ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಕ್ಷಮಾಪಣ ಸ್ತೋತ್ರ
ಕ್ಷಮಸ್ವ ಭಗವತ್ಯಂಬ ಕ್ಷಮಾಶೀಲೇ ಪರಾತ್ಪರೇ .
ಶುದ್ಧಸತ್ತ್ವಸ್ವರೂಪೇ ಚ ಕೋಪಾದಿಪರಿವರ್ಜಿತೇ ..
'ತಾಯೇ, ಭಗವತಿಯೇ, ಕ್ಷಮಾಶೀಲೆ, ಪರಾತ್ಪರೆ (ಶ್ರೇಷ್ಠರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದವಳೇ), ಶುದ್ಧಸತ್ವಸ್ವರೂಪಳೇ, ಕೋಪವೇ ಮೊದಲಾದ ದೋಷಗಳಿಂದ ದೂರವಿರುವವಳೇ, ನಮ್ಮನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು.'
ಈ ಸ್ತೋತ್ರವು ದೇವಿಯನ್ನು ಕ್ಷಮೆಯಾಚಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ಸಂಪತ್ತಿನ ಅಧಿದೇವತೆಯಾಗಿ ನೋಡದೆ, 'ಅಂಬ' ಅಂದರೆ ತಾಯಿಯೆಂದು ಸಂಭೋಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅವಳ ಮೂಲ ಸ್ವಭಾವವೇ ಕ್ಷಮೆ ('ಕ್ಷಮಾಶೀಲೆ') ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ, ಭಕ್ತರು ತಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮನ್ನಿಸುವಂತೆ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವಳು 'ಪರಾತ್ಪರೆ' ಎಂದರೆ ಸಕಲ ಶಕ್ತಿಗಳಿಗೂ ಮೀರಿದವಳು ಮತ್ತು 'ಶುದ್ಧಸತ್ವಸ್ವರೂಪಿಣಿ' ಎಂದರೆ ಅವಳಲ್ಲಿ ರಜೋ, ತಮೋ ಗುಣಗಳ ಲವಲೇಶವೂ ಇಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಸಾತ್ವಿಕತೆಯ ಮೂರ್ತರೂಪವಾಗಿದ್ದಾಳೆ. ಕೋಪ, ದ್ವೇಷದಂತಹ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಭಾವನೆಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಕ್ತಳಾದವಳು. ಹೀಗೆ, ಅವಳ ಪರಮ ಕಾರುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಾ ಸ್ತೋತ್ರವು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.
ಉಪಮೇ ಸರ್ವಸಾಧ್ವೀನಾಂ ದೇವೀನಾಂ ದೇವಪೂಜಿತೇ .
ತ್ವಯಾ ವಿನಾ ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ಮೃತತುಲ್ಯಂ ಚ ನಿಷ್ಫಲಂ ..
'ಎಲ್ಲಾ ಸಾಧ್ವಿ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಕೆಯಾದವಳೇ (ಆದರ್ಶಪ್ರಾಯಳೇ), ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವವಳೇ, ನೀನಿಲ್ಲದೆ ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತು ಸತ್ತಂತೆ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವಾಗಿದೆ.'
ಈ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯಲಾಗಿದೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪತಿವ್ರತೆಯರಿಗೆ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಅವಳೇ ಆದರ್ಶ ('ಉಪಮೇ'). ಸ್ವತಃ ದೇವಾನುದೇವತೆಗಳೇ ಅವಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಎರಡನೇ ಸಾಲು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ್ದು. 'ನೀನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜಗತ್ತು ಸತ್ತಂತೆ' ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಭೌತಿಕ ಸಂಪತ್ತು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಜಗತ್ತು ಶೂನ್ಯ ಎನ್ನುವ ಅರ್ಥವನ್ನಷ್ಟೇ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಎಂದರೆ 'ಶ್ರೀ'. ಅಂದರೆ ಕೇವಲ ಧನವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಚೈತನ್ಯ, ಮಂಗಳ, ಸೌಂದರ್ಯ, ಶೋಭೆ, ಮತ್ತು ಸಮೃದ್ಧಿ. ಇವುಗಳಿಲ್ಲದ ಜಗತ್ತು ಕೇವಲ ನಿರ್ಜೀವ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಜಗತ್ತಿನ ಜೀವಂತಿಕೆಯ ಮೂಲ ಎಂದು ಇಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಸರ್ವಸಂಪತ್ಸ್ವರೂಪಾ ತ್ವಂ ಸರ್ವೇಷಾಂ ಸರ್ವರೂಪಿಣೀ .
ರಾಸೇಶ್ವರ್ಯಧಿದೇವೀ ತ್ವಂ ತ್ವತ್ಕಲಾಃ ಸರ್ವಯೋಷಿತಃ ..
'ನೀನು ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಸರ್ವಸಂಪತ್ತಿನ ಸ್ವರೂಪಳಾಗಿರುವೆ, ಸರ್ವರೂಪಿಣಿಯಾಗಿರುವೆ. ನೀನು ರಾಸೇಶ್ವರಿಯ (ರಾಧೆಯ) ಅಧಿದೇವತೆಯಾಗಿರುವೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ತ್ರೀಯರು ನಿನ್ನ ಅಂಶವೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ.'
ಇಲ್ಲಿ ದೇವಿಯ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕತ್ವವನ್ನು ಕೊಂಡಾಡಲಾಗಿದೆ. ಅವಳು ಕೇವಲ ಒಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾಳೆ ('ಸರ್ವರೂಪಿಣೀ'). ಅವಳು ಅಷ್ಟೈಶ್ವರ್ಯಗಳ ಒಟ್ಟು ಸ್ವರೂಪವೇ ಆಗಿದ್ದಾಳೆ. ವೈಷ್ಣವ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ರಾಧೆಗೆ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸ್ಥಾನವಿದೆ, ಅವಳನ್ನು 'ರಾಸೇಶ್ವರಿ' ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ಆ ರಾಧೆಯ ಅಧಿದೇವತೆ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ಅವಳ ಮಹೋನ್ನತ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸೂಚಿಸಲಾಗಿದೆ. 'ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ತ್ರೀಯರು ನಿನ್ನ ಅಂಶ' ಎಂಬ ಸಾಲು ಬಹಳ ಗಹನವಾದದ್ದು. ಇದು ಸ್ತ್ರೀತ್ವಕ್ಕೆ ನೀಡುವ ಗೌರವವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀಯಲ್ಲೂ ದೈವಿಕತೆಯ ಅಂಶವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ಸಾರುತ್ತದೆ.
ಕೈಲಾಸೇ ಪಾರ್ವತೀ ತ್ವಂ ಚ ಕ್ಷೀರೋದೇ ಸಿಂಧುಕನ್ಯಕಾ .
ಸ್ವರ್ಗೇ ಚ ಸ್ವರ್ಗಲಕ್ಷ್ಮೀಸ್ತ್ವಂ ಮರ್ತ್ಯಲಕ್ಷ್ಮೀಶ್ಚ ಭೂತಲೇ ..
'ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿ ನೀನು ಪಾರ್ವತಿ, ಕ್ಷೀರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಸಿಂಧುಕನ್ಯಕೆ (ಲಕ್ಷ್ಮಿ). ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸ್ವರ್ಗಲಕ್ಷ್ಮಿಯಾಗಿ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮರ್ತ್ಯಲಕ್ಷ್ಮಿಯಾಗಿ (ಮಾನವರಲ್ಲಿರುವ ಲಕ್ಷ್ಮಿ) ಇರುವೆ.'
ಈ ಶ್ಲೋಕದಿಂದ ದೇವಿಯ ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳ ವರ್ಣನೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದೇ ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿಯು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೂಪ ಮತ್ತು ಹೆಸರಿನಿಂದ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಶಿವನ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿ ಪಾರ್ವತಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಕ್ಷೀರಸಾಗರದಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸಿಂಧುಕನ್ಯಕೆ (ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವಳು) ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಾಗಿ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನ ಸಂಪತ್ತಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗಲಕ್ಷ್ಮಿಯಾಗಿ ಮತ್ತು ಭೂಲೋಕದ ಜೀವಿಗಳ ಸೌಭಾಗ್ಯವಾಗಿ ಮರ್ತ್ಯಲಕ್ಷ್ಮಿಯಾಗಿ ಬೆಳಗುವವಳು ನೀನೇ ಎಂದು ಭಕ್ತರು ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ವೈಕುಂಠೇ ಚ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀರ್ದೇವದೇವೀ ಸರಸ್ವತೀ .
ಗಂಗಾ ಚ ತುಲಸೀ ತ್ವಂ ಚ ಸಾವಿತ್ರೀ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕತಃ ..
'ವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯಾಗಿ, ದೇವತೆಗಳ ದೇವಿಯಾಗಿ, ಸರಸ್ವತಿಯಾಗಿ, ಗಂಗೆ ಮತ್ತು ತುಳಸಿಯಾಗಿಯೂ ನೀನೇ ಇರುವೆ. ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಾವಿತ್ರಿಯಾಗಿರುವೆ.'
ದೇವಿಯ ವಿಶ್ವರೂಪದ ದರ್ಶನ ಇಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ. ವಿಷ್ಣುವಿನ ಧಾಮವಾದ ವೈಕುಂಠದಲ್ಲಿ 'ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ'ಯಾಗಿ, ಜ್ಞಾನದ ಅಧಿದೇವತೆಯಾದ 'ಸರಸ್ವತಿ'ಯಾಗಿ, ಪಾವಿತ್ರ್ಯದ ಸಂಕೇತವಾದ 'ಗಂಗೆ' ಮತ್ತು 'ತುಳಸಿ'ಯಾಗಿ, ಹಾಗೂ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಬ್ರಹ್ಮನ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಲ್ಲಿ 'ಸಾವಿತ್ರಿ'ಯಾಗಿ ಇರುವವಳು ಇದೇ ದೇವಿಯ ಶಕ್ತಿ ಎಂದು ಈ ಶ್ಲೋಕವು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಸಕಲ ದೇವಿಯರ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದೇ ಆದಿಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಣುವ ಅದ್ವೈತದ ದೃಷ್ಟಿ ಇಲ್ಲಿದೆ.
ಕೃಷ್ಣಪ್ರಾಣಾಧಿದೇವೀ ತ್ವಂ ಗೋಲೋಕೇ ರಾಧಿಕಾ ಸ್ವಯಂ .
ರಾಸೇ ರಾಸೇಶ್ವರೀ ತ್ವಂ ಚ ವೃಂದಾವನವನೇ ವನೇ ..
'ಗೋಲೋಕದಲ್ಲಿ ನೀನು ಸ್ವತಃ ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಾಣದ ಅಧಿದೇವತೆಯಾದ ರಾಧೆಯಾಗಿರುವೆ. ವೃಂದಾವನದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ರಾಸಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ನೀನೇ ರಾಸೇಶ್ವರಿಯಾಗಿರುವೆ.'
ಈ ಶ್ಲೋಕವು ದೇವಿಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗಿನ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತದೆ. ಕೃಷ್ಣನ ಪರಮಧಾಮವಾದ ಗೋಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವನ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ ರಾಧೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವವಳು ನೀನೇ. ವೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ದಿವ್ಯ ರಾಸಲೀಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಾದ 'ರಾಸೇಶ್ವರಿ'ಯೂ ನೀನೇ ಆಗಿರುವೆ. ಇದು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ವಿಷ್ಣುಪತ್ನಿಯಾಗಿ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸದೆ, ಕೃಷ್ಣಾವತಾರದ ಪರಮಪ್ರೇಮದ ಸ್ವರೂಪವಾದ ರಾಧೆಯೊಂದಿಗೂ ಸಮೀಕರಿಸುತ್ತದೆ.
ಕೃಷ್ಣಾ ಪ್ರಿಯಾ ತ್ವಂ ಭಾಂಡೀರೇ ಚಂದ್ರಾ ಚಂದನಕಾನನೇ .
ವಿರಜಾ ಚಂಪಕವನೇ ಶತಶೃಂಗೇ ಚ ಸುಂದರೀ ..
'ಭಾಂಡೀರ ವನದಲ್ಲಿ ನೀನು ಕೃಷ್ಣನ ಪ್ರಿಯೆಯಾದ 'ಕೃಷ್ಣಾ' ಆಗಿರುವೆ, ಚಂದನದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ 'ಚಂದ್ರಾ' ಆಗಿರುವೆ. ಚಂಪಕ ವನದಲ್ಲಿ 'ವಿರಜಾ' ಮತ್ತು ಶತಶೃಂಗ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ 'ಸುಂದರಿ'ಯಾಗಿರುವೆ.'
ವೃಂದಾವನದ ವಿವಿಧ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ದೇವಿಯು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಗೋಪಿಕೆಯರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಶ್ಲೋಕವು ವರ್ಣಿಸುತ್ತದೆ. ಭಾಂಡೀರ, ಚಂದನವನ, ಚಂಪಕವನ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕೃಷ್ಣಲೀಲೆಯ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳಗಳು. ಅಲ್ಲಿ 'ಕೃಷ್ಣಾ', 'ಚಂದ್ರಾ', 'ವಿರಜಾ' ಮತ್ತು 'ಸುಂದರಿ' ಎಂಬ ವಿವಿಧ ಹೆಸರುಗಳಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಗೋಪಿಕೆಯರ ರೂಪದಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವವಳು ನೀನೇ ಎಂದು ಸ್ತುತಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದು ದೇವಿಯ ಶಕ್ತಿಯು ಒಂದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ.
ಪದ್ಮಾವತೀ ಪದ್ಮವನೇ ಮಾಲತೀ ಮಾಲತೀವನೇ .
ಕುಂದದಂತೀ ಕುಂದವನೇ ಸುಶೀಲಾ ಕೇತಕೀವನೇ ..
'ಕಮಲದ ವನದಲ್ಲಿ 'ಪದ್ಮಾವತಿ'ಯಾಗಿ, ಮಾಲತಿ ಹೂವಿನ ವನದಲ್ಲಿ 'ಮಾಲತಿ'ಯಾಗಿ, ಕುಂದ ಪುಷ್ಪದ ವನದಲ್ಲಿ 'ಕುಂದದಂತಿ' (ಮಲ್ಲಿಗೆಯಂತಹ ಹಲ್ಲುಳ್ಳವಳು) ಆಗಿ ಮತ್ತು ಕೇತಕಿ ವನದಲ್ಲಿ 'ಸುಶೀಲಾ' ಆಗಿರುವೆ.'
ಹಿಂದಿನ ಶ್ಲೋಕದಂತೆಯೇ, ಈ ಶ್ಲೋಕವೂ ದೇವಿಯ ವಿವಿಧ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿನ ವಿವಿಧ ರೂಪಗಳನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವನಕ್ಕೂ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ಪುಷ್ಪಕ್ಕೂ ಅನುಗುಣವಾದ ಹೆಸರಿನಿಂದ ದೇವಿಯು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾಳೆ. ಪದ್ಮವನದಲ್ಲಿ ಪದ್ಮಾವತಿ, ಮಾಲತೀವನದಲ್ಲಿ ಮಾಲತಿ, ಕುಂದವನದಲ್ಲಿ ಕುಂದದಂತಿ ಮತ್ತು ಕೇತಕೀವನದಲ್ಲಿ ಸುಶೀಲಾ ಎಂಬ ಹೆಸರುಗಳಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸೌಂದರ್ಯದಲ್ಲೂ ದೇವಿಯನ್ನೇ ಕಾಣುವ ಭಕ್ತಿಭಾವವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಕದಂಬಮಾಲಾ ತ್ವಂ ದೇವೀ ಕದಂಬಕಾನನೇಽಪಿ ಚ .
ರಾಜಲಕ್ಷ್ಮೀ ರಾಜಗೇಹೇ ಗೃಹಲಕ್ಷ್ಮೀಗೃಹೇ ಗೃಹೇ ..
'ದೇವಿಯೇ, ಕದಂಬ ವನದಲ್ಲಿ ನೀನು 'ಕದಂಬಮಾಲಾ' ಆಗಿರುವೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಅರಮನೆಗಳಲ್ಲಿ 'ರಾಜಲಕ್ಷ್ಮಿ'ಯಾಗಿ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ 'ಗೃಹಲಕ್ಷ್ಮಿ'ಯಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವೆ.'
ದೇವಿಯ ವ್ಯಾಪಕತ್ವವನ್ನು ಈ ಶ್ಲೋಕವು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಕೇವಲ ದೇವಲೋಕ, ವೈಕುಂಠ, ವೃಂದಾವನಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತಳಲ್ಲ. ಅವಳು ಅರಸರ ಸೌಭಾಗ್ಯವಾಗಿ 'ರಾಜಲಕ್ಷ್ಮಿ'ಯಾಗಿಯೂ, ಸಾಮಾನ್ಯರ ಮನೆಯ ಸುಖ, ಶಾಂತಿ, ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮನೆಯಲ್ಲೂ 'ಗೃಹಲಕ್ಷ್ಮಿ'ಯಾಗಿಯೂ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾಳೆ. ಇದು ದೇವಿಯ ಕೃಪೆಯು ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ತರಗಳಿಗೂ ಲಭ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.
ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ದೇವತಾಃ ಸರ್ವಾ ಮುನಯೋ ಮನವಸ್ತಥಾ .
ರೂರೂದುರ್ನಮ್ರವದನಾಃ ಶುಷ್ಕಕಂಠೋಷ್ಠ ತಾಲುಕಾಃ ..
'ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು, ಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ಮನುಗಳು ಬಾಗಿದ ಮುಖವುಳ್ಳವರಾಗಿ, ಒಣಗಿದ ಗಂಟಲು, ತುಟಿ ಮತ್ತು ದವಡೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಳತೊಡಗಿದರು.'
ಈ ಶ್ಲೋಕವು ಸ್ತುತಿಯ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ಯಾವುದೋ ಕಾರಣದಿಂದ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ತೊರೆದು ಹೋದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಮನುಗಳು ಅವಳನ್ನು ಮರಳಿ ಬರುವಂತೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವಳಿಲ್ಲದೆ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿ ಎಷ್ಟು ಶೋಚನೀಯವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ತಮ್ಮ ದೈಹಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯ ಮೂಲಕ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದುಃಖದಿಂದ ಅವರ ಮುಖಗಳು ಬಾಡಿವೆ, ಗಂಟಲು, ತುಟಿಗಳು ಒಣಗಿವೆ. ಇದು ದೇವಿಯ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಘೋರ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಮತ್ತು ಅವರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರಣಾಗತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಇತಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಸ್ತವಂ ಪುಣ್ಯಂ ಸರ್ವದೇವೈಃ ಕೃತಂ ಶುಭಂ .
ಯಃ ಪಠೇತ್ಪ್ರಾತರೂತ್ಥಾಯ ಸ ವೈ ಸರ್ವೈ ಲಭೇದ್ ಧ್ರುವಂ ..
'ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ರಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಪುಣ್ಯಕರ ಮತ್ತು ಶುಭಕರವಾದ ಈ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಯಾರು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಪಠಿಸುವರೋ, ಅವರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.'
ಈ ಶ್ಲೋಕದಿಂದ ಸ್ತೋತ್ರದ 'ಫಲಶ್ರುತಿ' ಅಂದರೆ ಫಲಿತಾಂಶಗಳ ವಿವರಣೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸ್ತೋತ್ರವು ಸಾಮಾನ್ಯರಿಂದ ರಚಿತವಾದುದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಸ್ವತಃ ದೇವತೆಗಳಿಂದಲೇ ರಚಿತವಾದದ್ದು. ಹಾಗಾಗಿ ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಪ್ರದ ಮತ್ತು ಮಂಗಳಕರ. ಇದನ್ನು ಪಠಿಸಲು ಉತ್ತಮ ಸಮಯವೆಂದರೆ 'ಪ್ರಾತಃಕಾಲ' ಅಂದರೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ತಕ್ಷಣ. ಯಾರು ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ 'ಸರ್ವಂ' ಅಂದರೆ ಅವರು ಬಯಸಿದ್ದೆಲ್ಲವೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ('ಧ್ರುವಂ') ಲಭಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭರವಸೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ.
ಅಭಾರ್ಯೋ ಲಭತೇ ಭಾರ್ಯಾಂ ವಿನೀತಾಂ ಸುಸುತಾಂ ಸತೀಂ .
ಸುಶೀಲಾಂ ಸುಂದರೀಂ ರಮ್ಯಾಮತಿಸುಪ್ರಿಯವಾದಿನೀಂ ..
'ಪತ್ನಿ ಇಲ್ಲದವನು ವಿನಯವಂತೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆರುವ, ಪತಿವ್ರತೆ, ಸುಶೀಲೆ, ಸುಂದರಿ, ಮನೋಹರೆ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುವ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.'
ಇಲ್ಲಿಂದ ಸ್ತೋತ್ರ ಪಠಣದ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಫಲಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಮದುವೆಯಾಗದ ಪುರುಷನಿಗೆ (ಅಭಾರ್ಯಃ) ಎಂತಹ ಪತ್ನಿ ಸಿಗುತ್ತಾಳೆಂದು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅವಳು ಕೇವಲ ಸುಂದರವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಜೊತೆಗೆ ವಿನಯ, ಸದ್ಗುಣ, ಉತ್ತಮ ಸಂತಾನವನ್ನು ನೀಡುವವಳು, ಪತಿವ್ರತೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ನಡತೆಯುಳ್ಳವಳು ('ಸುಶೀಲಾ') ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುವವಳೂ ಆಗಿರುತ್ತಾಳೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಉತ್ತಮ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳುಳ್ಳ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವ ವರವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.
ಪುತ್ರಪೌತ್ರವತೀಂ ಶುದ್ಧಾಂ ಕುಲಜಾಂ ಕೋಮಲಾಂ ವರಾಂ .
ಅಪುತ್ರೋ ಲಭತೇ ಪುತ್ರಂ ವೈಷ್ಣವಂ ಚಿರಜೀವಿನಂ ..
'ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ, ಶುದ್ಧವಾದ, ಸದ್ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ, ಕೋಮಲೆಯಾದ, ಶ್ರೇಷ್ಠಳಾದ (ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ). ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದವನು ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತನಾದ, ಚಿರಂಜೀವಿಯಾದ ಮಗನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.'
ಹಿಂದಿನ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಿದ ಪತ್ನಿಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅವಳು ಉತ್ತಮ ಸಂತಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ವಂಶವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವವಳಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ. ನಂತರ, ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದವರಿಗೆ (ಅಪುತ್ರಃ) ಲಭಿಸುವ ಫಲವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ಕೇವಲ ಮಗ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವನು 'ವೈಷ್ಣವ' ಅಂದರೆ ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತನಾಗಿ, ಸದ್ಗುಣಶೀಲನಾಗಿ ಮತ್ತು ದೀರ್ಘಾಯುಷಿಯಾಗಿ ('ಚಿರಂಜೀವಿನಂ') ಇರುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಉತ್ತಮ ಸಂತಾನದ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.
ಪರಮೈಶ್ವರ್ಯಯುಕ್ತಂ ಚ ವಿದ್ಯಾವಂತಂ ಯಶಸ್ವಿನಂ .
ಭ್ರಷ್ಟರಾಜ್ಯೋ ಲಭೇದ್ರಾಜ್ಯಂ ಭ್ರಷ್ಟಶ್ರೀರ್ಲಭತೇ ಶ್ರಿಯಂ ..
'ಪರಮ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ, ವಿದ್ಯಾವಂತನೂ ಮತ್ತು ಯಶಸ್ವಿಯೂ ಆದ (ಮಗನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ). ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು, ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವನು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.'
ಹಿಂದಿನ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಪುತ್ರನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅವನು ಕೇವಲ ದೈವಭಕ್ತನಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಐಶ್ವರ್ಯವಂತ, ವಿದ್ಯಾವಂತ ಮತ್ತು ಕೀರ್ತಿಶಾಲಿಯೂ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ, ಕಳೆದುಹೋದದ್ದನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುವ ಫಲವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಂಡವನಿಗೆ ರಾಜ್ಯ, ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವನಿಗೆ ಸಂಪತ್ತು ಮರಳಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಕೃಪೆಯು ನಷ್ಟವನ್ನು ತುಂಬಿ, ಪೂರ್ವಸ್ಥಿತಿಗೆ ತರುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಹತಬಂಧುರ್ಲಭೇದ್ಬಂಧುಂ ಧನಭ್ರಷ್ಟೋ ಧನಂ ಲಭೇತ್ .
ಕೀರ್ತಿಹೀನೋ ಲಭೇತ್ಕೀರ್ತಿಂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಂ ಚ ಲಭೇದ್ ಧ್ರುವಂ ..
'ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವನು ಬಂಧುಗಳನ್ನು, ಧನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವನು ಧನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಕೀರ್ತಿ ಇಲ್ಲದವನು ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.'
ಈ ಸ್ತೋತ್ರವು ಕೇವಲ ಭೌತಿಕ ಸಂಪತ್ತನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳು ಮತ್ತು ಗೌರವವನ್ನೂ ಮರಳಿ ತಂದುಕೊಡುತ್ತದೆ. ಬಂಧುಬಾಂಧವರಿಂದ ದೂರವಾದವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಹಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಹಣ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹೆಸರು, ಕೀರ್ತಿ ಇಲ್ಲದವನಿಗೆ ಕೀರ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಖಚಿತವಾಗಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಸರ್ವತೋಮುಖ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವು ಸಹಕಾರಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ.
ಸರ್ವಮಂಗಲದಂ ಸ್ತೋತ್ರಂ ಶೋಕಸಂತಾಪನಾಶನಂ .
ಹರ್ಷಾನಂದಕರಂ ಶಶ್ವದ್ಧರ್ಮಮೋಕ್ಷಸುಹೃತ್ಪ್ರದಂ ..
'ಈ ಸ್ತೋತ್ರವು ಸಕಲ ಮಂಗಳವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ, ಶೋಕ ಮತ್ತು ಸಂತಾಪವನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಯಾವಾಗಲೂ ಹರ್ಷ ಮತ್ತು ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ, ಮೋಕ್ಷ ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ.'
ಇದು ಫಲಶ್ರುತಿಯ ಕೊನೆಯ ಶ್ಲೋಕ. ಇಲ್ಲಿ ಸ್ತೋತ್ರದ ಅಂತಿಮ ಮತ್ತು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಫಲಗಳನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಇದು 'ಸರ್ವಮಂಗಳಪ್ರದ' ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಶುಭವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ದುಃಖವನ್ನು ('ಶೋಕ') ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಯಾತನೆಯನ್ನು ('ಸಂತಾಪ') ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಶಾಶ್ವತವಾದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಇದು ಕೇವಲ ಭೌತಿಕ ಸುಖವನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳಾದ ಧರ್ಮ (ಸನ್ಮಾರ್ಗ), ಮೋಕ್ಷ (ಮುಕ್ತಿ) ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಸ್ನೇಹವನ್ನೂ ('ಸುಹೃತ್') ಕರುಣಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ, ಈ ಸ್ತೋತ್ರವು ಐಹಿಕ ಮತ್ತು ಪಾರಮಾರ್ಥಿಕ ಎರಡೂ ಬಗೆಯ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ನೀಡುವ ಸಾಧನವಾಗಿದೆ.
ಕ್ಷಮಸ್ವ ಭಗವತ್ಯಂಬ ಕ್ಷಮಾಶೀಲೇ ಪರಾತ್ಪರೇ .
ಶುದ್ಧಸತ್ತ್ವಸ್ವರೂಪೇ ಚ ಕೋಪಾದಿಪರಿವರ್ಜಿತೇ ..
ಉಪಮೇ ಸರ್ವಸಾಧ್ವೀನಾಂ ದೇವೀನಾಂ ದೇವಪೂಜಿತೇ .
ತ್ವಯಾ ವಿನಾ ಜಗತ್ಸರ್ವಂ ಮೃತತುಲ್ಯಂ ಚ ನಿಷ್ಫಲಂ ..
ಸರ್ವಸಂಪತ್ಸ್ವರೂಪಾ ತ್ವಂ ಸರ್ವೇಷಾಂ ಸರ್ವರೂಪಿಣೀ .
ರಾಸೇಶ್ವರ್ಯಧಿದೇವೀ ತ್ವಂ ತ್ವತ್ಕಲಾಃ ಸರ್ವಯೋಷಿತಃ ..
ಕೈಲಾಸೇ ಪಾರ್ವತೀ ತ್ವಂ ಚ ಕ್ಷೀರೋದೇ ಸಿಂಧುಕನ್ಯಕಾ .
ಸ್ವರ್ಗೇ ಚ ಸ್ವರ್ಗಲಕ್ಷ್ಮೀಸ್ತ್ವಂ ಮರ್ತ್ಯಲಕ್ಷ್ಮೀಶ್ಚ ಭೂತಲೇ ..
ವೈಕುಂಠೇ ಚ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀರ್ದೇವದೇವೀ ಸರಸ್ವತೀ .
ಗಂಗಾ ಚ ತುಲಸೀ ತ್ವಂ ಚ ಸಾವಿತ್ರೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಲೋಕತಃ ..
ಕೃಷ್ಣಪ್ರಾಣಾಧಿದೇವೀ ತ್ವಂ ಗೋಲೋಕೇ ರಾಧಿಕಾ ಸ್ವಯಂ .
ರಾಸೇ ರಾಸೇಶ್ವರೀ ತ್ವಂ ಚ ವೃಂದಾವನವನೇ ವನೇ ..
ಕೃಷ್ಣಾ ಪ್ರಿಯಾ ತ್ವಂ ಭಾಂಡೀರೇ ಚಂದ್ರಾ ಚಂದನಕಾನನೇ .
ವಿರಜಾ ಚಂಪಕವನೇ ಶತಶೃಂಗೇ ಚ ಸುಂದರೀ ..
ಪದ್ಮಾವತೀ ಪದ್ಮವನೇ ಮಾಲತೀ ಮಾಲತೀವನೇ .
ಕುಂದದಂತೀ ಕುಂದವನೇ ಸುಶೀಲಾ ಕೇತಕೀವನೇ ..
ಕದಂಬಮಾಲಾ ತ್ವಂ ದೇವೀ ಕದಂಬಕಾನನೇಽಪಿ ಚ .
ರಾಜಲಕ್ಷ್ಮೀ ರಾಜಗೇಹೇ ಗೃಹಲಕ್ಷ್ಮೀಗೃಹೇ ಗೃಹೇ ..
ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ದೇವತಾಃ ಸರ್ವಾ ಮುನಯೋ ಮನವಸ್ತಥಾ .
ರೂರೂದುರ್ನಮ್ರವದನಾಃ ಶುಷ್ಕಕಂಠೋಷ್ಠ ತಾಲುಕಾಃ ..
ಇತಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀಸ್ತವಂ ಪುಣ್ಯಂ ಸರ್ವದೇವೈಃ ಕೃತಂ ಶುಭಂ .
ಯಃ ಪಠೇತ್ಪ್ರಾತರೂತ್ಥಾಯ ಸ ವೈ ಸರ್ವೈ ಲಭೇದ್ ಧ್ರುವಂ ..
ಅಭಾರ್ಯೋ ಲಭತೇ ಭಾರ್ಯಾಂ ವಿನೀತಾಂ ಸುಸುತಾಂ ಸತೀಂ .
ಸುಶೀಲಾಂ ಸುಂದರೀಂ ರಮ್ಯಾಮತಿಸುಪ್ರಿಯವಾದಿನೀಂ ..
ಪುತ್ರಪೌತ್ರವತೀಂ ಶುದ್ಧಾಂ ಕುಲಜಾಂ ಕೋಮಲಾಂ ವರಾಂ .
ಅಪುತ್ರೋ ಲಭತೇ ಪುತ್ರಂ ವೈಷ್ಣವಂ ಚಿರಜೀವಿನಂ ..
ಪರಮೈಶ್ವರ್ಯಯುಕ್ತಂ ಚ ವಿದ್ಯಾವಂತಂ ಯಶಸ್ವಿನಂ .
ಭ್ರಷ್ಟರಾಜ್ಯೋ ಲಭೇದ್ರಾಜ್ಯಂ ಭ್ರಷ್ಟಶ್ರೀರ್ಲಭತೇ ಶ್ರಿಯಂ ..
ಹತಬಂಧುರ್ಲಭೇದ್ಬಂಧುಂ ಧನಭ್ರಷ್ಟೋ ಧನಂ ಲಭೇತ್ .
ಕೀರ್ತಿಹೀನೋ ಲಭೇತ್ಕೀರ್ತಿಂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಂ ಚ ಲಭೇದ್ ಧ್ರುವಂ ..
ಸರ್ವಮಂಗಲದಂ ಸ್ತೋತ್ರಂ ಶೋಕಸಂತಾಪನಾಶನಂ .
ಹರ್ಷಾನಂದಕರಂ ಶಶ್ವದ್ಧರ್ಮಮೋಕ್ಷಸುಹೃತ್ಪ್ರದಂ ..
Other stotras
