കാലീ ഭുജംഗ സ്തോത്രം

വിജേതും പ്രതസ്ഥേ യദാ കാലകസ്യാസുരാൻ രാവണോ മുഞ്ജമാലിപ്രവർഗാൻ.

തദാ കാമകാളീം സ തുഷ്ടാവ വാഗ്ഭിർജിഗീഷുർമൃധേ ബാഹുവീര്യേണ സർവാൻ..

എപ്പോഴാണോ രാവണന്‍ കാലകവംശത്തിലെ മുഞ്ജമാലി തുടങ്ങിയ അസുരന്മാരെ ജയിക്കാനായി പുറപ്പെട്ടത്, അപ്പോൾ യുദ്ധത്തില്‍ ബാഹുബലം കൊണ്ട് എല്ലാവരെയും ജയിക്കാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട് വാക്കുകളാല്‍ കാമകാളി ദേവിയെ സ്തുതിച്ചു.

ഈ സ്തോത്രത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം വ്യക്തമാക്കുന്ന ശ്ലോകമാണിത്. ലങ്കാധിപതിയായ രാവണന്‍, അതിശക്തരായ കാലകേയന്മാരെ യുദ്ധത്തില്‍ പരാജയപ്പെടുത്താന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു. സ്വന്തം വീര്യത്തില്‍ അടിയുറച്ച വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, വിജയം സുനിശ്ചിതമാക്കുന്നതിനായി സര്‍വ്വശക്തിയുടെയും കേന്ദ്രമായ കാമകാളി ദേവിയെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം പടപ്പുറപ്പാട് നടത്തുന്നത്. ഉപാസകന് യുദ്ധഭൂമിയില്‍ അസാമാന്യമായ ധൈര്യവും വിജയവും പ്രധാനം ചെയ്യുന്ന ശക്തിയുടെ ഉഗ്രരൂപമാണ് കാമകാളി.

മഹാവർതഭീമാസൃഗബ്ധ്യുത്ഥവീചീപരിക്ഷാളിതാ ശ്രാന്തകന്ഥശ്മശാനേ.

ചിതിപ്രജ്വലദ്വഹ്നികീലാജടാലേ ശിവാകാരശാവാസനേ സന്നിഷണ്ണാം..

ഭയങ്കരമായ ചുഴികളോടുകൂടിയ രക്തസമുദ്രത്തിലെ തിരമാലകളാല്‍ നിരന്തരം കഴുകപ്പെടുന്നതും ഒരിക്കലും വിശ്രാന്തിയില്ലാത്തതുമായ ശ്മശാനത്തില്‍, ആളിക്കത്തുന്ന ചിതയിലെ അഗ്നിജ്വാലകള്‍ ജടപോലെ പരന്നുകിടക്കുന്നിടത്ത്, ശവരൂപത്തിലുള്ള ശിവന്റെ മേല്‍ ആസനസ്ഥയായ ദേവിയെ (ഞാന്‍ സ്മരിക്കുന്നു).

ദേവിയുടെ വാസസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭയാനകവും ഗംഭീരവുമായ ചിത്രീകരണമാണിത്. ദേവിയുടെ ഇരിപ്പിടം പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സംഹാരം നടക്കുന്ന മഹാശ്മശാനമാണ്. അത് രക്തം നിറഞ്ഞ സമുദ്രത്തിലെ തിരമാലകളാല്‍ എപ്പോഴും അലയടിക്കപ്പെടുന്നു. ആളിക്കത്തുന്ന ചിതയുടെ അഗ്നി ദേവിയുടെ ജ്വലിക്കുന്ന ജടപോലെ തോന്നിക്കുന്നു. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, ദേവി ഇരിക്കുന്നത് നിശ്ചലനായ, ശവതുല്യനായ ശിവന്റെ മുകളിലാണ്. ഇത് താന്ത്രിക ദര്‍ശനത്തിലെ മര്‍മ്മപ്രധാനമായ ഒരു സങ്കൽപ്പമാണ്. ശിവന്‍ ശുദ്ധമായ ബോധവും, ശക്തി ആ ബോധത്തിന്റെ ചലനാത്മകമായ ഊര്‍ജ്ജവുമാണ്. ശക്തിയില്ലാതെ ശിവന്‍ ശവതുല്യനാണ്. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ സൃഷ്ടിസ്ഥിതിസംഹാരങ്ങള്‍ക്ക് കാരണമായ ഊര്‍ജ്ജം ദേവിയാണെന്ന് ഈ രൂപം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

മഹാഭൈരവീയോഗിനീഡാകിനീഭിഃ കരാലാഭിരാപാദലംബത്കചാഭിഃ.

ഭ്രമന്തീഭിരാപീയ മദ്യാമിഷാസ്രാന്യജസ്രം സമം സഞ്ചരന്തീം ഹസന്തീം..

പാദം വരെ നീണ്ടുകിടക്കുന്ന മുടിയോടുകൂടിയവരും ഭയാനകരുമായ മഹാഭൈരവി, യോഗിനി, ഡാകിനി എന്നീ ഗണങ്ങളോടൊപ്പം, മദ്യവും മാംസവും രക്തവും നിരന്തരം പാനം ചെയ്ത് ചുറ്റി സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ട് ചിരിക്കുന്നവളായ ദേവിയെ (ഞാന്‍ സ്മരിക്കുന്നു).

ദേവി തനിച്ചല്ല, അവളുടെ ഭയാനകരായ പരിവാരങ്ങളോടൊപ്പമാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. യോഗിനികളും ഡാകിനികളും താന്ത്രിക പാരമ്പര്യത്തിൽ ദേവിയുടെ സംഹാരശക്തിയുടെ മൂർത്തീഭാവങ്ങളാണ്. അവർ മദ്യവും മാംസവും രക്തവും ആസ്വദിക്കുന്നത്, ലൗകികമായ ശുദ്ധാശുദ്ധ സങ്കൽപ്പങ്ങളെയും നിയമങ്ങളെയും അവർ അതിജീവിച്ചു എന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സംഹാരമെന്നത് ദേവിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു ലീലയാണെന്നും, ജനനമരണചക്രത്തിനപ്പുറത്താണ് അവളുടെ സ്ഥാനമെന്നും അവരുടെ ഭാവങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

മഹാകല്പകാലാന്തകാദംബിനീത്വിട്പരിസ്പർധിദേഹദ്യുതിം ഘോരനാദാം.

സ്ഫുരദ്ദ്വാദശാദിത്യകാലാഗ്നിരുദ്രജ്വലദ്വിദ്യുദോഘപ്രഭാദുർനിരീക്ഷ്യാം..

മഹാപ്രളയകാലത്തെ കാര്‍മേഘത്തിന്റെ ശോഭയോട് മത്സരിക്കുന്ന ശരീരകാന്തിയോടുകൂടിയവളും, ഭയങ്കരമായ ശബ്ദമുള്ളവളും, ജ്വലിക്കുന്ന പന്ത്രണ്ട് ആദിത്യന്മാരുടെയും കാലാഗ്നിരുദ്രന്റെയും മിന്നല്‍പ്പിണരുകളുടെയും സംയുക്തപ്രകാശം പോലെ നോക്കാന്‍ പോലും അസാധ്യമായവളായ ദേവിയെ (ഞാന്‍ സ്മരിക്കുന്നു).

ദേവിയുടെ രൂപം അതിതേജോമയവും ഭയാനകവുമാണ്. അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഇരുണ്ട നിറം പ്രപഞ്ചനാശത്തിന്റെ സമയത്തുണ്ടാകുന്ന കാര്‍മേഘങ്ങളെക്കാൾ ഗാഢമാണ്. ഇത് ദേവി എല്ലാ നിറങ്ങൾക്കും രൂപങ്ങൾക്കും അതീതയാണെന്നും, എല്ലാ സൃഷ്ടിയും അവളിൽ നിന്നാരംഭിച്ച് അവളിൽത്തന്നെ വിലയം പ്രാപിക്കുന്നു എന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അവളുടെ ശബ്ദം പ്രപഞ്ചത്തെ വിറപ്പിക്കാൻ ശേഷിയുള്ളതാണ്. സാധാരണ നേത്രങ്ങൾക്ക് ദർശിക്കാൻ സാധിക്കാത്ത ഈ രൂപം ദേവിയുടെ അനന്തമായ ഊർജ്ജത്തെയും പ്രകാശത്തെയും വർണ്ണിക്കുന്നു.

ലസന്നീലപാഷാണനിർമാണവേദിപ്രഭശ്രോണിബിംബാം ചലത്പീവരോരും.

സമുത്തുംഗപീനായതോരോജകുംഭാം കടിഗ്രന്ഥിതദ്വീപികൃത്ത്യുത്തരീയാം..

തിളങ്ങുന്ന നീലക്കല്ലില്‍ തീര്‍ത്ത പീഠം പോലെ ശോഭിക്കുന്ന നിതംബത്തോടുകൂടിയവളും, ചലിക്കുന്ന തടിച്ച തുടകളോടുകൂടിയവളും, ഉയർന്നു തടിച്ചതും വലുതുമായ കുടങ്ങളെപ്പോലുള്ള സ്തനങ്ങളോടുകൂടിയവളും, അരയിൽ പുലിത്തോൽ ഉത്തരീയം പോലെ ബന്ധിച്ചവളുമായി (ദേവിയെ സ്മരിക്കുന്നു).

ദേവിയുടെ ശാരീരിക രൂപത്തിന്റെ വർണ്ണനയാണിത്. അവളുടെ സൗന്ദര്യവും ശക്തിയും ഇവിടെ ഒരുപോലെ വർണ്ണിക്കപ്പെടുന്നു. നീലക്കല്ല് പോലുള്ള നിതംബം അവളുടെ ഉറച്ച പ്രകൃതിയെയും, തടിച്ച തുടകളും സ്തനങ്ങളും സമൃദ്ധിയെയും പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പോഷണത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പുലിത്തോൽ അരയിൽ കെട്ടിയിരിക്കുന്നത് മൃഗീയമായ വാസനകളെയും പ്രകൃതിശക്തികളെയും അവൾ കീഴടക്കി എന്നതിന്റെ പ്രതീകമാണ്.

സ്രവദ്രക്തവൽഗന്നൃമുണ്ഡാവനദ്ധാസൃഗാബദ്ധനക്ഷത്രമാലൈകഹാരാം.

മൃതബ്രഹ്മകുല്യോപക്ലൃപ്താംഗഭൂഷാം മഹാട്ടാട്ടഹാസൈർജഗത് ത്രാസയന്തീം..

ഇറ്റുവീഴുന്ന രക്തത്തോടുകൂടിയതും ചലിക്കുന്നതുമായ മനുഷ്യത്തലയോടുകൾ കോര്‍ത്ത മാല നക്ഷത്രമാലപോലെ ഒരു ഹാരമായി ധരിച്ചവളും, മരിച്ച ബ്രഹ്മാക്കളുടെ അസ്ഥികൾ കൊണ്ട് ശരീരത്തിൽ ആഭരണങ്ങൾ ചമഞ്ഞവളും, തന്റെ വലിയ അട്ടഹാസം കൊണ്ട് ലോകത്തെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവളുമായി (ദേവിയെ സ്മരിക്കുന്നു).

ദേവിയുടെ ആഭരണങ്ങൾ സാധാരണമായവയല്ല. രക്തം ഇറ്റുന്ന തലയോട്ടികൾ കൊണ്ടുള്ള മാലയാണ് അവളുടെ ഹാരം. ഇത് ദേവി കാലത്തിനും മരണത്തിനും അധിപയാണെന്ന് കാണിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാക്കളുടെ അസ്ഥികൾ ആഭരണമാക്കുന്നത്, സൃഷ്ടികർത്താവായ ബ്രഹ്മാവുപോലും അവളുടെ ശക്തിക്ക് വിധേയനാണെന്നും, ഓരോ കല്പാന്തത്തിലും ബ്രഹ്മാക്കൾ പോലും മരിച്ച് അവളിൽ ലയിക്കുന്നു എന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അവളുടെ അട്ടഹാസം പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനെത്തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ പര്യാപ്തമാണ്.

നിപീതാനനാന്താമിതോദ്ധൃത്തരക്തോച്ഛലദ്ധാരയാ സ്നാപിതോരോജയുഗ്മാം.

മഹാദീർഘദംഷ്ട്രായുഗന്യഞ്ചദഞ്ചല്ലലല്ലേലിഹാനോഗ്രജിഹ്വാഗ്രഭാഗാം..

വായില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്ക് തെറിക്കുന്ന രക്തധാരയാല്‍ സ്തനയുഗ്മങ്ങള്‍ അഭിഷേകം ചെയ്യപ്പെട്ടവളും, വളരെ നീണ്ടതും ഭയാനകവുമായ രണ്ട് കോമ്പല്ലുകളോടു കൂടിയവളും, പുറത്തേക്ക് നീട്ടി ചലിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഉഗ്രമായ നാവിന്റെ അഗ്രത്തോടുകൂടിയവളുമായി (ദേവിയെ സ്മരിക്കുന്നു).

ദേവിയുടെ രൗദ്രഭാവത്തിന്റെ തീവ്രമായ ചിത്രീകരണമാണിത്. ശത്രുക്കളുടെ രക്തം പാനം ചെയ്ത് അത് പുറത്തേക്ക് തെറിച്ച് അവളുടെ മാറിടത്തിൽ വീഴുന്നു. ഇത് അവളുടെ സംഹാര താണ്ഡവത്തിന്റെ ഭീകരതയെ കാണിക്കുന്നു. പുറത്തേക്ക് നീണ്ട കോമ്പല്ലുകളും ചലിക്കുന്ന നാക്കും അവളുടെ അടക്കാനാവാത്ത സംഹാരേച്ഛയെ പ്രതീകവൽക്കരിക്കുന്നു.

ചലത്പാദപദ്മദ്വയാലംബിമുക്തപ്രകമ്പാലിസുസ്നിഗ്ധസംഭുഗ്നകേശാം.

പദന്യാസസംഭാരഭീതാഹിരാജാനനോദ്ഗച്ഛദാത്മസ്തുതിവ്യസ്തകർണാം..
ചലിക്കുന്ന രണ്ട് പാദകമലങ്ങളിലും മുട്ടുന്നതും, അഴിഞ്ഞതും, ഇളകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നതും, മിനുസമുള്ളതും, ചുരുണ്ടതുമായ മുടിയോടുകൂടിയവളും, തന്റെ കാലടികളുടെ ഭാരം കൊണ്ട് ഭയന്ന സര്‍പ്പരാജാവായ ആദിശേഷന്റെ വായില്‍ നിന്ന് വരുന്ന സ്വന്തം സ്തുതികള്‍ കേള്‍ക്കുന്നതില്‍ വ്യാപൃതമായ ചെവികളോടുകൂടിയവളുമായി (ദേവിയെ സ്മരിക്കുന്നു).

ഈ ശ്ലോകം ദേവിയുടെ രൂപത്തിന്റെ സൗന്ദര്യവും ഗാംഭീര്യവും ഒരുമിച്ച് വര്‍ണ്ണിക്കുന്നു. അവള്‍ നടക്കുമ്പോൾ, ആ ഭാരം താങ്ങാനാവാതെ പ്രപഞ്ചത്തെ താങ്ങുന്ന സര്‍പ്പരാജനായ ആദിശേഷൻ പോലും ഭയന്ന് അവളെ സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഇത് ദേവിയുടെ ഭാരം പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തെപ്പോലും ഇളക്കാൻ പര്യാപ്തമാണെന്നും, സകല ചരാചരങ്ങളും അവളെ ഭയക്കുകയും ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നും കാണിക്കുന്നു.

മഹാഭീഷണാം ഘോരവിംശാർദ്ധവക്ത്രൈസ്തഥാസപ്തവിംശാന്വിതൈർലോചനൈശ്ച.

പുരോദക്ഷവാമേ ദ്വിനേത്രോജ്ജ്വലാഭ്യാം തഥാന്യാനനേ ത്രിത്രിനേത്രാഭിരാമാം..

വളരെ ഭയാനകയും, പത്ത് ഘോരമായ മുഖങ്ങളോടും ഇരുപത്തിയേഴ് കണ്ണുകളോടും കൂടിയവളും, മുന്നിലുള്ള ഇടത്തും വലത്തുമുള്ള മുഖങ്ങൾ രണ്ട് കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് ശോഭിക്കുന്നവയും, മറ്റ് മുഖങ്ങൾ മൂന്നു കണ്ണുകൾ വീതം കൊണ്ട് മനോഹരമായവളുമായി (ദേവിയെ സ്മരിക്കുന്നു).

ദേവിയുടെ വിശ്വരൂപത്തിന്റെ ഒരു വർണ്ണനയാണിത്. പത്ത് മുഖങ്ങൾ പത്ത് ദിക്കുകളെയും അവൾ ഭരിക്കുന്നു എന്നതിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ആകെ ഇരുപത്തിയേഴ് കണ്ണുകൾ എന്നത്, ഇരുപത്തിയേഴ് നക്ഷത്രങ്ങളെയും അതുവഴി കാലചക്രത്തെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ദേവിയാണെന്ന് പ്രതീകവൽക്കരിക്കുന്നു. മൂന്നാമത്തെ കണ്ണ് ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. ഈ രൂപം ദേവി സർവ്വവ്യാപിയും സർവ്വജ്ഞയുമാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ലസദ്വീപിഹർയ്യക്ഷഫേരുപ്ലവംഗക്രമേലർക്ഷതാർക്ഷദ്വിപഗ്രാഹവാഹൈഃ.

മുഖൈരീദൃശാകാരിതൈർഭ്രാജമാനാം മഹാപിംഗലോദ്യജ്ജടാജൂടഭാരാം..

തിളങ്ങുന്ന പുലി, സിംഹം, കുറുക്കൻ, കുരങ്ങൻ, ഒട്ടകം, കരടി, ഗരുഡൻ, ആന, മുതല എന്നീ രൂപങ്ങളിലുള്ള മുഖങ്ങളോടുകൂടി ശോഭിക്കുന്നവളും, തവിട്ടുനിറത്തിൽ ജ്വലിക്കുന്ന വലിയ ജടാഭാരത്തോടുകൂടിയവളുമായി (ദേവിയെ സ്മരിക്കുന്നു).

ദേവിയുടെ പത്ത് മുഖങ്ങൾ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ മാത്രമല്ല, വിവിധ മൃഗങ്ങളുടെ രൂപത്തിലുമാണ്. ഇത് പ്രകൃതിയിലെ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ഊര്‍ജ്ജവും സ്വഭാവവും ദേവിയിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് കാണിക്കുന്നു. ഓരോ മൃഗവും ഓരോ പ്രത്യേക കഴിവിന്റെ പ്രതീകമാണ്. എല്ലാ ജീവികളുടെയും രൂപവും ഭാവവും അവൾ തന്നെയാണ്. തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള ജടാഭാരം അവളുടെ താപസസ്വഭാവത്തെയും പ്രപഞ്ചാതീതമായ നിലയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ഭുജൈഃ സപ്തവിംശാങ്കിതൈർവാമഭാഗേ യുതാം ദക്ഷിണേ ചാപി താവദ്ഭിരേവ.

ക്രമാദ്രത്നമാലാം കപാലം ച ശുഷ്കം തതശ്ചർമപാശം സുദീർഘം ദധാനാം..

ഇടതുഭാഗത്ത് ഇരുപത്തിയേഴ് കൈകളോടുകൂടിയവളും, വലതുഭാഗത്തും അത്രയും തന്നെ കൈകളോടുകൂടിയവളും, (ഇടതുകൈകളിൽ) ക്രമമായി രത്നമാല, ഉണങ്ങിയ തലയോട്ടി, പിന്നീട് തോൽകൊണ്ടുള്ള കയർ, വളരെ നീളമുള്ള കയർ എന്നിവ ധരിച്ചവളുമായി (ദേവിയെ സ്മരിക്കുന്നു).

ദേവിക്ക് ആകെ അമ്പത്തിനാല് കൈകളുണ്ടെന്ന് ഇവിടെ വർണ്ണിക്കുന്നു. ഇരുവശത്തും ഇരുപത്തിയേഴ് കൈകൾ വീതം. ഇത് നക്ഷത്രങ്ങളുടെ എണ്ണമായ 27-നെ സൂചിപ്പിക്കാം, കാലചക്രത്തിന്റെ മേലുള്ള അവളുടെ ആധിപത്യത്തെ ഇത് കാണിക്കുന്നു. തുടർന്നുള്ള ശ്ലോകങ്ങളിൽ ഈ കൈകളിൽ ദേവി ധരിച്ചിരിക്കുന്ന ആയുധങ്ങളെയും വസ്തുക്കളെയും കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കുന്നു.

തതഃ ശക്തിഖട്വാംഗമുണ്ഡം ഭുശുണ്ഡീം ധനുശ്ചക്രഘണ്ടാശിശുപ്രേതശൈലാൻ.

തതോ നാരകങ്കാലബഭ്രൂരഗോന്മാദവംശീം തഥാ മുദ്ഗരം വഹ്നികുണ്ഡം..

അതിനുശേഷം (ഇടതുകൈകളിൽ) വേൽ, തലയോട്ടിയോടുകൂടിയ ദണ്ഡ് (ഖട്വാംഗം), അറുത്ത തല, ഭുശുണ്ഡി എന്ന ആയുധം, വില്ല്, ചക്രം, മണി, ഒരു കുട്ടിയുടെ ശവം, പർവ്വതം, പിന്നീട് മനുഷ്യന്റെ അസ്ഥികൂടം, തവിട്ടുനിറമുള്ള പാമ്പ്, ഉന്മാദം ജനിപ്പിക്കുന്ന ഓടക്കുഴൽ, മുദ്ഗരം (ഗദ), അഗ്നികുണ്ഡം എന്നിവ ധരിച്ചവളായി (ദേവിയെ സ്മരിക്കുന്നു).

ഇടതുകൈകളിലെ ആയുധങ്ങളുടെയും വസ്തുക്കളുടെയും വർണ്ണന തുടരുന്നു. ഇവയെല്ലാം ദേവിയുടെ വിവിധങ്ങളായ ശക്തികളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. വേൽ ഇച്ഛാശക്തിയെയും, ഖട്വാംഗം ജ്ഞാനത്തെയും, ചക്രം കാലത്തെയും, കുട്ടിയുടെ ശവം ലൗകികബന്ധങ്ങളുടെ നശ്വരതയെയും, ഉന്മാദം ജനിപ്പിക്കുന്ന ഓടക്കുഴൽ ഭക്തരെ ലൗകികലോകം മറന്ന് തന്നിലേക്ക് ആകർഷിക്കുന്നതിനെയും പ്രതീകവൽക്കരിക്കുന്നു.

അധോ ഡമ്മരും പാരിഘം ഭിന്ദിപാലം തഥാ മൗശലം പട്ടിശം പ്രാശമേവം.

ശതഘ്നീം ശിവാപോതകം ചാഥ ദക്ഷിണേ മഹാരത്നമാലാം തഥാ കർതുഖഡ്ഗൗ..

പിന്നീട് (ഇടതുകൈകളിൽ) ഉടുക്ക്, ഇരുമ്പുലക്ക, ഭിന്ദിപാലം (കുന്തം), ഉലക്ക, പട്ടിശം (വാൾപോലുള്ള ആയുധം), പ്രാശം (കുന്തം), ശതഘ്നി (നൂറുപേരെ കൊല്ലുന്ന ആയുധം), കുറുക്കന്റെ കുഞ്ഞ് എന്നിവയും, ഇനി വലതുകൈകളിൽ മഹാരത്നമാല, കത്രിക, ഖഡ്ഗം എന്നിവ ധരിച്ചവളായി (ദേവിയെ സ്മരിക്കുന്നു).

ഇടതുകൈകളിലെ ആയുധങ്ങളുടെ പട്ടിക പൂർത്തിയാക്കി വലതുകൈകളിലെ ആയുധങ്ങൾ വർണ്ണിച്ചു തുടങ്ങുന്നു. ഉടുക്ക് സൃഷ്ടിനാദത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. ശതഘ്നി പോലുള്ള ആയുധങ്ങൾ അവളുടെ അതിഭീമമായ സംഹാരശേഷിയെ കാണിക്കുന്നു. വലതുകൈകളിലെ ആയുധങ്ങൾ ഭക്തർക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകാനും ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കാനുമുള്ളവയാണ്.

ചലത്തര്‍ജ്ജനീമങ്കുശം ദണ്ഡമുഗ്രം ലസദ്രത്നകുംഭം ത്രിശൂലം തഥൈവ।
ശരാന്‍ പാശുപത്യാംസ്തഥാ പഞ്ച കുന്തം പുനഃ പാരിജാതം ഛുരീം തോമരം ച॥

(വലതുകൈകളിൽ) ചലിപ്പിക്കുന്ന ചൂണ്ടുവിരൽ (തർജ്ജനി മുദ്ര), അങ്കുശം, ഉഗ്രമായ ദണ്ഡ്, തിളങ്ങുന്ന രത്നകുംഭം, ത്രിശൂലം, അതുപോലെ പാശുപതാസ്ത്രം, അഞ്ച് അമ്പുകൾ, കുന്തം, പിന്നീട് പാരിജാത പുഷ്പം, കഠാരി, തോമരം (ഇരുമ്പുഗദ) എന്നിവ ധരിച്ചവളായി (ദേവിയെ സ്മരിക്കുന്നു).

വലതുകൈകളിലെ വസ്തുക്കളുടെ വിവരണം തുടരുന്നു. തർജ്ജനി മുദ്ര മുന്നറിയിപ്പിനെയും, അങ്കുശം നിയന്ത്രണത്തെയും, രത്നകുംഭം ഐശ്വര്യത്തെയും, ത്രിശൂലം ത്രിഗുണങ്ങളുടെ മേലുള്ള ആധിപത്യത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പാരിജാത പുഷ്പം പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തെയും അനുഗ്രഹദായകമായ ഭാവത്തെയും കാണിക്കുന്നു.

പ്രസൂനസ്രജം ഡിണ്ഡിമം ഗൃധ്രരാജം തതഃ കോരകം മാംസഖണ്ഡം ശ്രുവം ച।
ഫലം ബീജപൂരാഹ്വയം ചൈവ സൂചീം തഥാ പര്‍ശു മേവം ഗദാം യഷ്ടിമുഗ്രാം॥

(വലതുകൈകളിൽ) പൂമാല, ഡിണ്ഡിമം (ഒരുതരം വാദ്യം), കഴുകന്മാരുടെ രാജാവ്, പൂമൊട്ട്, മാംസക്കഷണം, യജ്ഞത്തിൽ നെയ്യൊഴിക്കാനുപയോഗിക്കുന്ന തവി (ശ്രുവം), മാതളനാരങ്ങ, സൂചി, അതുപോലെ മഴു, ഗദ, ഉഗ്രമായ വടി എന്നിവ ധരിച്ചവളായി (ദേവിയെ സ്മരിക്കുന്നു).

വലതുകൈകളിലെ വസ്തുക്കളുടെ വൈവിധ്യം അവളുടെ സർവ്വശക്തിയെ കാണിക്കുന്നു. പൂമാലയും പൂമൊട്ടും അവളുടെ സൃഷ്ടിപരമായ സൗന്ദര്യത്തെയും, കഴുകനും മാംസക്കഷണവും സംഹാരത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. യജ്ഞത്തിലെ തവി അവൾ യജ്ഞങ്ങളുടെ ഫലം നൽകുന്നവളാണെന്ന് കാണിക്കുന്നു. മാതളനാരങ്ങ ബീജങ്ങളുടെ കൂട്ടമാണ്, അത് പ്രപഞ്ചത്തിലെ വൈവിധ്യങ്ങളെയും സൃഷ്ടിയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സൂചി സൂക്ഷ്മമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുള്ള കഴിവിനെയും, മഴു, ഗദ തുടങ്ങിയവ സംഹാരശക്തിയെയും കാണിക്കുന്നു.

ചലത്തർജനീമങ്കുശം ദണ്ഡമുഗ്രം ലസദ്രത്നകുംഭം ത്രിശൂലം തഥൈവ.

ശരാൻ പാശുപത്യാംസ്തഥാ പഞ്ച കുന്തം പുനഃ പാരിജാതം ഛുരീം തോമരം ച..

(വലതുകൈകളിൽ) പൂമാല, ഡിണ്ഡിമം (ഒരുതരം വാദ്യം), കഴുകന്മാരുടെ രാജാവ്, പൂമൊട്ട്, മാംസക്കഷണം, യജ്ഞത്തിൽ നെയ്യൊഴിക്കാനുപയോഗിക്കുന്ന തവി (ശ്രുവം), മാതളനാരങ്ങ, സൂചി, അതുപോലെ മഴു, ഗദ, ഉഗ്രമായ വടി എന്നിവ ധരിച്ചവളായി (ദേവിയെ സ്മരിക്കുന്നു).

വലതുകൈകളിലെ വസ്തുക്കളുടെ വൈവിധ്യം അവളുടെ സർവ്വശക്തിയെ കാണിക്കുന്നു. പൂമാലയും പൂമൊട്ടും അവളുടെ സൃഷ്ടിപരമായ ഭാവത്തെയും, കഴുകനും മാംസക്കഷണവും സംഹാരത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മാതളനാരങ്ങ പ്രപഞ്ചത്തിലെ വൈവിധ്യങ്ങളെയും സൃഷ്ടിയെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സൂചി സൂക്ഷ്മമായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുള്ള കഴിവിനെയും, മഴു, ഗദ തുടങ്ങിയവ സംഹാരശക്തിയെയും കാണിക്കുന്നു.

തതോ വജ്രമുഷ്ടിം കുണപ്പം സുഘോരം തഥാ ലാലനം ധാരയന്തീം ഭുജൈസ്തൈഃ.

ജവാപുഷ്പരോചിഷ്ഫണീന്ദ്രോപക്ലൃപ്തക്വണന്നൂപുരദ്വന്ദ്വസക്താംഘ്രിപദ്മാം..

അതിനുശേഷം (വലതുകൈകളിൽ) വജ്രായുധം, മുഷ്ടി, ഭയങ്കരമായ ശവം, താരാട്ടുപാത്രം (ലാളനം) എന്നിവ ആ കൈകളിൽ ധരിച്ചവളും, ചെമ്പരത്തിപ്പൂവിന്റെ ശോഭയുള്ള സര്‍പ്പശ്രേഷ്ഠനാല്‍ നിര്‍മ്മിച്ചതും ശബ്ദിക്കുന്നതുമായ രണ്ട് കാല്‍ച്ചിലമ്പുകള്‍ അണിഞ്ഞ പാദപദ്മങ്ങളോടുകൂടിയവളുമായി (ദേവിയെ സ്മരിക്കുന്നു).

കൈകളിലെ ആയുധങ്ങളുടെ വർണ്ണന ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു. ശവവും താരാട്ടുപാത്രവും ഒരേ സമയം പിടിച്ചിരിക്കുന്നത്, മരണവും ജീവിതവും (ലാളനം) അവളിൽ നിന്നാണെന്ന് കാണിക്കുന്നു. അവളുടെ കാൽച്ചിലമ്പുകൾ ചുവന്ന സർപ്പങ്ങളെക്കൊണ്ടാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇത് കുണ്ഡലിനീ ശക്തിയുടെ പ്രതീകമാണ്. പാദങ്ങളിൽ സർപ്പങ്ങളെ ആഭരണമായി അണിയുന്നത് ഭയത്തെയും മരണത്തെയും അവൾ പാദങ്ങൾക്കടിയിലാക്കി എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

മഹാപീതകുംഭീനസാവദ്ധനദ്ധസ്ഫുരത്സർവഹസ്തോജ്ജ്വലത്കങ്കണാം ച.

മഹാപാടലദ്യോതിദർവീകരേന്ദ്രാവസക്താംഗദവ്യൂഹസംശോഭമാനാം..

വലിയ മഞ്ഞനിറമുള്ള മുതലകളാല്‍ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടതും തിളങ്ങുന്നതുമായ വളകൾ എല്ലാ കൈകളിലും അണിഞ്ഞവളും, വലിയ പാടലവര്‍ണ്ണത്തില്‍ (ഇളം ചുവപ്പ്) ശോഭിക്കുന്ന സര്‍പ്പശ്രേഷ്ഠനാല്‍ നിര്‍മ്മിച്ച തോൾവളകളാല്‍ ശോഭിക്കുന്നവളുമായി (ദേവിയെ സ്മരിക്കുന്നു).

ദേവിയുടെ ആഭരണങ്ങളെല്ലാം ഭയാനകമായ ജീവികളാണ്. കൈകളിൽ വളകളായി അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് മുതലകളെയാണ്. തോൾവളകളായി അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് വലിയ സർപ്പങ്ങളെയും. ഇത് പ്രകൃതിയിലെ ഏറ്റവും അപകടകാരികളായ ജീവികളെപ്പോലും അവൾക്ക് ഒരു ആഭരണം മാത്രമാണെന്നും, അവയെല്ലാം അവളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാണെന്നും കാണിക്കുന്നു.

മഹാധൂസരത്ത്വിഡ്ഭുജംഗേന്ദ്രക്ലൃപ്തസ്ഫുരച്ചാരുകാടേയസൂത്രാഭിരാമാം.

ചലത്പാണ്ഡുരാഹീന്ദ്രയജ്ഞോപവീതത്വിഡുദ്ഭാസിവക്ഷഃസ്ഥലോദ്യത്കപാടാം..

വലിയ ചാരനിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന സര്‍പ്പശ്രേഷ്ഠനെക്കൊണ്ട് നിര്‍മ്മിച്ചതും മനോഹരവുമായ അരഞ്ഞാണം കൊണ്ട് സുന്ദരിയായവളും, ഇളകുന്ന വെളുത്ത സര്‍പ്പശ്രേഷ്ഠനെ പൂണൂലായി ധരിച്ചതുകൊണ്ട് പ്രകാശിക്കുന്നതും കവാടം പോലെ വിശാലവുമായ മാറിടത്തോടുകൂടിയവളുമായി (ദേവിയെ സ്മരിക്കുന്നു).

ദേവിയുടെ അരഞ്ഞാണവും പൂണൂലും സർപ്പങ്ങളാണ്. വെളുത്ത സർപ്പത്തെ പൂണൂലായി ധരിക്കുന്നത്, ലൗകികമായ ശുദ്ധാശുദ്ധ സങ്കൽപ്പങ്ങൾക്ക് അവൾ അതീതയാണെന്നും, പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഊർജ്ജമായ കുണ്ഡലിനീ ശക്തിയെയാണ് അവൾ ആഭരണമായി അണിയുന്നതെന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

പിഷംഗോരഗേന്ദ്രാവനദ്ധാവശോഭാമഹാമോഹബീജാംഗസംശോഭിദേഹാം.

മഹാചിത്രിതാശീവിഷേന്ദ്രോപക്ലൃപ്തസ്ഫുരച്ചാരുതാടങ്കവിദ്യോതികർണാം..

തവിട്ടുനിറമുള്ള സര്‍പ്പശ്രേഷ്ഠനാല്‍ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട് ശോഭിക്കുന്നതും മഹാമോഹത്തിന്റെ ബീജസ്ഥാനവുമായ ശരീരഭാഗത്തോടുകൂടിയവളും, പലനിറത്തിലുള്ള വിഷസര്‍പ്പങ്ങളാല്‍ നിര്‍മ്മിച്ചതും തിളങ്ങുന്നതും മനോഹരവുമായ കര്‍ണ്ണാഭരണങ്ങളാല്‍ പ്രകാശിക്കുന്ന കാതുകളോടുകൂടിയവളുമായി (ദേവിയെ സ്മരിക്കുന്നു).

ദേവിയുടെ ശരീരത്തിലെ നിഗൂഢമായ ഭാഗങ്ങൾ സർപ്പങ്ങളാൽ മറയ്ക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇത് സൃഷ്ടിയുടെ രഹസ്യം അവളിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കാതുകളിലെ കമ്മലുകളും വിവിധതരം വിഷസർപ്പങ്ങളെക്കൊണ്ടാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇത് അവൾ എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളെയും (നാദബ്രഹ്മം) കേൾക്കുന്നവളാണെന്നും വിഷത്തെപ്പോലും അമൃതാക്കി മാറ്റാൻ കഴിവുള്ളവളാണെന്നും കാണിക്കുന്നു.

വലക്ഷാഹിരാജാവനദ്ധോർധ്വഭാസിസ്ഫുരത്പിംഗലോദ്യജ്ജടാജൂടഭാരാം.

മഹാശോണഭോഗീന്ദ്രനിസ്യൂതമൂണ്ഡോല്ലസത്കിങ്കണീജാലസംശോഭിമധ്യാം..

വെളുത്ത സർപ്പരാജാവിനാൽ മുകളിലേക്ക് കെട്ടിവെച്ചതും തിളങ്ങുന്നതുമായ തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള ജടാഭാരത്തോടുകൂടിയവളും, വലിയ ചുവന്ന സർപ്പശ്രേഷ്ഠനിൽ കോർത്ത തലയോട്ടികൾ കൊണ്ടുള്ള കിങ്ങിണി നാദങ്ങളാല്‍ ശോഭിക്കുന്ന അരക്കെട്ടോടുകൂടിയവളുമായി (ദേവിയെ സ്മരിക്കുന്നു).

അവളുടെ ജടാഭാരം ഒരു വെളുത്ത സർപ്പത്തെക്കൊണ്ട് കെട്ടിവെച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത് ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രതീകമായ സഹസ്രാരചക്രത്തെയും കുണ്ഡലിനീ ശക്തിയുടെ പരമമായ അവസ്ഥയെയും സൂചിപ്പിക്കാം. അരക്കെട്ടിൽ ചുവന്ന സർപ്പത്തിൽ കോർത്ത തലയോട്ടികൾ കൊണ്ടുള്ള കിങ്ങിണികൾ സംഹാരത്തിന്റെ താളത്തെയും കാലത്തിന്റെ ചലനത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

സദാ സംസ്മരാമീദൃശീം കാമകാലീം ജയേയം സുരാണാം ഹിരണ്യോദ്ഭവാനാം.

സ്മരേയുർഹി യേഽന്യേഽപി തേ വൈ ജയേയുഃ വിപക്ഷാന്മൃധേ നാത്ര സന്ദേഹലേശഃ..

ഇപ്രകാരമുള്ള കാമകാളിയെ ഞാൻ എപ്പോഴും സ്മരിക്കുന്നു, (അതുകൊണ്ട്) ദേവന്മാരെയും ഹിരണ്യഗർഭനിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവരെയും (ബ്രഹ്മാവ് തുടങ്ങിയവരെയും) ഞാൻ ജയിക്കും. മറ്റാരൊക്കെയാണോ അവളെ സ്മരിക്കുന്നത്, അവരും യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുക്കളെ ജയിക്കും എന്ന കാര്യത്തിൽ യാതൊരു സംശയവുമില്ല.

ഇത് സ്തോത്രത്തിന്റെ ഫലശ്രുതിയാണ്. രാവണൻ പറയുന്നു, ഇത്രയും ഭയാനകവും ശക്തവുമായ രൂപത്തിലുള്ള ദേവിയെ സ്മരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് തനിക്ക് ദേവന്മാരെയും സൃഷ്ടികര്‍ത്താവായ ബ്രഹ്മാവിനെപ്പോലും ജയിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന്. ആരാണോ ഈ ദേവീരൂപത്തെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കുന്നത്, അവർക്ക് യുദ്ധത്തിലും ജീവിതത്തിലെ പ്രതിസന്ധികളിലും ശത്രുക്കളുടെ മേൽ വിജയം സുനിശ്ചിതമാണെന്ന് ഈ ശ്ലോകം ഉറപ്പുനൽകുന്നു.

പഠിഷ്യന്തി യേ മത്കൃതം സ്തോത്രരാജം മുദാ പൂജയിത്വാ സദാ കാമകാലീം.

ന ശോകോ ന പാപം ന വാ ദുഃഖദൈന്യം ന മൃത്യുർന രോഗോ ന ഭീതിർന ചാപത്..

എല്ലാക്കാലത്തും കാമകാളിയെ സന്തോഷത്തോടെ പൂജിച്ചതിനുശേഷം, ഞാൻ രചിച്ച ഈ ശ്രേഷ്ഠമായ സ്തോത്രം ആര് പഠിക്കുന്നുവോ, അവർക്ക് ശോകമോ, പാപമോ, ദുഃഖമോ, ദീനതയോ, മരണഭയമോ, രോഗമോ, ഭീതിയോ, ആപത്തോ ഉണ്ടാവുകയില്ല.

ഈ സ്തോത്രം ചൊല്ലുന്നതിന്റെ ഫലങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയുന്നു. ദേവിയെ ആരാധിച്ച ശേഷം ഈ സ്തോത്രം ജപിക്കുന്ന ഭക്തന് ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളിൽ നിന്നും മോചനം ലഭിക്കും. ദേവിയുടെ സംഹാരരൂപിണിയായ ഭാവത്തിനപ്പുറം, ഭക്തരെ സംരക്ഷിക്കുന്ന മാതൃഭാവത്തെയും ഈ ഫലശ്രുതി എടുത്തു കാണിക്കുന്നു.

ധനം ദീർഘമായുഃസുഖം ബുദ്ധിരോജോ യശഃ ശർമ ഭോഗാഃ സ്ത്രിയഃ സൂനവശ്ച.

ശ്രിയോ മംഗലം ബുദ്ധിരുത്സാഹ ആജ്ഞാ ലയഃ ശർമ സർവവിദ്യാ ഭവേന്മുക്തിരന്തേ..

(അവർക്ക്) ധനം, ദീർഘായുസ്സ്, സുഖം, ബുദ്ധി, ഓജസ്സ്, യശസ്സ്, സൗഖ്യം, ഭോഗങ്ങൾ, ഭാര്യ, പുത്രന്മാർ, ഐശ്വര്യം, മംഗളം, വിവേകം, ഉത്സാഹം, ആജ്ഞാശക്തി, ഏകാഗ്രത, ആനന്ദം, സർവ്വ വിദ്യകൾ എന്നിവയെല്ലാം ഉണ്ടാകും, ഒടുവില്‍ മോക്ഷവും ലഭിക്കും.

ഈ സ്തോത്രം ജപിക്കുന്ന ഭക്തന് ലഭിക്കുന്ന ഭൗതികവും ആത്മീയവുമായ ഐശ്വര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് ഇവിടെ പറയുന്നത്. ഭൗതികമായ എല്ലാ സുഖങ്ങളും - ധനം, ദീർഘായുസ്സ്, നല്ല കുടുംബം, കീർത്തി, അധികാരം എന്നിവയെല്ലാം അവർക്ക് ലഭിക്കും. അതോടൊപ്പം ആന്തരികമായ ഗുണങ്ങളും - ബുദ്ധി, ഓജസ്സ്, ഉത്സാഹം, എല്ലാ വിദ്യകളിലും പ്രാവീണ്യം എന്നിവയും സിദ്ധിക്കും. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ സുഖങ്ങളും അനുഭവിച്ചതിന് ശേഷം, ജീവിതത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ അവർക്ക് പുനർജന്മത്തിൽ നിന്നുള്ള മോചനവും ലഭിക്കുമെന്ന് ഈ സ്തോത്രം ഉറപ്പുനൽകുന്നു. ഭോഗവും മോക്ഷവും ഒരുപോലെ നൽകുന്നവളാണ് കാമകാളിദേവി എന്ന് ഇതിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാണ്.

വിജേതും പ്രതസ്ഥേ യദാ കാലകസ്യാ-
സുരാൻ രാവണോ മുഞ്ജമാലിപ്രവർഹാൻ .
തദാ കാമകാളീം സ തുഷ്ടാവ
വാഗ്ഭിർജിഗീഷുർമൃധേ ബാഹുവീർയ്യേണ സർവാൻ ..

മഹാവർത്തഭീമാസൃഗബ്ധ്യുത്ഥവീചീ-
പരിക്ഷാളിതാ ശ്രാന്തകന്ഥശ്മശാനേ .
ചിതിപ്രജ്വലദ്വഹ്നികീലാജടാലേ
ശിവാകാരശാവാസനേ സന്നിഷണ്ണാം ..

മഹാഭൈരവീയോഗിനീഡാകിനീഭിഃ
കരാളാഭിരാപാദലംബത്കചാഭിഃ .
ഭ്രമന്തീഭിരാപീയ മദ്യാമിഷാസ്രാന്യജസ്രം
സമം സഞ്ചരന്തീം ഹസന്തീം ..

മഹാകല്പകാലാന്തകാദംബിനീ-
ത്വിട്പരിസ്പർദ്ധിദേഹദ്യുതിം ഘോരനാദാം .
സ്ഫുരദ്ദ്വാദശാദിത്യകാലാഗ്നിരുദ്ര-
ജ്വലദ്വിദ്യുദോഘപ്രഭാദുർനിരീക്ഷ്യാം ..

ലസന്നീലപാഷാണനിർമാണവേദി-
പ്രഭശ്രോണിബിംബാം ചലത്പീവരോരും .
സമുത്തുംഗപീനായതോരോജകുംഭാം
കടിഗ്രന്ഥിതദ്വീപികൃത്ത്യുത്തരീയാം ..

സ്രവദ്രക്തവൽഗന്നൃമുണ്ഡാവനദ്ധാ-
സൃഗാബദ്ധനക്ഷത്രമാലൈകഹാരാം .
മൃതബ്രഹ്മകുല്യോപക്ലൃപ്താംഗഭൂഷാം
മഹാട്ടാട്ടഹാസൈർജഗത് ത്രാസയന്തീം ..

നിപീതാനനാന്താമിതോദ്ധൃത്തരക്തോ-
ച്ഛലദ്ധാരയാ സ്നാപിതോരോജയുഗ്മാം .
മഹാദീർഘദംഷ്ട്രായുഗന്യഞ്ചദഞ്ച-
ല്ലലല്ലേലിഹാനോഗ്രജിഹ്വാഗ്രഭാഗാം ..

ചലത്പാദപദ്മദ്വയാലംബിമുക്ത-
പ്രകമ്പാലിസുസ്നിഗ്ധസംഭുഗ്നകേശാം .
പദന്യാസസംഭാരഭീതാഹിരാജാ-
നനോദ്ഗച്ഛദാത്മസ്തുതിവ്യസ്തകർണാം ..

മഹാഭീഷണാം ഘോരവിംശാർദ്ധവക്ത്രൈ-
സ്തഥാസപ്തവിംശാന്വിതൈർലോചനൈശ്ച .
പുരോദക്ഷവാമേ ദ്വിനേത്രോജ്ജ്വലാഭ്യാം
തഥാന്യാനനേ ത്രിത്രിനേത്രാഭിരാമാം ..

ലസദ്വീപിഹർയ്യക്ഷഫേരുപ്ലവംഗ-
ക്രമേലർക്ഷതാർക്ഷദ്വിപഗ്രാഹവാഹൈഃ .
മുഖൈരീദൃശാകാരിതൈർഭ്രാജമാനാം
മഹാപിംഗളോദ്യജ്ജടാജൂടഭാരാം ..

ഭുജൈഃ സപ്തവിംശാങ്കിതൈർവാമഭാഗേ
യുതാം ദക്ഷിണേ ചാപി താവദ്ഭിരേവ .
ക്രമാദ്രത്നമാലാം കപാലം ച ശുഷ്കം
തതശ്ചർമപാശം സുദീർഘം ദധാനാം ..

തതഃ ശക്തിഖട്വാംഗമുണ്ഡം ഭുശുണ്ഡീം
ധനുശ്ചക്രഘണ്ടാശിശുപ്രേതശൈലാൻ .
തതോ നാരകങ്കാലബഭ്രൂരഗോന്മാദ-
വംശീം തഥാ മുദ്ഗരം വഹ്നികുണ്ഡം ..

അധോ ഡമ്മരും പാരിഘം ഭിന്ദിപാലം
തഥാ മൗശലം പട്ടിശം പ്രാശമേവം .
ശതഘ്നീം ശിവാപോതകം ചാഥ ദക്ഷേ
മഹാരത്നമാലാം തഥാ കർത്തുഖഡ്ഗൗ ..

ചലത്തർജ്ജനീമങ്കുശം ദണ്ഡമുഗ്രം
ലസദ്രത്നകുംഭം ത്രിശൂലം തഥൈവ .
ശരാൻ പാശുപത്യാംസ്തഥാ പഞ്ച കുന്തം
പുനഃ പാരിജാതം ഛുരീം തോമരം ച ..

പ്രസൂനസ്രജം ഡിണ്ഡിമം ഗൃധ്രരാജം
തതഃ കോരകം മാംസഖണ്ഡം ശ്രുവം ച .
ഫലം ബീജപൂരാഹ്വയം ചൈവ സൂചീം
തഥാ പർശുമേവം ഗദാം യഷ്ടിമുഗ്രാം ..

തതോ വജ്രമുഷ്ടിം കുണപ്പം സുഘോരം
തഥാ ലാലനം ധാരയന്തീം ഭുജൈസ്തൈഃ .
ജവാപുഷ്പരോചിഷ്ഫണീന്ദ്രോപക്ലൃപ്ത-
ക്വണന്നൂപുരദ്വന്ദ്വസക്താംഘ്രിപദ്മാം ..

മഹാപീതകുംഭീനസാവദ്ധനദ്ധ
സ്ഫുരത്സർവഹസ്തോജ്ജ്വലത്കങ്കണാം ച .
മഹാപാടലദ്യോതിദർവീകരേന്ദ്രാ-
വസക്താംഗദവ്യൂഹസംശോഭമാനാം ..

മഹാധൂസരത്ത്വിഡ്ഭുജംഗേന്ദ്രക്ലൃപ്ത-
സ്ഫുരച്ചാരുകാടേയസൂത്രാഭിരാമാം .
ചലത്പാണ്ഡുരാഹീന്ദ്രയജ്ഞോപവീത-
ത്വിഡുദ്ഭാസിവക്ഷഃസ്ഥലോദ്യത്കപാടാം ..

പിശംഗോരഗേന്ദ്രാവനദ്ധാവശോഭാ-
മഹാമോഹബീജാംഗസംശോഭിദേഹാം .
മഹാചിത്രിതാശീവിഷേന്ദ്രോപക്ലൃപ്ത-
സ്ഫുരച്ചാരുതാടങ്കവിദ്യോതികർണാം ..

വലക്ഷാഹിരാജാവനദ്ധോർധ്വഭാസി-
സ്ഫുരത്പിംഗലോദ്യജ്ജടാജൂടഭാരാം .
മഹാശോണഭോഗീന്ദ്രനിസ്യൂതമൂണ്ഡോ-
ല്ലസത്കിങ്കണീജാലസംശോഭിമധ്യാം ..

സദാ സംസ്മരാമീദൃശോം കാമകാളീം
ജയേയം സുരാണാം ഹിരണ്യോദ്ഭവാനാം .
സ്മരേയുർഹി യേഽന്യേഽപി തേ വൈ ജയേയു-
ര്വിപക്ഷാന്മൃധേ നാത്ര സന്ദേഹലേശഃ ..

പഠിഷ്യന്തി യേ മത്കൃതം സ്തോത്രരാജം
മുദാ പൂജയിത്വാ സദാ കാമകാളീം .
ന ശോകോ ന പാപം ന വാ ദുഃഖദൈന്യം
ന മൃത്യുർന രോഗോ ന ഭീതിർന ചാപത് ..

ധനം ദീർഘമായുഃ സുഖം ബുദ്ധിരോജോ
യശഃ ശർമഭോഗാഃ സ്ത്രിയഃ സൂനവശ്ച .
ശ്രിയോ മംഗലം ബുദ്ധിരുത്സാഹ ആജ്ഞാ
ലയഃ ശർമ സർവ വിദ്യാ ഭവേന്മുക്തിരന്തേ ..

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras