രാമന് ദശരഥന്‍റെ കത്ത്

എന്‍റെ പ്രാണപ്രിയനായ രാമാ,

ഈ വാക്കുകൾ എന്നെങ്കിലും നിന്‍റെയരികിൽ എത്തുന്നുവെങ്കിൽ, ഇത് കുറിക്കുന്നത് പ്രാണൻ വെടിഞ്ഞ വെറുമൊരുടലാണെന്ന് നീ അറിയുക. നിന്‍റെ അച്ഛനായിരുന്ന ആ മനുഷ്യൻ - ഏതൊരു ചക്രവർത്തിയാണോ നിന്‍റെ പട്ടാഭിഷേകത്തിൽ തന്‍റെ ജീവിതധർമ്മം സഫലമായെന്നു കണ്ടത് - അദ്ദേഹം ഈ രാത്രിയോടെ അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മരണം ഏതെങ്കിലും രണഭൂമിയിൽ കീർത്തിയോടെയല്ല സംഭവിച്ചത്, മറിച്ച് ഇവിടെ, ഈ അന്തഃപുരത്തിലെ തണുത്ത കൽത്തറയിൽ വെച്ചാണ്. ജീവിതത്തിന്‍റെ ആധാരമെന്ന് താൻ കരുതിയ സ്ത്രീയുടെ വാക്കുകളാകുന്ന വിഷമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ജീവനെടുത്തത്. ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിനുശേഷമുള്ള ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദതയിലിരുന്നാണ് ഞാനീ കത്തെഴുതുന്നത്. ആത്മാവ് എന്നേ പറന്നകന്നുവെന്ന സത്യം ഈ ശരീരം അംഗീകരിക്കുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്ന ശൂന്യനായ ഒരു മനുഷ്യൻ.

ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുമുൻപ് ഈ ലോകം ആനന്ദം നിറഞ്ഞുതുളുമ്പുകയായിരുന്നു. നിന്‍റെ രാജ്യാഭിഷേകത്തിനായി ഈ നഗരം നവവധുവിനെപ്പോലെ അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയിരുന്നു. എന്‍റെ സിരകളിൽ ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിലെ ആയിരക്കണക്കിന് പൂർവ്വികരുടെ അഭിമാനം അലയടിക്കുന്നത് ഞാനറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോൾ, ഞാൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി. കൈകേയിയുടെ അടുത്തേക്ക്. എന്‍റെ സന്തോഷമാകുന്ന അമൃത് അവളുമായി പങ്കുവെക്കാൻ, അവളുടെ ഹൃദയവും എന്‍റെ വികാരങ്ങളുടെ കണ്ണാടിയായിരിക്കുമെന്ന വിശ്വാസത്തോടെ. എന്നാൽ ഞാനവിടെ കണ്ട മുഖം അവളുടേതായിരുന്നില്ല. അത് കാഠിന്യമേറിയ നിശ്ചയത്തിന്‍റെ ഒരു മുഖംമൂടിയായിരുന്നു. ഒരുകാലത്ത് എനിക്ക് താങ്ങായിരുന്ന അവളുടെ ശബ്ദം, ഇപ്പോൾ ആളിക്കത്തുന്ന വിഷജ്വാലയായി മാറി. ഞാനെന്തോ ദുഃസ്വപ്നത്തിലാണോ, അതോ ഏതോ ഭ്രാന്ത് എന്നെ ബാധിച്ചുവോ എന്ന് തോന്നിപ്പോയി, കാരണം അവളുടെ വാക്കുകൾ ധർമ്മത്തിനും നീതിയ്ക്കും തികച്ചും വിപരീതമായിരുന്നു.

അവൾ ആവശ്യപ്പെട്ടത് കൊടുക്കാനാകാത്ത ഒരു വിലയാണ്, എങ്കിലും എനിക്കത് നൽകിയേ തീരൂ. എന്‍റെയൊരു പഴയ വാഗ്ദാനത്തെ അവൾ ഒരായുധമായി പ്രയോഗിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്കുമുൻപ്, പൊടി നിറഞ്ഞ ഒരു യുദ്ധഭൂമിയിൽ വെച്ച് എന്‍റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ചതിന് പകരമായി ഞാൻ നൽകിയ വരം. ഞാനതിനെ ഒരു കടപ്പാടായി കരുതി; അവളതിനെ അവസരം പാർത്തിരിക്കുന്ന മാരകമായൊരായുധമായി ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചു. ഈ രാത്രി, അവളാ ആയുധം പ്രയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു. അവളുടെ ആവശ്യം, മകനേ, നിന്‍റെ ഭാവിയുടെ അന്ത്യമാണ്. നിന്‍റെ മരണമല്ല - അതിനേക്കാൾ ക്രൂരമായ ഒന്ന് - ജീവനോടെയുള്ള ഒരു മരണശിക്ഷ. പതിനാല് വർഷത്തെ വിജനവും മുള്ളുകൾ നിറഞ്ഞതുമായ വനവാസം; പുണ്യം, ജന്മാവകാശം, പ്രജാസ്നേഹം... എല്ലാത്തരത്തിലും നിനക്ക് അവകാശപ്പെട്ട ഈ കിരീടത്തിൽ നിന്ന് നിന്നെ അകറ്റുക.

ഈ വാക്കുകൾ ഞാനെന്‍റെ തൂലികകൊണ്ട് എങ്ങനെയെഴുതും? എന്‍റെ നാവിനെങ്ങനെയിവ ഉച്ചരിക്കാൻ ധൈര്യം വരും? പൂർണ്ണചന്ദ്രനെപ്പോലെ എന്‍റെ തളർന്ന ആത്മാവിന് നവജീവൻ നൽകുന്ന നിന്‍റെ മുഖത്തുനോക്കി, 'ഇരുട്ടിലേക്ക് മാഞ്ഞുപോകൂ' എന്ന് ഞാനെങ്ങനെ പറയും? എന്‍റെ ഹൃദയത്തിന് സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത പൈശാചികതയാണിത്, എന്നിട്ടും എന്‍റെ അധരങ്ങൾക്ക് ഈ പാപം ചെയ്യേണ്ടി വരുന്നു. എന്‍റെ വാക്കുകൾ കാരണം നിന്‍റെ മുഖത്തുണ്ടാകുന്ന വേദനയുടെ അലകൾ എനിക്കെന്‍റെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ടുതന്നെ കാണേണ്ടി വരും.

എന്നോട് ക്ഷമിക്കുക. വേണ്ട, ഒരിക്കലുമരുത്. ഈ പാപത്തിന് മാപ്പില്ല. ഞാൻ അപരാധിയാണ്. ഒരു ദേവിയെപ്പോലെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ എന്നെ സേവിച്ച്, പകരമായി ശൂന്യമായൊരങ്കണത്തിന്‍റെ ദുഃഖം അനുഭവിക്കാൻ പോകുന്ന നിന്‍റെ മഹതിയായ അമ്മ കൗസല്യയോടും ഞാൻ അപരാധം ചെയ്തിരിക്കുന്നു. നിന്‍റെ രൂപത്തിൽ സാക്ഷാൽ ധർമ്മത്തെത്തന്നെ എനിക്ക് നൽകിയ ദേവന്മാരുടെ മുന്നിലും ഞാനൊരപരാധിയാണ്. ഞാൻ ബന്ധിതനാണ്, രാമാ. എന്‍റെ സ്വന്തം 'രഘുകുല വചനം' ഇന്നെന്‍റെ ഘാതകനായിരിക്കുന്നു. എന്‍റെ വാക്കാകുന്ന കയറിൽ ഞാൻ തന്നെ കുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. രാജാവിന്‍റെ വാക്ക് സൂര്യന്‍റെ ഗതിപോലെ സ്ഥിരമാണെന്ന് പറയും. എന്തൊരഹങ്കാരം! എന്‍റെ വാക്ക്, എന്‍റെ സൂര്യനെത്തന്നെ ബലി ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒരു ശാപമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

ഈ ഇരുണ്ട നിമിഷങ്ങളിൽ ഞാൻ അവളോട് കേണപേക്ഷിച്ചു, വാദിച്ചു, കാൽക്കൽ വീണു. നിന്‍റെ ഉത്തമസ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു, സ്വന്തം മകനേക്കാളേറെ നീ അവളെ സേവിച്ച കാര്യം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ ഒരു കൽപ്രതിമയോട് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ എല്ലാം വ്യർത്ഥമായി. കൗസല്യയെ രാജമാതാവായി കാണുന്നതിലും ഭേദം മരണമാണെന്ന് തോന്നുന്നത്ര ആഴത്തിൽ അസൂയയെന്ന ഹാലാഹലം അവളുടെ ഹൃദയത്തെ വിഷലിപ്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു. അവൾ ഭരതനുവേണ്ടിയല്ല പോരാടുന്നത്; നമ്മുടെ സന്തോഷത്തെ തകർക്കാനാണ്. ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടവന് ലഭിക്കുന്ന ഭയാനകമായ വ്യക്തതയോടെ എനിക്കിപ്പോൾ കാണാം: ഒരു വിഷസർപ്പത്തിന് ഞാനെന്‍റെ കൊട്ടാരത്തിൽ അഭയം നൽകി, അതിനെ രാജ്ഞിയായി കരുതി, എന്‍റെ മോഹത്തിൽ അതിന്‍റെ വിഷപ്പല്ലുകൾ വളരാൻ ഞാനനുവദിച്ചു.

നാളെ, ഇത് നിന്‍റെ അച്ഛന്‍റെ ആജ്ഞയാണെന്ന് നിന്നോട് പറയും. ഒരു രാജാവെന്ന നിലയിൽ എനിക്കങ്ങനെ പറയേണ്ടി വരും. ഒരു അച്ഛനെന്ന നിലയിൽ, അതുപറയുമ്പോൾ എന്‍റെ ഹൃദയം ആയിരം കഷണങ്ങളായി നുറുങ്ങും. അത് പാലിക്കുക, മകനേ, കാരണം നീ സത്യത്തിന്‍റെ മൂർത്തിയാണ്. നിനക്ക് ചോദ്യം ചെയ്യാനോ ധിക്കരിക്കാനോ അറിയില്ല, നിന്‍റെയാ സദ്ഗുണം തന്നെയാണ് ഈ ആസുരമായ നാടകത്തിലെ അവസാനത്തെ ദുരന്തരംഗം. പക്ഷേ, ലജ്ജയോടെ ഞാനെഴുതുന്ന ഈ രഹസ്യമറിയുക: ഇത് കർത്തവ്യനിരതനായ ഒരു രാജാവിന്‍റെ കൽപ്പനയല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം ജീവനേക്കാളേറെ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിട്ടും, ലോകത്തിന് മുന്നിലും സ്വന്തം ആത്മാവിന് മുന്നിലും ഒരു മഹാപാപിയും വ്യാജനുമായിത്തീരാൻ പോകുന്ന നിസ്സഹായനും തകർന്നവനുമായ ഒരച്ഛന്‍റെ ഹൃദയംപൊട്ടിയുള്ള നിലവിളിയാണ്.

നീ പോകുന്നതോടെ എന്‍റെ ആകാശത്തിലെ സൂര്യൻ എന്നെന്നേക്കുമായി അസ്തമിക്കും. എന്‍റെ പ്രാണൻ നിലനിൽക്കുന്നത് നിന്‍റെ ദർശനം കൊണ്ടാണ്. നീയില്ലാതെ ഈ ശരീരം ദുഃഖം ചുമക്കുന്ന ഒരു ജഡം മാത്രം, അതിനി അധികനാൾ താങ്ങാനാവില്ല. എനിക്കുവേണ്ടി ദുഃഖിക്കരുത്. എന്‍റെ മരണം എനിക്കൊരു മോക്ഷമാണ്. ദുഃഖിക്കുന്നുവെങ്കിൽ ഈ രാജ്യത്തിനുവേണ്ടി ദുഃഖിക്കുക, എന്‍റെ ഒരൊറ്റ ബലഹീനതകൊണ്ട് കളങ്കമേറ്റ ഈ മഹാവംശത്തിന്‍റെ കീർത്തിക്കുവേണ്ടി വിലപിക്കുക.

നിന്‍റെ വിനാശകനായ നിന്‍റെ അച്ഛൻ,
ദശരഥൻ

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi