அனுமன் ஆர்த்தி

Verse 1
ஆரதீ கீஜை ஹனுமான லலா கீ।
துஷ்ட தலன ரகுநாத கலா கீ।
ஜாகே பல ஸே கிரவர காம்பே।
ரோக தோஷ ஜாகே நிகட ந ஜாங்கே।
இந்த புனிதமான ஆரத்தியின் தொடக்கப் பாடல் அன்புக்குரிய குழந்தையான அனுமனுக்கு வழிபாட்டைச் செய்ய பக்தர்களை அழைக்கிறது. அவர் தீயவர்களை அழிப்பவர் மற்றும் ஸ்ரீராமரின் தெய்வீக அம்சமாக விவரிக்கப்படுகிறார். அவரது அளப்பரிய வலிமையால் மிகப்பெரிய மலைகள் கூட நடுங்குகின்றன என்று இதன் நேரடி பொருள் கூறுகிறது. எந்தவொரு நோய்களும் அல்லது தோஷங்களும் அவர் அல்லது அவரது பக்தர்களின் அருகில் வரத் துணிவதில்லை. இந்த வரிகள் அவரது அன்பான குழந்தை தன்மையையும் எதிர்மறை சக்திகளுக்கு எதிரான வலிமையையும் நிறுவுகின்றன.
புராணப் பின்னணியில் இது அவரது தெய்வீக தோற்றத்தையும் மிகச்சிறந்த பாதுகாவலர் என்ற அவரது பங்கையும் குறிக்கிறது. நடுங்கும் மலைகள் கடலைத் தாண்டிய அவரது புகழ்பெற்ற பாய்ச்சலையும் துரோணகிரி மலையைத் தூக்கியதையும் நினைவூட்டுகின்றன. மேலும் அனுமன் சிவபெருமானின் அவதாரமாகக் கருதப்படுகிறார். இது உலகில் உள்ள தீமைகளை அழிக்க குறிப்பாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட ராமரின் தெய்வீக விருப்பம் மற்றும் ஆற்றலின் நீட்சி என்ற அவரது விளக்கத்தோடு சரியாக ஒத்துப்போகிறது.
தத்துவார்த்த ரீதியாக இந்த பாடல் தெய்வீக அருளின் இரட்டைத் தன்மையைக் குறிக்கிறது. இது பக்தர்களிடம் மிகவும் மென்மையாகவும் உள்ளிருக்கும் அசுத்தங்களுக்கு எதிராக கடுமையாகவும் இருக்கும். நடுங்கும் மலைகள் நமது உயர்ந்த அகங்காரத்தையும் அறியாமையையும் குறிக்கின்றன. அவை உண்மையான பக்தியின் விழிப்புணர்வால் ஆட்டம் காண்கின்றன. இங்கு குறிப்பிடப்பட்டுள்ள நோய்கள் மற்றும் பாதிப்புகள் வெறும் உடல் உபாதைகள் அல்ல மாறாக பேராசை கோபம் மற்றும் மாயை போன்ற ஆன்மீக நோய்களாகும். இந்த வழிபாட்டைச் செய்வதன் மூலம் பக்தர் தன்னுள் உள்ள உயிராற்றலை எழுப்பி உலகத் துன்பங்களை நீக்குகிறார்.

Verse 2
அஞ்ஜனீ புத்ர மஹா பலதாஈ।
ஸந்தன கே ப்ரபு ஸதா ஸஹாஈ।
தே பீஃடா ரகுநாத படாயே।
லங்கா ஜாரி ஸியா ஸுதி லாயே।
இந்த பாடல் அனுமனை அஞ்சனைத் தாயின் அளப்பரிய சக்திவாய்ந்த மகனாகவும் துறவிகள் மற்றும் புனிதர்களின் நிரந்தர உதவியாளராகவும் விவரிக்கிறது. அன்னை சீதையைத் தேடும் மிக முக்கியமான பணியை ஸ்ரீராமர் அவருக்கு எப்படி ஒப்படைத்தார் என்பதை இது நேரடியாகக் கூறுகிறது. இந்த பெரிய பொறுப்பின் அடையாளமாக ஒரு வெற்றிலை வழங்கப்பட்டது. இந்தக் கட்டளையைப் பின்பற்றி அனுமன் இலங்கைக்குப் பயணம் செய்து அந்தப் பொன்னகரைத் தீக்கிரையாக்கி சீதா தேவியைப் பற்றிய செய்தியைத் தன் இறைவனிடம் வெற்றிகரமாகக் கொண்டு வந்தார்.
புராணக் கண்ணோட்டத்தில் இந்த வரிகள் மாபெரும் இதிகாசமான ராமாயணத்தின் மிக முக்கியமான சுந்தரகாண்டப் பகுதியைச் சுருக்கமாகக் கூறுகின்றன. வெற்றிலை வழங்குவது ஒரு கடினமான செயலை ஏற்றுக்கொள்வதைக் குறிக்கும் பழங்கால மரபாகும். இதனை அனுமன் ஏற்றுக்கொண்டது அவரது உயர்ந்த பக்தியையும் தயார்நிலையையும் குறிக்கிறது. அவர் இலங்கையை எரித்தது வெறும் கண்மூடித்தனமான கோபத்தின் செயல் அல்ல. மாறாக அது சீதையைச் சிறைபிடித்த அரக்கப் படைகளின் மன உறுதியை அழிக்கும் அதே வேளையில் ராவணனுக்கு ராமரின் சக்தியை நிரூபிக்கும் ஒரு எச்சரிக்கையாகும்.
ஒரு ஆழமான ஆன்மீக மட்டத்தில் அஞ்சனைத் தாய் தூய்மையான களங்கமற்ற பக்தியைக் குறிக்கிறார். அதிலிருந்து இறுதி ஆன்மீக பலம் இயற்கையாகவே பிறக்கிறது. ஸ்ரீராமர் வெற்றிலை கொடுப்பது சீதா தேவியால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படும் தொலைந்து போன ஆன்மாவைத் தேடுவதற்காக உள்ளிருக்கும் உயிர் சக்தியை எழுப்பும் உயர்ந்த சுயத்தைக் குறிக்கிறது. இலங்கை என்பது அகங்காரம் உலகப் பற்று மற்றும் புலன் இன்பங்களின் கோட்டையாகும். இலங்கைக்கு தீ வைப்பது தத்துவ ரீதியாக தூய்மையான அறிவின் தீவிர நெருப்பின் மூலம் உலகப் பற்றுதல்கள் மற்றும் மாயைகளை எரிப்பதைக் குறிக்கிறது.

Verse 3
லங்கா ஸோ கோட ஸமுத்ர ஸீ காஈ।
ஜாத பவனஸுத வார ந லாஈ।
லங்கா ஜாரி அஸுரி ஸப மாரே।
ஸீதா ராமஜீ கே காஜ ஸம்வாரே।
இந்த பாடலின் நேரடிப் பொருள் இலங்கையின் வலிமையான பாதுகாப்பு அரண்களை எடுத்துக்காட்டுகிறது. அது பெரிய கோட்டை சுவர்களையும் கடல் போன்ற பரந்த பாதுகாப்பு அகழியையும் கொண்டிருந்தது. இவ்வளவு கடக்க முடியாத தடைகள் இருந்தபோதிலும் வாயு பகவானின் மகனான அனுமன் அதை கடக்க ஒரு கணம் கூட எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. அவர் பயமின்றி முழுக் கோட்டையையும் சுட்டெரித்தார். அங்கு வசித்த அரக்கர்களை அழித்தார். மேலும் ஸ்ரீராமர் மற்றும் சீதா தேவியால் தன்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட தெய்வீகப் பணியை அவர் வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றினார்.
புராண ரீதியாக இது ராவணனின் கோட்டையின் மிகப்பெரிய அளவை வலியுறுத்துகிறது. இது தூய தங்கத்தால் செய்யப்பட்ட கோட்டையாகவும் கடலாலும் அரக்கர்களாலும் பாதுகாக்கப்பட்ட நகரமாகவும் நம்பப்பட்டது. வாயுவின் மகனான அனுமன் தனது தந்தைக்கே உரிய எல்லையற்ற வேகத்துடனும் சுதந்திரத்துடனும் ஒரு பெரிய தாவலில் கடலைக் கடந்தார். நகரப் பாதுகாப்பை அழித்து அரக்கர்களை அழித்ததன் மூலம் எந்த ஒரு உலக சக்தியாலும் உண்மையான பக்தியின் வலிமையை எதிர்க்க முடியாது என்பதை அவர் தனி ஒருவராக நிரூபித்தார்.
தத்துவ ரீதியாக பலத்த காவலுள்ள இலங்கை நகரம் பிடிவாதமான மனித மனதைக் குறிக்கிறது. இது உலக ஆசைகள் மற்றும் கர்ம சுழற்சிகளின் பரந்த கடலால் சூழப்பட்டுள்ளது. அரக்கர்கள் நமது இயல்பான எதிர்மறைப் போக்குகளான காமம் ஆணவம் மற்றும் கொடூரம் போன்றவற்றைக் குறிக்கின்றனர். காற்று என்பது முக்கிய மூச்சு அல்லது பிராணனைக் குறிக்கிறது. தூய்மையான பக்தியால் அந்த உயிராற்றல் உயர்ந்த சத்தியத்தை நோக்கி செலுத்தப்படும் போது அது மாயை கடலை சிரமமின்றி கடக்கிறது. கோட்டையை எரிப்பது அகங்கார மனதின் இறுதி கலைப்பைக் குறிக்கிறது.

Verse 4
லக்ஷ்மண மூர்சித பஃடே தரணீ மேம்।
லாயே ஸஞ்ஜீவன ப்ராண உபாரே।
பைடி பாதால தோரி ஜம காரே।
அஹிராவண கீ புஜா உகாரே।
போர்க்களத்தில் லட்சுமணன் மயக்கமடைந்து மரணத்தின் விளிம்பில் கிடந்த சோகமான தருணத்தை இந்தப் பகுதி நேரடியாக நினைவுபடுத்துகிறது. அனுமன் விரைந்து சென்று உயிர்காக்கும் சஞ்சீவனி மூலிகையைக் கொண்டுவந்து அவரை மரணத்தின் பிடியில் இருந்து மீட்டெடுத்தார். பாடல் பின்னர் மற்றொரு இருண்ட அத்தியாயத்திற்கு மாறுகிறது. அனுமன் எப்படி ஆழமான பாதாள உலகத்திற்குள் நுழைந்து மரண கடவுளின் கனமான சங்கிலிகளை உடைத்து மாய அரக்கனான அகிராவணனின் கைகளை பலவந்தமாகக் கிழித்து எறிந்தார் என்பதை விவரிக்கிறது.
புராணக் கதையில் இந்த வரிகள் மாபெரும் இலங்கை போரின் போது நடந்த இரண்டு தனித்துவமான மற்றும் முக்கியமான மீட்புப் பணிகளைக் குறிக்கின்றன. முதலாவதாக மேகநாதன் ஒரு கொடிய ஆயுதத்தால் லட்சுமணனைத் தாக்கியபோது அனுமன் குறிப்பிட்ட குணப்படுத்தும் மூலிகையை அடையாளம் காண முடியாததால் ஒட்டுமொத்த துரோணகிரி மலையையும் கொண்டுவர இமயமலைக்கு பறந்தார். இரண்டாவதாக அகிராவணன் ராமரையும் லட்சுமணனையும் பாதாள உலகத்திற்கு கடத்திச் சென்றபோது அனுமன் தனது பயங்கரமான பஞ்சமுக ரூபத்தை எடுத்தார். அவர் பாதாள உலகத்திற்குள் ஊடுருவி தன் இறைவனைக் காப்பாற்றினார்.
இந்த வீரச் செயல்களின் ஆன்மீக முக்கியத்துவம் நம்பமுடியாத அளவிற்கு ஆழமானது. லட்சுமணன் தனிப்பட்ட ஆன்மாவின் ஒருமுகப்படுத்தப்பட்ட விழிப்புணர்வையும் கூர்மையான பாகுபாட்டையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார். இது சில சமயங்களில் ஆழமான உலக அறியாமையின் கொடிய தாக்குதலால் சுயநினைவற்றதாக ஆக்கப்படலாம். அனுமன் கொண்டு வந்த சஞ்சீவனி என்பது தேடுபவரின் உள்ளார்ந்த தெளிவை மீட்டெடுக்கும் உயர்ந்த ஆன்மீக ஞானமாகும். அகிராவணன் ஆழ்மனதையும் நமது ஆன்மீகத் தீர்மானத்தை ரகசியமாகக் கடத்தும் மறைக்கப்பட்ட அச்சங்களையும் குறிக்கிறார். அனுமன் பாதாள உலகத்திற்குச் செல்வது ஆன்மாவை விடுவிப்பதற்காக ஆழ்மனதின் இருண்ட பகுதிகளைத் துளைக்கும் ஆன்மீக ஆற்றலைக் குறிக்கிறது.

Verse 5
பாஈம் புஜா அஸுர ஸம்ஹாரே।
தாஈம் புஜா ஸப ஸந்த உபாரே।
ஸுர நர முனி ஜன ஆரதீ உதாரேம்।
ஜய ஜய ஜய ஹனுமான உசாரேம்।
இந்த பாடலின் நேரடிப் பொருள் அனுமனின் இரட்டைத் திறனை ஒரு தெளிவான படமாக வரைகிறது. அவர் தனது இடது கையால் அரக்க சக்திகளை முற்றிலும் அழிக்கிறார் அதே சமயம் தனது வலது கையால் அனைத்து முனிவர்களையும் நல்லொழுக்கமுள்ள மக்களையும் உயர்த்திப் பாதுகாக்கிறார். இந்த அற்புதமான செயல்களைக் கண்டு முழுமையான பிரமிப்புடன் வானலோக தேவர்கள் மனிதர்கள் மற்றும் பெரிய முனிவர்கள் கூட்டாக அவரது வழிபாட்டைச் செய்கிறார்கள். புகழ்பெற்ற குரங்கு கடவுளின் வெற்றியைத் தொடர்ந்து மகிழ்ச்சியுடன் முழங்குகிறார்கள்.
புராண ரீதியாக வலது கை பாரம்பரியமாக இந்திய கலாச்சாரத்தில் மங்களகரமான கையாகக் கருதப்படுகிறது. இது ஆசீர்வாதம் கொடுத்தல் மற்றும் புனித சடங்குகளைச் செய்வது ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையது. முனிவர்களைப் பாதுகாக்க தனது வலது கையைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம் அனுமன் உயர்ந்த தெய்வத்தின் அருளையும் கருணையையும் வெளிப்படுத்துகிறார். இடது கை பெரும்பாலும் கடுமையான பணிகளுடன் தொடர்புடையது இது தீய சக்திகளை நசுக்கப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. மனிதர்கள் முனிவர்கள் மற்றும் தேவர்களின் கூட்டு வழிபாடு அனுமனின் செயல்கள் பூமி மற்றும் வான உலகங்களை இணைக்கிறது என்பதை நிரூபிக்கிறது.
தத்துவார்த்த ரீதியாக இரண்டு கைகளும் பிரபஞ்ச விளையாட்டிற்குள் தெய்வீக நீதி மற்றும் தெய்வீக அருளின் இரட்டை செயல்பாடுகளைக் குறிக்கின்றன. இடது கையால் அரக்கர்களை அழிப்பது அறியாமை எதிர்மறை எண்ணங்கள் மற்றும் தீங்கு விளைவிக்கும் கர்மாவை நமது வாழ்விலிருந்து வேரோடு பிடுங்குவதைக் குறிக்கிறது. வலது கையால் துறவிகளை உயர்த்துவது உள் நற்பண்புகள் ஆழமான அமைதி மற்றும் ஆன்மீக ஞானத்தின் வளர்ப்பைக் குறிக்கிறது. தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்களின் மாபெரும் முழக்கம் ஒரு தனிநபர் தெய்வீக விருப்பத்துடன் சரியாக இணையும் போது முழு ஆன்மீகப் பிரபஞ்சத்தின் முழுமையான இணக்கத்தைக் குறிக்கிறது.

Verse 6
கஞ்சன தார கபூர கீ பாதீ।
ஆரதீ கரத அஞ்ஜனா மாஈ।
ஜோ ஹனுமான ஜீ கீ ஆரதீ காவைம்।
பஸி பைகுண்ட அமர பத பாவம்।
லங்க வித்வம்ஸ கியே ரகுராஈ।
துலஸீதாஸ ஸ்வாமீ காீர்தி காஈ।
இந்த இறுதிப் பாடல் பிரகாசமாக ஒளிரும் கற்பூரத் திரியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தங்கத் தட்டைப் பயன்படுத்தி அஞ்சனைத் தாய் தனது வீர மகனை அன்போடு வழிபடுவதை நேரடியாக விவரிக்கிறது. உண்மையான பக்தியுடன் இந்தத் துதிப்பாடலைப் பாடுபவர்கள் இறுதியில் மிக உயர்ந்த வானலோகத்தில் வசிப்பார்கள் மற்றும் இறுதி அழியாமையை அடைவார்கள் என்ற ஆழமான ஆன்மீக வாக்குறுதியைக் கொண்டுள்ளது. ராமரை இலங்கையை அழித்தவராகவும் கவிஞர் துளசிதாசர் தன் எஜமானனின் புகழைப் பாடுபவராகவும் இந்தப் பாடல் முடிகிறது.
அஞ்சனைத் தாய் ஆரத்தி எடுக்கும் புராணப் படம் மாபெரும் காவியக் கதையை அதன் இனிமையான உள்நாட்டுத் தொடக்கங்களுக்குக் கொண்டுவருகிறது. அவனது பிரபஞ்சத்தை உலுக்கும் வீரச் செயல்களை ஒரு தாயின் மென்மையான அன்போடு அழகாக வேறுபடுத்துகிறது. தங்கத் தட்டில் எரியும் கற்பூரம் ஒரு பாரம்பரிய சடங்கு பொருளாகும். இது நெருப்பால் நுகரப்படும் போது எந்த எச்சத்தையும் விடாது. தன்னைக் குறிப்பிடுவதன் மூலம் கவிஞர் துளசிதாசர் இந்த பக்தியை மாபெரும் பக்தி மரபிற்குள் வைக்கிறார். அவர் ஸ்ரீராமரிடமிருந்து அவரது சரியான கருவியான அனுமன் வழியாகப் பாயும் அபரிமிதமான மகிமையை வெறுமனே பதிவு செய்யும் ஒரு சாட்சி என்று தன்னை அடையாளம் காண்கிறார்.
தத்துவார்த்த அடிப்படையில் தங்கத் தட்டு முற்றிலும் தூய்மையான மற்றும் அறிவொளி பெற்ற புத்தியைக் குறிக்கிறது. அதே நேரத்தில் கற்பூரம் மனித அகங்காரத்தைக் குறிக்கிறது. கற்பூரம் எவ்வித சுவடும் இல்லாமல் முழுவதுமாக எரிந்து விடுவது போல் பக்தியின் நெருப்பால் அகங்காரம் முற்றிலும் நுகரப்பட வேண்டும். தூய்மையான ஒளியைத் தவிர வேறெதையும் விட்டுவிடக் கூடாது. வானலோகத்தை அடைவது என்பது மரணத்திற்குப் பிறகு ஒரு இடத்தையோ அல்லது உலகத்தையோ அடைவது மட்டுமல்ல எந்தவொரு கவலையும் முற்றிலும் இல்லாத நனவு நிலையை அடைவதாகும். முழுமையான சரணடைதல் மூலம் தேடுபவர் மரண சுழற்சியை முழுமையாக கடந்து செல்கிறார்.

ஆரதீ கீஜை ஹனுமான லலா கீ।
துஷ்ட தலன ரகுநாத கலா கீ।
ஜாகே பல ஸே கிரவர காம்பே।
ரோக தோஷ ஜாகே நிகட ந ஜாங்கே।
அஞ்ஜனீ புத்ர மஹா பலதாஈ।
ஸந்தன கே ப்ரபு ஸதா ஸஹாஈ।
தே பீஃடா ரகுநாத படாயே।
லங்கா ஜாரி ஸியா ஸுதி லாயே।
லங்கா ஸோ கோட ஸமுத்ர ஸீ காஈ।
ஜாத பவனஸுத வார ந லாஈ।
லங்கா ஜாரி அஸுரி ஸப மாரே।
ஸீதா ராமஜீ கே காஜ ஸம்வாரே।
லக்ஷ்மண மூர்சித பஃடே தரணீ மேம்।
லாயே ஸஞ்ஜீவன ப்ராண உபாரே।
பைடி பாதால தோரி ஜம காரே।
அஹிராவண கீ புஜா உகாரே।
பாஈம் புஜா அஸுர ஸம்ஹாரே।
தாஈம் புஜா ஸப ஸந்த உபாரே।
ஸுர நர முனி ஜன ஆரதீ உதாரேம்।
ஜய ஜய ஜய ஹனுமான உசாரேம்।
கஞ்சன தார கபூர கீ பாதீ।
ஆரதீ கரத அஞ்ஜனா மாஈ।
ஜோ ஹனுமான ஜீ கீ ஆரதீ காவைம்।
பஸி பைகுண்ட அமர பத பாவம்ˮ।
லங்க வித்வம்ஸ கியே ரகுராஈ।
துலஸீதாஸ ஸ்வாமீ காீர்தி காஈ।

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras