மன்னர் விக்ரமாதித்யன் மற்றும் ஒரு மாய காதல் கதை

அது ஒரு இருண்ட நிலவில்லாத இரவு. தகனம் செய்யும் மைதானம் அமைதியாகவும் பயங்கரமாகவும் இருந்தது. குள்ளநரிகள் ஊளையிட்டன மற்றும் மின்னல் அவ்வப்போது வெடித்தது. நிழல்கள் வித்தியாசமாக நடனமாடி, பயங்கரமான காட்சியை உருவாக்கியது. ஆனால் மன்னர் விக்ரமாதித்யன் தைரியமாக இருந்தார்.
அவர் நம்பிக்கையுடன் ஒரு பழங்கால மரத்தை நோக்கி நடந்தார். அவர் நடக்கும்போது கால்களுக்குக் கீழே எலும்புகள் நசுங்கின. ஒரு பேய் உருவம் திடீரென அலறிக் கொண்டு மறைந்தது. மனம் தளராமல், மன்னன் விக்ரமாதித்யன் வேகமாக மரத்தை அடைந்தார். அவர் உடலை வேகமாகவும் கவனமாகவும் கீழே எடுத்தார்.
திடீரென்று, உடலில் உள்ள ஆவி பேசியது. 'மன்னரே, யாரோ ஒருவருக்காக இதைச் செய்கிறீர்கள். அவர்கள் உண்மையிலேயே தகுதியானவர்கள் என்று நீங்கள் உறுதியாக நம்புகிறீர்களா? பரலோக மனிதர்கள் கூட சில நேரங்களில் தீர்ப்பு தவறுகளை செய்கிறார்கள். ஒரு தவறைப் பற்றிய இந்தக் கதையைக் கேளுங்கள்.'
ஆவி அதன் கதையைத் தொடங்கியது:
வெகு காலத்திற்கு முன்பு, மாயமான கந்தர்வர்களின் சாம்ராஜ்யத்தில், சித்திரரதன் என்று ஒரு வானவர் இருந்தான். அவன் கந்தர்வ மன்னரான இந்திரத்யும்னரின் கீழ் பணியாற்றினான். சித்திரரதன் சுவர்ணா என்ற அழகிய அப்சராவை விரும்பினான். அவன் ஒரு நாள் அவளிடம் அவனது காதலைக் கூறினான். சுவர்ணா ஒரு பெட்டியைக் கொடுத்து இதை எனக்கு ரத்தினங்களால் நிரப்புங்கள்' என்றாள்.
சித்திரரதன் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் தவித்தான். அவன் உதவிக்காக மன்னன் இந்திரத்யும்னனிடம் சென்றான். அரசன் ரத்தினங்களைக் கொடுக்க ஒப்புக்கொண்டார். ஆனால் அவர் சித்திரரத்தின் காதலுக்கு ஒரு சோதனையை வைத்தார். 'நான் இந்த ரத்தினங்களை வீசும்போது அசையாமல் நில். உன்னை அடித்த ரத்தினங்கள் உன்னுடையது.'
சித்திரரதன் தைரியமாக நின்றான், ஆனால் முதல் ரத்தினம் அவன் மேல் பட்டதும் அவனுக்கு வலித்தது. அது அவன் நெற்றியில் பலமாக அடித்தது. உடனே கதறி அழுது எறிவதை நிறுத்துமாறு ராஜாவிடம் கெஞ்சினான். மன்னர் ஏமாற்றமும் விரக்தியும் அடைந்தார். ‘சுவர்ணாவை ஆழமாக காதலிப்பதாக நீ கூறினாய். ஆனால் உன்ளால் கொஞ்சம் வலி கூட தாங்க முடியவில்லை.
கோபத்தில் மன்னன் இந்திரத்யும்னன் சித்திரரதனை சபித்தார். அவன் பூமியில் மனிதனாக வாழ வேண்டும். மனம் வருந்திய அரசன், ‘சுவர்ணாவின் பெட்டியை ரத்தினங்களால் நிரப்புவேன். பூமியில் ஒரு உண்மையான காதலனைக் கண்டுபிடி. சாபத்தை போக்க பெட்டியை அவனிடம் கொடு’ என்றார்.
சித்திரரதன் மனிதனாக, பூமியில் வந்தான். அவன் ஒரு புனித மனிதனாக மாறுவேடமிட்டு இறுதியில் ஜனகபூரம் என்ற கிராமத்தை அடைந்தான்.

ஜனகபூரத்தில் பிரகாசம் என்ற இளைஞன் வசித்து வந்தான். அவனது சகோதரன் சௌரியன் உட்பட அவனுக்கு ஒரு பெரிய குடும்பம் இருந்தது. சௌரியன் பொறுப்புள்ளவனாக அனைவரையும் கவனித்துக் கொண்டான். பிரகாசம், கொஞ்சம் சோம்பேறியாகவே இருந்தான். அவன் வாழ்க்கையை எளிதாக எடுத்துக்கொள்வதை விரும்பினான்.
சௌரியனின் திருமணத்தில், பிரகாசம் மாதவியை சந்தித்தான். அவன் சௌரியனின் மணமகளின் சகோதரி. பிரகாசம் அவளை காதலித்தான். தன்னை திருமணம் செய்து கொள்ளும்படி கேட்டான். ஆனால் மாதவி, 'நீங்கள் சம்பாதிக்கும் பணத்திலிருந்து முதலில் எங்களுக்கு வீடு வாங்கிக் கொடுங்கள். என்று சொன்னால்'
பிரகாசம் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் திகைத்தான். அவன் வாழ்நாளில் வேலை பார்த்ததில்லை. அது நீண்ட நேரம் எடுக்கும் என்கதால் மாதவியை முழுவதுமாக கைவிட நினைத்தான். ஆனால் மாதவியின் நினைவு அவனைத் தொடர்ந்து வாட்டியது. தன் காதலை நிரூபிப்பதில் உறுதியாகவும் இருந்தான்.
பிரகாசம் சிரமப்படுவதைப் பார்த்து, சௌரியன் அவனை ஊக்கப்படுத்தினான். ‘உன் காதல் உண்மையாக இருந்தால் ஒரு வழியைக் கண்டுபிடி. வீட்டிற்கு தேவையான பணத்தை சம்பாதி. மாதவி உன்னை காதலித்தால் உனக்காகக் காத்திருப்பாள்.’
பிரகாசம் அருகில் இருந்த காட்டுக்குள் சென்றான். அவன் ஒரு புனித மனிதராக மாறுவேடத்தில் இருந்த சித்திரரதனை சந்தித்தான். பிரகாசத்தின் பிரச்சனைகளை சித்திரரதன் பொறுமையாக கேட்டு புதையல் சம்பாதிக்க அவருக்கு மூன்று பணிகளைக் கொடுத்தான்.
முதல் பணி: ஒரு குகையில் உட்காரவும். இரவு முழுவதும் கண்களை மூடிக்கொண்டு இருக்கவும். அனுமரின் பெயரை நிறுத்தாமல் ஜபிக்கவும். பிரகாசம் சத்தங்களையும் மீறி பணியை முடித்தாரன்.
இரண்டாவது பணி: ஒரு பயங்கரமான சிலையிலிருந்து ஒரு சாவியை மீட்டெடுக்கவும். பயங்கரமான வலியைத் தாங்கிக் கொண்டாலும் அதை மீட்டெடுக்க வேண்டும்.
பிரகாசம் அதைச் சமாளித்தான். அது அவனுக்கு மிகவும் வலியை கொடுத்தது.
இறுதி பணிக்காக, ஒரு பூட்டை உடைக்கவும். அது ஒரு கலசத்தில் இருந்தது. விரல்களில் ரத்தம் கசிந்தாலும், பிரகாசம் வெற்றி பெற்றான். அப்போது சித்திரரதன் தனது உண்மையான வடிவத்தை வெளிப்படுத்தினான். பிரகாசத்தின் உதவிக்கு நன்றியும் தெரிவித்தான். அவன் சாபத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டான். ரத்தின கலசத்தை பிரகாத்திடம் கொடுத்தான்.

இருப்பினும், பிரகாசம் பாம்புகளை மட்டுமே பார்த்தான். சித்திரரதன் விளக்கினார், 'ரத்னங்கள் பாம்புகளாகத் தோன்றுவதால் . உன்னை விட
தூய்மையான அன்பு கொண்ட ஒருவர் இருக்கிறார். உன் குடும்பத்தை இங்கு அழைத்து வந்து பார்க்கவும்.'
பிரகாசம் தன் குடும்பத்தை அழைத்து வந்தான். அவர்கள் அனைவரும் கலசத்தில் பாம்புகளைப் பார்த்தார்கள். ரத்தினங்களைப் பார்த்த சௌரியனைத் தவிர. சித்திரரதன் அந்த கலசத்தை சௌரியனிடம் கொடுத்து நன்றியுடன் தனது வீட்டிற்குத் திரும்பினான்.
கதையை முடித்துவிட்டு, ஆவி மன்னன் விக்ரமாதித்யனிடம், 'சௌரியன் ரத்தினங்களைப் பார்த்தபோது பிரகாசம் ஏன் பாம்புகளைப் பார்த்தான்?'
அதற்கு மன்னன் விக்ரமாதித்யன், 'பிரகாசத்தின் காதல் மாதவி மீது மட்டுமே கவனம் செலுத்தியது. சௌரியனின் அன்பு அவனது குடும்பத்துக்கும் விரிந்தது. சௌரியனின் அன்பு அதிகமாகவும் தூய்மையாகவும் இருந்தது. இதனால், அவன் ரத்தினங்களுக்கு அதிக தகுதி பெற்றான்.'
இப்படிச் சொன்னதால் ஆவி மீண்டும் பறந்தது. மன்னன் விக்ரமாதித்யன் மீண்டும் உடலை மீட்கத் தயாரானார்.

கதை கற்பித்தல்:
இந்த கதை தன்னலமற்ற அன்பை கற்பிக்கிறது. மாதவி மீது பிரகாசத்தின் காதல் வலுவாக இருந்தது. ஆனால் சௌரியனின் காதல் பரந்ததாகவும் சுயநலமற்றதாகவும் இருந்தது. உண்மையான பொக்கிஷங்கள் தன்னலமற்ற அக்கறையிலிருந்து தான் வருகின்றன.

Ramaswamy Sastry and Vighnesh Ghanapaathi