ഭക്തി-ജ്ഞാനം-യോഗം ഈ മൂന്നിനേയും സമന്വയിപ്പിക്കുന്നു

നന്നായ് ദഹിച്ചൊരു സഹസ്രധാരയിലിത് 

അന്നീറ്റിൽ നിൻകരുണ വൻമാരി പെയ്തു പുനഃ 

പുനർമുന്നം മുളച്ച തവ ഭക്തിക്കു ചേർക്ക വളം 

ഇന്നേ കൃപാനിലയ നാരായണായ നമഃ.

ഈ പദ്യത്തിൽ എഴുത്തച്ഛൻ ഭക്തി, ജ്ഞാനം, യോഗം എന്നിവയെ മനോഹരമായി സമന്വയിപ്പിക്കുന്നു. ഇവിടെ യോഗം എന്നത് കുണ്ഡലിനി യോഗത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

ഭക്തിയാകുന്ന ചെറിയ വള്ളിച്ചെടി, ദംഭമാകുന്ന (അഹങ്കാരമാകുന്ന) വൻമരത്തിന് സമീപം വളരാനാകാതെ വഴിമുട്ടി നിൽക്കുകയാണ്. ഈ അഹങ്കാരമെന്ന ഒറ്റമരത്തിൽനിന്ന് വീണ കർമ്മഫലങ്ങളാകുന്ന വിത്തുകൾ മുളച്ച് അതൊരു മഹാവനമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഈ വനത്തിനുള്ളിൽ വെളിച്ചവും വായുവും കിട്ടാതെ ഭക്തിയാകുന്ന ലത മുരടിച്ചുപോകുന്നു.

ഇതിനുള്ള പരിഹാരം ജ്ഞാനമാകുന്ന അഗ്നിയാണ്. നാം വായിച്ചുനേടുന്നതോ തർക്കിച്ചുനേടുന്നതോ ആയ അറിവല്ല ഈ ജ്ഞാനം. സാധാരണയായി ജ്ഞാനമാർഗ്ഗത്തിൽ ഒരു ചോദ്യത്തിന്‍റെ ഉത്തരം പത്ത് പുതിയ ചോദ്യങ്ങളിലേക്കാണ് നമ്മെ നയിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഭഗവാൻ കനിഞ്ഞുനൽകുന്ന യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളും സംശയങ്ങളും അവസാനിക്കുന്ന പൂർണ്ണമായ അവസ്ഥയാണ്.

ഈ ജ്ഞാനാഗ്നിയിൽ അഹങ്കാരവും അതിൽ നിന്നുണ്ടായ കർമ്മങ്ങളുടെ വനവും പൂർണ്ണമായി എരിഞ്ഞടങ്ങുന്നു. ഭഗവദ്ഗീതയിൽ (4:37) പറയുന്നതുപോലെ: 'കത്തിജ്ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നി വിറകിനെ എപ്രകാരം ചാമ്പലാക്കുന്നുവോ, അതുപോലെ ജ്ഞാനമാകുന്ന അഗ്നി സർവ്വകർമ്മങ്ങളെയും ഭസ്മമാക്കുന്നു.'

അങ്ങനെ എരിഞ്ഞുണ്ടാകുന്ന ചാരം, മുൻപ് ഭക്തിയുടെ വളർച്ചയെ തടഞ്ഞിരുന്ന അതേ അഹങ്കാരത്തിന്‍റെ ബാക്കിപത്രം, പിന്നീട് ആ ഭക്തിലതയ്ക്ക് ഏറ്റവും മികച്ച വളമായി മാറുന്നു. ഇതും ഭഗവത്കാരുണ്യമാണ്.

വളം മാത്രം പോരല്ലോ ചെടിക്ക് വളരാൻ, വെള്ളവും വേണ്ടേ? ഇവിടെയാണ് യോഗത്തിന്‍റെ പ്രാധാന്യം. യോഗസാധനയിലൂടെ കുണ്ഡലിനി ഉണർന്ന് സഹസ്രാരപത്മത്തിൽ (സഹസ്രദളത്തിൽ) എത്തുമ്പോൾ അവിടെനിന്ന് അമൃത് പ്രവഹിക്കുന്നു. ആ അമൃതധാര ഒരു വൻമഴപോലെ പെയ്തിറങ്ങി ശരീരത്തിലെ എഴുപത്തിരണ്ടായിരത്തോളം (72,000) നാഡികളെയും കുളിർപ്പിക്കുന്നു. ഇതും വെറും ശാരീരികാഭ്യാസം കൊണ്ടല്ല, ഭഗവാന്‍റെ കരുണ ഒന്നുകൊണ്ടുമാത്രം സംഭവിക്കുന്നതാണ്.

ചുരുക്കത്തിൽ, ജ്ഞാനത്തിന്‍റെ ഏക പ്രയോജനം ഭക്തിക്ക് വളമുണ്ടാക്കലാണ്. യോഗത്തിന്‍റെ ഏക പ്രയോജനം ഭക്തിക്ക് ജലം നൽകലാണ്. ഭക്തിയെ പരിപോഷിപ്പിക്കാനുള്ള ഉപാധികളായി ജ്ഞാനത്തെയും യോഗത്തെയും സമന്വയിപ്പിക്കുകയാണ് എഴുത്തച്ഛൻ.

1. ഭക്തി എന്ന ലത അഹങ്കാരമാകുന്ന വന്മരത്തിന് സമീപം മുരടിച്ചു നിൽക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നതിന്‍റെ പൊരുൾ എന്താണ്?

മനുഷ്യന്‍റെ ഉള്ളിലെ ദംഭവും അഹങ്കാരവും ആകാശംമുട്ടെ വളർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒരു വലിയ മരം പോലെയാണ്. ഈ അഹങ്കാരത്തിന്‍റെ തണലിൽ വിനയവും ഈശ്വരസമർപ്പണവുമാകുന്ന ഭക്തി എന്ന ചെറിയ വള്ളിച്ചെടിക്ക് വളരാനാവശ്യമായ വെളിച്ചമോ പോഷണമോ ലഭിക്കുന്നില്ല. അഹങ്കാരം നിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം കാലം ഭക്തിക്ക് അതിന്‍റെ പൂർണ്ണതയിൽ എത്താൻ കഴിയില്ല എന്ന ആശയമാണിത് വ്യക്തമാക്കുന്നത്.

2. ജ്ഞാനം എന്ന അഗ്നി അഹങ്കാരമാകുന്ന വനത്തെ എങ്ങനെയാണ് ഇല്ലാതാക്കുന്നത്?

ശരിയായ ജ്ഞാനം എന്നത് കേവലം പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്ന് വായിച്ചുപഠിക്കുന്ന വിവരങ്ങളല്ല. അത് 'ഞാൻ' എന്ന ഭാവത്തെയും കർമ്മഫലങ്ങളെയും എരിച്ചുകളയുന്ന തീയാണ്. ഈ ജ്ഞാനാഗ്നി ജ്വലിക്കുമ്പോൾ അഹങ്കാരവും അതിൽനിന്ന് മുളച്ചുപൊന്തിയ സകല കർമ്മങ്ങളാകുന്ന വനവും ഭസ്മമാകുന്നു. വിറകിനെ തീ എന്നപോലെ അഹങ്കാരത്തെ ജ്ഞാനം ഇല്ലാതാക്കുന്നു.

3. ജ്ഞാനമാർഗ്ഗത്തിൽ ചോദ്യങ്ങളും ഉത്തരങ്ങളും അവസാനിക്കുന്ന അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് എഴുത്തച്ഛൻ നൽകുന്ന സൂചന എന്താണ്?

സാധാരണ ജ്ഞാനസമ്പാദനത്തിൽ ഒരു ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം പത്ത് പുതിയ ചോദ്യങ്ങളിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്. ഇതൊരു അവസാനമില്ലാത്ത പ്രഹേളികയാണ്. എന്നാൽ ഭഗവാൻ നൽകുന്ന യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം സംശയങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത അവസ്ഥയാണ്. അവിടെ ചോദ്യങ്ങൾക്കോ ഉത്തരങ്ങൾക്കോ സ്ഥാനമില്ല, മറിച്ച് പൂർണ്ണമായ തെളിച്ചം മാത്രമാണുള്ളത്.

4. ജ്ഞാനമാർഗ്ഗത്തിലെ 'മതിൽ ഇല്ലാതാവുക' എന്ന രൂപകം എന്തിനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്?

നീണ്ട കാലത്തെ പരിശ്രമം കൊണ്ട് ജ്ഞാനമാർഗ്ഗത്തിലൂടെ മുന്നേറുന്ന സാധകൻ ഒരു വലിയ മതിലിന് മുന്നിലെന്നപോലെ വഴിമുട്ടി നിൽക്കാം. എന്നാൽ ഭഗവത്കൃപയുണ്ടാകുമ്പോൾ ആ മതിൽ പെട്ടെന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. അതോടെ അപ്പുറമെന്നും ഇപ്പുറമെന്നും ഉള്ള വേർതിരിവ് ഇല്ലാതാകുന്നു. ഇത് അദ്വൈതാനുഭൂതിയെ, അഥവാ പരമാത്മാവും ജീവാത്മാവും ഒന്നാണെന്ന തിരിച്ചറിവിനെയാണ് കുറിക്കുന്നത്.

5. അഹങ്കാരം എരിഞ്ഞുണ്ടാകുന്ന ചാരം ഭക്തിക്ക് എങ്ങനെയാണ് വളമായി മാറുന്നത്?

ഏതൊരു മരമാണോ ഭക്തിയുടെ വളർച്ചയെ തടസ്സപ്പെടുത്തിയത്, ആ മരം തന്നെ ജ്ഞാനാഗ്നിയിൽ എരിഞ്ഞു തീരുമ്പോൾ അത് ചാരമായി മാറുന്നു. ഈ ചാരം ഭക്തി എന്ന ലതയ്ക്ക് പിൽക്കാലത്ത് വളമായിത്തീരുന്നു. അതായത്, മുൻപ് തടസ്സമായിരുന്ന അഹങ്കാരം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന വിനയവും അനുഭവസമ്പത്തും ഭക്തിയെ കൂടുതൽ കരുത്തോടെ വളരാൻ സഹായിക്കുന്നു.

6. സഹസ്രാരത്തിൽ നിന്നുള്ള അമൃതധാരയും കുണ്ഡലിനി യോഗവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എന്താണ്?

യോഗസാധനയിലൂടെ കുണ്ഡലിനി ശക്തി ഉണർന്ന് സഹസ്രാര പത്മത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ അവിടെനിന്ന് അമൃത് പ്രവഹിക്കുന്നു. ഈ അമൃതധാര ശരീരത്തിലെ എഴുപത്തിരണ്ടായിരത്തോളം നാഡികളെ കുളിർപ്പിക്കുന്നു. മഴ ഭൂമിയെ നനയ്ക്കുന്നതുപോലെ ഈ ആത്മീയ അനുഭവം സാധകന്‍റെ ഉള്ളിലെ തപസ്സിനെ ശാന്തമാക്കുകയും ഭക്തിക്ക് ആവശ്യമായ ജലം നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.

7. ഭക്തിയുടെ വളർച്ചയിൽ ഭഗവത് കാരുണ്യത്തിന്‍റെ പങ്ക് എത്രത്തോളമാണ്?

ഭക്തിയുണ്ടാകുന്നതും, ജ്ഞാനാഗ്നിയിൽ അഹങ്കാരം എരിയുന്നതും, യോഗാനുഭവം ലഭിക്കുന്നതും ഭഗവാന്‍റെ കൃപയാൽ മാത്രമാണ്. വെറും അഭ്യാസം കൊണ്ടുമാത്രം ആർക്കും ഈ ഉന്നത അവസ്ഥയിൽ എത്താൻ കഴിയില്ല. ഓരോ ഘട്ടത്തിലും ഈശ്വരന്‍റെ കാരുണ്യം ഒരു വൻമഴ പോലെ പെയ്തിറങ്ങണം.

8. ജ്ഞാനത്തിന്‍റെയും യോഗത്തിന്‍റെയും ഏക ലക്ഷ്യം ഭക്തിയെ വളർത്തുക എന്നതാണോ?

അതെ, എഴുത്തച്ഛന്‍റെ ദർശനപ്രകാരം ജ്ഞാനവും യോഗവും സ്വതന്ത്രമായ ലക്ഷ്യങ്ങളല്ല. ജ്ഞാനത്തിന്‍റെ ധർമ്മം ഭക്തിക്ക് വളമിടുക എന്നതാണ്, യോഗത്തിന്‍റെ ധർമ്മം ഭക്തിയെ നനയ്ക്കുക എന്നതാണ്. ചുരുക്കത്തിൽ, ഭക്തിയെ പരിപോഷിപ്പിക്കാനുള്ള ഉപാധികൾ മാത്രമാണ് ജ്ഞാനവും യോഗവും.

9. സർവ്വ പാപികൾക്കും ജ്ഞാനം കൊണ്ട് രക്ഷപ്പെടാം എന്ന ഗീതാവചനം ഈ പദ്യവുമായി എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു?

ഭഗവദ്ഗീതയിൽ പറയുന്നതുപോലെ, എത്ര വലിയ പാപിയാണെങ്കിലും ജ്ഞാനമാകുന്ന തോണി കൊണ്ട് പാപക്കടൽ കടക്കാം. അതുപോലെ ജ്ഞാനാഗ്നി സകല കർമ്മങ്ങളെയും ഭസ്മമാക്കും. ഈ പദ്യത്തിലും അഹങ്കാരമാകുന്ന വനത്തെ ജ്ഞാനാഗ്നി ചാമ്പലാക്കുന്നതിലൂടെ പാപമോചനവും ആത്മീയ വളർച്ചയും സാധ്യമാകുന്നു എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

10. ജ്ഞാനം, ഭക്തി, യോഗം എന്നിവയുടെ സമന്വയം ഒരു സാധകനെ എങ്ങനെയാണ് പൂർണ്ണനാക്കുന്നത്?

ജ്ഞാനം അഹങ്കാരത്തെ നീക്കി തടസ്സങ്ങൾ മാറ്റുന്നു. യോഗം ഉള്ളിനെ കുളിർപ്പിക്കുകയും ശാന്തമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ രണ്ട് ഘടകങ്ങളും ചേർന്ന് ഭക്തിയെ പടർന്നു പന്തലിക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. ഈ മൂന്നിന്‍റെയും ഒത്തുചേരൽ ഭഗവാനിലേക്കുള്ള വഴി എളുപ്പമാക്കുകയും സാധകനെ മുക്തിയിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi