அம்பா ஸ்துதி

பாடல் 1

சேடீ பவந்நிகிலகேடீ கதம்பவனவாடீஷு நாகிபடலீ

கோடீரசாருதரகோடீமணீகிரணகோடீகரம்பிதபதா .

பாடீரகந்திகுசஶாடீ கவித்வபரிபாடீ மகாதிபஸுதா

கோடீகுராததிகதாடீமுதாரமுகவீடீரஸேன தனுதாம் ‖ 1 ‖

இந்த ஸ்லோகமானது கதம்ப வனத்தில் வீற்றிருக்கும் மீனாட்சி அன்னையின் பேரழகையும் பெருமையையும் போற்றுகிறது. விண்ணுலகில் வாழும் தேவர்கள் அனைவரும் அவளுக்குச் சேவை செய்யும் சேடிகளாக உள்ளனர். அவளை வணங்கும் தேவர்களின் கிரீடங்களில் பதிந்துள்ள கோடிக்கணக்கான நவரத்தினக் கற்களின் ஒளியானது அவளது திருவடிகளில் பட்டுப் பிரதிபலிக்கிறது. சந்தனக் குழம்பினைத் தனது மார்பகங்களில் அணிந்தவளும், பக்தர்களுக்குக் கவிதை பாடும் ஞானத்தையும் ஆற்றலையும் வாரி வழங்குபவளுமாகிய அந்த மலைராஜனின் மகளை இப்பாடல் போற்றுகிறது. அவள் தன் திருவாயில் தாம்பூலம் தரித்து, மங்களகரமான சிவந்த முகத்துடன் காட்சி தருகிறாள்.

புராண பின்னணியில் நோக்கும்போது, இப்பாடல் மதுரையில் கதம்ப வனத்தில் வீற்றிருக்கும் மீனாட்சி அம்மனை அல்லது ஒட்டுமொத்த பிரபஞ்சத்திற்கும் தாயாக விளங்கும் பராசக்தியைக் குறிக்கிறது. அகில உலகங்களையும் ஆளும் தேவர்கள் கூடத் தங்கள் பதவியையும் அகங்காரத்தையும் விடுத்து அவளது பாதங்களில் சரணடைவதை இது உணர்த்துகிறது. பர்வதராஜனின் மகளாகிய பார்வதி தேவி, ஞானத்தின் இருப்பிடமாகத் திகழ்வதை கவிதை இயற்றும் ஆற்றல் தருபவள் என்ற வர்ணனை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

தத்துவ ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, அன்னையின் திருவடிகளில் தேவர்கள் வீழ்ந்து கிடப்பது, மாயையினால் ஏற்படும் அகங்காரம் முழுமையாக அழிய வேண்டும் என்ற ஆன்மீக உண்மையைப் போதிக்கிறது. அவளது திருவாயில் இருக்கும் தாம்பூலம் வெறும் உலகியல் பொருளல்ல, அது நிர்குணப் பிரம்மத்தின் பேரானந்த நிலையைக் குறிக்கும் ஒரு குறியீடாகும். உலக மாசுகள் அற்ற தூய்மையான அறிவையும், தடையற்ற முக்தியையும் அன்னை தன் பக்தர்களுக்கு அருள்கிறாள் என்பதே இதன் ஆழமான தத்துவமாகும்.

பாடல் 2

த்வைபாயனப்ரப்ருʼதிஶாபாயுதத்ரிதிவஸோபானதூலிசரணா

பாபாபஹஸ்வமனுஜாபானுலீனஜனதாபாபனோதநிபுணா .

நீபாலயா ஸுரபிதூபாலகா துரிதகூபாதுதஞ்சயது மாம்ʼ

ரூபாதிகா ஶிகரிபூபாலவம்ʼஶமணிதீபாயிதா பகவதீ ‖ 2 ‖

இந்த ஸ்லோகம் தேவியின் திருவடித் தூளியின் மகிமையை மிகச் சிறப்பாகப் போற்றுகிறது. வேத வியாசர் போன்ற பெரும் முனிவர்களால் வழங்கப்படும் சாபங்கள் என்னும் வலிமையான ஆயுதங்களில் இருந்து பக்தர்களைக் காத்து, அவர்கள் சொர்க்கத்தை அடைவதற்கான படிக்கட்டுகளாக அன்னையின் பாதத் தூளிகள் விளங்குகின்றன. மந்திரங்களை முறைப்படி ஜபித்து அவளை வழிபடும் மனிதர்களின் அனைத்துப் பாவங்களையும் முற்றிலுமாக அகற்றுவதில் அவள் மிகவும் திறமையானவள். கதம்ப மரங்கள் நிறைந்த காட்டில் வசிப்பவளும், நறுமணம் வீசும் கூந்தலைக் கொண்டவளுமான அந்த அன்னை, பாவங்கள் நிறைந்த இந்த ஆழமான கிணற்றில் இருந்து என்னைக் கரையேற்ற வேண்டும் என்று பக்தன் வேண்டுகிறான்.

புராண கதைகளின்படி, எத்தகைய முனிவர்களின் கோபத்திற்கும், கர்ம வினைகளுக்கும் தேவியின் பக்தர்கள் அஞ்சத் தேவையில்லை என்பதை இது காட்டுகிறது. பர்வதராஜனின் குலத்திற்கு ஒரு மாணிக்க தீபமாகத் திகழும் பார்வதி தேவியின் கருணை எல்லையற்றது. மலை அரசனின் மகளாகப் பிறந்து ஒட்டுமொத்த உலகத்திற்கும் ஒளியூட்டும் விளக்காக அன்னை விளங்குவதை இப்பாடல் மிக அழகாகச் சித்தரிக்கிறது.

ஆன்மீக மற்றும் தத்துவ நோக்கில், ஒரு மனிதன் பிறவிப் பெருங்கடல் அல்லது பாவக் கிணறு என்னும் மாயையில் சிக்கித் தவிக்கிறான். அந்த மாயை என்னும் அஞ்ஞான இருளைப் போக்கும் ஞான ஒளிதான் அன்னையின் திருவடித் தூளியாகும். முனிவர்களின் சாபம் என்பது நமது கடந்த கால கர்ம வினைகளைக் குறிக்கிறது. உண்மையான பக்தியும் சரணாகதியும் இருக்கும்போது, அந்த கர்ம வினைகள் அனைத்தும் தேவியின் அருளால் அழிக்கப்பட்டு ஆன்மா மோட்சம் என்னும் உன்னத நிலையை அடைகிறது.

பாடல் 3

யாலீபிராத்மதனுதாலீனக்ருʼத்ப்ரியகபாலீஷு கேலதி பவா

வ்யாலீநகுல்யஸிதசூலீபரா சரணதூலீலஸன்மணிகணா .

யாலீப்ருʼதி ஶ்ரவஸி தாலீதலம்ʼ வஹதி யாலீகஶோபிதிலகா

ஸாலீகரோது மம காலீ மன꞉ ஸ்வபதனாலீகஸேவனவிதௌ ‖ 3 ‖

இந்த ஸ்லோகத்தில் அன்னை காளியின் எழிலார்ந்த தோற்றமும் அவளது அபயமும் விவரிக்கப்படுகிறது. தன் அன்புக்குரிய தோழிகளுடன் மகிழ்ந்து விளையாடும் அன்னை, கபாலத்தை ஏந்திய சிவபெருமானுக்குத் தனது உடலின் ஒரு பாதியை அன்புடன் அளித்தவளாவாள். அவளது திருவடித் தூளிகள் நவரத்தினக் கற்களைப் போலப் பிரகாசிக்கின்றன. தனது காதுகளில் பனை ஓலையை ஆபரணமாக அணிந்துள்ளவளும், நெற்றியில் ஒளிரும் திலகத்தை இட்டவளுமான அந்த காளி தேவி, நான் கீழ்நிலைக்கு வீழ்ந்து விடாமல் என்னைக் காப்பாற்றி அருள் புரிய வேண்டும் என்று பக்தன் பிரார்த்தனை செய்கிறான்.

புராணக் கண்ணோட்டத்தில், அன்னை சிவனின் இடப்பாகத்தைப் பெற்று அர்த்தநாரீஸ்வரராகக் காட்சி தருவது இங்கு சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. மேலும், இயற்கையிலேயே எதிரிகளான பாம்பும் கீரியும் தேவியின் சந்நிதியில் தங்கள் பகையை மறந்து அமைதியாகச் சேர்ந்திருப்பதாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. இது காளி தேவியின் சந்நிதியில் அனைத்து முரண்பாடுகளும், பகைமையும் நீங்கி அமைதி நிலவுவதைக் குறிக்கிறது.

தத்துவார்த்தமாகப் பார்க்கும்போது, சிவனும் சக்தியும் வேறல்ல, இருவரும் ஒன்றே என்ற அத்வைத நிலை இங்கு உணர்த்தப்படுகிறது. இருமைகள் அகன்று ஒருமை தோன்றும் இடம் தேவியின் திருவடியாகும். பாம்பு மற்றும் கீரியின் பகைமை என்பது மனித மனதிற்குள் நடக்கும் நல்ல மற்றும் தீய எண்ணங்களின் போராட்டத்தைக் குறிக்கிறது. காளி தேவியின் மீது தூய பக்தி வைக்கும்போது, மனதின் சஞ்சலங்கள் அடங்கி சமநிலை பிறக்கிறது, இதனால் ஆன்மீக வீழ்ச்சி தடுக்கப்பட்டு ஆன்மா மேன்மை அடைகிறது.

பாடல் 4

பாலாம்ருʼதாம்ʼஶுனிபபாலாமநாகருணசேலா நிதம்பபலகே

கோலாஹலக்ஷபிதகாலாமராகுஶலகீலாலஶோஷணரவி꞉ .

ஸ்தூலா குசே ஜலதநீலாகசே கலிதவீலா கதம்பவிபினே

ஶூலாயுதப்ரணதிஶீலா ததாது ஹ்ருʼதி ஶைலாதிராஜதனயா ‖ 4 ‖

இந்த ஸ்லோகத்தில் அன்னையின் தெய்வீக வடிவமும், அவளது அளப்பரிய ஆற்றலும் தியானிக்கப்படுகின்றன. வளர்பிறைச் சந்திரனைப் போன்ற அழகிய நெற்றியை உடையவளும், தனது இடையில் லேசான சிவப்பு நிற ஆடைகளை அணிந்தவளுமான அன்னை, பக்தர்களின் மனதில் நிலையாக வீற்றிருக்க வேண்டும். எமன் ஏற்படுத்தும் மரண பயம் என்னும் ஆரவாரத்தை அழிப்பதில் அவள் வல்லவள். வாழ்க்கையில் ஏற்படும் அமங்கலங்கள் மற்றும் துன்பங்கள் என்னும் நீரை முற்றிலுமாக வற்றச் செய்யும் ஆற்றல் வாய்ந்த சூரியனைப் போன்றவள் அவள். மேகங்களைப் போன்ற இருண்ட அடர்த்தியான கூந்தலைக் கொண்டவளாக அவள் காட்சி தருகிறாள்.

புராணத்தின்படி, கதம்ப வனத்தில் வசிக்கும் பார்வதி தேவியானவள், திரிசூலத்தை ஆயுதமாகக் கொண்ட சிவபெருமானாலேயே மிகவும் மரியாதையுடன் வணங்கப்படும் பெருமைக்குரியவள். மலை அரசனான இமவானின் மகளாக அவதரித்த இவள், எம பயத்தைப் போக்குபவளாகவும், தீய சக்திகளை அழிப்பவளாகவும் விளங்குகிறாள்.

தத்துவ நோக்கில், பிறைச்சந்திரன் என்பது வளர்ந்து வரும் ஞானத்தையும், சிவப்பு நிற ஆடை என்பது படைப்பிற்கு ஆதாரமான ரஜோ குணத்தையும் குறிக்கின்றன. மரண பயம் என்பது அஞ்ஞானத்தின் வெளிப்பாடாகும். தேவியின் மீதான தியானம் என்னும் சூரிய ஒளியானது, அறியாமை மற்றும் பாவங்கள் என்னும் மாசடைந்த நீரை முற்றிலுமாக வற்றச் செய்கிறது. சிவனே அவளை வணங்குவதாகக் கூறுவது, சக்தியின்றி சிவம் இல்லை என்ற மிக உயர்ந்த சாக்த தத்துவத்தை நமக்கு உணர்த்துகிறது.

பாடல் 5

கம்பாவதீவ ஸவிடம்பா கலேன நவதும்பாபவீணஸவிதா

பிம்பாதரா வினதஶம்பாயுதாதினிகுரும்பா கதம்பவிபினே .

அம்பா குரங்கமதஜம்பாலரோசிரிஹ லம்பாலகா திஶது மே

ஶம்ʼ பாஹுலேயஶஶிபிம்பாபிராமமுகஸம்பாதிதா ஸ்தனபரா ‖ 5 ‖

இந்த ஸ்லோகத்தில் அன்னையின் முக அழகு மற்றும் அவளது குரலின் இனிமை ஆகியவை மிகச் சிறப்பாக வர்ணிக்கப்படுகின்றன. புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட வீணையில் இருந்து எழும் நாதத்தைப் போன்ற மிக இனிமையான குரலைக் கொண்டவள் அன்னை. கொடி போன்ற இடையையும், கோவைப் பழத்தைப் போலச் சிவந்த அழகிய உதடுகளையும் அவள் பெற்றுள்ளாள். ஒன்றுசேர்ந்த மின்னல் கொடிகளின் கூட்டத்தைப் போலப் பேரொளியுடன் பிரகாசிக்கும் தேவி, கதம்ப வனத்தில் வீற்றிருக்கிறாள். கஸ்தூரியின் நறுமணம் கமழ, அழகாக அசைந்தாடும் கூந்தலைக் கொண்ட அந்த அம்பிகை, எனக்கு எல்லா விதமான மங்களங்களையும் அருள வேண்டும்.

புராணங்களின் அடிப்படையில், இப்பாடல் முருகப் பெருமானின் தாயான பார்வதி தேவியைப் போற்றுகிறது. அவளது திருமுகம் ஆறுமுகக் கடவுளான முருகனின் முகத்தையும், முழு நிலவையும் போன்று பேரழகும் குளிர்ச்சியும் பொருந்தியதாகக் கூறப்படுகிறது. கதம்ப வனத்தில் உறைபவளாகிய இவள் கலைகளின் தெய்வமான சரஸ்வதியின் வீணா நாதத்தையும் மிஞ்சும் இனிமை வாய்ந்தவள்.

தத்துவார்த்த நிலையில், அன்னையின் இனிமையான குரல் என்பது பிரபஞ்சத்தின் ஆதி நாதமான ஓங்காரத்தைக் குறிக்கிறது. மின்னலைப் போன்ற அவளது பிரகாசம், அஞ்ஞான இருளை ஒரே நொடியில் கிழித்தெறியும் ஞான ஒளியைக் குறிக்கிறது. கஸ்தூரியின் நறுமணம் என்பது ஆத்மாவில் இயல்பாகவே குடி கொண்டுள்ள தெய்வீக நற்குணங்களின் வெளிப்பாடாகும். அவளைத் தியானிப்பதால் உலகியல் மாயைகள் விலகி, ஆன்மாவிற்கு உண்மையான அமைதியும் மங்களமும் கிடைக்கிறது.

பாடல் 6

தாஸாயமானஸுமஹாஸா கதம்பவனவாஸா குஸும்பஸுமனோ-

வாஸா விபஞ்சிக்ருʼதராஸா விதூதமதுமாஸாரவினிதமதுரா .

காஸாரஸூனததிபாஸாபிராமதனுராஸாரஶீதகருணா

நாஸாமணிப்ரவரபாஸா ஶிவா திமிரமாஸாதயேதுபரதிம் ‖ 6 ‖

இந்த ஸ்லோகத்தில் தேவியின் கருணை மழையும், அவளது புன்னகையின் அழகும் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. தன்னை வணங்கும் பக்தர்களைத் தனது சேவகர்களாக ஏற்றுக்கொண்டு, அவர்களுக்கு அருள் புரியும் மனங்கவரும் புன்னகையை உடையவள் அன்னை. கதம்ப வனத்தில் வசிப்பவளும், குசும்ப மலர்களைப் போன்று சிவந்த நிறமுடைய அழகிய ஆடைகளை அணிந்தவளுமாகிய அவள், தனது கைகளில் வீணையை வைத்து இசைத்து மகிழ்கிறாள். வசந்த காலத்தில் சுரக்கும் புதிய தேனைப் போல மிகுந்த இனிமையானவள் அவள்.

புராண பின்னணியில், பார்வதி தேவி வசந்த காலத்தின் செழிப்பிற்கும், கலைகளுக்கும் அதிபதியாகத் திகழ்கிறாள். நீர் நிறைந்த தாமரைக் குளத்தைப் போன்ற குளிர்ச்சியான கருணை மழையைத் தன் பக்தர்களின் மீது பொழிபவள். தன் மூக்கில் அழகிய ரத்தினக் கற்கள் பதித்த மூக்குத்தியை அணிந்துள்ளவளும், மங்களத்தின் வடிவமானவளுமாகிய அந்த தேவி, என் வாழ்வில் உள்ள இருளைப் போக்கி ஒளியேற்ற வேண்டும் என்று இங்கு பிரார்த்திக்கப்படுகிறது.

தத்துவ நோக்கில், இருள் என்பது மனிதர்களின் அறியாமையையும், துன்பங்களையும் குறிக்கிறது. தேவியின் கருணை என்பது அஞ்ஞானத்தினால் ஏற்படும் பிறவித் துன்பங்கள் என்னும் நெருப்பைக் குளிர்விக்கும் அமிர்த மழையாகும். வீணையின் நாதம் பிரபஞ்சத்தின் இயக்கத்தையும் லயத்தையும் உணர்த்துகிறது. சிவந்த ஆடைகள் என்பது படைப்பின் ஆற்றலையும், அவளது புன்னகை என்பது பக்தர்களுக்கு அவள் அளிக்கும் அபயத்தையும் முக்தியையும் வெளிப்படுத்தும் ஆன்மீக அடையாளங்களாகும்.

பாடல் 7

ந்யங்காகரே வபுஷி கங்காலரக்தபுஷி கங்காதிபக்ஷிவிஷயே

த்வம்ʼ காமநாமயஸி கிம்ʼ காரணம்ʼ ஹ்ருʼதயபங்காரிமே ஹி கிரிஜாம் .

ஶங்காஶிலாநிஶிதடங்காயமானபதஸங்காஶமானஸுமனோ-

ஜங்காரிப்ருʼங்கததிமங்கானுபேதஶஶிஸங்காஶவக்த்ரகமலாம் ‖ 7 ‖

இந்த ஸ்லோகத்தில் மனித உடலின் நிலையற்ற தன்மையும், தேவியின் மீது வைக்க வேண்டிய பக்தியின் அவசியமும் மிக ஆழமாக வலியுறுத்தப்படுகின்றன. ஓ மனமே, வெறும் எலும்புகளாலும் இரத்தத்தாலும் உருவாக்கப்பட்டு, நோய்களுக்கும் மூப்புக்கும் ஆளாகி, இறுதியில் கழுகுகளுக்கும் நரிகளுக்கும் இரையாகப் போகும் இந்த அற்பமான உடலின் மீது நீ ஏன் இவ்வளவு ஆசை கொள்கிறாய்? நிலையற்ற இந்த உடலின் மீதான பற்றுதலை விட்டுவிட்டு, மலைராஜனின் மகளான பார்வதி தேவியைத் உனது இதயத்தில் வைத்து முழுமையாகத் தியானிப்பாயாக என்று பக்தன் தன் மனதிற்கே அறிவுரை கூறுகிறான்.

புராணக் கண்ணோட்டத்தில், உளியால் செதுக்கப்பட்ட கல்லைப் போன்ற உறுதியான பாதங்களைக் கொண்டவளாக தேவி வர்ணிக்கப்படுகிறாள். அவளது முகம் அழகிய முழு நிலவைப் போலவும், தேன் அருந்த வண்டுகள் மொய்க்கும் தாமரை மலரைப் போலவும் மிக அற்புதமாகக் காட்சியளிக்கிறது. இந்த வர்ணனை அவளது தெய்விக அழகையும், மாறாத நிலையான தன்மையையும் ஒருங்கே காட்டுகிறது.

தத்துவார்த்தமாகப் பார்க்கும்போது, இது கடுமையான வைராக்கியத்தையும், விவேகத்தையும் போதிக்கும் ஸ்லோகமாகும். உலகியல் இன்பங்களும், மனித உடலும் நிரந்தரமற்றவை என்பதை உணர்ந்து, அவற்றின் மீதான மாயையை விலக்க வேண்டும். அதற்குப் பதிலாக, என்றும் அழியாத, பேரானந்தத்தைத் தரக்கூடிய பராசக்தியின் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொள்வதே ஆத்ம உய்வுக்கு ஒரே வழியாகும். இதையே ஞானிகள் உடல் மீதான மோகத்தை விடுத்து ஈஸ்வரனைத் தேட வேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகின்றனர்.

பாடல் 8

ஜம்பாரிகும்பிப்ருʼதுகும்பாபஹாஸி குசஸம்பாவ்யஹாரலதிகா

ரம்பாகரீந்த்ரகரதம்பாபஹோருகதிடிம்பானுரஞ்ஜிதபதா .

ஶம்பா உதாரபரிரம்பாங்குரத்புலகதம்பானுராகபிஶுனா

ஶம்ʼ பாஸுராபரணகும்பா ஸதா திஶது ஶும்பாஸுரப்ரஹரணா ‖ 8 ‖

இந்த ஸ்லோகத்தில் அன்னையின் வீரமும், அவளது தெய்விக உடலமைப்பும் அழகுற வர்ணிக்கப்படுகின்றன. தேவர்களின் தலைவனான இந்திரனது ஐராவதம் என்னும் யானையின் மத்தகங்களை விடப் பெரியதாக இருந்து, அந்த யானையின் பெருமையையே கேலி செய்யும் அளவிலான மார்பகங்களை உடையவள் அன்னை. அவள் பலவிதமான அழகிய முத்து மாலைகளையும், ரத்தின ஆபரணங்களையும் அணிந்துள்ளாள். யானையின் துதிக்கையைப் போன்ற வலிமையான மற்றும் அழகான தொடைகளைக் கொண்ட அவளது பாதங்களில் பக்தர்கள் தஞ்சமடைகின்றனர். மின்னலைப் போன்ற பிரகாசமும், சிலிர்க்க வைக்கும் அன்பும் கொண்ட அந்த அன்னை எப்போதும் எனக்கு நன்மைகளை வழங்க வேண்டும்.

புராணங்களின் அடிப்படையில், சும்பன் மற்றும் நிசும்பன் என்ற கொடிய அரக்கர்களை அழித்து உலகைக் காத்தவளாகப் பார்வதி தேவி இங்கு போற்றப்படுகிறாள். அவளது ஆபரணங்களின் பிரகாசம் விண்ணில் தோன்றும் மின்னலுக்கு நிகராகக் கூறப்படுகிறது. அரக்கர்களை அழிப்பதில் அவள் எவ்வளவு உக்கிரமானவளோ, அதே அளவு தன் பக்தர்களுக்கு மங்களத்தை வழங்குவதில் மிகவும் கருணை மிக்கவளாகத் திகழ்கிறாள்.

தத்துவ நோக்கில், ஐராவதம் என்பது தேவலோகத்தின் செருக்கையும், உலகியல் செல்வங்களையும் குறிக்கும். தேவியின் மேன்மை அதன் அனைத்தையும் விட உயர்ந்தது என்பதே யானையின் மத்தகத்தைக் கேலி செய்யும் வர்ணனையின் உட்பொருளாகும். சும்பன் என்னும் அரக்கன் அகங்காரம் மற்றும் மாயையின் உருவகமாவான். மனித மனதிற்குள் இருக்கும் அசுர குணங்களை அழித்து, ஒளிரும் ஞானம் என்னும் ஆபரணங்களால் ஆன்மாவை அலங்கரித்து முக்தியைத் தருபவள் அன்னை என்பதே இதன் தத்துவார்த்தமாகும்.

பாடல் 9

தாக்ஷாயணீ தனுஜஶிக்ஷாவிதௌ விக்ருʼததீக்ஷா மனோஹரகுணா

பிக்ஷாஶினோ நடனவீக்ஷாவினோதமுகி தக்ஷாத்வரப்ரஹரணா .

வீக்ஷாம்ʼ விதேஹி மயி தக்ஷா ஸ்வகீயஜனபக்ஷா விபக்ஷவிமுகீ

யக்ஷேஶஸேவிதநிராக்ஷேபஶக்தி ஜய லக்ஷாவதானகலனா ‖ 9 ‖

இந்த ஸ்லோகத்தில் அன்னை தாட்சாயணியின் வடிவமும், அவளது வீரம் மற்றும் கருணையும் போற்றப்படுகின்றன. தக்ஷ பிரஜாபதியின் மகளாக அவதரித்தவளும், கொடிய அரக்கர்களைத் தண்டித்து அழிப்பதையே தனது முக்கிய தீட்சையாகக் கொண்டவளுமான தேவி, பக்தர்களின் மனதைக் கொள்ளைகொள்ளும் நற்குணங்கள் நிரம்பியவளாவாள். கையில் கபாலம் ஏந்தி பிச்சையேற்று உலகை ரட்சிக்கும் சிவபெருமானின் ஆனந்தத் தாண்டவத்தைக் கண்டு அகமகிழும் முகத்தைக் கொண்டவள் அவள். தக்ஷனின் ஆணவத்தால் நடத்தப்பட்ட யாகத்தை அழித்து ஒழித்தவளான அந்த அன்னை, தன் கருணை மிகுந்த கண்களால் என்னைக் கடாட்சிக்க வேண்டும்.

புராண கதைகளின்படி, தன் கணவனான சிவபெருமானை அவமதித்த தந்தை தக்ஷனின் யாகத்தை அன்னை அழித்த வரலாறு இங்கு சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. மேலும், யக்ஷர்களின் தலைவனான குபேரனால் செல்வச் செழிப்பிற்காகப் போற்றப்படும் பெருமைக்குரியவள் இவள். தன் பக்தர்களை அரவணைத்துக் காப்பதிலும், தேவர்களுக்குத் துன்பம் தரும் எதிரிகளைத் தண்டிப்பதிலும் அவள் எப்போதுமே விழிப்புடன் செயல்படுகிறாள்.

தத்துவார்த்த நிலையில், தக்ஷனின் யாகம் என்பது ஒரு மனிதனின் அகங்காரம் மற்றும் ஆணவத்தின் உச்சகட்ட வெளிப்பாடாகும். அன்னை அந்த யாகத்தை அழிப்பது, ஆன்மீகப் பாதையில் அகங்காரம் முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. சிவனின் பிட்சாடனர் வடிவம், உலகப் பற்றுகளைத் துறந்த முழுமையான வைராக்கியத்தின் அடையாளமாகும். அவனது நடனத்தை தேவி ரசிப்பது, பிரபஞ்சத்தின் இயக்கத்தை சிவனும் சக்தியும் இணைந்து நடத்துவதையும், அத்வைத ஆனந்த நிலையையும் நமக்குத் தெளிவாக உணர்த்துகிறது.

பாடல் 10

வந்தாருலோகவரஸந்தாயினீ விமலகுந்தாவதாதரதனா

ப்ருʼந்தாருப்ருʼந்தமணிப்ருʼந்தாரவிந்தமகரந்தாபிஷிக்தசரணா .

மந்தானிலா கலிதமந்தாரதாமபிரமந்தாபிராமமகுடா

மந்தாகினீஜவனபிந்தானவாசமரவிந்தானனா திஶது மே ‖ 10 ‖

இந்த ஸ்லோகத்தில் தேவியின் திருவடி மகிமையும், அவளது திருமுக அழகும் பக்தியுடன் போற்றப்படுகின்றன. தன்னை முழுமையாக நம்பி வணங்கும் பக்தர்களுக்கு அவர்கள் விரும்பும் அனைத்துச் சிறந்த வரங்களையும் வாரி வழங்குபவள் அன்னை. அவளது பற்கள் மாசற்ற தூய்மையான முல்லை மலர்களைப் போன்று வெண்மையாகவும் அழகாகவும் பிரகாசிக்கின்றன. அவளைத் துதித்து வணங்கும் தேவர்களின் கூட்டத்தாரின் கிரீடங்களில் உள்ள நவரத்தினக் கற்களின் ஒளியாலும், அவர்கள் சமர்ப்பிக்கும் தாமரை மலர்களின் மகரந்தங்களாலும் அவளது திருப்பாதங்கள் தினமும் அபிஷேகம் செய்யப்படுகின்றன. அத்தகைய பெருமை வாய்ந்த பாதங்களைக் கொண்ட தேவி எனக்கு அருள வேண்டும்.

புராணங்களின் அடிப்படையில், தேவலோகத்தில் பூக்கும் மந்தார மலர்களால் ஆன மாலைகளை தேவி அணிந்திருப்பதாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. மெல்லிய தென்றல் காற்று வீச, கங்கையின் ஒரு பகுதியான மந்தாகினி நதியில் மலர்ந்த தூய்மையான தாமரையைப் போன்ற பிரகாசமான முகத்தைக் கொண்டவளாக அவள் காட்சி தருகிறாள். தேவலோகமே அவளது திருவடிகளில் தஞ்சம் புகுந்துள்ளதை இந்த வர்ணனைகள் மிக அழகாகப் படம் பிடித்துக் காட்டுகின்றன.

தத்துவ நோக்கில், முல்லை மலர் போன்ற தூய்மையான பற்கள், எவ்வித மாசும் இல்லாத சுத்தமான பிரம்ம ஞானத்தைக் குறிக்கின்றன. தேவர்களின் கிரீடங்கள் அவளது பாதங்களில் படுவது என்பது, உலகியல் அதிகாரமும், செல்வமும், தெய்விக சக்தியின் முன் தலைவணங்க வேண்டும் என்ற உண்மையை உணர்த்துகிறது. மந்தாகினி நதியின் தாமரை என்பது ஆத்மாவின் தூய்மையையும், மனிதர்களின் இதயக் கமலத்தில் மலரும் பக்தி என்னும் மலரையுமே குறிக்கிறது.

பாடல் 11

யத்ராஶயோ லகதி தத்ராகஜா பவது குத்ராபி நிஸ்துலஶுகா

ஸுத்ராமகாலமுகஸத்ராஸகப்ரகரஸுத்ராணகாரிசரணா .

சத்ரானிலாதிரயபத்த்ராபிபிராமகுணமித்ராமரீஸமவதூ꞉

குத்ராஸஹீனமணிசித்ராக்ருʼதிஸ்புரிதபுத்ராதிதானநிபுணா ‖ 11 ‖

இந்த ஸ்லோகத்தில் அன்னையின் எங்கும் நிறைந்திருக்கும் தன்மையும், அவளது அருட்செயல்களும் போற்றப்படுகின்றன. எனது மனம் எங்குச் சென்றாலும், எதன் மீது ஆசை கொண்டாலும், அந்த இடங்கள் அனைத்திலும் மலைராஜனின் மகளான பார்வதி தேவி நிறைந்திருக்க வேண்டும் என்று பக்தன் மனமுருகி வேண்டுகிறான். தன் கைகளில் இணையற்ற அழகிய கிளியை ஏந்தியவளும், தேவர்கள் மற்றும் இந்திரன் ஆகியோரின் மரண பயத்தை விலக்கி அவர்களைப் பாதுகாக்கும் வலிமை வாய்ந்த திருவடிகளை உடையவளும் அவளே. மெல்லிய காற்றை விடவும் மிக விரைவாகச் செயல்படும் ஆற்றலைக் கொண்டவள் அன்னை.

புராணக் கண்ணோட்டத்தில், தேவி தன் கைகளில் கிளியை ஏந்தியிருப்பது இங்கு நினைவுகூரப்படுகிறது. தேவலோகப் பெண்களால் மிகவும் பக்தியோடு வணங்கப்படும் இவள், அளவற்ற மங்கள குணங்களைக் கொண்டவளாவாள். நவரத்தினக் கற்கள் பதிக்கப்பட்ட ஆபரணங்களால் ஒளிரும் தேவி, தன்னை வழிபடும் பக்தர்களுக்கு நன்மைகளையும், சிறந்த புத்திர பாக்கியம் முதலான செல்வங்களையும் வாரி வழங்குவதில் மிகவும் திறமைசாலியாகத் திகழ்கிறாள்.

தத்துவார்த்தமாகப் பார்க்கும்போது, இது இறைவியின் சர்வவியாபித்தன்மையைக் குறிக்கிறது. மனம் எங்குச் சென்றாலும் அங்கு இறைவனைக் காண்பதே மிக உயர்ந்த யோக நிலையாகும். கையில் இருக்கும் கிளி என்பது வேதங்கள் மற்றும் வாக்குகளின் அடையாளமாகும். வேதங்களே தேவியின் கைகளில் கிளியாக வீற்றிருக்கின்றன. எல்லாவற்றிலும் தேவியைக் காணும் சமநோக்கைப் பெறும்போது, மனம் மாயைகளிலிருந்து விடுபட்டு, பயமற்ற நிலையான மோட்சத்தை அடைகிறது.

பாடல் 12

இந்தானகீரமணிபந்தா பவே ஹ்ருʼதயபந்தாவதீவ ரஸிகா

ஸந்தாவதீ புவனஸந்தாரணே(அ)ப்யம்ருʼதஸிந்தாவுதாரநிலயா .

கந்தானுபாவமுஹுரந்தாலிபீதகசபந்தா ஸமர்பயது மே

ஶம்ʼ தாம பானுமபிருந்தானமாஶு பதஸந்தானமப்யனுகதா ‖ 12 ‖

இந்த இறுதி ஸ்லோகத்தில், தேவியின் அமிர்தமயமான இருப்பிடமும், அவளது அளவற்ற காக்கும் திறனும் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. தன்னை வணங்கும் பக்தர்களின் இதயத்தை அன்பு என்னும் கயிற்றால் கட்டிப்போடும் அளவு மிகுந்த ஈர்ப்பைக் கொண்டவள் அன்னை. தன் கைகளில் ஒளிரும் அழகிய கிளியை ஏந்தியுள்ள அவள், பிறவிப் பெருங்கடல் எனப்படும் சம்சார சாகரத்தைக் கடப்பதற்குத் துணைபுரியும் மிகச் சிறந்த வழியாகத் திகழ்கிறாள். அமிர்தக் கடலின் மத்தியில் உள்ள உன்னதமான மணித்தீபத்தில் உறைபவளான அவளே ஒட்டுமொத்த பிரபஞ்சத்தையும் ரட்சிப்பவளாவாள்.

புராண பின்னணியில், ஸ்ரீ சக்ரத்தின் நாயகியாகவும், அமிர்தக் கடலின் நடுவே உள்ள சிந்தாமணி கிருஹத்தில் வசிப்பவளாகவும் தேவி போற்றப்படுகிறாள். அடர்ந்த கருமையான கூந்தலைக் கொண்டவளும், சூரியன் மற்றும் சந்திரனைத் தன் கண்களாகக் கொண்டு பிரகாசிப்பவளுமான அவள், தன்னைச் சரணடைந்த அடியவர்களின் சந்ததியினரையும் விடாமல் தொடர்ந்து பாதுகாப்பவளாவாள். அவள் எனக்கு விரைவில் அத்துணை மங்களங்களையும் நன்மைகளையும் வழங்க வேண்டும்.

தத்துவ நோக்கில், அமிர்தக் கடல் என்பது மனிதனின் உள்ளே இருக்கும் சகஸ்ரார சக்கரத்தைக் குறிக்கிறது, அங்குத் தேவி பேரானந்த வடிவமாக வீற்றிருக்கிறாள். பிறப்பு இறப்பு என்னும் சம்சார மாயையில் இருந்து விடுபட, அவளது திருவடிகளைப் பற்றிக் கொள்வதே ஒரே வழியாகும். கையில் உள்ள கிளி தூய வேத ஞானத்தைக் குறிக்கிறது. இறைவியின் மீது வைக்கப்படும் தூய்மையான பக்தியே ஆன்மாவை முக்திக்கு அழைத்துச் செல்லும் படகு என்பதை இப்பாடல் ஆழமாக உணர்த்துகிறது.

சேடீ பவந்நிகிலகேடீ கதம்பவனவாடீஷு நாகபடலீ
கோடீரசாருதரகோடீமணீகிரணகோடீகரம்பிதபதா .
பாடீரகந்திகுசஶாடீ கவித்வபரிபாடீ மகாதிபஸுதா
கோடீகுராததிகதாடீமுதாரமுகவீடீரஸேன தனுதாம் ‖ 1 ‖

த்வைபாயனப்ரப்ருʼதிஶாபாயுதத்ரிதிவஸோபானதூலிசரணா
பாபாபஹஸ்வமனுஜாபானுலீனஜனதாபாபனோதநிபுணா .
நீபாலயா ஸுரபிதூபாலகா துரிதகூபாதுதஞ்சயது மாம்ʼ
ரூபாதிகா ஶிகரிபூபாலவம்ʼஶமணிதீபாயிதா பகவதீ ‖ 2 ‖

யாலீபிராத்மதனுதாலீனக்ருʼத்ப்ரியகபாலீஷு கேலதி பவா
வ்யாலீநகுல்யஸிதசூலீபரா சரணதூலீலஸன்மணிகணா .
யாலீப்ருʼதி ஶ்ரவஸி தாலீதலம்ʼ வஹதி யாலீகஶோபிதிலகா
ஸாலீகரோது மம காலீ மன꞉ ஸ்வபதனாலீகஸேவனவிதௌ ‖ 3 ‖

பாலாம்ருʼதாம்ʼஶுனிபபாலாமநாகருணசேலா நிதம்பபலகே
கோலாஹலக்ஷபிதகாலாமராகுஶலகீலாலஶோஷணரவி꞉ .
ஸ்தூலா குசே ஜலதநீலாகசே கலிதவீலா கதம்பவிபினே
ஶூலாயுதப்ரணதிஶீலா ததாது ஹ்ருʼதி ஶைலாதிராஜதனயா ‖ 4 ‖

கம்பாவதீவ ஸவிடம்பா கலேன நவதும்பாபவீணஸவிதா
பிம்பாதரா வினதஶம்பாயுதாதினிகுரும்பா கதம்பவிபினே .
அம்பா குரங்கமதஜம்பாலரோசிரிஹ லம்பாலகா திஶது மே
ஶம்ʼ பாஹுலேயஶஶிபிம்பாபிராமமுகஸம்பாதிதா ஸ்தனபரா ‖ 5 ‖

தாஸாயமானஸுமஹாஸா கதம்பவனவாஸா குஸும்பஸுமனோ-
வாஸா விபஞ்சிக்ருʼதராஸா விதூதமதுமாஸாரவிந்தமதுரா .
காஸாரஸூனததிபாஸாபிராமதனுராஸாரஶீதகருணா
நாஸாமணிப்ரவரபாஸா ஶிவா திமிரமாஸாதயேதுபரதிம் ‖ 6 ‖

ந்யங்காகரே வபுஷி கங்காலரக்தபுஷி கங்காதிபக்ஷிவிஷயே
த்வம்ʼ காமநாமயஸி கிம்ʼ காரணம்ʼ ஹ்ருʼதயபங்காரிமே ஹி கிரிஜாம் .
ஶங்காஶிலாநிஶிதடங்காயமானபதஸங்காஶமானஸுமனோ-
ஜங்காரிப்ருʼங்கததிமங்கானுபேதஶஶிஸங்காஶவக்த்ரகமலாம் ‖ 7 ‖

ஜம்பாரிகும்பிப்ருʼதுகும்பாபஹாஸி குசஸம்பாவ்யஹாரலதிகா
ரம்பாகரீந்த்ரகரதம்பாபஹோருகதிடிம்பானுரஞ்ஜிதபதா .
ஶம்பா உதாரபரிரம்பாங்குரத்புலகதம்பானுராகபிஶுனா
ஶம்ʼ பாஸுராபரணகும்பா ஸதா திஶது ஶும்பாஸுரப்ரஹரணா ‖ 8 ‖

தாக்ஷாயணீ தனுஜஶிக்ஷாவிதௌ விக்ருʼததீக்ஷா மனோஹரகுணா
பிக்ஷாஶினோ நடனவீக்ஷாவினோதமுகி தக்ஷாத்வரப்ரஹரணா .
வீக்ஷாம்ʼ விதேஹி மயி தக்ஷா ஸ்வகீயஜனபக்ஷா விபக்ஷவிமுகீ
யக்ஷேஶஸேவிதநிராக்ஷேபஶக்தி ஜய லக்ஷாவதானகலனா ‖ 9 ‖

வந்தாருலோகவரஸந்தாயினீ விமலகுந்தாவதாதரதனா
வ்ருʼந்தாருவ்ருʼந்தமணிவ்ருʼந்தாரவிந்தமகரந்தாபிஷிக்தசரணா .
மந்தானிலா கலிதமந்தாரதாமபிரமந்தாபிராமமகுடா
மந்தாகினீஜவனபிந்தானவாசமரவிந்தானனா திஶது மே ‖ 10 ‖

யத்ராஶயோ லகதி தத்ராகஜா பவது குத்ராபி நிஸ்துலஶுகா
ஸுத்ராமகாலமுகஸத்ராஸகப்ரகரஸுத்ராணகாரிசரணா .
சத்ரானிலாதிரயபத்த்ராபிராமகுணமித்ராமரீஸமவதூ꞉
குத்ராஸஹீனமணிசித்ராக்ருʼதிஸ்புரிதபுத்ராதிதானநிபுணா ‖ 11 ‖

இந்தானகீரமணிபந்தா பவே ஹ்ருʼதயபந்தாவதீவ ரஸிகா
ஸந்தாவதீ புவனஸந்தாரணே(அ)ப்யம்ருʼதஸிந்தாவுதாரநிலயா .
கந்தானுபாவமுஹுரந்தாலிபீதகசபந்தா ஸமர்பயது மே
ஶம்ʼ தாம பானுமபி ருந்தானமாஶு பதஸந்தானமப்யனுகதா ‖ 12 ‖

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras