മലയാളികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു സുപ്രധാന ഭാഗമാണ് ക്ഷേത്രാരാധന. ബഹുഭൂരിപക്ഷം പേരുടെയും ദിവസം ആരംഭിക്കുന്നത് കുളിച്ച് ശുദ്ധ വസ്ത്രം ധരിച്ച് വീടിനടുത്തുള്ള ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയി തൊഴുത് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതോടെയാണ്. ക്ഷേത്രങ്ങളുടെയും ക്ഷേത്രാചാരങ്ങളുടെയും പാവനതയ്ക്കും നിർമ്മലതയ്ക്കും പ്രാധാന്യം നൽകി അതിന്റെ അന്തസ്സത്ത കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നവരാണ് മലയാളികൾ. ക്ഷേത്രാചാരങ്ങളോടൊപ്പം തന്നെ ക്ഷേത്ര കലകൾക്കും ഇത്രയധികം പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുന്ന മറ്റൊരു സമൂഹവും വിരളമാണ്.
എന്താണ് ഒരു ക്ഷേത്രത്തിൽ ഉള്ളത്? എന്താണ് ക്ഷേത്രാരാധനയുടെ തത്വങ്ങൾ? അവിടെ ദൈനംദിനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഓരോ കാര്യങ്ങളുടെയും പ്രാധാന്യം എന്താണ്? ഇതെല്ലാം കൂടി അറിഞ്ഞിരുന്നാൽ വിശ്വാസത്തിന്റെയും ഭക്തിയുടെയും ആക്കം കൂട്ടാൻ അത് വളരെയേറെ സഹായകരമാകും. ഇതാണ് ഈ ചെറിയ പ്രഭാഷണ പരമ്പരയുടെ ഉദ്ദേശം.
ക്ഷേത്രങ്ങളും ക്ഷേത്രാരാധനയും പ്രധാനമായും മൂന്ന് വിധമായിട്ടുണ്ട് — വൈദികം, താന്ത്രികം, ആഗമോക്തം. ഇതിൽ കേരളത്തിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ കാണുന്നത് തന്ത്രാചാരമാണ്. ഇതുകൊണ്ടാണ് കേരളത്തിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ തന്ത്രിമാർ ഉള്ളത്. മൂന്ന് പദ്ധതികളുടെയും ഉദ്ദേശം ഈശ്വരാരാധന തന്നെയാണെങ്കിലും അനുഷ്ഠാന പദ്ധതിയിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്. എന്നാൽ സാമ്യങ്ങളും ധാരാളമുണ്ട്. വിശേഷിച്ചും താന്ത്രിക ആഗമ ആചാരങ്ങളിൽ ഉള്ളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നാൽ വലിയ വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല എന്ന് മനസ്സിലാകും. തത്വത്തിൽ ഒരു വ്യത്യാസവുമില്ല. ഒരു വിഷയത്തെ തന്നെ പല ഭാഷകളിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നത് പോലെ ചുരുക്കം ചില വ്യത്യാസങ്ങൾ മാത്രമാണ്.
താന്ത്രികമായ ക്ഷേത്രാചാരം പൂർണ്ണമായും കുണ്ഡലിനി യോഗത്തെ ആശ്രയിച്ചാണ് ഇരിക്കുന്നത്. അതായത് ഒരു കുണ്ഡലിനി യോഗി തന്റെ തപസ്സിലൂടെ ആർജിച്ചെടുത്ത ദൈവിക ശക്തിയെയും ഊർജ്ജത്തെയും ലോക നന്മയ്ക്കായി ഒരു ഭൗതിക രൂപം കൊടുക്കുന്നതാണ് ക്ഷേത്രം. ഈ യോഗിയാണ് ക്ഷേത്രത്തിന്റെ സ്ഥാപകനായ തന്ത്രി. സ്വയംഭൂ വിഗ്രഹങ്ങളുടെയും ദേവപ്രതിഷ്ഠാപിത വിഗ്രഹങ്ങളുടെയും കാര്യമല്ല, മനുഷ്യ പ്രതിഷ്ഠാപിത വിഗ്രഹങ്ങളുടെയും മനുഷ്യ നിർമ്മിത ക്ഷേത്രങ്ങളുടെയും കാര്യമാണ് ഇവിടെ പറയുന്നത്.
പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ഊർജ്ജം ദൈവികമായ ഊർജ്ജം തന്നെയാണ്. ശക്തി ദൈവികമായ ശക്തി തന്നെയാണ്. യുക്തിവാദികളും ഭൗതികവാദികളും ശാസ്ത്രവും പറയുന്ന സ്ഥാനികോർജ്ജം, കായികോർജ്ജം, കാന്തികോർജ്ജം, വൈദ്യുതോർജ്ജം എന്നിവ എല്ലാം തന്നെ ദൈവികമായ ഇച്ഛാശക്തി, ജ്ഞാനശക്തി, ക്രിയാശക്തി എന്ന ത്രയങ്ങളിൽ ക്രിയാശക്തിയുടെ ഭാഗമാണ്. ഈശ്വരനല്ലാതെ വേറെ എവിടെ നിന്നാണ് ഈ ഊർജ്ജങ്ങൾക്കൊക്കെ ഒരു സ്രോതസ്സ് ഉണ്ടാവുക?
മൈക്രോസ്കോപ്പിലൂടെ നോക്കി ജീവാണുക്കളുടെ ഒരു പുതിയ ലോകം കണ്ടെത്തുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആവേശം പോലെ തന്നെയാണ് ചിലർക്ക് ഈ അറിവുകളോടുള്ള സമീപനം. അപ്പോൾ താനിരിക്കുന്ന മുറിയും ചുറ്റുപാടുമുള്ള ആളുകളെയും കുറച്ച് സമയത്തേക്ക് മറക്കും. ആ കാണുന്നത് മാത്രമാണ് ലോകം എന്ന് കരുതും.
ഈശ്വര വിശ്വാസികൾക്ക് ഇവരെപ്പറ്റി പരാതി വേണ്ട. യുക്തിവാദവും ഭൗതികവാദവും ശാസ്ത്രവും എല്ലാം തന്നെ ഈശ്വരന്റെ പരിധിക്ക് പുറത്തുള്ളതല്ല. അവയിൽ ഉള്ള ഒരു കുറവ് മാത്രമാണ് അപക്വതയും വിശാല വീക്ഷണത്തിന്റെ അഭാവവും. അതൊക്കെ തെറ്റാണെന്ന് പറയാൻ ആവില്ല. എന്നാൽ അവ സമ്പൂർണ്ണമായ ജ്ഞാനമല്ല.
ഈശ്വരജ്ഞാനം സമ്പൂർണ്ണമായിരിക്കും. ഭൗതികജ്ഞാനം അപൂർണ്ണമായിരിക്കും. ആനയും ഉറുമ്പും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പോലെ രണ്ടും ഈശ്വരന്റെ സൃഷ്ടി തന്നെയാണ്. പക്ഷേ തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്.
വൈദികം, താന്ത്രികം, ആഗമോക്തം എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് വിധത്തിലുള്ള ആരാധനാ പദ്ധതികളുണ്ട്. ഇതിൽ കേരളത്തിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പ്രധാനമായും പിന്തുടരുന്നത് താന്ത്രിക പദ്ധതിയാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് നമ്മുടെ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ തന്ത്രിമാർക്ക് പ്രാധാന്യമുള്ളത്.
താന്ത്രികമായ ക്ഷേത്രാചാരങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും കുണ്ഡലിനി യോഗത്തെയാണ് ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഒരു യോഗി തൻ്റെ തപസ്സിലൂടെ ആർജ്ജിച്ചെടുത്ത ദൈവിക ഊർജ്ജത്തെ ലോകനന്മയ്ക്കായി ഒരു ഭൗതിക രൂപത്തിലേക്ക് ആവാഹിച്ചു പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നതാണ് ക്ഷേത്ര സങ്കല്പം.
മനുഷ്യ നിർമ്മിതമായ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ, പ്രതിഷ്ഠ നടത്തുന്ന തന്ത്രി തൻ്റെ ഉള്ളിലെ ആത്മീയ ശക്തിയെയും പ്രപഞ്ച ഊർജ്ജത്തെയും വിഗ്രഹത്തിലേക്ക് മാറ്റുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. സ്വന്തം ശരീരത്തെ തന്നെ ഒരു ക്ഷേത്രമായി കാണുന്ന കുണ്ഡലിനി യോഗിയുടെ ക്രിയകളാണ് പ്രതിഷ്ഠാ സമയത്ത് നടക്കുന്നത്.
ശാസ്ത്രം പറയുന്ന കാന്തികോർജ്ജം, വൈദ്യുതോർജ്ജം തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ദൈവികമായ ഇച്ഛാശക്തി, ജ്ഞാനശക്തി, ക്രിയാശക്തി എന്നീ മൂന്ന് ശക്തികളിൽ ക്രിയാശക്തിയുടെ ഭാഗമായാണ് ആത്മീയത കാണുന്നത്. ഈ ഊർജ്ജങ്ങളുടെയെല്ലാം ആത്യന്തികമായ സ്രോതസ്സ് ഈശ്വരൻ തന്നെയാണ്.
ഭൗതിക ജ്ഞാനം എപ്പോഴും അപൂർണ്ണമായിരിക്കും. അത് മൈക്രോസ്കോപ്പിലൂടെ ഒരു ചെറിയ ലോകത്തെ മാത്രം കാണുന്ന ആവേശം പോലെയാണ്. എന്നാൽ ഈശ്വര ജ്ഞാനം എന്നത് എല്ലാറ്റിനെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സമ്പൂർണ്ണമായ അറിവാണ്. ആനയും ഉറുമ്പും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം പോലെയാണ് ഇവ തമ്മിലുള്ള അന്തരം.
അല്ല. യുക്തിവാദവും ഭൗതികവാദവും ശാസ്ത്രവുമെല്ലാം ഈശ്വരൻ്റെ പരിധിക്ക് പുറത്തുള്ളതല്ല. അവയുടെ പോരായ്മ എന്നത് വിശാലമായ വീക്ഷണത്തിൻ്റെ അഭാവവും അപക്വതയും മാത്രമാണ്. അവ തെറ്റാണെന്ന് പറയാനാവില്ലെങ്കിലും പരിപൂർണ്ണമായ അറിവിലേക്ക് അവ എത്തിയിട്ടില്ല.
മലയാളികൾ ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ പാവനതയ്ക്കും നിർമ്മലതയ്ക്കും വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. നിത്യവും കുളിച്ച് ശുദ്ധിയായി ക്ഷേത്ര ദർശനം നടത്തുന്നതിനോടൊപ്പം തന്നെ ക്ഷേത്ര കലകൾക്കും ആചാരങ്ങൾക്കും വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന മറ്റൊരു സമൂഹം വിരളമാണ്.
ക്ഷേത്രത്തിൽ നടക്കുന്ന ഓരോ കാര്യത്തിൻ്റെ യും പ്രാധാന്യവും തത്വവും അറിഞ്ഞു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത് വിശ്വാസത്തിൻ്റെ യും ഭക്തിയുടെയും ആക്കം കൂട്ടാൻ സഹായിക്കും. അന്ധമായ വിശ്വാസത്തിന് പകരം അറിവോടെയുള്ള ഭക്തിയാണ് യഥാർത്ഥ ആത്മീയ ഉണർവ് നൽകുന്നത്.
പ്രകൃത്യാ രൂപം കൊണ്ട സ്വയംഭൂ വിഗ്രഹങ്ങളോ ദേവന്മാരാൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെട്ടവയോ അല്ല ഇവിടെ വിഷയം. മറിച്ച്, മനുഷ്യൻ നിർമ്മിച്ച ക്ഷേത്രങ്ങളും തന്ത്രിമാർ പ്രതിഷ്ഠാ കർമ്മം നിർവ്വഹിച്ച വിഗ്രഹങ്ങളും എങ്ങനെയാണ് ഒരു യോഗിയുടെ ഊർജ്ജ കേന്ദ്രമായി മാറുന്നത് എന്നാണ് ഇവിടെ വിശദീകരിക്കുന്നത്.
ക്ഷേത്രാരാധനയുടെ ഗഹനമായ തത്വങ്ങൾ ലളിതമായി മനസ്സിലാക്കാനും, കേവലം ചടങ്ങുകൾ എന്നതിനപ്പുറം ഓരോ ആചാരത്തിന് പിന്നിലെയും ശാസ്ത്രീയവും ആത്മീയവുമായ കാരണങ്ങൾ തിരിച്ചറിയാനും ഇത് സഹായിക്കുന്നു. ഇത് ഈശ്വര ചിന്തയെ കൂടുതൽ അർത്ഥവത്താക്കുന്നു.
Astrology
Bhagavad Gita
Bhagavatam
Bharat Matha
Devi
Devi Mahatmyam
Ganapathy
Garuda Puranam
Glory of Venkatesha
Hanuman
Kathopanishad
Mahabharatam
Mantra Shastra
Mystique
Practical Wisdom
Purana Stories
Radhe Radhe
Ramayana
Rare Topics
Rigveda Explained
Rituals
Sages and Saints
Shiva
Spiritual books
Sri Suktam
Story of Sri Yantra
Temples
Vedas
Vishnu Sahasranama
Yoga Vasishta