കല്യാണ വൃഷ്ടി സ്തോത്രം

കല്യാണവൃഷ്ടിഭിരിവാമൃതപൂരിതാഭി-

ർലക്ഷ്മീസ്വയംവരണമംഗളദീപികാഭിഃ |

സേവാഭിരമ്പ തവ പാദസരോജമൂലേ

നാകാരി കിം മനസി ഭാഗ്യവതാം ജനാനാം ||

ഈ കാവ്യം ആരംഭിക്കുന്നത് അഗാധമായ ഭക്തിയോടെയാണ്. കവി സാക്ഷാൽ ദേവിയോട് നേരിട്ട് സംസാരിക്കുന്നു. ദേവിയുടെ അനുഗ്രഹം അമൃതം പോലെ പെയ്യുന്നു. ഇതൊരു അവസാനമില്ലാത്ത അനുഗ്രഹവർഷമാണ്. ഇത് വലിയ ബാഹ്യമായ സൗഭാഗ്യങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്നു. എങ്ങും മംഗളദീപങ്ങൾ തെളിയുന്നു. മഹാലക്ഷ്മി തന്നെ ഇത്തരം ഭക്തരെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. അവർ സന്തോഷത്തോടെ ദേവിയുടെ പാദങ്ങളിൽ സേവനം ചെയ്യുന്നു. അവരുടെ മനസ്സ് വലിയ ശാന്തിയാൽ നിറയുന്നു. ഈ യഥാർത്ഥ ഭക്തികൊണ്ട് നേടാനാവാത്തതായി എന്തുണ്ട്? ഇത് മനുഷ്യന്‍റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നു. ഭാഗ്യവാന്മാർ ഈ അനുഗ്രഹം തിരിച്ചറിയുന്നു. പൂർണ്ണമായ സമർപ്പണം മനസ്സിനെ ഉള്ളിൽനിന്നും നിറയ്ക്കുന്നു. ലൗകികമായ ശൂന്യത ഇവിടെ ഇല്ലാതാകുന്നു. ഉള്ളിലെ പൂർണ്ണത പുറത്ത് ഐശ്വര്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ശുദ്ധമായ ഭക്തിയാണ് ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത്.

ഏതാവദേവ ജനനി സ്പൃഹണീമാസ്തേ

ത്വദ്വന്ദനേഷു സലിലസ്ഥഗിതേ ച നേത്രേ |

സാന്നിദ്ധ്യമുദ്യദരുണായുതസോദരസ്യ

ത്വദ്വിഗ്രഹസ്യ സുധയാ പരയാ പ്ലുതസ്യ ||

ഇവിടെ ഭക്തന്‍റെ ആഗ്രഹം വളരെ ചെറുതാണ്. അയാൾക്ക് ശുദ്ധമായ ഒരു ഹൃദയം മാത്രമേ വേണ്ടൂ. ആനന്ദാശ്രുക്കൾ ധാരാളമായി ഒഴുകണം. യഥാർത്ഥ പ്രാർത്ഥനയിൽ അത് സംഭവിക്കും. ദേവിയുടെ യഥാർത്ഥ രൂപം കാണാൻ അയാൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ദേവിയുടെ രൂപം വളരെ പ്രകാശമാനമാണ്. പതിനായിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ അത് തിളങ്ങുന്നു. എങ്കിലും അത് അമൃതം പോലെ കുളിർമയുള്ളതാണ്. ദേവിയിൽ നിന്നും എപ്പോഴും കാരുണ്യം പ്രവഹിക്കുന്നു. ഈ ദിവ്യദർശനം എല്ലാവരും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ആ പ്രകാശം സകലതും പൂർണ്ണമായി മാറ്റുന്നു. ഒരു യഥാർത്ഥ ഭക്തൻ മറ്റൊന്നും ചോദിക്കില്ല. ഭൗതികമായ ലക്ഷ്യങ്ങൾ ഇവിടെ വളരെ ചെറുതാണ്. ഹൃദയം ഈശ്വരന്‍റെ സാമീപ്യം മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥമായ ആഗ്രഹം ഈശ്വരനെ വളരെ അടുത്തെത്തിക്കുന്നു. കണ്ണുനീർ പഴയ അഹങ്കാരത്തെ പൂർണ്ണമായും കഴുകിക്കളയുന്നു.

ഈശത്വനാമകലുഷാഃ കതി വാ ന സന്തി

ബ്രഹ്മാദയഃ പ്രതിഭവം പ്രലയാഭിഭൂതാഃ |

ഏകഃ സ ഏവ ജനനി സ്ഥിരസിദ്ധിരാസ്തേ

യഃ പാദയോസ്തവ സകൃത് പ്രണതിം കരോതി ||

വലിയൊരു വ്യത്യാസമാണ് ഇവിടെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. വലിയ ദേവന്മാർക്ക് ഉയർന്ന പദവികളുണ്ട്. ബ്രഹ്മാദികൾ ലോകങ്ങളെ ഭരിക്കുന്നു. എന്നാൽ അവരുടെ ശക്തി ശാശ്വതമല്ല. അവരെല്ലാവരും മഹാപ്രളയത്തെ നേരിടേണ്ടി വരും. കാലചക്രം അവരുടെ ലോകങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നു. അവരുടെ ഉയർന്ന പദവിയും ഒരുനാൾ അവസാനിക്കും. വലിയ പദവികളിൽ അഹങ്കാരത്തിന്‍റെ കറയുണ്ട്. ദേവിയുടെ ഭക്തൻ മാത്രമേ എപ്പോഴും സുരക്ഷിതനായിരിക്കൂ. ഒരുതവണ നമസ്കരിക്കുന്നത് യഥാർത്ഥ സ്ഥിരത നൽകുന്നു. ദേവിയുടെ കാരുണ്യം ഈ സ്ഥിരത നൽകുന്നു. സമർപ്പണം പ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെ കർശന നിയമങ്ങളെ മറികടക്കുന്നു. ലൗകികമായ അധികാരങ്ങൾ വെറുമൊരു മായയാണ്. യഥാർത്ഥ സുരക്ഷ ദേവിയുടെ പാദങ്ങളിലാണ്. ആഴത്തിലുള്ള സമർപ്പണം കാലത്തെ പൂർണ്ണമായും കീഴടക്കുന്നു. ഈശ്വരകൃപ മനുഷ്യനെ അമരനാക്കുന്നു.

ലബ്ധ്വാ സകൃത് ത്രിപുരസുന്ദരി താവകീനം

കാരുണ്യകന്ദലിതകാന്തിഭരം കടാക്ഷം |

കന്ദർപകോടിസുഭഗാസ്ത്വയി ഭക്തിഭാജഃ

സമ്മോഹയന്തി തരുണീർഭുവനത്രയേऽപി ||

ദേവിയുടെ കൃപ വലിയൊരു മാറ്റം കൊണ്ടുവരുന്നു. അമ്മ വളരെ കരുണയോടെ ഒരു നോട്ടം നൽകുന്നു. ഒരു നിമിഷത്തെ നോട്ടം മാത്രം മതി. ആ നോട്ടം പൂർണ്ണമായും സ്നേഹം നിറഞ്ഞതാണ്. അത് നേരിട്ട് ഭക്തന്‍റെ ഹൃദയത്തിൽ സ്പർശിക്കുന്നു. ഭക്തൻ പെട്ടെന്ന് ഉള്ളിൽനിന്നും മാറുന്നു. അയാൾ കാമദേവനേക്കാൾ സുന്ദരനാകുന്നു. കോടിക്കണക്കിന് കാമദേവന്മാർക്ക് അയാളോട് കിടപിടിക്കാനാകില്ല. അയാൾ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും എളുപ്പത്തിൽ ആകർഷിക്കുന്നു. ഈ സൗന്ദര്യം വെറും ശാരീരികമല്ല. ഇതൊരു ആഴത്തിലുള്ള ആത്മീയ തേജസ്സാണ്. ശുദ്ധമായ ഭക്തി ഉള്ളിൽ വലിയ ആകർഷണം ഉണ്ടാക്കുന്നു. മനസ്സ് വളരെ ശാന്തവും മധുരവുമാകുന്നു. ആളുകൾ സ്വാഭാവികമായി അയാളിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. ഈശ്വരസ്നേഹം മനുഷ്യജീവിതത്തെ സുന്ദരമാക്കുന്നു.

ഹ്രീങ്കാരമേവ തവ നാമ ഗൃണന്തി വേദാ

മാതസ്ത്രികോണനിലയേ ത്രിപുരേ ത്രിനേത്രേ |

ത്വത്സംസ്മൃതൗ യമഭടാഭിഭവം വിഹായ

ദീവ്യന്തി നന്ദനവനേ സഹ ലോകപാലൈഃ ||

ഇനി ശബ്ദങ്ങളുടെ വലിയ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുന്നു. എല്ലാ വേദങ്ങളും ഒരു പ്രത്യേക ശബ്ദം പാടുന്നു. അവ നിന്നെ ഒരു ബീജമന്ത്രത്താൽ വിളിക്കുന്നു. ആ പുണ്യശബ്ദം 'ഹ്രീം' എന്നാണ്. അതുതന്നെയാണ് ദേവിയുടെ യഥാർത്ഥ പേര്. നീ ഒരു ത്രികോണത്തിന്‍റെ മധ്യത്തിൽ വസിക്കുന്നു. നിനക്ക് ദിവ്യമായ മൂന്ന് കണ്ണുകളുണ്ട്. നീ മൂന്ന് വലിയ നഗരങ്ങളെ ഭരിക്കുന്നു. നിന്നെ സ്മരിക്കുന്നത് എല്ലാ ഭയവും മാറ്റുന്നു. ഭക്തർക്ക് മരണദേവനെ ഭയമില്ല. യമദൂതന്മാർക്ക് അവരെ തൊടാൻ പോലും കഴിയില്ല. അവർ എല്ലാ ഇരുണ്ട ലോകങ്ങളിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുന്നു. അവർ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ മനോഹരമായ ഉദ്യാനങ്ങളിൽ കളിക്കുന്നു. ഒരു പുണ്യശബ്ദത്തിൽ പ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെ ശക്തിയുണ്ട്. ഇത് ജപിക്കുന്നത് അലയുന്ന മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കുന്നു. നാമജപം ഏറ്റവും വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്നു.

ഹന്തു പുരാമധിഗലം പരിപീയമാനഃ

ക്രൂരഃ കഥം ന ഭവിതാ ഗരളസ്യ വേഗഃ |

നാശ്വാസനായ യദി മാതരിദം തവാർധം

ദേഹസ്യ ശശ്വദമൃതാപ്ലുതശീതലസ്യ ||

വിഷത്തെക്കുറിച്ച് എന്തിനാണ് ഇവിടെ പറയുന്നത്? പരമശിവൻ വളരെ അപകടകരമായ ഒരു വിഷം കുടിച്ചു. ആ വിഷം വളരെ ക്രൂരവും വേഗതയുള്ളതുമായിരുന്നു. അത് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ തൊണ്ടയിൽ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ വിഷത്തിന് മുഴുവൻ ലോകത്തെയും നശിപ്പിക്കാമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും ശിവന് യാതൊരു അപകടവും സംഭവിച്ചില്ല. ദേവി തന്നെയാണ് ഇതിനുള്ള നേരിട്ടുള്ള ഉത്തരം. അവൾ ശിവന്‍റെ ശരീരത്തിന്‍റെ പകുതിയാണ്. അവളുടെ ആ പകുതി എപ്പോഴും തണുപ്പുള്ളതാണ്. അത് എപ്പോഴും അമൃതത്തിൽ കുളിച്ചുനിൽക്കുന്നു. ദേവിയുടെ തണുപ്പ് വിഷത്തിന്‍റെ ചൂട് കുറയ്ക്കുന്നു. സ്ത്രീശക്തി എപ്പോഴും പുരുഷശക്തിയെ സന്തുലിതമാക്കുന്നു. ദേവിയുടെ കാരുണ്യം വലിയ അപകടങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. സ്നേഹം എല്ലാ ക്രൂരതകളെയും ഇല്ലാതാക്കുന്നു. ശരിയായ സന്തുലിതാവസ്ഥ പ്രപഞ്ചത്തിൽ വലിയ ശാന്തി നൽകുന്നു.

സർവജ്ഞതാം സദസി വാക്പടുതാ‌ം പ്രസൂതേ

ദേവി ത്വദംഘ്രിസരസീരുഹയോഃ പ്രണാമഃ |

കിഞ്ച സ്ഫുരന്മകുടമുജ്ജ്വലമാതപത്രം

ദ്വേ ചാമരേ ച മഹതീം വസുധാം ദധാതി ||

ഭഗവതിയുടെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിക്കുന്നത് പല സമ്മാനങ്ങൾ നൽകുന്നു. ഭക്തന് പൂർണ്ണമായ അറിവ് ലഭിക്കുന്നു. അയാൾ വളരെ സമർത്ഥമായി സംസാരിക്കുന്നു. അയാളുടെ വാക്കുകൾ പണ്ഡിതസദസ്സിൽ തിളങ്ങുന്നു. ബാഹ്യലോകത്തിന്‍റെ ശക്തിയും അയാൾക്ക് ലഭിക്കുന്നു. അയാൾ തിളങ്ങുന്ന ഒരു കിരീടം ധരിക്കുന്നു. ഒരു രാജകീയ കുട അയാളുടെ തലയ്ക്ക് മുകളിലുണ്ട്. അയാൾക്ക് ഇരുവശവും വെൺചാമരം വീശുന്നു. അയാൾ ഈ വലിയ ഭൂമിയെ ഭരിക്കുന്നു. ഉള്ളിലെ അറിവും പുറത്തെ ശക്തിയും ഒന്നിക്കുന്നു. ഭക്തി ചോദിക്കാതെ തന്നെ ഇവ രണ്ടും നൽകുന്നു. ദേവി തന്നെ ഭക്തന്‍റെ മുഴുവൻ കാര്യങ്ങളും നോക്കുന്നു. അറിവാണ് മനുഷ്യന്‍റെ യഥാർത്ഥ കിരീടം. പൂർണ്ണമായ സമർപ്പണം ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനെ രാജാവാക്കുന്നു. പുറമെയുള്ള രാജാധികാരം വെറുമൊരു അധിക സമ്മാനമാണ്.

കൽപദ്രുമൈരഭിമതപ്രതിപാദനേഷു

കാരുണ്യവാരിധിഭിരമ്പ ഭവത്കടാക്ഷൈഃ |

ആലോകയ ത്രിപുരസുന്ദരി മാമനാഥം

ത്വയ്യൈവ ഭക്തിഭരിതം ത്വയി ബദ്ധതൃഷ്ണം ||

കവിയുടെ ഈ ആഴത്തിലുള്ള പ്രാർത്ഥന ശ്രദ്ധിക്കുക. അയാൾ ദേവിയെ അതിസുന്ദരി എന്ന് വിളിക്കുന്നു. താനൊരു അനാഥനാണെന്ന് അയാൾ കരുതുന്നു. അയാളുടെ ഹൃദയം പൂർണ്ണമായും ഭക്തിനിർഭരമാണ്. അയാളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെല്ലാം ദേവിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കാരുണ്യം നിറഞ്ഞ ഒരു നോട്ടത്തിനായി അയാൾ യാചിക്കുന്നു. ദേവിയുടെ കണ്ണുകൾ കരുണയുടെ വലിയ കടലാണ്. അവളുടെ നോട്ടം എല്ലാ നല്ല ആഗ്രഹങ്ങളും സാധിപ്പിക്കുന്നു. അതൊരു കൽപവൃക്ഷം പോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഒരൊറ്റ നോട്ടം ജീവിതം മുഴുവൻ മാറ്റുന്നു. ഒരു അനാഥന് ഏറ്റവും നല്ല മാതാപിതാക്കളെ ലഭിക്കുന്നു. ഈശ്വരനെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്നത് വലിയൊരു ശക്തിയാണ്. ഒഴിഞ്ഞ പാത്രത്തിൽ കാരുണ്യം വേഗത്തിൽ നിറയുന്നു. വിശ്വാസം ഒരു അനാഥനെ രാജാവാക്കും. അവളുടെ നോട്ടം പഴയ മുറിവുകളെല്ലാം ഉണക്കുന്നു.

അന്തേതരേഷ്വപി മനാംസി നിധായ ചാന്യേ

ഭക്തിം വഹന്തി കില പാമരദൈവതേഷു |

ത്വാമേവ ദേവി മനസാ സമനുസ്മരാമി

ത്വാമേവ നൗമി ശരണം ജനനി ത്വമേവ ||

യഥാർത്ഥ ധ്യാനത്തിന് പൂർണ്ണമായ ഏകാഗ്രത ആവശ്യമാണ്. പലരും ചെറിയ ദൈവങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നു. അവർ ചെറിയ ലൗകിക കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നു. അവരുടെ മനസ്സ് പല വഴികളിലേക്ക് ചിതറിപ്പോകുന്നു. അവർ വേഗം അവസാനിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. കവി ഈ തെറ്റായ വഴി പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. അയാൾ ഭഗവതിയെ മാത്രം ഓർമ്മിക്കുന്നു. അയാൾ ദേവിയെ എപ്പോഴും മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നു. ദേവിയുടെ മുന്നിൽ മാത്രമേ അയാൾ തലകുനിക്കുന്നുള്ളൂ. ദേവി മാത്രമാണ് അയാളുടെ ഏക അഭയസ്ഥാനം. ഒരിടത്ത് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത് വലിയ ഫലങ്ങൾ നൽകുന്നു. ചെറിയ ലക്ഷ്യങ്ങൾ മനുഷ്യന്‍റെ ആത്മാവിനെ വഴിതെറ്റിക്കുന്നു. ഏറ്റവും ഉയർന്ന സത്യത്തിന് പൂർണ്ണമായ ശ്രദ്ധ ആവശ്യമാണ്. പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ സ്വാതന്ത്ര്യം.

ലക്ഷ്യേഷു സത്സ്വപി കടാക്ഷനിരീക്ഷണാനാ-

മാലോകയ ത്രിപുരസുന്ദരി മാം കദാചിത് |

നൂനം മയാ തു സദൃശഃ കരുണൈകപാത്രം

ജാതോ ജനിഷ്യതി ജനോ ന ച ജായതേ വാ ||

സമർപ്പണത്തെക്കുറിച്ച് കവി വീണ്ടും സംസാരിക്കുന്നു. ദേവിക്ക് എണ്ണമറ്റ വലിയ ഭക്തരുണ്ട്. നല്ലവരായ പലരും ആ അനുഗ്രഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവർ കരുണ ലഭിക്കാൻ പൂർണ്ണ യോഗ്യരാണ്. എങ്കിലും കവി ഒരു പ്രത്യേക അപേക്ഷ നൽകുന്നു. തന്നിലേക്ക് ഒന്നു നോക്കാൻ അയാൾ അപേക്ഷിക്കുന്നു. താൻ ഉള്ളിൽ വളരെ ദരിദ്രനാണെന്ന് അയാൾ പറയുന്നു. മറ്റാർക്കും ഈ കാരുണ്യം ഇത്രത്തോളം ആവശ്യമില്ല. ഇത്രയും അയോഗ്യനായ ഒരാൾ മുമ്പ് ജനിച്ചിട്ടില്ല. ഭാവിയിലും ഇങ്ങനെയൊരാൾ ജനിക്കാൻ പോകുന്നില്ല. അയാൾ വളരെ ശൂന്യവും ദുർബലവുമായ ഒരു പാത്രമാണ്. ഇതൊരു മനോഹരമായ ആത്മീയ വിനയമാണ്. ഏറ്റവും ഒഴിഞ്ഞ ഇടത്തേക്കാണ് അനുഗ്രഹം വേഗത്തിൽ ഒഴുകുന്നത്. സ്വന്തം കുറവുകൾ അംഗീകരിക്കുന്നത് വലിയൊരു ശക്തിയാണ്.

ഹ്രീം ഹ്രീമിതി പ്രതിദിനം ജപതാം തവാഖ്യാം

കിന്നാമ ദുർലഭമിഹ ത്രിപുരാധിവാസേ |

മാലാകിരീടമദവാരണമാനനീയാ

താൻ സേവതേവ സുമതീഃ സ്വയമേവ ലക്ഷ്മീഃ ||

സ്ഥിരമായി ചെയ്യുന്ന സാധനകൊണ്ട് എന്തു സംഭവിക്കും? ഭക്തർ വിശുദ്ധമായ 'ഹ്രീം' മന്ത്രം ജപിക്കുന്നു. അവർ എല്ലാ ദിവസവും ഇത് ആവർത്തിക്കുന്നു. ഭഗവതി മൂന്ന് വലിയ നഗരങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നു. ഈ സാധകർക്ക് ഒന്നും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമല്ല. അപൂർവ്വമായ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വളരെ എളുപ്പത്തിൽ ലഭിക്കുന്നു. സമ്പത്തിന്‍റെ ദേവി തന്നെ അവരെ കാണാൻ വരുന്നു. ലക്ഷ്മി സന്തോഷത്തോടെ അവരെ സേവിക്കുന്നു. അവൾ മാലകളും തിളങ്ങുന്ന കിരീടങ്ങളും കൊണ്ടുവരുന്നു. അവൾ വലിയ രാജകീയ ആനകളെയും കൊണ്ടുവരുന്നു. നിരന്തരമായ പരിശീലനം ഉള്ളിൽ വലിയ ഊർജ്ജം ഉണ്ടാക്കുന്നു. ഒരു ചെറിയ അക്ഷരത്തിൽ പ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെ രഹസ്യമുണ്ട്. ചിട്ടയായ ജപം വലിയ സമ്മാനങ്ങൾ നൽകുന്നു. ലോകത്തിലെ എല്ലാ സമ്പത്തും ഈശ്വരഭക്തനെ തേടിയെത്തും.

സമ്പത്കരാണി സകലേന്ദ്രിയനന്ദനാനി

സാമ്രാജ്യദാനനിരതാനി സരോരുഹാക്ഷി |

ത്വദ്വന്ദനാനി ദുരിതാഹരണോദ്യതാനി

മാമേവ മാതരനിശം കലയന്തു നാന്യം ||

നേരത്തെ ലഭിച്ച അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ ചുരുക്കമാണ് ഇവിടെ പറയുന്നത്. ഭഗവതിയുടെ കണ്ണുകൾ താമരപ്പൂവ് പോലെ സുന്ദരമാണ്. ദേവിയെ നമസ്കരിക്കുന്നത് വലിയ സമ്പത്ത് നൽകുന്നു. ഈ പ്രവൃത്തി എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും വലിയ സന്തോഷം നൽകുന്നു. ഇത് വലിയ സാമ്രാജ്യങ്ങൾ നൽകുന്നു. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി ഇത് എല്ലാ പാപങ്ങളെയും നശിപ്പിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ ആരാധന പഴയ കർമ്മങ്ങളെ പൂർണ്ണമായും കഴുകിക്കളയുന്നു. കവി ഇവിടെ ഒരു പ്രത്യേക ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. എപ്പോഴും ദേവിയുടെ മുന്നിൽ നമസ്കരിക്കാൻ അയാൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. രാവും പകലും ഇത് മാത്രം ചെയ്യാൻ അയാൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ലോകത്തിലെ മറ്റൊരു ജോലിയും അയാൾക്ക് വേണ്ട. ഈശ്വരനുമായി എപ്പോഴും ചേർന്നിരിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം. നിരന്തരമായ ഭക്തി തന്നെയാണ് ഒരു വലിയ സാമ്രാജ്യം.

കൽപോപസംഹൃതിഷു കൽപിതതാണ്ഡവസ്യ

ദേവസ്യ ഖണ്ഡപരശോഃ പരഭൈരവസ്യ |

പാശാങ്കുശൈക്ഷവശരാസനപുഷ്പബാണാ

സാ സാക്ഷിണീ വിജയതേ തവ മൂർത്തിരേകാ ||

വളരെ വലിയൊരു പ്രപഞ്ചക്കാഴ്ചയാണിവിടെ കാണുന്നത്. കാലത്തിന്‍റെ വലിയ ചക്രം അവസാനം നിലയ്ക്കും. മഹാപ്രളയം സകലതിനെയും പൂർണ്ണമായും നശിപ്പിക്കും. പരമശിവൻ തന്‍റെ ഭയാനകമായ നൃത്തം തുടങ്ങുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ കയ്യിൽ പൊട്ടിയ ഒരു മഴു ഉണ്ട്. അദ്ദേഹം വളരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നു. എങ്കിലും ഒരു രൂപം മാത്രം പൂർണ്ണമായി സുരക്ഷിതമാണ്. ഭഗവതി ഇതെല്ലാം ശാന്തമായി നോക്കിനിൽക്കുന്നു. അവൾ ശാന്തയായ ഒരു സാക്ഷിയായി നിൽക്കുന്നു. അവളുടെ കയ്യിൽ മധുരമുള്ള കരിമ്പുവില്ലുണ്ട്. അവൾ മൃദുവായ പൂമ്പാണങ്ങൾ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. സർവ്വനാശത്തിന് ശേഷവും ദേവി തികച്ചും ശാന്തയാണ്. സാക്ഷിഭാവം എല്ലാ കർമ്മങ്ങൾക്കും അതീതമാണ്. എല്ലാം നശിക്കുമ്പോഴും സ്നേഹം മാത്രം അവശേഷിക്കും. ദേവിയുടെ രൂപം മാത്രമാണ് എപ്പോഴും വിജയിച്ചുനിൽക്കുന്നത്.

ലഗ്നം സദാ ഭവതു മാതരിദം തവാർഥം

തേജഃപരം ബഹുലകുങ്കുമപങ്കശോണം |

ഭാസ്വത്കിരീടമമൃതാംശുകലാവതംസം

മധ്യേ ത്രികോണനിലയം പരമാമൃതാർദ്രം ||

ഈ വിവരണം പൂർണ്ണമായും ആന്തരികമായ ധ്യാനത്തെ കാണിക്കുന്നു. കവി വളരെ തീവ്രമായ ഒരു പ്രകാശത്തെ സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു. ഈ പ്രകാശം വളരെ കടുത്ത ചുവപ്പുനിറത്തിലാണ്. ഇത് നനഞ്ഞതും കട്ടിയുള്ളതുമായ കുങ്കുമം പോലെ തോന്നുന്നു. ദേവി വളരെ തിളക്കമുള്ള ഒരു കിരീടം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിൽ തണുത്ത ഒരു അമ്പിളിക്കലയുണ്ട്. അവൾ നടുവിലുള്ള ത്രികോണത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു. അവൾ പൂർണ്ണമായും ശുദ്ധമായ അമൃതത്തിൽ കുതിർന്നിരിക്കുന്നു. കവി ഈ രൂപത്തെ തന്‍റെ ഉള്ളിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇത് എപ്പോഴും തന്നിലുണ്ടാകാൻ അയാൾ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ഇത് എപ്പോഴും ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കാൻ അയാൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. മനസ്സിൽ രൂപം സങ്കൽപ്പിക്കുന്നത് ചിന്തകളെ ശാന്തമാക്കുന്നു. ചുവപ്പുനിറം പ്രപഞ്ചത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ശക്തിയെ കാണിക്കുന്നു. ശുദ്ധമായ പ്രകാശം ശരീരത്തെ പൂർണ്ണമായും ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു.

ഹ്രീങ്കാരമേവ തവ നാമ തദേവ രൂപം

ത്വന്നാമ ദുർലഭമിഹ ത്രിപുരേ ഗൃണന്തി |

ത്വത്തേജസാ പരിണതം വിയദാദിഭൂതം

സൗഖ്യം തനോതി സരസീരുഹസംഭവാദേഃ ||

ശബ്ദത്തെയും രൂപത്തെയും ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന വലിയ സത്യമാണിവിടെ പറയുന്നത്. 'ഹ്രീം' എന്ന വിശുദ്ധ അക്ഷരം തന്നെയാണ് ദേവിയുടെ പേര്. അത് തന്നെയാണ് അവളുടെ ഭൗതികമായ രൂപവും. പേരും രൂപവും പൂർണ്ണമായും ഒന്നാണ്. വളരെ അപൂർവ്വവും ശുദ്ധവുമായ ആത്മാക്കൾ ഈ പേര് പാടുന്നു. ദേവി ശുദ്ധവും അനന്തവുമായ പ്രപഞ്ച പ്രകാശമാണ്. അവളുടെ ഈ പ്രകാശം മുഴുവൻ പ്രപഞ്ചമായി മാറുന്നു. ഇത് ആകാശവും മറ്റ് എല്ലാ വസ്തുക്കളും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇത് പൂർണ്ണമായും ഈ വലിയ ഭൗതിക ലോകത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഈ മനോഹരമായ ലോകം എല്ലാവർക്കും വലിയ സന്തോഷം നൽകുന്നു. വലിയ ദേവന്മാർ പോലും ഈ സന്തോഷം ആഴത്തിൽ അനുഭവിക്കുന്നു. ഈശ്വരൻ ശബ്ദവും അതേസമയം പദാർത്ഥവുമാണ്. നാം കാണുന്നതെല്ലാം സാക്ഷാൽ ഭഗവതി മാത്രമാണ്. ഈ സത്യം അറിയുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ആനന്ദം.

കല്യാണവൃഷ്ടിഭിരിവാമൃത-
പൂരിതാഭിർലക്ഷ്മീസ്വയംവരണ-
മംഗലദീപികാഭിഃ.
സേവാഭിരംബ തവ പാദസരോജമൂലേ
നാകാരി കിം മനസി ഭാഗ്യവതാം ജനാനാം.
ഏതാവദേവ ജനനി സ്പൃഹണീമാസ്തേ
ത്വദ്വന്ദനേഷു സലിലസ്ഥഗിതേ ച നേത്രേ.
സാന്നിധ്യമുദ്യദരുണാ-
യുതസോദരസ്യ
ത്വദ്വിഗ്രഹസ്യ സുധയാ പരയാ പ്ലുതസ്യ.
ഈശത്വനാമകലുഷാഃ കതി വാ ന സന്തി
ബ്രഹ്മാദയഃ പ്രതിഭവം പ്രലയാഭിഭൂതാഃ|
ഏകഃ സ ഏവ ജനനി സ്ഥിരസിദ്ധിരാസ്തേ
യഃ പാദയോസ്തവ സകൃത് പ്രണതിം കരോതി|
ലബ്ധ്വാ സകൃത് ത്രിപുരസുന്ദരി താവകീനം
കാരുണ്യകന്ദലിതകാന്തിഭരം കടാക്ഷം|
കന്ദർപകോടിസുഭഗാസ്ത്വയി ഭക്തിഭാജഃ
സമ്മോഹയന്തി തരുണീർഭുവനത്രയേഽപി|
ഹ്രീങ്കാരമേവ തവ നാമ ഗൃണന്തി വേദാ
മാതസ്ത്രികോണനിലയേ ത്രിപുരേ ത്രിനേത്രേ|
ത്വത്സംസ്മൃതൗ യമഭടാഭിഭവം വിഹായ
ദീവ്യന്തി നന്ദനവനേ സഹ ലോകപാലൈഃ|
ഹന്തു പുരാമധിഗലം പരിപീയമാനഃ
ക്രൂരഃ കഥം ന ഭവിതാ ഗരലസ്യ വേഗഃ|
നാശ്വാസനായ യദി മാതരിദം തവാർധം
ദേഹസ്യ ശശ്വദമൃതാപ്ലുതശീതലസ്യ|
സർവജ്ഞതാം സദസി വാക്പടുതാം പ്രസൂതേ
ദേവി ത്വദംഘ്രിസരസീരുഹയോഃ പ്രണാമഃ.
കിഞ്ച സ്ഫുരന്മകുടമുജ്ജ്വലമാതപത്രം
ദ്വേ ചാമരേ ച മഹതീം വസുധാം ദധാതി.
കല്പദ്രുമൈരഭിമതപ്രതിപാദനേഷു
കാരുണ്യവാരിധിഭിരംബ ഭവത്കടാക്ഷൈഃ.
ആലോകയ ത്രിപുരസുന്ദരി മാമനാഥം
ത്വയ്യൈവ ഭക്തിഭരിതം ത്വയി ബദ്ധതൃഷ്ണം.
അന്തേതരേഷ്വപി മനാംസി നിധായ ചാന്യേ
ഭക്തിം വഹന്തി കില പാമരദൈവതേഷു.
ത്വാമേവ ദേവി മനസാ സമനുസ്മരാമി
ത്വാമേവ നൗമി ശരണം ജനനി ത്വമേവ.
ലക്ഷ്യേഷു സത്സ്വപി കടാക്ഷനിരീക്ഷണാനാ-
മാലോകയ ത്രിപുരസുന്ദരി മാം കദാചിത്.
നൂനം മയാ തു സദൃശഃ കരുണൈകപാത്രം
ജാതോ ജനിഷ്യതി ജനോ ന ച ജായതേ വാ.
ഹ്രീം ഹ്രീമിതി പ്രതിദിനം ജപതാം തവാഖ്യാം
കിന്നാമ ദുർലഭമിഹ ത്രിപുരാധിവാസേ.
മാലാകിരീടമദവാരണമാനനീയാ
താൻ സേവതേവ സുമതീഃ സ്വയമേവ ലക്ഷ്മീഃ.
സമ്പത്കരാണി സകലേന്ദ്രിയനന്ദനാനി
സാമ്രാജ്യദാനനിരതാനി സരോരുഹാക്ഷി.
ത്വദ്വന്ദനാനി ദുരിതാഹരണോദ്യതാനി.
മാമേവ മാനരനിശം കലയന്തു നാന്യം.
കല്പോപസംഹൃതിഷു കല്പിതതാണ്ഡവസ്യ
ദേവസ്യ ഖണ്ഡപരശോഃ പരഭൈരവസ്യ.
പാശാങ്കുശൈക്ഷവ-
ശരാസനപുഷ്പബാണാ
സാ സാക്ഷിണീ വിജയതേ തവ മൂർതിരേകാ.
ലഗ്നം സദാ ഭവതു മാതരിദം തവാർഥം
തേജഃപരം ബഹുലകുങ്കുമപങ്കശോണം.
ഭാസ്വത്കിരീടമമൃതാം-
ശുകലാവതംസം
മധ്യേ ത്രികോണനിലയം പരമാമൃതാർദ്രം.
ഹ്രീങ്കാരമേവ തവ നാമ തദേവ രൂപം
ത്വന്നാമ ദുർലഭമിഹ ത്രിപുരേ ഗൃണന്തി.
ത്വത്തേജസാ പരിണതം വിയദാദിഭൂതം
സൗഖ്യം തനോതി സരസീരുഹസംഭവാദേഃ.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi

Other stotras