ഹരീഷിന്‍റെ താടിയും ഗോപാലിന്‍റെ അത്യാഗ്രഹവും

പണ്ട്, ഹരിത കുന്നുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ, ഹരീഷ് എന്നൊരാൾ താമസിച്ചിരുന്നു. നീണ്ടതും മനോഹരവുമായ താടി അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. അത് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഏറ്റവും വലിയ അഭിമാനമായിരുന്നു, മാത്രമല്ല തൻ്റേതാണ് ഈ പ്രദേശത്തെ ഏറ്റവും നല്ല താടി എന്ന് വീമ്പിളക്കാനും അദ്ദേഹം ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. എന്നാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ഭാര്യ ലീലയ്ക്ക് ഇത് നിരന്തരമായ ശല്യമായി തോന്നി.

'മുഖത്തെ ഈ ഭയാനകമായ കുറ്റിക്കാട് എന്തിനാണ് വെച്ചോണ്ടിരിക്കുന്നത്?' ഒരു ദിവസം അവൾ ചോദിച്ചു. 'ഇതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് എന്ത് ഉപയോഗമാണുള്ളത്?'

ഹരീഷ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു: 'എൻ്റെ പ്രിയ ലീലേ, നീ അതിൻ്റെ വില അറിയുന്നില്ല. ഈ താടി ഒരുനാൾ നമുക്ക് വലിയ ഭാഗ്യം കൊണ്ടുവരും. നീ കാത്തിരുന്ന് കാണുക. കർഷകന് നെൽവയൽ എങ്ങനെയോ, അതുപോലെയാണ് എനിക്ക് ഈ താടി.'

അവൾ പരിഹസിച്ചു, 'ങ്ഹാ! എന്തൊരു വിഡ്ഢിത്തമാണിത്! നിങ്ങളുടെ താടി ആരെങ്കിലും കാശ് കൊടുത്ത് വാങ്ങുമെന്നോ!'

ഹരീഷ് കണ്ണിറുക്കി ചിരിച്ചു, 'അതെ! പക്ഷെ സാധാരണക്കാരനൊന്നും എൻ്റെ താടി വാങ്ങാൻ കഴിയില്ല. നമ്മുടെ രാജാവിന് മാത്രമേ ഇത്രയും ഗംഭീരമായ താടി വാങ്ങാനുള്ള സമ്പത്തുള്ളൂ. അദ്ദേഹം അത് വാങ്ങുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ദാരിദ്ര്യത്തിൻ്റെ നാളുകൾ അവസാനിക്കും.'

ഈ സംഭാഷണം തെരുവിലൂടെ പോകുന്ന ആർക്കും കേൾക്കാവുന്നത്ര ഉച്ചത്തിലായിരുന്നു. യാദൃശ്ചികമെന്നു പറയട്ടെ, രാത്രിയിൽ വേഷംമാറി നഗരം ചുറ്റാനിറങ്ങിയ രാജാവും അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ വിശ്വസ്തനായ മന്ത്രിയും ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടു.

അടുത്ത ദിവസം, ഹരീഷിനെ രാജസദസ്സിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു. താൻ രാജാവിനെ വല്ലതും പറഞ്ഞ് ദേഷ്യം പിടിപ്പിച്ചോ എന്ന് ഭയന്ന് ഹരീഷ് ആകെ പരിഭ്രാന്തനായി. അല്പം സമയം തന്നാൽ ഒരുങ്ങിവരാം എന്ന് അവൻ കാവൽക്കാരനോട് യാചിച്ചു. എന്നാൽ കാവൽക്കാരൻ അത് ചെവിക്കൊള്ളാതെ അവനെ ഉടൻതന്നെ രാജാവിൻ്റെ മുന്നിലെത്തിച്ചു.

സദസ്സിൽ വെച്ച് മന്ത്രി അവനോട് ചോദിച്ചു: 'ഹരീഷ്, നിൻ്റെ മുഖത്ത് അലയടിക്കുന്ന ഈ ധാന്യവിളവിൽ രാജാവിന് താല്പര്യമുണ്ട്. അതിന് നീ എന്ത് വില ചോദിക്കുന്നു?'

ഇതൊരു കെണിയാണെന്ന് കരുതി ഹരീഷ് രാജാവിൻ്റെ കാൽക്കൽ വീണു. 'മഹാരാജൻ, ഞാൻ എൻ്റെ ഭാര്യയോട് തമാശ പറഞ്ഞതാണ്! എൻ്റെ വിഡ്ഢിത്തം പൊറുക്കണേ, ഞാനിനി ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കില്ല.'

മന്ത്രി ദയയോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. 'ഭയപ്പെടേണ്ട, ഹരീഷ്. രാജാവ് കാര്യമായാണ് പറയുന്നത്. നിന്‍റെ ഗംഭീരമായ താടി വാങ്ങാൻ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നു.'

ഹരീഷ് അപ്പോഴും മടിയോടെ പറഞ്ഞു, 'മഹാരാജൻ, ക്ഷുരകന് കൊടുക്കാൻ കാശില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ താടി വളർത്തിയത്. അതിൽ നിന്ന് മിച്ചം പിടിച്ച് ഭാര്യക്കൊരു പുതിയ സാരി വാങ്ങാമെന്ന് കരുതി.'

'പ്രിയ സുഹൃത്തേ,' മന്ത്രി ക്ഷമയോടെ പറഞ്ഞു, 'ഞങ്ങൾ തമാശ പറയുകയല്ല. നിൻ്റെ താടി ഞങ്ങൾക്ക് വിൽക്കുക. പറയൂ, എന്ത് വിലയാണ് വേണ്ടത്?'

ഇതുകേട്ട് ധൈര്യം വന്ന ഹരീഷ് പറഞ്ഞു, 'മഹാരാജൻ, നൂറ് രൂപ മതിയാകും.'

മന്ത്രി അവന് നൂറ് രൂപ നൽകി, ഹരീഷിൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട താടി വെട്ടിയെടുക്കപ്പെട്ടു.

വീട്ടിലെത്തിയ അവൻ ഭാര്യയെ വിളിച്ചു. താടിയില്ലാത്ത, സുന്ദരനായ ആ അപരിചിതനെ തിരിച്ചറിയാൻ ലീലയ്ക്ക് കുറച്ച് സമയമെടുത്തു.

ഹരീഷ് അഹങ്കാരത്തോടെ പറഞ്ഞു, 'കണ്ടോ? ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ എൻ്റെ താടി ഒരുനാൾ നമുക്ക് ഭാഗ്യം കൊണ്ടുവരുമെന്ന്! അത് എൻ്റെ വിളനിലമായിരുന്നു. രാജാവ് അതിന് നൂറ് രൂപ തന്നു, ഞാൻ ചോദിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എത്ര വേണമെങ്കിലും തരുമായിരുന്നു!'

ഇതൊക്കെയും ഹരീഷിന്‍റെ അയൽവാസിയുടെ ഭാര്യ ഒളിഞ്ഞുനിന്ന് കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ഭർത്താവ് ഗോപാലിനും ഇടതൂർന്ന താടിയുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി അവൾ ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു: 'നമ്മുടെ രാജാവ് താടികൾ വാങ്ങുന്നുണ്ടെന്ന് കേട്ടു! നമ്മുടെ അയൽവാസി ഹരീഷ് അവൻ്റെ താടി വിറ്റ് നല്ലൊരു തുകയുണ്ടാക്കി. നിങ്ങളും പോയി താടി വിൽക്കണം. പക്ഷേ കേട്ടോ, കൂടുതൽ വില ചോദിക്കണം. വെറും നൂറ് രൂപ കൊണ്ടൊന്നും തൃപ്തിപ്പെടരുത്.'

അങ്ങനെ, സമ്പത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളിൽ മുഴുകിയ ഗോപാൽ തൻ്റെ താടി വിൽക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അവൻ രാജാവിൻ്റെ മുന്നിൽ ഹാജരായി, എന്തിനാണ് വന്നതെന്ന് രാജാവ് ചോദിച്ചു.

'മഹാരാജൻ,' ഗോപാൽ പ്രഖ്യാപിച്ചു, 'അങ്ങ് മുഖത്തെ വിളകൾക്ക് നല്ല വില നൽകുന്നുണ്ടെന്ന് ഞാൻ കേട്ടു. എൻ്റെ മുഖത്തെ ഈ വിള നോക്കൂ! അതെങ്ങനെ കാറ്റിൽ ഉലയുന്നുവെന്ന് കാണൂ.' എന്ന് പറഞ്ഞ് ഗോപാൽ തൻ്റെ താടിയിലൂടെ വിരലോടിച്ചു.

രസം തോന്നിയ രാജാവ് മന്ത്രിയെ നോക്കി. മന്ത്രി ചോദിച്ചു, 'മിടുക്കാ, നിൻ്റെ ഈ വിളവിന് എന്ത് വിലയാണ് ചോദിക്കുന്നത്?'

'ഞാൻ ഒരുപാട് വർഷങ്ങളായി ഈ വയൽ സ്നേഹത്തോടെ പരിപാലിച്ചതാണ്,' ഗോപാൽ ഗാംഭീര്യത്തോടെ മറുപടി നൽകി. 'പതിനായിരം രൂപയാണ് ഈ മികച്ച വിളവിന് ഞാൻ ചോദിക്കുന്ന വില.'

'അങ്ങനെയാണോ,' മന്ത്രി പറഞ്ഞു. അയാളുടെ അത്യാഗ്രഹം മനസ്സിലാക്കിയ മന്ത്രിയുടെ സ്വരം ഗൗരവമുള്ളതായി. 'ഇന്നലെ ഒരു പാവം മനുഷ്യൻ അവൻ്റെ വിളവിന് വെറും നൂറ് രൂപയാണ് ചോദിച്ചത്. നീ പക്ഷേ അവനെക്കാൾ സമർത്ഥനാണ്. എന്നാൽ, നിൻ്റെ ഈ രഹസ്യ വ്യാപാരത്തെക്കുറിച്ച് നീ രാജാവിനെ അറിയിച്ചിട്ടില്ല, തീർച്ചയായും നീ ഇതിന് നികുതിയും അടച്ചിട്ടില്ല. അതിനാൽ, പതിനായിരം രൂപ പിഴയായി രാജകീയ ഖജനാവിലേക്ക് അടക്കാൻ ഞങ്ങൾ കൽപ്പിക്കുന്നു.'

ഇതുകേട്ട് ഗോപാൽ സ്തബ്ധനായി. അവൻ ഉടൻതന്നെ രാജാവിന്‍റെ കാൽക്കൽ വീണ് ദയ യാചിച്ചു. 'മഹാരാജൻ, എന്നോട് ക്ഷമിക്കൂ! അത്യാഗ്രഹം എൻ്റെ കണ്ണ് മഞ്ഞളിപ്പിച്ചു. സത്യത്തിൽ, എനിക്കൊരു രഹസ്യ വ്യാപാരത്തെക്കുറിച്ചും അറിയില്ല.'

ഗോപാലിൻ്റെ അവസ്ഥ കണ്ട് സദസ്സിലുള്ളവരെല്ലാം ചിരിച്ചു.

മന്ത്രി കർശനമായി പറഞ്ഞു, 'ഗോപാൽ, രാജാവ് പാവപ്പെട്ടവരെയും ആവശ്യമുള്ളവരെയുമാണ് സഹായിക്കുന്നത്, അല്ലാതെ അത്യാഗ്രഹികളെയല്ല. നിന്നെപ്പോലെ സാമ്പത്തികമായി മെച്ചപ്പെട്ട ഒരാൾ ഇങ്ങനെ പണത്തോട് ആർത്തി കാണിക്കുന്നത് ലജ്ജാകരമാണ്. ഇത് നിൻ്റെ ആദ്യത്തെ തെറ്റായതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുന്നു. അയൽക്കാരോട് അസൂയപ്പെടരുത്. ഇനി പോകൂ, ഇതിനെക്കുറിച്ച് മേലിൽ ഒന്നും കേൾക്കാനിടവരരുത്.'

ഗോപാൽ അപമാനിതനായി സദസ്സിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോയി ദിവസങ്ങളോളം തൻ്റെ വീട്ടിൽ അടച്ചിരുന്നു. അവൻ്റെ ഭാര്യയാകട്ടെ, അയൽക്കാരുടെ കാര്യങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞു കേൾക്കുന്ന തൻ്റെ മോശം ശീലം അതോടെ നിർത്തി.

ഈ കഥയുടെ ഗുണപാഠം എന്തെന്നാൽ, അത്യാഗ്രഹവും അസൂയയും എപ്പോഴും കുഴപ്പത്തിലേക്കും അപമാനത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നു. ഹരീഷ് നിഷ്കളങ്കനും സത്യസന്ധനുമായതിനാൽ രാജാവിൽ നിന്ന് പ്രതിഫലം നേടി. എന്നാൽ, അയൽവാസിയായ ഗോപാലൻ ഹരീഷിനോട് അസൂയപ്പെടുകയും അത്യാഗ്രഹം കാരണം കൂടുതൽ പണം സമ്പാദിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു. തൽഫലമായി, അവൻ രാജാവിന്‍റെ മുന്നിൽ പരിഹാസത്തിന് പാത്രമായി.  ഉള്ളതുകൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെടാതെ മറ്റുള്ളവരെ നോക്കി അസൂയപ്പെട്ടാൽ അവസാനം നഷ്ടം സംഭവിക്കുന്നത് നമുക്ക് തന്നെയായിരിക്കുമെന്ന് ഈ കഥ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi