மறுபிறவி உண்மையா? ஒரு மகத்தான கேள்விக்கான பல்வேறு விடைகள்

ஒரு அமைதியான கிராமத்து மாலை நேரம். வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு பாட்டி, தன் கைகளில் இருக்கும் பச்சிளம் பேரக்குழந்தையை ஆசையாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். அந்த குழந்தையின் கண்களைப் பார்த்து அவர் மென்மையாகக் கேட்கிறார், 'செல்லமே, நீ போன ஜென்மத்துல யாருடைய பிள்ளையாக இருந்தாயோ? எந்த புண்ணியம் உன்னை என் மடியில் கொண்டு வந்து சேர்த்ததோ?'

இந்தக் காட்சி நம்மில் பலருக்கும் பரிச்சயமான ஒன்றுதான். நம் வீடுகளில், நம் அன்றாட பேச்சுகளில் 'மறுபிறவி', 'பூர்வ ஜென்மம்' போன்ற வார்த்தைகள் மிகவும் சாதாரணமாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இந்தியாவில் பிறந்த ஒவ்வொருவருக்கும், ஆன்மா உடலை விட்டுப் பிரிந்து இன்னொரு உடலைத் தேடிப் போகும் என்ற மறுபிறவி நம்பிக்கை ரத்தத்தோடு கலந்த ஒன்று என்றே நாம் நினைக்கிறோம். 

ஆனால், கொஞ்சம் பின்னோக்கிப் போவோம். பல ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு, பழங்கால இந்தியாவில் வாழ்ந்த முனிவர்களும், தத்துவஞானிகளும் பெரிய மரத்தடிகளில் அமர்ந்து விவாதித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நாம் நினைப்பது போல, அவர்கள் அனைவருமே மறுபிறவி என்ற தத்துவத்தை அப்படியே தலை அசைத்து ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவர்கள் வாழ்க்கை எனும் மாபெரும் ரகசியத்தை பல கோணங்களில் கேள்வி கேட்டார்கள். 

மறுபிறவிக்கு எதிராக, நம் முன்னோர்கள் என்னென்ன சுவாரஸ்யமான வாதங்களை முன்வைத்தார்கள் என்பதைப் பார்ப்போம். இதைப் படிக்கும் போது, அவர்களின் சிந்தனைத் தெளிவு உங்களை ஆச்சரியப்படுத்தலாம்.

கேசரியும் சார்வாகமும்

ஆன்மா என்று ஒன்று இல்லவே இல்லை என்று பழங்காலத்தில் ஒரு பிரிவினர் ஆணித்தரமாக நம்பினார்கள். அவர்களை 'சார்வாகர்கள்' என்று சொல்வார்கள். நாம் என்பது வெறும் ரத்தமும் சதையுமால் ஆன உடல் மட்டுமே என்பது அவர்கள் வாதம்.

அப்படியென்றால், நமக்கு எப்படி கோபம் வருகிறது? எப்படி சிரிக்கிறோம்? மனிதனுக்குள் இருக்கும் 'உணர்வு' அல்லது 'உயிர்' எங்கிருந்து வருகிறது? இந்தக் கேள்விக்கு அவர்கள் ஒரு அழகான, எளிமையான விளக்கத்தைக் கொடுத்தார்கள்.

உதாரணத்திற்கு, நம் வீட்டில் ரவா கேசரி செய்வதை கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள். ரவை, சர்க்கரை, நெய், முந்திரி, தண்ணீர் என பல பொருட்கள் தனித்தனியாக இருக்கின்றன. ரவைக்கு கேசரியின் சுவை கிடையாது; சர்க்கரைக்கும் நெய்க்கும் அந்த வாசனை கிடையாது. ஆனால், இவை அனைத்தையும் சரியான அளவில் ஒரு பாத்திரத்தில் சேர்த்து, சூடுபடுத்தும் போது... அங்கே ஒரு சுவையான 'கேசரி' உருவாகிறது அல்லவா? 

அதுபோலத்தான் நமது உடலும் என்றார்கள் சார்வாகர்கள். உடலின் பல்வேறு உறுப்புகளும், ரசாயனங்களும், பஞ்ச பூதங்களும் ஒன்றாக இணையும் போது, அங்கே 'உணர்வு' (Consciousness) தானாக உருவாகிறது. ஒருநாள் மனிதன் இறக்கும் போது, உடல் சிதைகிறது. உடல் அழிந்தவுடன், கேசரி கெட்டுப்போவது போல அந்த உணர்வும் நிரந்தரமாக அழிந்துவிடுகிறது. மிச்சம் இருக்க எந்த ஆன்மாவும் இல்லை; அதனால் மறுபிறவியும் இல்லை என்பது அவர்களின் தர்க்கம்.

புதிய படைப்பு - புதிய தொடக்கம்

இரண்டாவதாக 'படைப்புவாதம்' என்றொரு கருத்து இருந்தது. இது இன்னும் கொஞ்சம் எளிமையானது. 

இந்த உலகத்தில் பிறக்கும் ஒவ்வொரு குழந்தையும், கடவுளால் புதிதாகப் படைக்கப்படும் ஒரு ஆச்சரியம் என்று இவர்கள் நம்பினார்கள். ஒரு குயவன் எப்படி களிமண்ணை வைத்து ஒரு புதிய பானையை உருவாக்குகிறானோ, அதுபோலத்தான் கடவுள் ஒவ்வொரு உயிரையும் உருவாக்குகிறார். 

நீங்கள் பிறக்கும் போது, எந்த முன் ஜென்ம கர்ம வினையையும் சுமந்து கொண்டு வருவதில்லை. உங்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருப்பது இந்த ஒரே ஒரு வாழ்க்கை தான். இது பழைய ஆன்மாவின் தொடர்ச்சி கிடையாது, இது கடவுளின் புதிய கைவண்ணம் என்று இவர்கள் வாதிட்டார்கள்.

காட்டுப் பூவின் ரகசியம்

மூன்றாவதாக ஒரு ஆழமான, அதே சமயம் சுவாரஸ்யமான பார்வை இருந்தது. அதை 'யத்ருச்சாவாதம்' (தற்செயல் கோட்பாடு) என்று அழைத்தார்கள். வாழ்க்கை என்பது எந்தவொரு பெரிய திட்டமும் இல்லாத, ஒரு அழகான 'தற்செயல்' நிகழ்வு என்பது இதன் அர்த்தம். 

இதைப் புரிந்துகொள்ள, ஒரு அடர்ந்த காட்டைக் கற்பனை செய்து கொள்ளுங்கள். அங்கே ஒரு சிறிய செடியில் ஒரு அழகான சிவப்பு நிறப் பூ பூத்திருக்கிறது. அந்தப் பூவை அங்கே எந்த தோட்டக்காரனும் நடவில்லை. யாரும் அதற்குத் தண்ணீர் ஊற்றவில்லை. எங்கேயோ இருந்த ஒரு விதை, காற்றில் பறந்து வந்து தற்செயலாக அந்த மண்ணில் விழுந்தது. தற்செயலாக மழை பெய்தது. அது முளைத்து, இன்று ஒரு பூவாக நிற்கிறது. 

மனித வாழ்க்கையும் அப்படித்தான் என்றார்கள் இந்தக் கோட்பாட்டை நம்பியவர்கள். நாம் பிறப்பதற்கும், வாழ்வதற்கும், இறப்பதற்கும் பின்னால் எந்த தெய்வீகக் காரணமோ, முந்தைய பிறவியின் கணக்குகளோ இல்லை. எல்லாம் இயற்கையின் சுழற்சியில் தற்செயலாக நடக்கிறது. அப்படி தற்செயலாக நடக்கும் ஒன்றில், ஒரு உயிர் மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கும் என்ற 'அமைப்பு' இருக்க வாய்ப்பில்லை என்று அவர்கள் நம்பினார்கள். 

நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது என்ன?

ஆன்மா இல்லை என்ற சார்வாகம், வாழ்க்கை ஒரு முறைதான் என்ற படைப்புவாதம், எல்லாம் தற்செயல் என்ற யத்ருச்சாவாதம் - இத்தனை மாற்றுச் சிந்தனைகள் இருந்தும், ஏன் பாரம்பரிய இந்து மதம் மறுபிறவியை இன்றும் உறுதியாகப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறது? 

காரணம், நமது புனித நூல்கள் ஆன்மாவுக்கு அழிவே இல்லை என்பதை ஆழமாகப் போதிக்கின்றன. நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் ஒரு விளைவு உண்டு (கர்ம வினை) என்ற பொறுப்புணர்வை மறுபிறவித் தத்துவம் நமக்குக் கற்பிக்கிறது. இது மனிதர்களுக்கு ஒரு பெரிய நம்பிக்கையையும், அறத்தோடு வாழ வேண்டும் என்ற உந்துதலையும் தருகிறது. 

ஆனால், இந்த மாற்று வாதங்களை நாம் படிக்கும் போது நமக்கு ஒன்று தெளிவாகப் புரிகிறது. நம் முன்னோர்கள் எதையும் முட்டாள்தனமாகவோ, வெறும் குருட்டு நம்பிக்கையாகவோ ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அறிவியலும் தொழில்நுட்பமும் இல்லாத அந்த காலத்திலேயே, வாழ்க்கையை எவ்வளவு ஆழமாகவும், சுதந்திரமாகவும் ஆராய்ந்திருக்கிறார்கள் என்பது மெய்சிலிர்க்க வைக்கிறது. 

வாழ்க்கை என்பது ஒரு மாபெரும் ரகசியம். நாம் யார்? எங்கிருந்து வந்தோம்? எங்கே போகப் போகிறோம்? இந்தக் கேள்விகளுக்கான தேடல் மனித குலம் உள்ளவரை தொடர்ந்து கொண்டேதான் இருக்கும். அது மறுபிறவியாக இருந்தாலும் சரி, ஒரே ஒரு வாழ்க்கையாக இருந்தாலும் சரி... இன்று, இப்போது நம் கைகளில் இருக்கும் இந்த வாழ்க்கையை அன்போடும், அர்த்தத்தோடும் வாழ்வதே அந்த மாபெரும் ரகசியத்திற்கு நாம் செய்யும் உண்மையான மரியாதையாகும்.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi