ಪ್ರಾತಃ ಸ್ಮರಾಮಿ ಭುವನಾಸುವಿಶಾಲಭಾಲಂ
ಮಾಣಿಕ್ಯಮೌಲಿಲಸಿತಂ ಸುಸುಧಾಂಶುಖಣ್ದಂ.
ಮಂದಸ್ಮಿತಂ ಸುಮಧುರಂ ಕರುಣಾಕಟಾಕ್ಷಂ
ತಾಂಬೂಲಪೂರಿತಮುಖಂ ಶ್ರುತಿಕುಂದಲೇ ಚ.
ಪ್ರಾತಃ ಸ್ಮರಾಮಿ ಭುವನಾಗಲಶೋಭಿಮಾಲಾಂ
ವಕ್ಷಃಶ್ರಿಯಂ ಲಲಿತತುಂಗಪಯೋಧರಾಲೀಂ.
ಸಂವಿದ್ಘಟಂಚ ದಧತೀಂ ಕಮಲಂ ಕರಾಭ್ಯಾಂ
ಕಂಜಾಸನಾಂ ಭಗವತೀಂ ಭುವನೇಶ್ವರೀಂ ತಾಂ.
ಪ್ರಾತಃ ಸ್ಮರಾಮಿ ಭುವನಾಪದಪಾರಿಜಾತಂ
ರತ್ನೌಘನಿರ್ಮಿತಘಟೇ ಘಟಿತಾಸ್ಪದಂಚ.
ಯೋಗಂಚ ಭೋಗಮಮಿತಂ ನಿಜಸೇವಕೇಭ್ಯೋ
ವಾಂಚಾಽಧಿಕಂ ಕಿಲದದಾನಮನಂತಪಾರಂ.
ಪ್ರಾತಃ ಸ್ತುವೇ ಭುವನಪಾಲನಕೇಲಿಲೋಲಾಂ
ಬ್ರಹ್ಮೇಂದ್ರದೇವಗಣ- ವಂದಿತಪಾದಪೀಠಂ.
ಬಾಲಾರ್ಕಬಿಂಬಸಮ- ಶೋಣಿತಶೋಭಿತಾಂಗೀಂ
ಬಿಂದ್ವಾತ್ಮಿಕಾಂ ಕಲಿತಕಾಮಕಲಾವಿಲಾಸಾಂ.
ಪ್ರಾತರ್ಭಜಾಮಿ ಭುವನೇ ತವ ನಾಮ ರೂಪಂ
ಭಕ್ತಾರ್ತಿನಾಶನಪರಂ ಪರಮಾಮೃತಂಚ.
ಹ್ರೀಂಕಾರಮಂತ್ರಮನನೀ ಜನನೀ ಭವಾನೀ
ಭದ್ರಾ ವಿಭಾ ಭಯಹರೀ ಭುವನೇಶ್ವರೀತಿ.
ಯಃ ಶ್ಲೋಕಪಂಚಕಮಿದಂ ಸ್ಮರತಿ ಪ್ರಭಾತೇ
ಭೂತಿಪ್ರದಂ ಭಯಹರಂ ಭುವನಾಂಬಿಕಾಯಾಃ.
ತಸ್ಮೈ ದದಾತಿ ಭುವನಾ ಸುತರಾಂ ಪ್ರಸನ್ನಾ
ಸಿದ್ಧಂ ಮನೋಃ ಸ್ವಪದಪದ್ಮಸಮಾಶ್ರಯಂಚ.
ಶ್ಲೋಕ 1
ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ನಾನು ಆ ದಿವ್ಯ ತಾಯಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವಳ ಲಲಾಟವು ವಿಶ್ವದಂತೆ ವಿಶಾಲವಾಗಿದೆ. ಮಣಿಕ್ಯಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಕಿರೀಟವು ಶಿರಸ್ಸನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನ ಸುಂದರ ಅಂಶ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ. ಮೃದುವಾದ ಮಧುರ ನಗು, ಕರುಣೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ದೃಷ್ಟಿ, ತಾಂಬೂಲದ ಸುಗಂಧ ಇರುವ ಮುಖ ಮತ್ತು ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ ಕುಂಡಲಗಳು ಅವಳಿಗೆ ಶೋಭೆ ನೀಡುತ್ತವೆ.
ಶ್ಲೋಕ 2
ಬೆಳಗಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವಳ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಯ ಮಾಲೆ ಅಲಂಕರಿಸಿದೆ, ವಕ್ಷಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಮಹಿಮೆ ನೆಲೆಸಿದೆ. ಎರಡು ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನ ಕಲಶ ಮತ್ತು ಕಮಲವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಕಮಲಾಸನದಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಮಾನಳಾಗಿರುವ ಅವಳೇ ಪರಮ ಭಾಗವತಿ ಭುವನೇಶ್ವರಿ.
ಶ್ಲೋಕ 3
ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವಳ ಪವಿತ್ರ ಪಾದಗಳನ್ನು ನಾನು ನೆನಪಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವು ಲೋಕಕ್ಕೆ ಪಾರಿಜಾತ ವೃಕ್ಷದಂತೆ ಮನೋವಾಂಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವವು. ಅವಳ ನಿವಾಸ ಅನೇಕ ರತ್ನಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದೆ. ತನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಯೋಗ ಮತ್ತು ಭೋಗವನ್ನು ಅಪಾರವಾಗಿ ನೀಡಿ, ಕೇಳಿದುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅನುಗ್ರಹಿಸುವ ಅನಂತ ಕೃಪಾಮಯಿ ಅವಳು.
ಶ್ಲೋಕ 4
ಲೋಕಪಾಲನೆಯ ಲೀಲೆಯಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುವ ಆ ತಾಯಿಯನ್ನು ನಾನು ಸ್ತುತಿಸುತ್ತೇನೆ. ಬ್ರಹ್ಮ, ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ದೇವಗಣಗಳು ಅವಳ ಪಾದಪೀಠವನ್ನು ವಂದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಉದಯಸೂರ್ಯನಂತೆ ಕೆಂಪು ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಅವಳ ದೇಹ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ. ಬಿಂದು ಸ್ವರೂಪಿಣಿಯಾಗಿ, ದಿವ್ಯ ಕಾಮಕಲಾ ಶಕ್ತಿಯ ರೂಪವಾಗಿ ಅವಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಾಳೆ.
ಶ್ಲೋಕ 5
ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ನಾಮರೂಪಗಳನ್ನು ನಾನು ಭಜಿಸುತ್ತೇನೆ, ಅಮ್ಮಾ. ಅವು ಭಕ್ತರ ದುಃಖಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಪರಮ ಅಮೃತ. ನೀನು ಹ್ರೀಂಕಾರ ಮಂತ್ರಸ್ವರೂಪಿಣಿ, ಜನನಿ, ಭವಾನಿ, ಭದ್ರ, ವಿಭಾ, ಭಯಹರ ಭುವನೇಶ್ವರಿ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧಳಾಗಿರುವೆ.
ಫಲಶ್ರುತಿ
ಈ ಐದು ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಸ್ಮರಿಸುವವನಿಗೆ ಐಶ್ವರ್ಯ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಭಯ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಭುವನಾಂಬಿಕೆ ಅವನ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಿ, ಮಂತ್ರಸಿದ್ಧಿ, ಮನೋವಾಂಛಿತ ಫಲಗಳು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾಳೆ.