சரவனபவ ஸ்தோத்திரம்

Lyrics:

ஶக்திஸ்வரூபாய ஶரோத்பவாய
ஶக்ரார்சிதாயாத ஶசீஸ்துதாய.
ஶமாய ஶம்புப்ரணவார்ததாய
ஶகாரரூபாய நமோ குஹாய..1..

ரணன்மணிப்ரோஜ்ஜ்வலமேகலாய
ரமாஸநாதப்ரணவார்ததாய.
ரதீஶபூஜ்யாய ரவிப்ரபாய
ரகாரரூபாய நமோ குஹாய..2..

வராய வர்ணாஶ்ரமரக்ஷகாய
வரத்ரிஶூலாபயமண்டிதாய.
வலாரிகந்யாஸுக்ருʼதாலயாய
வகாரரூபாய நமோ குஹாய..3..

நகேந்த்ரகன்யேஶ்வரதத்த்வதாய
நகாதிரூடாய நகார்சிதாய.
நகாஸுரக்னாய நகாலயாய
நகாரரூபாய நமோ குஹாய..4..

பவாய பர்காய பவாத்மஜாய
பஸ்மாயமாநாத்புதவிக்ரஹாய.
பக்தேஷ்டகாமப்ரதகல்பகாய
பகாரரூபாய நமோ குஹாய..5..

வல்லீவலாராதிஸுதார்சிதாய
வராங்கராகாஞ்சிதவிக்ரஹாய.
வல்லீகராம்போருஹமர்திதாய
வகாரரூபாய நமோ குஹாய..6..

Meaning:

Verse 1
சக்திஸ்வரூபாய சரோத்பவாய
சக்ரார்சிதாயாத சகீஸ்துதாய।
சமாய சம்புப்ரணவார்த்ததாய
சகாரரூபாய நமோ குஹாய।।1।।

இங்கு முருகப் பெருமான் ‘சக்திஸ்வரூபன்’ என்று போற்றப்படுகிறார். சக்தியே அவரது இயல்பு. அவர் வெறும் தெய்வம் அல்ல. பராசக்தியின் நேரடி வெளிப்பாடு. ‘சரோத்பவ’ என்பது சரவணப் பொய்கையில் தோன்றியவரென்பதை குறிக்கிறது. அக்னியும் கங்கையும் தாங்கிய சிவதீஜஸ் சரவணத்தில் குழந்தையாக வெளிப்பட்டது. அதனால் அவர் தெய்வீகப் பிறப்புடையவர். ‘சக்ரார்சித’ என்றால் இந்திரனால் வழிபட்டவர். சூரபத்மனால் துன்புறுத்தப்பட்ட தேவர்கள் முருகனை நாடினர். ‘சகீஸ்துத’ என்பது இந்திராணியும் அவரைத் துதித்தாளென்பதை உணர்த்துகிறது.
‘சமாய’ என்பது அமைதியின் வடிவம். வெளியில் வீரராக இருந்தாலும் உள்ளே பரமசாந்தி. ‘சம்புப்ரணவார்த்ததாய’ என்பது சிவனுக்கே பிரணவத்தின் அர்த்தம் உபதேசித்த குருவென்பதை நினைவூட்டுகிறது. சுவாமிமலையில் சிவபெருமானுக்கே ‘ஓம்’ என்ற மந்திரத்தின் ரகசியத்தை முருகன் விளக்கினார். இதனால் அவர் குருநாதனாக உயர்கிறார்.
‘சகாரரூப’ என்பது ‘ச’ என்ற எழுத்தின் தத்துவ வடிவம். மந்திரங்களில் ஒவ்வொரு எழுத்தும் சக்தியாகக் கருதப்படுகிறது. முருகன் அச்சக்தியின் உயிர். ‘குஹா’ என்ற பெயர் மறைந்திருப்பவன் என்று பொருள். அவர் குகையில் இருப்பவர் மட்டுமல்ல. மனத்தின் ஆழ்மன ரகசியத்தில் மறைந்திருக்கும் ஞானசொரூபன். பக்தி மூலம் உள்ளம் சுத்தமானபோது அந்த குஹன் தானாக வெளிப்படுகிறார்.

Verse 2
ரணன்மணிப்ரோஜ்ஜ்வலமேகலாய
ரமாஸநாதப்ரணவார்த்ததாய।
ரதீசபூஜ்யாய ரவிப்ரபாய
ரகாரரூபாய நமோ குஹாய।।2।।

இந்தச் செய்யுள் முருகனின் தெய்வீக அழகையும் ஞானதத்துவத்தையும் இணைத்துக் காட்டுகிறது. ‘ரணன்மணி ப்ரோஜ்ஜ்வல மேகலா’ என்பது மணிகள் ஒலிக்கும் ஒளிமிக்க இடுப்பணியை அணிந்தவரென்பதை குறிக்கிறது. இது வெறும் அலங்காரம் அல்ல. பிரபஞ்சத்தின் நாதமும் ஒளியும் அவருள் ஒன்றாக இருப்பதைக் காட்டும் உருவகம்.
‘ரமாஸநாத ப்ரணவார்த்ததாய’ என்பது மகாவிஷ்ணுவிற்கும் பிரணவத்தின் பொருளை அருளுபவர் என்று விளங்குகிறது. சிவனுக்கே குருவானவர் என்பதால் அனைத்து தெய்வங்களுக்கும் ஆதிகுரு முருகனே என்ற கருத்து இங்கு மறைந்துள்ளது. ‘ரதீசபூஜ்ய’ என்பது மன்மதனால் கூட வணங்கப்படுபவர். காதலுக்கும் ஆசைக்கும் ஆதாரம் ஆன மன்மதனே அவரை வணங்குகிறான். இதன் மூலம் முருகன் எல்லா இச்சைகளையும் கடந்து நிற்கும் பேரழகின் மூலமென்பது தெரிகிறது.
‘ரவிப்ரபா’ என்பது சூரியனைப் போல பிரகாசிப்பவர். அறியாமை இருளை அகற்றும் ஞானஒளி அவர். பக்தனின் மனக்குழப்பத்தை கரைக்கும் உள்ளொளி. ‘ரகாரரூப’ என்பது ‘ர’ எழுத்தின் சக்தி வடிவம். ஆக்னி, இயக்கம், உயிர்ச்சக்தி ஆகியவை ‘ர’ காரத்துடன் தொடர்புடையவை. முருகன் அந்த இயக்கத்தின் மையம். அவர் நிலைமையற்ற மனதை தெய்வீக நோக்கிற்கு இட்டுச் செல்கிறார். ‘குஹா’ என்ற பெயர் மீண்டும் உள்ளார்ந்த ஞானத்தின் மறைநிலையை நினைவூட்டுகிறது.

Verse 3
வராய வர்ணாச்ரமரக்ஷகாய
வரத்ரிசூலாபயமண்டிதாய।
வலாரிகந்யாஸுக்ருதாலயாய
வகாரரூபாய நமோ குஹாய।।3।।

இங்கு முருகன் தர்மத்தின் பாதுகாவலராகப் போற்றப்படுகிறார். ‘வராய’ என்பது வரங்களை அருளுபவர். பக்தரின் உள்ளார்ந்த தேவையை அறிந்து அருள் செய்பவர். ‘வர்ணாச்ரம ரக்ஷக’ என்பது சமுதாயத்தின் ஆன்மீக ஒழுங்கை காப்பவர் என்று பொருள். வர்ணமும் ஆச்ரமமும் வெறும் சமூகப் பிரிவுகள் அல்ல. மனிதன் தன் இயல்புக்கு ஏற்ற வாழ்க்கையை வாழ உதவும் தர்ம அமைப்பு. அதை நிலைநிறுத்தும் சக்தி முருகன்.
‘வர த்ரிசூல அபய மண்டித’ என்பது வரதஹஸ்தம், திரிசூலம், அபயமுத்திரை ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டவரென்பதை குறிக்கிறது. திரிசூலம் மூன்று குணங்கள், மூன்று காலங்கள், மூன்று மாயைகள் மீது உள்ள ஆதிக்கத்தை உணர்த்துகிறது. அபயமுத்திரை பயந்த மனதிற்கு ஆறுதல்.
‘வலாரி கன்யா ஸுக்ருதாலய’ என்பது இந்திரனின் மகளான தேவசேனையின் புண்ணியத்தின் இருப்பிடம் என்று பொருள். தேவசேனை முருகனின் தெய்வீக சக்தியை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறாள். அவளின் தவப்பயன் முருகனில் நிறைவடைந்தது.
‘வகாரரூப’ என்பது ‘வ’ எழுத்தின் சக்தி. ‘வ’ என்பது இயக்கம், வாழ்வு, விரிவு ஆகியவற்றை உணர்த்துகிறது. முருகன் பக்தனின் சுருங்கிய மனநிலையை விரிவான ஞானமாக மாற்றுகிறார். ‘குஹா’ என்ற பெயர் இங்கு உள்ளத்தின் ஆழத்தில் இருக்கும் தர்மசக்தியை நினைவூட்டுகிறது. வெளியில் வழிபடும் தெய்வம் உள்ளே வாழும் ஒழுக்கசக்தியாக மாறும்போது தான் உண்மையான முருக பக்தி பிறக்கிறது.

Verse 4
நகேந்த்ரகந்யேஸ்வரதத்த்வதாய
நகாதிரூடாய நகர்சிதாய।
நகாஸுரக்நாய நகாலயாய
நகாரரூபாய நமோ குஹாய।।4।।

இந்தச் செய்யுளில் மலை, உயர்வு, நிலைத்தன்மை ஆகிய உருவகங்கள் மூலம் முருகனின் தத்துவம் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. ‘நகேந்த்ரகந்யேஸ்வர தத்த்வதாய’ என்பது பார்வதிபதியான சிவனின் தத்துவத்தை அருளுபவர் என்று பொருள். முருகன் வெறும் சிவபுத்திரன் அல்ல. சிவஞானத்தின் விளக்கவுரை.
‘நகாதிரூட’ என்பது மலையின் மீது வீற்றிருப்பவர். பழனி, திருப்பரங்குன்றம், சுவாமிமலை போன்ற மலைத் தலங்கள் இதை நினைவூட்டுகின்றன. மலை என்பது உயர்ந்த சித்தநிலை. மனம் கீழ்மையான ஆசைகளில் இருந்து உயரும்போது தான் முருகனை அடைகிறது.
‘நகர்சித’ என்பது மலைகளாலும் வணங்கப்படுபவர். இயற்கையே அவரை வணங்குகிறது என்பதே இதன் சுட்டுரை. ‘நகாஸுரக்ந’ என்பது மலைபோன்ற அகந்தையுடைய அசுரர்களை அழிப்பவர். சூரபத்மன், சிங்கமுகன், தாரகாசுரன் போன்றவர்கள் வெளிப்புற அசுரர்கள் மட்டுமல்ல. மனிதனின் அகந்தை, கோபம், ஆசை ஆகிய உள்ளார்ந்த அசுரங்களின் குறியீடுகள்.
‘நகாலய’ என்பது மலையையே தன் இல்லமாகக் கொண்டவர். உயர்ந்த சிந்தனையில்தான் தெய்வம் குடிகொள்ளும் என்ற மறைபொருள் இதில் உள்ளது. ‘நகாரரூப’ என்பது ‘ந’ எழுத்தின் தத்துவ சக்தி. அது நிலை, நிதானம், நெருக்கம் ஆகியவற்றை குறிக்கிறது. முருகன் பக்தனை அலைபாயும் மனநிலையிலிருந்து நிலையான ஞானநிலைக்கு கொண்டு செல்கிறார்.

Verse 5
பவாய பர்காய பவாத்மஜாய
பஸ்மாயமானாத்புதவிக்ரஹாய।
பக்தேஷ்டகாமப்ரதகல்பகாய
பகாரரூபாய நமோ குஹாய।।5।।

இந்தச் செய்யுள் முருகனின் கருணையும் அதிசயமான தெய்வீக உருவத்தையும் எடுத்துரைக்கிறது. ‘பவாய’ என்பது உலகின் ஆதாரமாக இருப்பவர். ‘பர்கா’ என்பது பிரகாசமான தெய்வீக ஒளி. இது காயத்ரி மந்திரத்தில் வரும் ‘பர்கோ தேவஸ்ய’ என்ற தத்துவத்தை நினைவூட்டுகிறது. அறியாமையை எரிக்கும் பரிசுத்த ஒளி.
‘பவாத்மஜ’ என்பது சிவபெருமானின் புதல்வன். ஆனால் இங்கு அது உடல்பிறப்பை மட்டும் குறிக்கவில்லை. சிவஞானத்தின் வெளிப்பாடு என்ற ஆழ்ந்த அர்த்தமும் உள்ளது. ‘பஸ்மாயமான அத்புத விக்ரஹ’ என்பது திருநீற்றால் ஒளிரும் அதிசயமான உருவம். திருநீறு அனைத்தும் நிலையற்றது என்பதை உணர்த்துகிறது. உடல், புகழ், செல்வம் அனைத்தும் ஒருநாள் சாம்பலாகும். இதை உணர்ந்தால் அகந்தை கரைகிறது.
‘பக்தேஷ்டகாமப்ரத கல்பக’ என்பது பக்தரின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றும் கற்பகமரம் போன்றவர். ஆனால் அவர் தருவது வெறும் பொருள் அல்ல. பக்தனின் உள்ளத்தை உயர்த்தும் அருள்.
‘பகாரரூப’ என்பது ‘ப’ எழுத்தின் சக்தி வடிவம். ‘ப’ என்பது பாதுகாப்பு, பூரணம், பரிபூரண அருள் ஆகியவற்றின் அடையாளம். ‘குஹா’ என்ற பெயர் இங்கு மறைந்திருக்கும் ஆனந்த ஞானத்தை நினைவூட்டுகிறது. வெளியில் காணப்படும் முருகன் உண்மையில் உள்ளத்தில் விழித்தெழும் சிவஞானமே.

Verse 6
வல்லீவலாராதிஸுதார்சிதாய
வராங்கராகாஞ்சிதவிக்ரஹாய।
வல்லீகராம்போருஹமர்திதாய
வகாரரூபாய நமோ குஹாய।।6।।

இந்தச் செய்யுள் முருகனின் அன்பு, லாலித்யம், கருணை ஆகியவற்றை மிக மென்மையாக எடுத்துரைக்கிறது. ‘வல்லீ வலாராதி ஸுதார்சித’ என்பது வல்லியும் தேவசேனையும் வணங்கும் தெய்வம் என்று பொருள். முருகனின் இரு திருமணங்களும் வெறும் புராண நிகழ்வுகள் அல்ல. தேவசேனை தெய்வீக ஒழுங்கையும் வல்லி இயற்கையான அன்பையும் குறிக்கின்றனர். இரண்டையும் ஒன்றாக்கும் சக்தி முருகன்.
‘வராங்க ராகாஞ்சித விக்ரஹ’ என்பது அழகிய திருமேனியில் சந்தனமும் குங்குமமும் பூசப்பட்ட உருவம். இது பக்தியின் அன்பு வெளிப்பாடு. பக்தன் தெய்வத்தை அலங்கரிக்கும்போது தன் மனதையே பரிசுத்தப்படுத்துகிறான்.
‘வல்லீ கராம்போருஹ மர்தித’ என்பது வல்லியின் தாமரைப்போன்ற கரத்தை பிடித்தவர் என்று பொருள். இது ஜீவாத்மாவை பரமாத்மா அரவணைக்கும் உருவகம். வல்லி சாதாரண மனித ஆன்மாவின் அடையாளம். முருகன் அவளை ஏற்றுக்கொள்வது தெய்வம் எவரையும் தள்ளிப்போடாது என்பதைக் காட்டுகிறது.
‘வகாரரூப’ மீண்டும் ‘வ’ எழுத்தின் உயிர்ச்சக்தியை நினைவூட்டுகிறது. அன்பு, உயிர்மை, ஈர்ப்பு ஆகியவை அனைத்தும் அதனுடன் தொடர்புடையவை. ‘குஹா’ என்ற பெயர் இங்கு இதயத்தில் மறைந்து இருக்கும் தெய்வீக அன்பின் ரகசியத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. முருக பக்தி இறுதியில் பயத்தை அல்ல, அன்பை உருவாக்குகிறது.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras