പുനർജന്മം സത്യമാണോ? ഒരു വലിയ ചോദ്യത്തിനുള്ള വ്യത്യസ്ത ഉത്തരങ്ങൾ

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യം എന്താണെന്ന് എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അത് മരണശേഷം എന്ത് സംഭവിക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യം തന്നെയാണ്.

ഒരു വൈകുന്നേരം, മുറ്റത്തെ തിണ്ണയിലിരുന്ന് ദൂരെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോഴാണ് എന്‍റെ ചെറിയ മരുമകൻ ഓടിവന്ന് ചോദിച്ചത്, 'മാമാ, നമ്മൾ മരിച്ചാൽ പിന്നെയും ജനിക്കുമോ? അതോ അതോടെ എല്ലാം തീരുമോ?' അവന്‍റെ കണ്ണുകളിൽ ആകാംക്ഷ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.

ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് പണ്ട് വായിച്ച ചില കാര്യങ്ങളാണ് ഓർമ്മ വന്നത്. നമ്മൾ പലപ്പോഴും കരുതാറുണ്ട്, പുരാതന ഇന്ത്യയിൽ എല്ലാവരും ഒരേപോലെ ചിന്തിച്ചിരുന്നവരാണെന്ന്. എല്ലാവരും പുനർജന്മത്തിൽ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു എന്ന്. എന്നാൽ സത്യം അതല്ല. നമ്മുടെ പൂർവികർ വലിയ ചിന്തകരായിരുന്നു. അവർ പല തട്ടുകളിലിരുന്ന് ജീവിതത്തെ നോക്കിക്കണ്ടു.

നമുക്കതൊന്ന് പരിശോധിച്ചാലോ? ഒരു സുഹൃത്തിനോട് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ ലളിതമായി നമുക്കിത് മനസ്സിലാക്കാം.

പായസവും ചാർവാകനും

ഒന്നാമത്തെ കൂട്ടർ ഒരു പാചകക്കാരനെപ്പോലെയാണ് ചിന്തിച്ചത്. നമുക്കൊരു പായസം ഉണ്ടാക്കുന്ന കാര്യം ആലോചിക്കാം. പായസമുണ്ടാക്കാൻ എന്തൊക്കെ വേണം? അരി, പാൽ, ശർക്കര, ഏലക്ക. ഇവ ഓരോന്നും തനിയെ ഇരിക്കുമ്പോൾ അതിന് പായസത്തിന്‍റെ രുചിയുണ്ടോ? ഇല്ല. എന്നാൽ ഇവയെല്ലാം കൃത്യമായ അളവിൽ ചേരുമ്പോൾ അവിടെ പുതിയൊരു 'രുചി' ജനിക്കുന്നു. പായസം തീർന്നുപോയാൽ ആ രുചിയും ഇല്ലാതാകുന്നു.

ഇതുപോലെയാണ് നമ്മുടെ ശരീരവും ജീവനും എന്ന് വാദിച്ചവരായിരുന്നു 'ചാർവാകർ' അഥവാ ഭൗതികവാദികൾ. അവർ പറഞ്ഞു, 'നോക്കൂ, ശരീരം പഞ്ചഭൂതങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമാണ്. അവ ഒത്തുചേരുമ്പോൾ ബോധം അല്ലെങ്കിൽ ജീവൻ ഉണ്ടാകുന്നു. ശരീരം നശിക്കുമ്പോൾ ആ ബോധവും അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. പിന്നെ മുന്നോട്ട് പോകാൻ ആത്മാവ് ബാക്കിയില്ല. അതുകൊണ്ട് പുനർജന്മവുമില്ല.' എത്ര ലളിതമായ, എന്നാൽ യുക്തിഭദ്രമായ ചിന്ത, അല്ലേ?

കുശവനും മൺപാത്രവും

ഇനി രണ്ടാമത്തെ കൂട്ടരുടെ കാര്യമെടുക്കാം. അവർ ജീവിതത്തെ കണ്ടത് ഒരു കുശവൻ മൺപാത്രം ഉണ്ടാക്കുന്നത് പോലെയാണ്. ഒരു കുശവൻ ഓരോ തവണയും പുതിയ മണ്ണെടുത്ത് പുതിയ പാത്രങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു.

ഈ കാഴ്ചപ്പാട് അനുസരിച്ച്, ദൈവം അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പ്രകൃതിശക്തി ഓരോ മനുഷ്യനെയും പുതുതായി സൃഷ്ടിക്കുന്നതാണ്. അവിടെ പഴയതിന്‍റെ തുടർച്ചയില്ല. ഓരോ ജന്മവും ഒരു പുതിയ അധ്യായമാണ്. കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തിലെ കർമ്മങ്ങളോ പാപപുണ്യങ്ങളോ അല്ല, മറിച്ച് അതൊരു പുതിയ തുടക്കമാണ്. 'സൃഷ്ടിവാദം' എന്ന് നമുക്കിതിനെ വിളിക്കാം.

കാട്ടുചെടിയും യാദൃശ്ചികതയും

ഇനിയുമുണ്ട് ഒരു കൂട്ടർ. അവർ ഒരൽപ്പം കൂടി വ്യത്യസ്തമായാണ് ചിന്തിച്ചത്. നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും പറമ്പിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവിടെ ആരും നടാതെ തനിയെ വളർന്നുവന്ന മനോഹരമായ ഒരു കാട്ടുചെടിയെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? ആരും വിത്തിട്ടതല്ല, ആരും വെള്ളമൊഴിച്ചതല്ല. കാറ്റത്ത് എവിടെ നിന്നോ ഒരു വിത്ത് പറന്നുവീണു, മഴ പെയ്തു, അത് മുളച്ചു.

ഇതിനെ 'യദൃച്ഛാവാദം' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അതായത്, ജീവിതം എന്നത് യാദൃശ്ചികമായി സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. അതിന് പിന്നിൽ കർമ്മഫലമോ, ദൈവത്തിന്‍റെ പ്രത്യേക പദ്ധതിയോ ഒന്നുമില്ല. എല്ലാം വെറും ആകസ്മികം! അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ പിന്നെ അവിടെ പുനർജന്മത്തിന് എന്ത് പ്രസക്തി?

എന്തുകൊണ്ട് ഈ അറിവ് പ്രധാനം?

ഇത്രയും വ്യത്യസ്തമായ അഭിപ്രായങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടും, എന്തുകൊണ്ടാണ് ഹൈന്ദവ ദർശനം പുനർജന്മത്തിന് ഇത്രയധികം പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്?

ഇവിടെയാണ് ഭാരതീയ ചിന്തയുടെ സൗന്ദര്യം ഇരിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ ഋഷിവര്യന്മാർ ഈ എതിർവാദങ്ങളെയൊന്നും അടിച്ചമർത്താൻ ശ്രമിച്ചില്ല. പകരം, അവയെല്ലാം കേട്ടശേഷം അവർ പറഞ്ഞു: 'ശരിയാണ്, ശരീരം നശിക്കും. പക്ഷേ, ഊർജ്ജം നശിക്കുന്നില്ലല്ലോ.' നാം ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾക്ക്, അതായത് കർമ്മങ്ങൾക്ക്, ഒരു ഫലമുണ്ടാകണം എന്നത് പ്രകൃതിയുടെ നിയമമാണ്. ആ നിയമം പാലിക്കപ്പെടണമെങ്കിൽ ജീവിതം തുടർന്നേ തീരൂ.

നമ്മുടെ ചോദ്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരാം. 'മരിച്ചാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും?'

ഈ ചോദ്യത്തിന് ഒറ്റ ഉത്തരം നൽകുന്നതിന് പകരം, നമ്മുടെ സംസ്കാരം നമുക്ക് ചിന്തിക്കാനുള്ള വഴികളാണ് തുറന്നുതരുന്നത്. ഒരു വലിയ പൂന്തോട്ടത്തിൽ പലതരം പൂക്കൾ വിരിയുന്നതുപോലെയാണ് ഈ ആശയങ്ങൾ. ചിലർക്ക് റോസാപ്പൂവ് ഇഷ്ടമാകും, ചിലർക്ക് മുല്ലപ്പൂവ്.

പുനർജന്മത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നത് നമ്മളെ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളവരാക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ എന്‍റെ നല്ല പ്രവൃത്തി നാളത്തെ എന്‍റെ നല്ല ജീവിതത്തിന് കാരണമാകും എന്ന ചിന്ത, നമ്മളെ നന്മ ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. അത് വെറുമൊരു വിശ്വാസമല്ല, മറിച്ച് ജീവിതത്തെ പ്രത്യാശയോടെ കാണാനുള്ള ഒരു വഴിയാണ്.

അതുകൊണ്ട്, എന്‍റെ മരുമകനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു, 'ഉണ്ണീ, ജീവിതം ഒരു പുഴ പോലെയാണ്. അത് എവിടെ നിന്ന് വരുന്നു എന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനം, അത് ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന നന്മകളിലൂടെ നമ്മൾ എന്നും ജീവിക്കും, അത് തീർച്ചയാണ്.'

ഈ ചിന്തകൾ നമ്മളോട് പറയുന്നത് ഇത്രമാത്രം: ജീവിതം ഒരു അത്ഭുതമാണ്. അതിനെ തുറന്ന മനസ്സോടെ സമീപിക്കുക. പഴയ അറിവുകളെ ബഹുമാനിക്കുക, പുതിയ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുക. അതാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം.

ചോദ്യം: എല്ലാ മതങ്ങളും പുനർജന്മത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ?

ഇല്ല. ഹിന്ദുമതത്തിലെ ഒരു പ്രധാന ആശയമാണ് പുനർജന്മം. എന്നാൽ മറ്റ് പല പ്രധാന മതങ്ങളും ഇതിൽ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. 

ചോദ്യം: പുരാതന ഇന്ത്യയിൽ എല്ലാവരും പുനർജന്മത്തെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നോ?

ഇല്ല. പുരാതന ഇന്ത്യയിൽ പോലും, ജീവൻ എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നത് എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചില ചിന്തകർക്ക് വളരെ വ്യത്യസ്തമായ അഭിപ്രായങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. 

ചോദ്യം: പുനർജന്മത്തിനെതിരായ ഒരു പ്രധാന വാദം എന്താണ്?

നമുക്ക് 'ആത്മാവ്' ഇല്ല എന്ന് ചില തത്വചിന്തകർ വാദിച്ചു. നാം വെറും ശരീരം മാത്രമാണെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു. 

ചോദ്യം: ആത്മാവില്ലെങ്കിൽ, നമ്മുടെ വികാരങ്ങൾ എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നത്?

നമ്മുടെ അറിവും ബോധവും ശരീരത്തിൽ നിന്ന് തന്നെയാണ് ഉണ്ടാകുന്നതെന്ന് അവർ പറഞ്ഞു. ഇതിനെ ഒരു 'കേക്ക്' ഉണ്ടാക്കുന്നതുപോലെ കരുതാം. സാധനങ്ങൾ എല്ലാം കൂടി കലർത്തുന്നത് വരെ അത് കേക്ക് ആകുന്നില്ല. അതുപോലെ, ശരീരഭാഗങ്ങൾ ഒത്തുചേരുമ്പോഴാണ് ജീവൻ ഉണ്ടാകുന്നത്. 

ചോദ്യം: ഈ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, ശരീരം മരിക്കുമ്പോൾ എന്ത് സംഭവിക്കും?

ശരീരം മരിക്കുമ്പോൾ, ആ ബോധം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. മുന്നോട്ട് പോകാൻ ഒരു ആത്മാവ് ഇല്ലെങ്കിൽ, പിന്നെ പുനർജന്മവും ഉണ്ടാകില്ല. 

ചോദ്യം: പുനർജന്മത്തിനെതിരായ രണ്ടാമത്തെ വാദം എന്താണ്?

ദൈവമോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ഉന്നത ശക്തിയോ ഓരോ വ്യക്തിയെയും സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്നതാണ് മറ്റൊരു ആശയം. ഓരോ ജീവിതവും തികച്ചും പുതിയൊരു തുടക്കമാണ്. 

ചോദ്യം: അപ്പോൾ ജീവിതം എന്നത് കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തിന്‍റെ തുടർച്ചയല്ല എന്നാണോ?

അതെ. ഈ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, ഓരോ വ്യക്തിയും ഒരു പുതിയ സൃഷ്ടിയാണ്. ഇത് ഒരു പഴയ ആത്മാവ് വീണ്ടും ജനിക്കുന്നതല്ല. 

ചോദ്യം: പുനർജന്മത്തിനെതിരായ മൂന്നാമത്തെ വാദം എന്താണ്?

ജീവിതം വെറുതെ സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നാണെന്ന് മൂന്നാമതൊരു കൂട്ടർ വിശ്വസിച്ചു. പ്രത്യേക കാരണങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, യാദൃശ്ചികമായി നടക്കുന്ന ഒരു കാര്യമാണിതെന്ന് അവർ കരുതി. 

ചോദ്യം: ജീവിതം 'യാദൃശ്ചികമാണ്' എന്ന് പറയുന്നതിന്‍റെ അർത്ഥമെന്താണ്?

ഒരു പാടത്ത് ആരും നടാതെ തന്നെ വളരുന്ന ഒരു കാട്ടുചെടി പോലെയാണിത്. ഒരു വിത്ത് കാറ്റിൽ പറന്ന് വന്ന് യാദൃശ്ചികമായി മണ്ണിൽ വീണ് മുളച്ചതുപോലെ. ജീവിതം ഇത്തരത്തിൽ യാദൃശ്ചികമാണെങ്കിൽ, അവിടെ പുനർജന്മം എന്നൊരു ചിട്ടയായ രീതി ഉണ്ടാവില്ല. 

ചോദ്യം: ഇത്രയും വ്യത്യസ്തമായ അഭിപ്രായങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടും, ഹിന്ദുമതത്തിൽ പുനർജന്മം പ്രധാനമായിരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?

പുനർജന്മം സത്യമാണെന്ന് ഏറ്റവും പവിത്രമായ ഹൈന്ദവ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നു. മറ്റ് കാഴ്ചപ്പാടുകൾ കൂടി അറിയുന്നത്, എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത് ഇത്ര പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു ആത്മീയ ചോദ്യമാകുന്നതെന്ന് ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കാൻ നമ്മളെ സഹായിക്കും. 

ചിന്തയുടെ ഈ വ്യത്യസ്ത വഴികൾ പുരാതനമായ ഒരു വലിയ അറിവിന്‍റെ ഭാഗമാണ്. ജീവിതം ശരീരത്തിൽ നിന്ന് മാത്രമാണ് ഉണ്ടാകുന്നതെന്ന് പറയുന്ന ഭൗതികവാദപരമായ കാഴ്ചപ്പാടിനെ 'ചാർവാക ദർശനം' എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഒരു ദൈവിക ശക്തി ഓരോ ജീവിതത്തെയും പുതുതായി സൃഷ്ടിക്കുന്നു എന്ന വിശ്വാസത്തെ 'സൃഷ്ടിവാദം' എന്ന് പറയാം. നമ്മുടെ അസ്തിത്വം വെറുമൊരു യാദൃശ്ചികത മാത്രമാണെന്ന ആശയത്തെ 'യദൃച്ഛാവാദം' എന്ന് വിളിക്കുന്നു (ഇതിനർത്ഥം 'യാദൃശ്ചികതയുടെ സിദ്ധാന്തം' എന്നാണ്. പവിത്രമായ ഗ്രന്ഥങ്ങളെയും പുനർജന്മത്തെയും അംഗീകരിക്കുന്ന പരമ്പരാഗത ഹൈന്ദവ കാഴ്ചപ്പാടിന്, അതായത് 'ആസ്തിക'  പക്ഷത്തിന് വിപരീതമാണ് ഈ അഭിപ്രായങ്ങൾ. ജീവിതമെന്ന വലിയ രഹസ്യത്തെ നമ്മുടെ പൂർവികർ എത്രത്തോളം ആഴത്തിലും ബഹുമാനത്തോടെയും എല്ലാ കോണുകളിൽ നിന്നും നോക്കിക്കണ്ടു എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ഈ വ്യത്യസ്ത ചിന്തകൾ നമ്മളെ സഹായിക്കുന്നു.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi