ಕಲ್ಯಾಣ ವೃಷ್ಟಿ ಸ್ತೋತ್ರ
ಕಲ್ಯಾಣವೃಷ್ಟಿಭಿರಿವಾಮೃತಪೂರಿತಾಭಿ-
ರ್ಲಕ್ಷ್ಮೀಸ್ವಯಂವರಣಮಂಗಳದೀಪಿಕಾಭಿಃ |
ಸೇವಾಭಿರಂಬ ತವ ಪಾದಸರೋಜಮೂಲೇ
ನಾಕಾರಿ ಕಿಂ ಮನಸಿ ಭಾಗ್ಯವತಾಂ ಜನಾನಾಮ್ ||
ಈ ಕಾವ್ಯವು ಆಳವಾದ ಭಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಕವಿಯು ನೇರವಾಗಿ ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವಳ ಕೃಪೆಯು ಅಮೃತದಂತೆ ಸುರಿಯುತ್ತದೆ. ಇದು ಎಂದಿಗೂ ನಿಲ್ಲದ ಮಳೆಯಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದ ಅಪಾರ ಅದೃಷ್ಟ ಬರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮಂಗಳ ದೀಪಗಳು ಬೆಳಗುತ್ತವೆ. ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯು ಸ್ವತಃ ಇಂತಹ ಭಕ್ತರನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಅವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ದೇವಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸಾಧಿಸಲಾಗದ್ದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಎಲ್ಲಾ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತದೆ. ಅದೃಷ್ಟವಂತರು ಈ ಕೃಪೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ನಿಜವಾದ ಶರಣಾಗತಿಯು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಕೊರತೆಯು ಇಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಒಳಗಿನ ಪೂರ್ಣತೆಯು ಹೊರಗೆ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಶುದ್ಧವಾದ ಭಕ್ತಿಯೇ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸಂಪತ್ತು.
ಏತಾವದೇವ ಜನನಿ ಸ್ಪೃಹಣೀಮಾಸ್ತೇ
ತ್ವದ್ವಂದನೇಷು ಸಲಿಲಸ್ಥಗಿತೇ ಚ ನೇತ್ರೇ |
ಸಾನ್ನಿಧ್ಯಮುದ್ಯದರುಣಾಯುತಸೋದರಸ್ಯ
ತ್ವದ್ವಿಗ್ರಹಸ್ಯ ಸುಧಯಾ ಪರಯಾ ಪ್ಲುತಸ್ಯ ||
ಇಲ್ಲಿ ಭಕ್ತನ ಆಸೆಯು ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದೆ. ಅವನಿಗೆ ಕೇವಲ ಶುದ್ಧ ಹೃದಯ ಮಾತ್ರ ಬೇಕು. ಆನಂದಭಾಷ್ಪಗಳು ಧಾರಾಕಾರವಾಗಿ ಹರಿಯಬೇಕು. ನಿಜವಾದ ಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಸಹಜವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅವನು ದೇವಿಯ ನಿಜರೂಪವನ್ನು ನೋಡಲು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಆ ರೂಪವು ತುಂಬಾ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದೆ. ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಅದು ಬೆಳಗುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಅದು ಅಮೃತದಂತೆ ತಂಪಾಗಿದೆ. ದೇವಿಯಿಂದ ಅನಂತ ಕರುಣೆಯು ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಈ ದಿವ್ಯ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಬೆಳಕು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತನು ಬೇರೇನನ್ನೂ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಲೌಕಿಕ ಗುರಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕವು. ಹೃದಯವು ದೇವರ ಸಾಮೀಪ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಯಸುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾದ ತವಕವು ದೇವರನ್ನು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ತರುತ್ತದೆ. ಕಣ್ಣೀರು ಹಳೆಯ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತೊಳೆದುಹಾಕುತ್ತದೆ.
ಈಶತ್ವನಾಮಕಲುಷಾಃ ಕತಿ ವಾ ನ ಸಂತಿ
ಬ್ರಹ್ಮಾದಯಃ ಪ್ರತಿಭವಂ ಪ್ರಲಯಾಭಿಭೂತಾಃ |
ಏಕಃ ಸ ಏವ ಜನನಿ ಸ್ಥಿರಸಿದ್ಧಿರಾಸೇತ
ಯಃ ಪಾದಯೋಸ್ತವ ಸಕೃತ್ ಪ್ರಣತಿಂ ಕರೋತಿ ||
ಇಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವು ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದೆ. ದೊಡ್ಡ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಗಳಿವೆ. ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಆಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಶಕ್ತಿಯು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಮಹಾಪ್ರಳಯವನ್ನು ಎದುರಿಸಲೇಬೇಕು. ಕಾಲಚಕ್ರವು ಅವರ ಲೋಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅವರ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಮುಗಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ದೊಡ್ಡ ಹುದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ. ದೇವಿಯ ಭಕ್ತನು ಮಾತ್ರ ಯಾವಾಗಲೂ ಸುರಕ್ಷಿತ. ಒಮ್ಮೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುವುದು ಶಾಶ್ವತ ಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ದೇವಿಯ ಕೃಪೆಯು ಈ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಶರಣಾಗತಿಯು ವಿಶ್ವದ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಮೀರಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ಅಧಿಕಾರಗಳು ಕೇವಲ ಒಂದು ಮಾಯೆ. ಅಸಲಿ ರಕ್ಷಣೆಯು ದೇವಿಯ ಪಾದಗಳಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಆಳವಾದ ಶರಣಾಗತಿಯು ಕಾಲವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ. ದೇವರ ಕೃಪೆಯು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಅಮರನನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ.
ಲಬ್ಧ್ವಾ ಸಕೃತ್ ತ್ರಿಪುರಸುಂದರಿ ತಾವಕೀನಂ
ಕಾರುಣ್ಯಕಂದಲಿತಕಾಂತಿಭರಂ ಕಟಾಕ್ಷಮ್ |
ಕಂದರ್ಪಕೋಟಿಸುಭಗಾಸ್ತ್ವಯಿ ಭಕ್ತಿಭಾಜಃ
ಸಮ್ಮೋಹಯಂತಿ ತರುಣೀರ್ಭುವನತ್ರಯೇऽಪಿ ||
ದೇವಿಯ ಕೃಪೆಯು ದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ದೇವಿಯು ತುಂಬಾ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಒಂದು ನೋಟ ಬೀರುತ್ತಾಳೆ. ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ನೋಟ ಸಾಕು. ಆ ನೋಟವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ನೇರವಾಗಿ ಭಕ್ತನ ಹೃದಯವನ್ನು ಮುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಭಕ್ತನು ತಕ್ಷಣ ಒಳಗಿನಿಂದ ಬದಲಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಮನ್ಮಥನಿಗಿಂತ ಸುಂದರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಕೋಟಿ ಮನ್ಮಥರೂ ಅವನಿಗೆ ಸಮನಾಗಲಾರರು. ಅವನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಸೌಂದರ್ಯವು ಕೇವಲ ದೈಹಿಕವಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ಆಳವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ತೇಜಸ್ಸು. ಶುದ್ಧವಾದ ಭಕ್ತಿಯು ಒಳಗೆ ದೊಡ್ಡ ಆಕರ್ಷಣೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಾ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿ ಮಧುರವಾಗುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯರು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅವನ ಕಡೆಗೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ದೇವರ ಪ್ರೀತಿಯು ಮಾನವ ಜೀವನವನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿಸುತ್ತದೆ.
ಹ್ರೀಂಕಾರಮೇವ ತವ ನಾಮ ಗೃಣಂತಿ ವೇದಾ
ಮಾತಸ್ತ್ರಿಕೋಣನಿಲಯೇ ತ್ರಿಪುರೇ ತ್ರಿನೇತ್ರೇ |
ತ್ವತ್ಸಂಸ್ಮೃತೌ ಯಮಭಟಾಭಿಭವಂ ವಿಹಾಯ
ದೀವ್ಯಂತಿ ನಂದನವನೇ ಸಹ ಲೋಕಪಾಲೈಃ ||
ಹಿಂದಿನ ವಿಚಾರಗಳ ನಂತರ ಈಗ ಶಬ್ದದ ರಹಸ್ಯ ಬಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ವೇದಗಳೂ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಶಬ್ದವನ್ನು ಹಾಡುತ್ತವೆ. ಅವು ನಿನ್ನನ್ನು ಒಂದು ಬೀಜಾಕ್ಷರದಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತವೆ. ಆ ಪವಿತ್ರವಾದ ಶಬ್ದವೇ 'ಹ್ರೀಂ'. ಅದೇ ದೇವಿಯ ನಿಜವಾದ ಹೆಸರು. ನೀನು ಒಂದು ತ್ರಿಕೋನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೀಯೆ. ನಿನಗೆ ಮೂರು ದಿವ್ಯವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿವೆ. ನೀನು ಮೂರು ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳನ್ನು ಆಳುತ್ತೀಯೆ. ನಿನ್ನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಭಯವೆಲ್ಲಾ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ. ಭಕ್ತರಿಗೆ ಮೃತ್ಯುದೇವನ ಭಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಯಮದೂತರು ಅವರನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವರು ಕತ್ತಲೆಯ ಲೋಕಗಳಿಂದ ಪಾರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಸ್ವರ್ಗದ ಸುಂದರ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವದ ಶಕ್ತಿ ಅಡಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ಜಪಿಸುವುದರಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾಮಜಪವು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.
ಹಂತು ಪುರಾಮಧಿಗಲಂ ಪರಿಪೀಯಮಾನಃ
ಕ್ರೂರಃ ಕಥಂ ನ ಭವಿತಾ ಗರಲಸ್ಯ ವೇಗಃ |
ನಾಶ್ವಾಸನಾಯ ಯದಿ ಮಾತರಿದಂ ತವಾರ್ಧಂ
ದೇಹಸ್ಯ ಶಶ್ವದಮೃತಾಪ್ಲುತಶೀತಲಸ್ಯ ||
ಈ ಪದ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಷದ ಬಗ್ಗೆ ಏಕೆ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ? ಶಿವನು ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ ವಿಷವನ್ನು ಕುಡಿದನು. ಆ ವಿಷವು ತುಂಬಾ ಕ್ರೂರ ಮತ್ತು ವೇಗವಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಅವನ ಗಂಟಲಿನಲ್ಲಿ ಉರಿಯುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಆ ವಿಷವು ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಬಲ್ಲದು. ಆದರೂ ಶಿವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಹಾನಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ದೇವಿಯೇ ಇದಕ್ಕೆ ನೇರ ಕಾರಣ. ಅವಳು ಶಿವನ ಶರೀರದ ಅರ್ಧ ಭಾಗ. ಅವಳ ಅರ್ಧ ಭಾಗವು ಯಾವಾಗಲೂ ತುಂಬಾ ತಂಪಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ತಂಪಾದ ಅಮೃತದಲ್ಲಿ ನೆನೆದಿರುತ್ತದೆ. ದೇವಿಯ ತಂಪು ವಿಷದ ಬಿಸಿಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸ್ತ್ರೀಶಕ್ತಿಯು ಯಾವಾಗಲೂ ಪುರುಷಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸರಿದೂಗಿಸುತ್ತದೆ. ದೇವಿಯ ಕರುಣೆಯು ಅಪಾಯಕಾರಿ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ಗುಣಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರೀತಿಯು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಠಿಣ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಶಾಂತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಸರಿಯಾದ ಸಮತೋಲನವು ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.
ಸರ್ವಜ್ಞತಾಂ ಸದಸಿ ವಾಕ್ಪಟುತಾಂ ಪ್ರಸೂತೇ
ದೇವಿ ತ್ವದಂಘ್ರಿಸರಸೀರುಹಯೋಃ ಪ್ರಣಾಮಃ |
ಕಿಂಚ ಸ್ಫುರನ್ಮಕುಟಮುಜ್ಜ್ವಲಮಾತಪತ್ರಂ
ದ್ವೇ ಚಾಮರೇ ಚ ಮಹತೀಂ ವಸುಧಾಂ ದಧಾತಿ ||
ಭಗವತಿಯ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುವುದರಿಂದ ಅನೇಕ ಉಡುಗೊರೆಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಭಕ್ತನಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜ್ಞಾನ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಅವನು ತುಂಬಾ ಜಾಣ್ಮೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಮಾತುಗಳು ಪಂಡಿತರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತವೆ. ಹೊರ ಜಗತ್ತಿನ ಶಕ್ತಿಯೂ ಅವನಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಅವನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಕಿರೀಟವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ರಾಜಛತ್ರಿಯು ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲಿರುತ್ತದೆ. ಅವನಿಗೆ ಎರಡು ಕಡೆಯೂ ಚಾಮರ ಬೀಸುತ್ತಾರೆ. ಅವನು ಈ ವಿಶಾಲವಾದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳುತ್ತಾನೆ. ಆಂತರಿಕ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯ ಶಕ್ತಿ ಒಂದಾಗುತ್ತವೆ. ಭಕ್ತಿಯು ಕೇಳದೆಯೇ ಇವೆರಡನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತದೆ. ದೇವಿಯು ಸ್ವತಃ ಭಕ್ತನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಜ್ಞಾನವೇ ಮನುಷ್ಯನ ನಿಜವಾದ ಕಿರೀಟ. ಶುದ್ಧವಾದ ಶರಣಾಗತಿಯು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ರಾಜನನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಹೊರಗಿನ ರಾಜ್ಯಗಳು ಕೇವಲ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಬಹುಮಾನಗಳು ಮಾತ್ರ.
ಕಲ್ಪದ್ರುಮೈರಭಿಮತಪ್ರತಿಪಾದನೇಷು
ಕಾರುಣ್ಯವಾರಿಧಿಭಿರಂಬ ಭವತ್ಕಟಾಕ್ಷೈಃ |
ಆಲೋಕಯ ತ್ರಿಪುರಸುಂದರಿ ಮಾಮನಾಥಂ
ತ್ವಯ್ಯೇವ ಭಕ್ತಿಭರಿತಂ ತ್ವಯಿ ಬದ್ಧತೃಷ್ಣಮ್ ||
ಕವಿಯ ಈ ಆಳವಾದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಅವನು ದೇವಿಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಒಬ್ಬ ಅನಾಥ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಹೃದಯವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದೆ. ಅವನ ಆಸೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿವೆ. ಕರುಣೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಒಂದು ನೋಟಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ದೇವಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕರುಣೆಯ ದೊಡ್ಡ ಸಮುದ್ರ. ಅವಳ ನೋಟವು ಎಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಒಂದು ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷದಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಒಂದೇ ಒಂದು ನೋಟವು ಜೀವನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ಅನಾಥನಿಗೆ ಉತ್ತಮ ತಂದೆತಾಯಿ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ದೇವರ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅವಲಂಬಿಸುವುದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಲ. ಖಾಲಿ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕರುಣೆಯು ವೇಗವಾಗಿ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ದೇವರ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯು ಅನಾಥನನ್ನು ಮಹಾರಾಜನನ್ನಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಅವಳ ಮೃದುವಾದ ನೋಟವು ಹಳೆಯ ಗಾಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಾಸಿಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಅಂತೇತರೇಷ್ವಪಿ ಮನಾಂಸಿ ನಿಧಾಯ ಚಾನ್ಯೇ
ಭಕ್ತಿಂ ವಹಂತಿ ಕಿಲ ಪಾಮರದೈವತೇಷು |
ತ್ವಾಮೇವ ದೇವಿ ಮನಸಾ ಸಮನುಸ್ಮರಾಮಿ
ತ್ವಾಮೇವ ನೌಮಿ ಶರಣಂ ಜನನಿ ತ್ವಮೇವ ||
ನಿಜವಾದ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಅಗತ್ಯ. ಅನೇಕರು ಸಣ್ಣ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಸಣ್ಣ ಲೌಕಿಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಹಲವು ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಚದುರಿಹೋಗುತ್ತದೆ. ಬೇಗನೆ ಮುಗಿದುಹೋಗುವ ವಸ್ತುಗಳಿಗಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕವಿಯು ಈ ತಪ್ಪು ದಾರಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಭಗವತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾನೆ. ದೇವಿಯನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅವಳ ಮುಂದೆ ಮಾತ್ರ ತಲೆಬಾಗುತ್ತಾನೆ. ದೇವಿಯು ಮಾತ್ರ ಅವನ ಏಕೈಕ ಆಶ್ರಯ. ಒಂದೇ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸುವುದು ದೊಡ್ಡ ಫಲಿತಾಂಶಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಸಣ್ಣ ಗುರಿಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ಆತ್ಮವನ್ನು ದಾರಿತಪ್ಪಿಸುತ್ತವೆ. ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಬೇಕು. ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶರಣಾಗುವುದೇ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸಿಗುವ ದೊಡ್ಡ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ.
ಲಕ್ಷ್ಯೇಷು ಸತ್ಸ್ವಪಿ ಕಟಾಕ್ಷನಿರೀಕ್ಷಣಾನಾ-
ಮಾಲೋಕಯ ತ್ರಿಪುರಸುಂದರಿ ಮಾಂ ಕದಾಚಿತ್ |
ನೂನಂ ಮಯಾ ತು ಸದೃಶಃ ಕರುಣೈಕಪಾತ್ರಂ
ಜಾತೋ ಜನಿಷ್ಯತಿ ಜನೋ ನ ಚ ಜಾಯತೇ ವಾ ||
ಶರಣಾಗತಿಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಾ ಕವಿಯು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ದೇವಿಗೆ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ದೊಡ್ಡ ಭಕ್ತರಿದ್ದಾರೆ. ಒಳ್ಳೆಯವರೆಷ್ಟೋ ಜನರು ಅವಳ ಕೃಪೆಯನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ದಯೆ ಪಡೆಯಲು ಅವರು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಹರು. ಆದರೂ ಕವಿಯು ಒಂದು ವಿಶೇಷವಾದ ಕೋರಿಕೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ತನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡುವಂತೆ ದೇವಿಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ತಾನು ಒಳಗಿನಿಂದ ತುಂಬಾ ಬಡವನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಅವಳ ಕರುಣೆಯ ಅಗತ್ಯ ಇಷ್ಟಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಅನರ್ಹನು ಈ ಹಿಂದೆಂದೂ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲೂ ಇಂತಹವನು ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ತುಂಬಾ ಖಾಲಿ ಮತ್ತು ದುರ್ಬಲವಾದ ಪಾತ್ರ. ಇದೊಂದು ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ವಿನಯ. ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಬಲ ಸ್ಥಳಕ್ಕೇ ಕರುಣೆಯು ವೇಗವಾಗಿ ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಲೋಪಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಅಸಲಿ ಶಕ್ತಿ.
ಹ್ರೀಂ ಹ್ರೀಮಿತಿ ಪ್ರತಿದಿನಂ ಜಪತಾಂ ತವಾಖ್ಯಾಂ
ಕಿನ್ನಾಮ ದುರ್ಲಭಮಿಹ ತ್ರಿಪುರಾಧಿವಾಸೇ |
ಮಾಲಾಕಿರೀಟಮದವಾರಣಮಾನನೀಯಾ
ತಾನ್ ಸೇವತೇವ ಸುಮತೀಃ ಸ್ವಯಮೇವ ಲಕ್ಷ್ಮೀಃ ||
ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತರು ಪವಿತ್ರವಾದ 'ಹ್ರೀಂ' ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಇದನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಭಗವತಿಯು ಮೂರು ದೊಡ್ಡ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಈ ಸಾಧಕರಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾದದ್ದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಅಪರೂಪದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಸಂಪತ್ತಿನ ದೇವತೆಯು ಸ್ವತಃ ಅವರನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಹೂಮಾಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಕಿರೀಟಗಳನ್ನು ತರುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ದೊಡ್ಡ ರಾಜ ಆನೆಗಳನ್ನೂ ತರುತ್ತಾಳೆ. ನಿರಂತರ ಸಾಧನೆಯು ಒಳಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅಕ್ಷರದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವದ ರಹಸ್ಯವಿದೆ. ದೈನಂದಿನ ಶಿಸ್ತು ದೊಡ್ಡ ಬಹುಮಾನಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರಪಂಚದ ಸಂಪತ್ತೆಲ್ಲವೂ ದೇವರ ಭಕ್ತನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತದೆ.
ಸಂಪತ್ಕರಾಣಿ ಸಕಲೇಂದ್ರಿಯನಂದನಾನಿ
ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಾನನಿರತಾನಿ ಸರೋರುಹಾಕ್ಷಿ |
ತ್ವದ್ವಂದನಾನಿ ದುರಿತಾಹರಣೋದ್ಯತಾನಿ
ಮಾಮೇವ ಮಾತರನಿಶಂ ಕಲಯಂತು ನಾನ್ಯಮ್ ||
ಇದುವರೆಗೆ ಪಡೆದ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳ ಸಾರಾಂಶ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಭಗವತಿಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಮಲದ ಹೂವಿನಂತೆ ಸುಂದರವಾಗಿವೆ. ಅವಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುವುದರಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಸಂಪತ್ತು ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಕೆಲಸವು ಎಲ್ಲಾ ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಗೂ ದೊಡ್ಡ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅತಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಇದು ಪಾಪಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾದ ಪೂಜೆಯು ಹಳೆಯ ಕೆಟ್ಟ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಳೆದುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಕವಿಯು ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶೇಷವಾದ ಆಸೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ದೇವಿಯ ಮುಂದೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕೆಂದು ಅವನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಹಗಲಿರುಳು ಇದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಪ್ರಪಂಚದ ಬೇರೆ ಯಾವ ಕೆಲಸವೂ ಅವನಿಗೆ ಬೇಡ. ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದಾಗಿರುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಗುರಿ. ನಿರಂತರ ಭಕ್ತಿಯೇ ಒಂದು ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ.
ಕಲ್ಶೋಪಸಂಹೃತಿಷು ಕಲ್ಪಿತತಾಂಡವಸ್ಯ
ದೇವಸ್ಯ ಖಂಡಪರಶೋಃ ಪರಭೈರವಸ್ಯ |
ಪಾಶಾಂಕುಶೈಕ್ಷವಶರಾಸನಪುಷ್ಪಬಾಣಾ
ಸಾ ಸಾಕ್ಷಿಣೀ ವಿಜಯತೇ ತವ ಮೂರ್ತಿರೇಕಾ ||
ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ವಿಶ್ವದ ದೃಶ್ಯವು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾಲದ ದೊಡ್ಡ ಚಕ್ರವು ಕೊನೆಗೆ ನಿಲ್ಲಲೇಬೇಕು. ಮಹಾಪ್ರಳಯವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಪರಮಶಿವನು ತನ್ನ ಭಯಂಕರವಾದ ನೃತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಡೆದ ಕೊಡಲಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಅವನು ತುಂಬಾ ಭಯಂಕರವಾದ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ರೂಪವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಭಗವತಿಯು ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತುಂಬಾ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಿಹಿಯಾದ ಕಬ್ಬಿನ ಬಿಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಮೃದುವಾದ ಹೂವಿನ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುತ್ತಾಳೆ. ಸರ್ವನಾಶದ ನಂತರವೂ ದೇವಿಯು ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತಾಳೆ. ಸಾಕ್ಷಿಭಾವವು ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ಮಗಳನ್ನೂ ಮೀರಿದ್ದು. ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾದಾಗಲೂ ಪ್ರೀತಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ದೇವಿಯ ರೂಪ ಮಾತ್ರ ಯಾವಾಗಲೂ ವಿಜಯಶಾಲಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.
ಲಗ್ನಂ ಸದಾ ಭವತು ಮಾತরিদಂ ತವಾರ್ಧಂ
ತೇಜಃಪರಂ ಬಹುಲಕುಂಕುಮಪಂಕಶೋಣಮ್ |
ಭಾಸ್ವತ್ಕಿರೀಟಮಮೃತಾಂಶುಕಲಾವತಂಸಂ
ಮಧ್ಯೇ ತ್ರಿಕೋಣನಿಲಯಂ ಪರಮಾಮೃತಾರ್ದ್ರಮ್ ||
ಈ ವರ್ಣನೆಯು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಂತರಿಕ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಕವಿಯು ತುಂಬಾ ತೀವ್ರವಾದ ಒಂದು ಬೆಳಕನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಬೆಳಕು ತುಂಬಾ ದಟ್ಟವಾದ ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಇದು ಒದ್ದೆಯಾದ ದಪ್ಪ ಕುಂಕುಮದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ದೇವಿಯು ತುಂಬಾ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಕಿರೀಟವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಅದರ ಮೇಲೆ ತಂಪಾದ ಅರ್ಧಚಂದ್ರನಿದ್ದಾನೆ. ಅವಳು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ತ್ರಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶುದ್ಧ ಅಮೃತದಲ್ಲಿ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಕವಿಯು ಈ ರೂಪವನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಇದು ತನ್ನಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕೆಂದು ಅವನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾನೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ರೂಪವನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣವು ವಿಶ್ವಸೃಷ್ಟಿಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಶುದ್ಧವಾದ ಬೆಳಕು ಶರೀರವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುತ್ತದೆ.
ಹ್ರೀಂಕಾರಮೇವ ತವ ನಾಮ ತದೇವ ರೂಪಂ
ತ್ವನ್ನಾಮ ದುರ್ಲಭಮಿಹ ತ್ರಿಪುರೇ ಗೃಣಂತಿ |
ತ್ವತ್ತೇಜಸಾ ಪರಿಣತಂ ವಿಯದಾದಿಭೂತಂ
ಸೌಖ್ಯಂ ತನೋತಿ ಸರಸೀರುಹಸಂಭವಾದೇಃ ||
ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ರೂಪವನ್ನು ಸೇರಿಸುವ ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. 'ಹ್ರೀಂ' ಎಂಬ ಪವಿತ್ರ ಅಕ್ಷರವೇ ದೇವಿಯ ಹೆಸರು. ಅದೇ ಅವಳ ನಿಜವಾದ ಭೌತಿಕ ರೂಪವೂ ಹೌದು. ಹೆಸರು ಮತ್ತು ರೂಪ ಎರಡೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಂದೇ. ತುಂಬಾ ಅಪರೂಪದ ಶುದ್ಧ ಆತ್ಮಗಳು ಈ ಹೆಸರನ್ನು ಹಾಡುತ್ತವೆ. ದೇವಿಯು ಶುದ್ಧವಾದ ಅನಂತ ವಿಶ್ವ ಪ್ರಕಾಶ. ಅವಳ ಬೆಳಕೇ ಇಡೀ ವಿಶ್ವವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಈ ದೊಡ್ಡ ಭೌತಿಕ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಸುಂದರವಾದ ಪ್ರಪಂಚವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದೊಡ್ಡ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ದೊಡ್ಡ ದೇವತೆಗಳೂ ಈ ಆನಂದವನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇವರು ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವಸ್ತು. ನಾವು ನೋಡುವದೆಲ್ಲವೂ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಭಗವತಿಯೇ. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದೇ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಆನಂದ.
ಕಲ್ಯಾಣವೃಷ್ಟಿಭಿರಿವಾಮೃತಪೂರಿತಾಭಿ-
ರ್ಲಕ್ಷ್ಮೀಸ್ವಯಂವರಣಮಂಗಲದೀಪಿಕಾಭಿಃ.
ಸೇವಾಭಿರಂಬ ತವ ಪಾದಸರೋಜಮೂಲೇ
ನಾಕಾರಿ ಕಿಂ ಮನಸಿ ಭಾಗ್ಯವತಾಂ ಜನಾನಾಂ.
ಏತಾವದೇವ ಜನನಿ ಸ್ಪೃಹಣೀಮಾಸ್ತೇ
ತ್ವದ್ವಂದನೇಷು ಸಲಿಲಸ್ಥಗಿತೇ ಚ ನೇತ್ರೇ.
ಸಾನ್ನಿಧ್ಯಮುದ್ಯದರುಣಾಯುತಸೋದರಸ್ಯ
ತ್ವದ್ವಿಗ್ರಹಸ್ಯ ಸುಧಯಾ ಪರಯಾ ಪ್ಲುತಸ್ಯ.
ಈಶತ್ವನಾಮಕಲುಷಾಃ ಕತಿ ವಾ ನ ಸಂತಿ
ಬ್ರಹ್ಮಾದಯಃ ಪ್ರತಿಭವಂ ಪ್ರಲಯಾಭಿಭೂತಾಃ|
ಏಕಃ ಸ ಏವ ಜನನಿ ಸ್ಥಿರಸಿದ್ಧಿರಾಸ್ತೇ
ಯಃ ಪಾದಯೋಸ್ತವ ಸಕೃತ್ ಪ್ರಣತಿಂ ಕರೋತಿ|
ಲಬ್ಧ್ವಾ ಸಕೃತ್ ತ್ರಿಪುರಸುಂದರಿ ತಾವಕೀನಂ
ಕಾರುಣ್ಯಕಂದಲಿತಕಾಂತಿಭರಂ ಕಟಾಕ್ಷಂ|
ಕಂದರ್ಪಕೋಟಿಸುಭಗಾಸ್ತ್ವಯಿ ಭಕ್ತಿಭಾಜಃ
ಸಮ್ಮೋಹಯಂತಿ ತರುಣೀರ್ಭುವನತ್ರಯೇಽಪಿ|
ಹ್ರೀಂಕಾರಮೇವ ತವ ನಾಮ ಗೃಣಂತಿ ವೇದಾ
ಮಾತಸ್ತ್ರಿಕೋಣನಿಲಯೇ ತ್ರಿಪುರೇ ತ್ರಿನೇತ್ರೇ|
ತ್ವತ್ಸಂಸ್ಮೃತೌ ಯಮಭಟಾಭಿಭವಂ ವಿಹಾಯ
ದೀವ್ಯಂತಿ ನಂದನವನೇ ಸಹ ಲೋಕಪಾಲೈಃ|
ಹಂತು ಪುರಾಮಧಿಗಲಂ ಪರಿಪೀಯಮಾನಃ
ಕ್ರೂರಃ ಕಥಂ ನ ಭವಿತಾ ಗರಲಸ್ಯ ವೇಗಃ|
ನಾಶ್ವಾಸನಾಯ ಯದಿ ಮಾತರಿದಂ ತವಾರ್ಧಂ
ದೇಹಸ್ಯ ಶಶ್ವದಮೃತಾಪ್ಲುತಶೀತಲಸ್ಯ|
ಸರ್ವಜ್ಞತಾಂ ಸದಸಿ ವಾಕ್ಪಟುತಾಂ ಪ್ರಸೂತೇ
ದೇವಿ ತ್ವದಂಘ್ರಿಸರಸೀರುಹಯೋಃ ಪ್ರಣಾಮಃ.
ಕಿಂಚ ಸ್ಫುರನ್ಮಕುಟಮುಜ್ಜ್ವಲಮಾತಪತ್ರಂ
ದ್ವೇ ಚಾಮರೇ ಚ ಮಹತೀಂ ವಸುಧಾಂ ದಧಾತಿ.
ಕಲ್ಪದ್ರುಮೈರಭಿಮತಪ್ರತಿಪಾದನೇಷು
ಕಾರುಣ್ಯವಾರಿಧಿಭಿರಂಬ ಭವತ್ಕಟಾಕ್ಷೈಃ.
ಆಲೋಕಯ ತ್ರಿಪುರಸುಂದರಿ ಮಾಮನಾಥಂ
ತ್ವಯ್ಯೈವ ಭಕ್ತಿಭರಿತಂ ತ್ವಯಿ ಬದ್ಧತೃಷ್ಣಂ.
ಅಂತೇತರೇಷ್ವಪಿ ಮನಾಂಸಿ ನಿಧಾಯ ಚಾನ್ಯೇ
ಭಕ್ತಿಂ ವಹಂತಿ ಕಿಲ ಪಾಮರದೈವತೇಷು.
ತ್ವಾಮೇವ ದೇವಿ ಮನಸಾ ಸಮನುಸ್ಮರಾಮಿ
ತ್ವಾಮೇವ ನೌಮಿ ಶರಣಂ ಜನನಿ ತ್ವಮೇವ.
ಲಕ್ಷ್ಯೇಷು ಸತ್ಸ್ವಪಿ ಕಟಾಕ್ಷನಿರೀಕ್ಷಣಾನಾ-
ಮಾಲೋಕಯ ತ್ರಿಪುರಸುಂದರಿ ಮಾಂ ಕದಾಚಿತ್.
ನೂನಂ ಮಯಾ ತು ಸದೃಶಃ ಕರುಣೈಕಪಾತ್ರಂ
ಜಾತೋ ಜನಿಷ್ಯತಿ ಜನೋ ನ ಚ ಜಾಯತೇ ವಾ.
ಹ್ರೀಂ ಹ್ರೀಮಿತಿ ಪ್ರತಿದಿನಂ ಜಪತಾಂ ತವಾಖ್ಯಾಂ
ಕಿನ್ನಾಮ ದುರ್ಲಭಮಿಹ ತ್ರಿಪುರಾಧಿವಾಸೇ.
ಮಾಲಾಕಿರೀಟಮದವಾರಣಮಾನನೀಯಾ
ತಾನ್ ಸೇವತೇವ ಸುಮತೀಃ ಸ್ವಯಮೇವ ಲಕ್ಷ್ಮೀಃ.
ಸಂಪತ್ಕರಾಣಿ ಸಕಲೇಂದ್ರಿಯನಂದನಾನಿ
ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಾನನಿರತಾನಿ ಸರೋರುಹಾಕ್ಷಿ.
ತ್ವದ್ವಂದನಾನಿ ದುರಿತಾಹರಣೋದ್ಯತಾನಿ.
ಮಾಮೇವ ಮಾನರನಿಶಂ ಕಲಯಂತು ನಾನ್ಯಂ.
ಕಲ್ಪೋಪಸಂಹೃತಿಷು ಕಲ್ಪಿತತಾಂಡವಸ್ಯ
ದೇವಸ್ಯ ಖಂಡಪರಶೋಃ ಪರಭೈರವಸ್ಯ.
ಪಾಶಾಂಕುಶೈಕ್ಷವಶರಾಸನಪುಷ್ಪಬಾಣಾ
ಸಾ ಸಾಕ್ಷಿಣೀ ವಿಜಯತೇ ತವ ಮೂರ್ತಿರೇಕಾ.
ಲಗ್ನಂ ಸದಾ ಭವತು ಮಾತರಿದಂ ತವಾರ್ಥಂ
ತೇಜಃಪರಂ ಬಹುಲಕುಂಕುಮಪಂಕಶೋಣಂ.
ಭಾಸ್ವತ್ಕಿರೀಟಮಮೃತಾಂಶುಕಲಾವತಂಸಂ
ಮಧ್ಯೇ ತ್ರಿಕೋಣನಿಲಯಂ ಪರಮಾಮೃತಾರ್ದ್ರಂ.
ಹ್ರೀಂಕಾರಮೇವ ತವ ನಾಮ ತದೇವ ರೂಪಂ
ತ್ವನ್ನಾಮ ದುರ್ಲಭಮಿಹ ತ್ರಿಪುರೇ ಗೃಣಂತಿ.
ತ್ವತ್ತೇಜಸಾ ಪರಿಣತಂ ವಿಯದಾದಿಭೂತಂ
ಸೌಖ್ಯಂ ತನೋತಿ ಸರಸೀರುಹಸಂಭವಾದೇಃ.
Other stotras
