ಜೀವ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ? - ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರ ಹುಡುಕಾಟ

ಒಂದು ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ಹಳ್ಳಿಯ ಸಂಜೆ. ಮನೆಯ ಜಗಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿರುವ ಅಜ್ಜಿ, ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿರುವ ಪುಟ್ಟ ಮೊಮ್ಮಗುವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಆ ಮಗುವಿನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ ಮೃದುವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ, 'ಕಂದಾ, ಹೋದ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನೀನು ಯಾರ ಮಗುವಾಗಿದ್ದೆಯೋ? ಯಾವ ಪುಣ್ಯ ನಿನ್ನನ್ನು ತಂದು ನನ್ನ ಮಡಿಲಿಗೆ ಹಾಕಿತೋ?'

ಈ ದೃಶ್ಯ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಚಿರಪರಿಚಿತ. ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ, ದಿನನಿತ್ಯದ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ 'ಪುನರ್ಜನ್ಮ', 'ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮ' ಎಂಬ ಪದಗಳನ್ನು ನಾವು ಬಹಳ ಸಹಜವಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತೇವೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ, ದೇಹ ನಾಶವಾದರೂ ಆತ್ಮವು ಇನ್ನೊಂದು ದೇಹವನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ರಕ್ತಗತವಾಗಿದೆ ಎಂದೇ ನಾವು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಆದರೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸೋಣ. ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ್ದ ಋಷಿಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ತತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳು ಆಲದ ಮರದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾವು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೆ, ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಎಂಬ ತತ್ವವನ್ನು ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. 'ಜೀವನ' ಎಂಬ ಮಹಾನ್ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಅವರು ಹಲವು ಕೋನಗಳಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು.

ಪುನರ್ಜನ್ಮದ ವಿರುದ್ಧ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಅಂದು ಎಂತಹ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ವಾದಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟರು ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡೋಣ. ಇದನ್ನು ಓದಿದಾಗ, ಅವರ ವಿಚಾರಗಳ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬೆರಗುಗೊಳಿಸಬಹುದು.

ಕೇಸರಿಬಾತ್ ಮತ್ತು ಚಾರ್ವಾಕರು

ಮೊದಲನೆಯದು, ಚಾರ್ವಾಕ ಸಿದ್ಧಾಂತ. 'ಆತ್ಮ' ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗುಂಪು ಬಲವಾಗಿ ನಂಬಿತ್ತು. 'ನಾವು' ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ರಕ್ತ ಮತ್ತು ಮಾಂಸದಿಂದಾದ ಈ ದೇಹ ಮಾತ್ರ, ಅಷ್ಟೇ! ಎಂಬುದು ಅವರ ವಾದವಾಗಿತ್ತು.

ಹಾಗಾದರೆ, ನಮಗೆ ಕೋಪ ಹೇಗೆ ಬರುತ್ತದೆ? ನಾವು ಹೇಗೆ ನಗುತ್ತೇವೆ? ಮನುಷ್ಯನೊಳಗಿರುವ 'ಪ್ರಜ್ಞೆ' (Consciousness) ಅಥವಾ 'ಜೀವ' ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವರು ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ, ಸರಳವಾದ ಉದಾಹರಣೆ ನೀಡಿದರು. 

ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ರವಾ ಕೇಸರಿಬಾತನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ. ರವೆ, ಸಕ್ಕರೆ, ತುಪ್ಪ, ದ್ರಾಕ್ಷಿ-ಗೋಡಂಬಿ, ನೀರು - ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿರುವಾಗ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಕೇಸರಿಬಾತಿನ ರುಚಿಯಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಸರಿಯಾದ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬೆರೆಸಿ ಬಿಸಿ ಮಾಡಿದಾಗ... ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ರುಚಿಯಾದ 'ಕೇಸರಿಬಾತ್' ತಯಾರಾಗುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೇ?

ನಮ್ಮ ದೇಹವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಎಂದರು ಚಾರ್ವಾಕರು. ದೇಹದ ವಿವಿಧ ಅಂಗಗಳು, ರಾಸಾಯನಿಕಗಳು ಮತ್ತು ಪಂಚಭೂತಗಳು ಒಂದಾದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ 'ಪ್ರಜ್ಞೆ' ಅಥವಾ 'ಜೀವ' ತಾನಾಗಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯ ಸತ್ತಾಗ, ದೇಹ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ದೇಹ ಅಳಿದ ತಕ್ಷಣ, ಕೇಸರಿಬಾತ್ ಹಾಳಾದಂತೆ ಆ ಪ್ರಜ್ಞೆಯೂ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಅಳಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಲು ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಆತ್ಮವೂ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗಾಗಿ ಪುನರ್ಜನ್ಮವೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವರ ತರ್ಕವಾಗಿತ್ತು.

ಹೊಸ ಸೃಷ್ಟಿ - ಹೊಸ ಆರಂಭ

ಎರಡನೆಯದಾಗಿ 'ಸೃಷ್ಟಿವಾದ' (Creationism) ಎಂಬ ಇನ್ನೊಂದು ವಿಚಾರವಿತ್ತು. 

ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಗುವೂ, ದೇವರಿಂದ ಹೊಸದಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಡುವ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಎಂದು ಇವರು ನಂಬಿದ್ದರು. ಕುಂಬಾರನು ಜೇಡಿಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಹೇಗೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಮಡಕೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ದೇವರು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವವನ್ನೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ನಾವು ಹುಟ್ಟುವಾಗ ಯಾವುದೇ ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದ ಪಾಪ-ಪುಣ್ಯಗಳ ಮೂಟೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುವುದಿಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದು ಈ ಒಂದೇ ಒಂದು ಜೀವನ. ಇದು ಹಳೆಯ ಆತ್ಮದ ಮುಂದುವರಿಕೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ದೇವರ ಒಂದು ಹೊಸ ಕಲಾಕೃತಿ ಎಂದು ಈ ಗುಂಪಿನವರು ವಾದಿಸಿದರು.

ಕಾಡುಹೂವಿನ ರಹಸ್ಯ

ಮೂರನೆಯದಾಗಿ 'ಯದೃಚ್ಛಾವಾದ' ಎಂಬ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾದ, ಕುತೂಹಲಕಾರಿಯಾದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವಿತ್ತು. ಅಂದರೆ, ಜೀವನ ಎಂಬುದು ಯಾವುದೇ ಪೂರ್ವನಿಯೋಜಿತ ಯೋಜನೆಯಿಲ್ಲದ, ಕೇವಲ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ 'ಆಕಸ್ಮಿಕ' (Chance) ಎಂಬುದು ಇದರ ಅರ್ಥ.

ಇದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ದಟ್ಟವಾದ ಕಾಡೊಂದನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಗಿಡದಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾದ ಕೆಂಪು ಹೂವೊಂದು ಅರಳಿದೆ. ಆ ಹೂವನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ನೆಟ್ಟಿಲ್ಲ, ನೀರು ಹಾಕಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಬಂದ ಒಂದು ಬೀಜ, ಗಾಳಿಗೆ ಹಾರಿ ಬಂದು ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತು. ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಮಳೆಯಾಯಿತು. ಅದು ಮೊಳೆತು, ಇಂದು ನಳನಳಿಸುವ ಹೂವಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ.

ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಎಂದರು ಈ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ನಂಬಿದವರು. ನಾವು ಹುಟ್ಟುವುದರ ಹಿಂದೆ, ಬದುಕುವುದರ ಹಿಂದೆ ಯಾವುದೇ ದೈವಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಲ್ಲ, ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಜೀವ ಸತ್ತು ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದು ದೇಹದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವಂತಹ ಒಂದು 'ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ನಿಯಮ' ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರು ವಾದಿಸಿದರು.

ನಾವು ಕಲಿಯಬೇಕಾದ್ದೇನು?

ಆತ್ಮವಿಲ್ಲ ಎಂದ ಚಾರ್ವಾಕ, ಜೀವನ ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರ ಎಂದ ಸೃಷ್ಟಿವಾದ, ಎಲ್ಲವೂ ಆಕಸ್ಮಿಕ ಎಂದ ಯದೃಚ್ಛಾವಾದ - ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪರ್ಯಾಯ ಚಿಂತನೆಗಳಿದ್ದರೂ, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮವು ಪುನರ್ಜನ್ಮವನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಏಕೆ ದೃಢವಾಗಿ ನಂಬುತ್ತದೆ? 

ಕಾರಣ, ನಮ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವಾದ ಗ್ರಂಥಗಳು 'ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಅಳಿವಿಲ್ಲ' ಎಂಬುದನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಬೋಧಿಸುತ್ತವೆ. ನಾವು ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಒಂದು ಫಲವಿದೆ (ಕರ್ಮ ಫಲ) ಎಂಬ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಪುನರ್ಜನ್ಮದ ತತ್ವ ನಮಗೆ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕಬೇಕೆಂಬ ಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ, ಈ ಹಳೆಯ ವಾದ-ವಿವಾದಗಳನ್ನು ಓದಿದಾಗ ನಮಗೊಂದು ವಿಚಾರ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಯಾವುದನ್ನೂ ಕೇವಲ ಕುರುಡು ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ವಿಜ್ಞಾನದ ಬೆಳಕಿಲ್ಲದ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲೇ, ಜೀವನವನ್ನು ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ, ವಿವೇಚನೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ್ದರು ಎಂಬುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ.

ಜೀವನ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಮಹಾನ್ ರಹಸ್ಯ. ನಾವು ಯಾರು? ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೆವು? ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ? ಎಂಬ ಈ ಹುಡುಕಾಟ ಮಾನವ ಕುಲ ಇರುವವರೆಗೂ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. 

ಅದು ಪುನರ್ಜನ್ಮವೇ ಆಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದು ಈ ಒಂದೇ ಜೀವನವಾಗಿರಲಿ... ಇಂದು, ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕೈಲಿರುವ ಈ ಬದುಕನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಕರುಣೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದುಕುವುದೇ ಆ ಮಹಾನ್ ರಹಸ್ಯಕ್ಕೆ ನಾವು ನೀಡುವ ಗೌರವವಾಗಿದೆ. 

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi