೆ ಯಾರ ಕೃಪೆಯಿಂದ. ಗುರುನ ಅನುಗ್ರಹವೇ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ.

“ವಾಚಸ್ಪತಿತ್ವಂ” ಎಂದರೆ ವಾಗ್ಮಿತ್ವ, ಮಹಾಜ್ಞಾನ. ವಾಚಸ್ಪತಿ ಎಂದರೆ ಬೃಹಸ್ಪತಿ — ದೇವತೆಗಳ ಗುರು. ವಿದ್ಯೆಯಿಲ್ಲದವರಿಗೂ ಗುರುಕೃಪೆಯಿಂದ ವಾಗ್ವೈಭವ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನ ದೊರೆಯಬಹುದು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

ಇದು ಭಾರತೀಯ ಗುರುಪರಂಪರೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಗುರು ಕೇವಲ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ; ಶಿಷ್ಯನ ಅಂತರಂಗಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಿದ್ರಿತ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತಾನೆ.

“ಶಿಷ್ಯಧೀವೃದ್ಧಿಕರಂ” ಎಂದರೆ ಶಿಷ್ಯನ ಬುದ್ಧಿವಿಕಾಸವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವವರು. ನಿಜವಾದ ಗುರು ಶಿಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರ ಚಿಂತನೆ, ವಿವೇಕ, ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಭಕ್ತನು ಸದಾ ತನ್ನ ಪದ್ಯಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಅಂತಹ ಗುರುವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras